ตอนที่4 เพราะไม่ใช่เจ้าของร่าง

ฟุ่บ

พรึ่บ

ร่างสูงของเหมราชถูกผ้าห่มปกคลุมร่างกายไว้ พร้อมกับมีลมจากพัดลมที่ช่วยพัดปัดเป่าให้หลับสบายยิ่งขึ้น

"เห้อ"

ร่างบางยืนถอนหายใจเหม่อมองร่างกำยำของผู้ที่เป็นสามี สิ่งที่เธอทำได้ตอนนี้ในฐานะภรรยาก็คงนำผ้าห่มมาห่มให้เขาและเปิดพัดลมให้ลมพัดเพื่อไล่อากาศและเพื่อให้เขาหลับสบายได้เท่านั้น เพราะเธอไม่สามาถพาร่างสูงใหญ่เข้าไปในห้องนอนได้

"หลังจากนี้จะต้องเจอกับอะไรอีกนะ"

ถ้าเป็นที่ผ่านมาเธอคงไม่ยืนมองผู้ที่เป็นสามีนอนอยู่เฉย ๆ แน่ เธอคงจะทำอะไรสักอย่างหรือปลุกปล้ำเขาไปแล้ว...แต่ตอนนี้กลับไม่ใช่

"แค่เข้ามาอยู่ในร่างนี้ก็จะบ้าตายอยู่แล้ว"

ใช่แล้วล่ะ

เธอไม่ใช่เจ้าของร่างนี้

เธอมีชื่อว่า รินรดา ไม่รู้ว่าเป็นโชคชะตาหรือเพราะอะไรที่ทำให้เธอเข้ามาอยู่ในร่างของ รดา นางร้ายในนิยาย

ความทรงจำสุดท้ายที่เธอจำได้คือเธอถูกรถชนพอลืมตาขึ้นมากลับเข้ามาอยู่ในร่างนี้แล้ว พอเข้ามาอยู่ในร่างนี้ความทรงจำเรื่องราวต่าง ๆ ก็วิ่งเข้ามาในหัวจึงทำให้เธอได้รู้ว่าตัวเธอเข้ามาอยู่ในร่างของนางร้ายในนิยายที่เคยอ่าน

เหมราชคือพระเอกของเรื่อง

มินตราคือนางเอกของเรื่อง

รามคือพระรองของเรื่อง

รดาคือนางร้ายที่ได้แต่งงานกับพระเอก

"เจอกันครั้งแรกก็ทำให้ฉันทำอะไรไม่ถูกเลย...เหมราช"

พูดไม่ผิดว่านี่เป็นการเจอกันครั้งแรกตั้งแต่ที่เธอเข้ามาอยู่ในร่างนี้ราว ๆ สองอาทิตย์ เพราะปกติเหมราชก็ไม่คิดมาหารดาอยู่แล้วเว้นแต่ตอนเมา แต่การเมาของเหมราชในครั้งนี้กลับเป็นตัวเธอที่ต้องมารับมือกับเขา และสาเหตุที่เหมราชเมาก็คงมาจากมินตรานางเอกของเรื่องจึงมาลงกับรดาที่เป็นภรรยา เพราะถ้าหากเหมราชไม่แต่งงานกับรดา เขาคงจะทำอะไรได้สะดวกและไม่ต้องมีพันธะแบบนี้ ซึ่งตอนนี้เจ้าของร่างก็ยังไม่รู้ว่าใครคือคนในดวงใจของเหมราช

แต่เธอที่อ่านนิยายมาแล้วถึงได้รู้

"พอเข้ามาอยู่ในร่างนี้...ก็พอเข้าใจเธอนะ"

ตอนได้อ่านนิยายยอมรับว่าตัวเธอแอบสะใจที่พระเอกไม่เคยลุ่มหลงนางร้าย ซ้ำยังซะใจที่พระเอกพูดจาทำร้ายจิตใจนางร้ายอยู่เสมอไม่เคยใจดีกับนางร้ายเลย และเธอยังแอบด่านางร้ายอยู่เสมอว่าเป็นมารขัดขวางความรักของพระเอกนางเอก แต่พอเข้ามาอยู่ในร่างนี้กลับรับรู้ถึงความเจ็บปวดและความรักที่รดามีต่อเหมราช แม้เขาจะเกลียดชังและมักพูดจาถากถางรดาแค่ไหน แต่ความรักที่รดามีต่อเหมราชยังหนักแน่นและมั่นคง รดาไม่ได้อยากจะร้ายแต่ทุกอย่างที่ทำไปเป็นเพราะรัก

ที่สำคัญรดาไม่เคยมั่วผู้ชาย

หรือปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้ใคร

เพราะเธอหวังว่าจะมอบครั้งแรกให้คนที่เธอรักและเธอก็รักเหมราช แต่เหมราชกลับไม่เคยนอนกับเธอแม้แต่คืนเข้าหอยังหนีจากเธอไป

"ถ้าฉันยังอยู่ในร่างนี้ต่อไป..."

