ตอนที่ 2 นางร้ายตัวจริงในแผนการอันเลวร้าย!

ตอนที่ 2

“คุณหนูโรซาเบล!”

เสียงเรียกที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกของสาวใช้คนสนิทดังขึ้น พร้อมกับที่เจ้าตัววิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้อง

หญิงสาวที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่บนพื้นหันขวับไปมองอย่างเชื่องช้า สมองของเธอยังคงขาวโพลน

“เมื่อกี้...เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ”

“คุณหนูโรซาเบลเจ้าค่ะ!” สาวใช้ย้ำชื่อนั้นอีกครั้ง

ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางศีรษะ ชื่อ ‘โรซาเบล’ เป็นเหมือนกุญแจที่ไขประตูแห่งความทรงจำ ทุกตัวอักษรและบทบรรยายจากนิยายที่เธอเคยอ่านพลันฉายชัดขึ้นมาในหัวอย่างเจ็บปวด

ริมฝีปากของเธอสั่นระริกขณะเอ่ยถามเสียงแผ่ว

“ผู้ชาย...ผู้ชายคนเมื่อกี้คือใคร”

“ดยุกอาเดรียนเจ้าค่ะ คุณหนูจำไม่ได้หรือเจ้าคะ”

สิ้นคำตอบนั้น เรี่ยวแรงทั้งหมดก็หายไปจากร่างของเธอทันที หญิงสาวทรุดฮวบลงไปนั่งบนพื้นพรมอย่างหมดแรง

ไม่จริงใช่ไหม อย่าบอกนะว่าเธอหลุดเข้ามาอยู่ในโลกของนิยายเรื่องนั้นจริงๆ!

ไม่ใช่ในฐานะนางเอก แต่เป็น ‘โรซาเบล’ ตัวร้ายที่มีบทบาทเพียงน้อยนิด เป็นแค่ตัวประกอบที่น่าสมเพชซึ่งมีจุดจบคือความตาย!

ภาพฉากสุดท้ายของตัวละครตัวนั้นฉายซ้ำขึ้นมาในหัวอย่างน่าหวาดหวั่น

เธอจำบทสนทนาสุดท้ายในห้องขังใต้ดินอันมืดมิดได้แม่นยำ

“พ่อแม่ของเธอตายไปพร้อมกับเรือขนสินค้าแล้ว เธอน่าจะตายตามพวกเขาไปนะ ตามไปสำนึกผิดที่กล้ามาแตะต้องคู่หมั้นของฉัน” เสียงเย็นเยียบของดยุกอาเดรียนในเรื่องกล่าวอย่างเลือดเย็น

“แกฆ่าพ่อแม่ของฉัน!” โรซาเบลในนิยายกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง พ่อแม่ที่รักและตามใจเธอยิ่งกว่าสิ่งใด

“เธอต่างหากที่ฆ่าพวกเขา”

คำพูดนั้นเป็นเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจ ทำให้โรซาเบลตัดสินใจดื่มยาพิษในขวดที่ถืออยู่ หากวันนั้นเธอไม่มัวเมาลุ่มหลงในตัวดยุกอาเดรียนจนโง่งม ไม่โลภมากอยากได้ความรักจากชายผู้เลือดเย็นคนนั้น พ่อแม่ของเธอก็คงไม่ต้องตาย

‘หนูขอโทษค่ะ...’ นั่นคือความคิดสุดท้ายของโรซาเบล

หยดเลือดค่อยๆ ไหลซึมออกจากมุมปาก ดวงตาของเธอยังคงจ้องมองแผ่นหลังกว้างของชายที่รักจนสุดหัวใจ ชายที่เดินจากไปจากห้องขังโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเธอเป็นครั้งสุดท้าย

            …

“คุณหนู! คุณหนูเป็นอะไรไปเจ้าคะ! คุณหนู!”

เสียงร้องเรียกอันร้อนรนของสาวใช้เป็นสิ่งสุดท้ายที่ได้ยิน ก่อนที่เปลือกตาจะหนักอึ้งเกินต้านทาน และสติสัมปชัญญะจะดับวูบลงสู่ความมืดมิด

เธอไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร...

จนกระทั่งสัมผัสได้ถึงความนุ่มสบายของเตียงนอน แสงแดดอุ่นๆ ที่ลอดผ่านม่านเข้ามา และเสียงพูดคุยแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย เธอจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง

ภาพแรกที่เห็นคือเพดานห้องนอนที่สูงโปร่ง ตกแต่งอย่างหรูหราด้วยโทนสีขาวครีมและสีชมพูกุหลาบ เตียงสี่เสาหลังใหญ่ที่เธอนอนอยู่มีผ้าโปร่งสีขาวบางเบาทิ้งตัวลงมาราวกับม่านหมอก เฟอร์นิเจอร์หลุยส์ทุกชิ้นถูกแกะสลักอย่างวิจิตรบรรจง บนโต๊ะเครื่องแป้งมีขวดน้ำหอมคริสตัลเรียงรายสะท้อนแสงระยิบระยับ ทั้งห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกพีโอนี

นี่คือห้องนอนของโรซาเบลอย่างไม่ต้องสงสัย

แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเธอมากกว่าความงดงามรอบกาย คือชายหญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่ข้างเตียง ใบหน้าของทั้งสองฉายแวววิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด

พ่อ...แม่...

