ขายวันแรกก็มีคนมาหาเรื่องเสียแล้ว

ขายวันแรกก็มีคนมาหาเรื่องเสียแล้ว

เช้าวันต่อมา...

คนบ้านซ่งตื่นมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดี เนื่องจากมาเตรียมของที่จะเอาขาย ซาลาเปาที่ทำไว้ตั้งแต่เมื่อวานถูกเอาออกมาจากมิติ แล้วจะนำไปนึ่งอีกครั้ง

แม้ว่าบ้านซ่งจะยากจน แต่ดีที่ยังมีรถเข็นคันหนึ่งแถมยังมีซึ้งนึ่งอันใหญ่อยู่แล้ว เลยไม่มีปัญหาในการขายซาลาเปาครั้งนี้

ซ่งอวี้เหมยเตรียมทุกอย่างกับแม่ของเธอ จากนั้นจึงทำกับข้าวไว้ให้พ่อกับน้องชาย เนื่องจากว่าตลาดเริ่มมีตั้งแต่เช้านั่นเอง

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เธอและแม่จึงช่วยกันเข็นรถมาที่ตลาด ก่อนจะเปิดร้านเหมือนคนอื่น

แต่กลายเป็นว่าร้านของเธอแทบไม่มีใครเข้ามาซื้อเลย ทั้งที่ซาลาเปาไส้หมูส่งกลิ่นหอมไปทั่วตลาด

“กล้ามาขายเนอะ ใครจะซื้อของพวกเธอกัน”

หญิงชาวบ้านคนหนึ่งเดินเข้ามาพูดอย่างไม่พอใจ แม้จะกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อได้กลิ่นซาลาเปาไส้หมูจากร้านของซ่งอวี้เหมย

“ถ้าไม่ซื้อก็อย่ามาก่อกวน ฉันขายได้หรือขายไม่ได้ ก็ไม่ใช่เรื่องของเธอ อวี้เหมยค้าขายอย่างสุจริตแล้ว คนปรับปรุงตัวแทนที่จะสนับสนุน แต่นี่อะไร กลับมาหาเรื่องหน้าตาเฉย”

หวังซิ่วจินพูดสวนกลับไปทันที เธอจะไม่ยอมให้ใครมารังแกลูกสาวของเธออีกแล้ว ในเมื่อซ่งอวี้เหมยกลับใจแล้ว คนพวกนี้ควรจะให้โอกาสสิ ไม่ใช่มาคอยหาเรื่องแบบนี้

พอถูกยอกย้อนกลับมา หญิงชาวบ้านคนนี้ยิ่งมีท่าทีไม่ค่อยพอใจ จึงพูดสวนกลับมาอีกครั้งว่า

“ไม่มีใครเชื่อหรอกนะว่า ลูกสาวของเธอจะกลับตัวได้ ที่ผ่านมาทำตัวร้ายกาจขนาดไหนมีใครบ้างไม่รู้ แล้วนี่ยังจะมาขายอาหารอีก พวกเธอสองแม่ลูกคิดเหรอว่าจะมีคนมาซื้อไปกิน ไม่แน่ว่าซาลาเปาที่พวกเธอทำขาย อาจจะผสมยาพิษก็ได้”

พูดจบก็ลอยหน้าลอยตาและป้องปากหัวเราะอย่างชอบใจ และยังมีชาวบ้านอีกหลายคนก็สะใจกับเรื่องนี้เหมือนกัน ต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ไม่เชื่อที่ซ่งอวี้เหมยจะปรับปรุงตัว

“ใครจะซื้อหรือไม่ซื้อ ฉันไม่สนใจหรอกนะ ในเมื่อฉันตั้งใจเปลี่ยนตัวเองแล้ว ฉันไม่ได้ร้ายกาจเหมือนที่แล้วมา อีกทั้งยังทำซาลาเปามาขายด้วยความบริสุทธิ์ใจ หากพวกคุณไม่ซื้อก็ไม่ควรจะมาพูดกันแบบนี้ อย่ามาด้อยค่ากันเลยนะ”

ซ่งอวี้เหมยพยายามพูดอย่างใจเย็น เธอไม่อยากจะมีเรื่อง แต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องถึงวิ่งมาหาไม่หยุด

ทั้งสองฝ่ายต่างโต้เถียงกันไปมาอย่างไม่มีใครยอมใคร แต่ในตอนนั้นกลับมีชาวบ้านคนหนึ่งเดินเข้ามาขอซื้อซาลาเปาสองลูก

“ฉันซื้อซาลาเปาสองลูก เธอขายลูกละเท่าไหร่เหรอ”

“ซาลาเปาลูกละห้าเหมาค่ะ สองลูกหนึ่งหยวน คุณป้าคือลูกค้าคนแรก เดี๋ยวฉันแถมให้หนึ่งลูกนะคะ” ซ่งอวี้เหมยดีใจมากที่มีคนกล้ามาซื้อซาลาเปาของเธอ เธอเลยใจป้ำแถมให้หนึ่งลูก แต่คนต่อไปหมดสิทธิ์