"ฉันจะหย่า..."

ที่เธอยังไม่สามารถทำตามความต้องการของเหมราชได้ในตอนนี้ ก็เพราะเธอไม่ใช่เจ้าของร่างตัวจริง ในตอนนี้เธอไม่สามารถตัดสินแทนเจ้าของร่างได้ เพราะไม่รู้ว่าจะได้อยู่ร่างนี้อีกนานไหม แต่ถ้าผ่านไปอีกสักระยะเธอยังอยู่ในร่างนี้

เธอจะหย่ากับเหมราช

เพราะเธอไม่อยากมีจุดจบเหมือนในนิยาย และในระหว่างที่อยู่ในร่างนี้เธอจะถือว่าตัวเองคือรดา

รุ่งเช้า

"อืม..."

ร่างสูงเริ่มรู้สึกตัวเกิดจากเสียงกุกกักที่ดังมารบกวน คิ้วเข้มเริ่มขมวดเข้าหากันอย่างนึกรำคาญ เปลือกตาเริ่มขยับหยุกหยิกจากนั้นก็ลืมตาขึ้น

พรึ่บ!

"เห้ย!"

เหมราชเด้งตัวลุกขึ้นนั่งทันที เมื่อเพิ่งรู้สึกตัวว่าตัวเองนอนอยู่ตรงโซฟา และความทรงจำก็วิ่งเข้าสมอง เขาจำได้ว่าเขาเดินไม่ไหวเลยล้มตัวนอนที่โซฟา เหมราชกวาดสายตามองรอบตัวจากนั้นก็รีบดูเวลาทันที

"ให้ตายเถอะ! นอนถึงเช้าเลยเหรอวะ แล้วนี่อะไรวะ ผ้าห่ม? พัดลม?"

หลักฐานที่อยู่บนตัวเขาบ่งบอกได้ว่าเขานอนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อคืน และยังมีใครบางคนเอาผ้ามาห่มให้เขาและยังหวังดีด้วยการเปิดพัดลมให้ แต่สิ่งเหล่านี้มันไม่แปลกเท่าบนเนื้อตัวและร่างกายเขาปกติทุกอย่างไม่มีร่องรอยของการถูกกระทำ

"ทั้งที่มีโอกาสขนาดนี้..."

เหมราชพึมพำกับตัวเอง พร้อมเอามือลูบหน้าอย่างใช้ความคิด การที่เขาเมาจนไม่รู้ตัวและเผลอปล่อยตัวกับรดาขนาดนี้ นิสัยของเธอคงไม่ปล่อยผ่านไป อาจจะทำมิดีมิร้ายกับร่างกายเขา หรืออาจจะลากเขาเข้าห้องนอนและถอดเสื้อผ้าเขาเพื่อสร้างสถานการณ์ว่าเขาหลับนอนกับเธอ

เพราะในตอนนั้นเขากับเธอไม่เคยหลับนอนด้วยกันจริง ๆ รดายังใช้แผนนี้จับเขาเลย ถึงได้มีงานแต่งงานเกิดขึ้นและทำให้เขาติดแหง็กมีพันธะแบบนี้

ทว่าครั้งนี้กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น...

"เป็นไปได้เหรอวะ?"

เหมราชยังไม่ปักใจเชื่อ พร้อมกวาดสายตามองหาเธอแต่กลับไม่พบ

พรึบ

เหมราชลุกขึ้นเพื่อที่จะไปห้องของตัวเองที่อยู่ข้าง ๆ ห้องของเธอ ต่อให้เขาไม่คิดจะอยู่ร่วมกับเธอ แต่เขาก็ยังแยกทุกอย่างที่เป็นของเขาออกจากเธอไม่คิดจะร่วม เผื่อจะมีเหตุสุดวิสัยอย่างเช่นตอนนี้ที่ต้องใช้ห้องและต้องการความเป็นส่วนตัว ตั้งแต่แต่งงานมาเหมราชก็ไม่เคยคิดที่จะค้างที่บ้านนี้ แต่ตอนนี้เขากลับต้องมาใช้บ้านร่วมกับเธอ

กึก

ระหว่างที่เหมราชกำลังเดินผ่านห้องของรดา กลับต้องหยุดเท้าเพราะเสียงกุกกักเหมือนทำอะไรสักอย่างดังชัดกว่าเดิมทำให้เหมราชนึกสงสัย

"ทำอะไรแต่เช้ารบกวนเป็นบ้า"

สบถออกมาเบา ๆ นอกจากเธอปล่อยให้เขานอนข้างนอกแล้ว ยังทำเสียงรบกวนเขาแต่เช้าและเหมือนว่าเธอไม่ได้แคร์หรือสนใจด้วยซ้ำ

หงุดหงิดฉิบ!