เล่นงานลูกเลี้ยง 1.2

จนทำให้หลินเม่ยเม่ยขนลุกขนพอง แต่ก็ยอมตอบรับโดยดี 

“ค่ะ” หญิงสาวตอบรับแล้วเดินมานั่งลง และตักอาหารเข้าปากอย่างไม่อิดออด

หลินเพ่ยหรานหันมาสบตากับแม่ของเธอด้วยความพอใจ ที่เห็นอีกฝ่ายกินอาหารที่พวกเธอทำ

ไม่นานเฉินต้าเฟยก็มาถึง ชายหนุ่มนั่งลงไม่ไกลจากหลินเพ่ยหราน เพราะยังมั่นใจว่าเจ้าสาวของตนเองคือเธอ

แต่ขณะนั้นเอง หลินเม่ยเม่ยก็มีอาการร้อนรุ่ม จนเธอเริ่มอยู่ไม่เป็นสุข และรีบเอ่ยขอตัวจากทุกคน “ฉันรู้สึกไม่สบายตัว ขอกลับเข้าไปในห้องก่อนนะคะ”

“พี่ใหญ่ พี่เป็นอะไรไป ให้ฉันไปส่งพี่ดีไหมคะ เกิดล้มขึ้นมาจะอันตรายได้นะคะ” หลินเพ่ยหรานบอกอย่างเห็นใจ และพยายามเข้าไปพยุงพี่สาวที่เคยจงเกลียดจงชัง

“ถ้าอย่างนั้นลูกก็พาพี่เม่ยเม่ยไปพักที่ห้องก่อนก็ได้ เดี๋ยวตรงนี้แม่เก็บกวาดเอง” เจียงซื่อพูดและยิ้มมุมปากอย่างยินดี เมื่อเห็นว่าแผนการดำเนินไปอย่างที่เธอต้องการทุกอย่าง เธอมั่นใจแล้วว่าเจ้าสาวในครั้งนี้ ต้องเป็นหลินเม่ยเม่ยเท่านั้น

 “ค่ะแม่” หลินเพ่ยหรานรับคำ แล้วพยุงพี่สาวไปที่ห้องทันที

จากนั้นเจียงซื่อก็หันมามองเฉินต้าเฟยด้วยความพอใจ เพราะชายหนุ่มก็เริ่มมีอาการแล้วเหมือนกัน เธอจึงตัดสินใจพยุงร่างของชายหนุ่มมาที่ห้องของหลินเม่ยเม่ย

พอมาถึงก็พบร่างหญิงสาวนอนห่มผ้าอยู่บนเตียง จึงจับเฉินต้าเฟยไปไว้บนเตียงเหมือนกัน จากนั้นก็เดินออกมาพร้อมกับปิดประตูอย่างแน่นหนา เธอแอบฟังเสียงภายในห้องพักใหญ่ เมื่อได้ยินสิ่งที่ต้องการแล้ว จึงรีบเดินออกมาหน้าบ้าน ก่อนจะร้องโวยวายว่า

“แย่แล้ว เม่ยเม่ยกำลังแย่งว่าที่เจ้าบ่าวของเพ่ยหราน ฉันไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว”

เสียงร้องของเธอดังไม่น้อย จึงดึงดูดความสนใจของชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาได้ไม่ยาก จนหลายคนหยุดฟังและมีคนบางคนเดินเข้ามาถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“เกิดอะไรขึ้นเหรอเจียงซื่อ หล่อนร้องโวยวายทำไม” ชาวบ้านคนหนึ่งถามขึ้น

“ก็เม่ยเม่ยน่ะสิ ยั่วยวนว่าที่เจ้าบ่าวของเพ่ยหราน ตอนนี้ทั้งสองอยู่ในห้องด้วยกัน ฉันไม่อยากจะนึกถึงเลยว่าเกิดอะไรขึ้น” เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและแสร้งบีบน้ำตาออกมาด้วย เพื่อเรียกร้องความสนใจของคนแถวนั้น

“จะเป็นไปได้ยังไง เม่ยเม่ยไม่ใช่คนอย่างนั้นสักหน่อย ยังไงฉันก็ไม่เชื่อหรอกนะ” ผู้หญิงคนหนึ่งที่พอจะรู้จักนิสัยหลินเม่ยเม่ยรีบพูดค้านออกมา เธอเชื่อว่าด้วยนิสัยของหญิงสาว ไม่สามารถ ทำเรื่องอย่างว่าแบบนี้ได้อยู่แล้ว เธอไม่เชื่อคำพูดของเจียงซื่อหรอก นอกจากจะเห็นด้วยตาตนเอง

“ถ้าไม่เชื่อ อย่างนั้นก็ตามฉันไปดูเลยสิ ฉันก็ไม่ได้อยากจะใส่ร้ายเม่ยเม่ยหรอกนะ เพราะอย่างไรฉันก็เลี้ยงเธอมาตั้งแต่เล็ก เธอก็เหมือนลูกสาวคนหนึ่งของฉันเหมือนกัน” เจียงซื่อเสแสร้งแกล้งพูดเสียงเศร้า ๆ เพื่อให้ชาวบ้านพวกนี้เชื่อถือ

“ถ้าอย่างนั้นเธอก็นำเข้าไปสิ บ้านเธอใครจะกล้าบุกเข้าไปละ” ชาวบ้านอีกคนได้เสนอให้เจียงซื่อ เป็นฝ่ายเดินนำเข้าไปที่ห้องหลินเม่ยเม่ย

เมื่อเห็นว่าแผนการลุล่วงไปด้วยดี เจียงซื่อจึงยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะปาดน้ำตาทิ้งแล้วเดินนำเข้าไปในบ้านเพื่อจะพาทุกคนไปที่ห้องของหลินเม่ยเม่ย