“ขอบใจมาก เดี๋ยวฉันจะกินต่อหน้าทุกคนนี่แหละ แล้วจะบอกว่าซาลาเปาขาวอวบลูกนี้อร่อยหรือเปล่า” หญิงสูงวัยคนนี้ไม่เพียงพูด แต่เมื่อจ่ายเงินและรับซาลาเปามา เธอก็กินต่อหน้าทุกคน

ตอนนี้สีหน้าของเธอบอกเลยว่าอร่อยมาก เมื่อเคี้ยวหมดก็พูดออกมาอย่างพึงพอใจ  “ดี ดีมาก อร่อยเหลือเกิน ฉันกัดโดนไส้ แล้วรู้ว่ามันชุ่มฉ่ำมาก ฉันซื้อของซื้อเพิ่มอีกสี่ลูกนะ ของอร่อยแบบนี้ทุกคนในครอบครัวฉันต้องได้กิน”

“ได้ค่ะ” หวังซิ่วจินตอบรับด้วยรอยยิ้ม เธอดีใจมากจึงรีบเอาซาลาเปามาห่อกับกระดาษสำหรับห่ออาหาร ที่ซ่งอวี้เหมยเอาออกมาจากมิติอย่างรวดเร็ว ขายได้แค่นี้เธอก็พอใจแล้ว

“อร่อยจริงเหรอ เป็นไปได้อย่างไรกัน ซาลาเปานี่จะอร่อยได้อย่างไร” หญิงชาวบ้านคนหนึ่งถามขึ้นมา เธอยังไม่อยากจะเชื่อว่า ซาลาเปาที่สองแม่ลูกจากบ้านซ่งทำมาขายนั้นจะอร่อย

“ฉันจะโกหกเพื่ออะไรล่ะ แล้วถ้าไม่อร่อยจะเสียเงินซื้อเพิ่มทำไม รวม ๆ แล้วฉันต้องจ่ายเงินถึงสามหยวนเชียวนะ ถ้าไม่อร่อยจะมีใครบ้ามาซื้อเพิ่มล่ะ จริงไหม” ลูกค้าคนแรกพูดพร้อมกับส่งสายตาเชิงตำหนิให้หญิงคนนั้น ก่อนจะจ่ายเงินและรับซาลาเปามาแล้วเดินจากไป

  เมื่อมีคนซื้อกินแล้วบอกว่าอร่อยมาก จากนั้นก็มีอีกหลายคนมาต่อแถวซื้อคนละลูกสองลูก จนตอนนี้ในซึ้งนึ่งเหลือซาลาเปาไม่กี่ลูกแล้ว ซ่งอวี้เหมยและแม่ต่างก็ดีใจมาก แม้ว่าวันนี้จะทำมาเพียงห้าสิบลูกเท่านั้น และยังเหลือไม่กี่ลูก แต่นับว่านี่ก็เป็นการเริ่มต้นที่ดีแล้ว

แต่สองแม่ลูกซึมซับความสุขยังไม่ทันเต็มอิ่ม กลับมีคนเดินเข้ามาแล้วพูดจากระแนะกระแหน

“หึ เธอนี่เก่งจริง ๆ เลยนะอวี้เหมย เอาของที่ได้มาจากการเรียกร้องเมื่อวาน มาทำซาลาเปาขายหาเงิน” ผู้หญิงคนนั้นพูดพร้อมกับเบะปากใส่

ซ่งอวี้เหมยที่เหลืออดแล้ว จึงพูดสวนกลับอย่างไม่ไว้หน้า

“เอ้า พูดจาสุนัขไม่รับประทานอีกแล้วนะ เมื่อวานฉันถูกกล่าวหาว่าขโมยของออกมาจากคลัง ทุกคนต่างก็อยากตรวจค้นในบ้านซ่ง ฉันจึงยื่นข้อเสนอว่าหากไม่พบอะไรในบ้าน ก็ต้องจ่ายเงินสิบหยวนและให้เนื้อหมูอย่างดี รวมถึงข้าวสารอย่างดีด้วย ฉันเอาของที่ได้มาทำขายเพื่อหาเงินเข้าบ้าน แล้วมันผิดตรงไหน หรือว่าอิจฉาฉันมาก จนต้องเอาเรื่องแค่นี้มาพูดข่มให้ชาวบ้านคนอื่นได้ยิน”

‘ในเมื่ออยากกลับตัวกลับใจ แต่คนพวกนี้ยังคอยซ้ำเติมไม่เลิก งั้นคนดงคนดีไม่ต้องเป็นมันแล้ว ใครฟาดมาแม่จะฟาดกลับให้หน้าแหก’ หญิงสาวคิดในใจอย่างโมโห