แม้สมองจะสั่งการว่านี่ไม่ใช่พ่อแม่ของเธอ แต่หัวใจกลับถูกบีบรัดด้วยความรู้สึกโหยหาและรักใคร่อย่างสุดซึ้งที่ไม่ใช่ของเธอเอง มันคือความรู้สึกของ ‘โรซาเบล’ ตัวจริงที่ยังคงซุกซ่อนอยู่ในส่วนลึกของร่างกายนี้

น้ำตาที่ไม่สามารถควบคุมได้ไหลทะลักออกมา เธอโผเข้ากอดร่างของคนทั้งสองแน่นราวกับกลัวว่าพวกเขาจะสลายไป

“พ่อคะ...แม่คะ...” เสียงสะอื้นของเธอเต็มไปด้วยความคิดถึงอย่างแท้จริง

ในอ้อมกอดอันอบอุ่นนี้ เธอได้ให้สัตย์ปฏิญาณกับตัวเองเงียบๆ

เธอจะไม่มีวันเดินซ้ำรอยความผิดพลาดเดิมเป็นครั้งที่สอง จะไม่มีวันยอมให้โศกนาฏกรรมนั้นเกิดขึ้นอีก

เธอจะไม่มีวันรัก ไม่มีวันโหยหา และจะไม่มีวันอยากเห็นหน้าผู้ชายคนนั้นอีก

สำหรับเธอในชาตินี้ ดยุกอาเดรียนไม่ใช่ผู้ชายที่น่าหลงใหลอีกต่อไป แต่เขาคือยาพิษขวดเดียวกับที่ยื่นให้ ‘เธอ’ ในชาติที่แล้ว

หนึ่งสัปดาห์แล้ว...

เวลาผ่านไปไวอย่างไม่น่าเชื่อ ลินลี่ในร่างของโรซาเบลเอนกายอยู่บนโซฟากำมะหยี่ริมหน้าต่าง พลางจิบชาหอมกรุ่นจากถ้วยกระเบื้องเคลือบลายวิจิตร ชีวิตใหม่นี้ยังคงเป็นเรื่องที่เธอต้องปรับตัว ก็จะไม่ให้รู้สึกแปลกได้อย่างไร ในเมื่อตอนนี้เธอร่ำรวยมหาศาลชนิดที่พลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ

หากย้อนกลับไปก่อนที่เธอจะมาอยู่ในร่างนี้ ลินลี่เป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่เพิ่งถูกแฟนหนุ่มที่คบกันมานานบอกเลิก ผู้ชายเฮงซวยคนนั้นที่มีนิสัยไม่ต่างจากดยุกอาเดรียน พระเอกในนิยายเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย

ทั้งเจ้าชู้ เลือดเย็น และมองความรักของเธอเป็นเพียงเครื่องมือ

เอาล่ะ! ในเมื่อสวรรค์เมตตาให้เธอได้เกิดใหม่ในครอบครัวที่มั่งคั่ง มีพ่อเป็นถึงบารอนผู้ทรงอิทธิพลและเป็นเจ้าของย่านธุรกิจการค้าที่ใหญ่ที่สุดของเมืองหลวง เธอก็ขอใช้โอกาสนี้ให้คุ้มค่าที่สุดแล้วกัน

พอแล้วสำหรับความรักโง่ๆ ชาตินี้เธอจะขอใช้ชีวิตอย่างคุณหนูผู้เกียจคร้านให้สบายใจเฉิบ!

ทว่า...แผนการอันสวยหรูก็ต้องพังครืนลงในบัดดล

“คุณหนูเจ้าคะ คุณคลาร่ามาขอเข้าพบค่ะ”

ชื่อนั้นทำให้ลินลี่ที่กำลังเคลิ้มๆ ถึงกับสำลักชา

ให้ตายเถอะ! คลาร่า นางเอกของนิยายเรื่องนี้!

เธอมัวแต่ดื่มด่ำกับความสบายจนลืมเรื่องที่สำคัญที่สุดไปได้อย่างไร! ในเนื้อเรื่องเดิม ‘โรซาเบล’ คือเพื่อนสนิทที่นางเอกไว้ใจที่สุด และก็เป็นเพื่อนคนนี้นี่แหละที่หลอกให้คลาร่าเดินเข้าไปติดกับของนางร้ายตัวจริงในแผนการอันเลวร้าย!