LOGINShare
บทที่ 2/1 ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายเสียแล้ว!
publish date:
2026-06-15 12:47:20“หนวกหู! ใครมาแหกปากโวยวายแถวนี้วะเนี่ย บ้านติดกับโรงสีหรือไงวะ!”
ความหนักอึ้งของร่างกายทำให้ ‘พราวฟ้า’ ลืมตาขึ้นได้ช้ามาก ทว่าสัมผัสแรกที่แล่นเข้าสู่โสตประสาทกลับไม่ใช่กลิ่นยาฆ่าเชื้อในโรงพยาบาลอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันคือกลิ่นดินโคลนที่เปียกแฉะ ซึ่งเธอมั่นใจมากว่าสถานที่ที่เธออยู่ ณ ตอนนี้ ไม่ใช่ทั้งโรงพยาบาลและในออฟฟิศทำงาน แล้วฉันมาอยู่ที่ไหนกัน? ความสงสัยเริ่มประดังเข้ามาไม่ขาดสาย “คะ...คุณหนู! ท่านฟื้นแล้ว!” ใครกันอีกละเนี่ย มาคุณหนูคุณเหนออะไร ฉันไม่ใช่ลูกคนรวยสักหน่อย พราวฟ้าคิดในใจขณะรอสายตาปรับโฟกัสให้คงที่ “ฟื้นแล้วหรืออย่างนั้นหรือ ฟื้นแล้วก็รีบมาขอโทษคุณหนูโม่เหลียนเสีย!” คุณหนูโม่เหลียน? ทำไมชื่อมันฟังดูคุ้น ๆ พราวฟ้าขมวดคิ้วมุ่นก่อนจะพยายามหยัดกายลุกขึ้นนั่ง พอสายตาเริ่มชินกับแสง เธอก็กวาดมองไปโดยรอบ ภาพเบื้องหน้าในอีกฟากฝั่งหนึ่งที่ห่างออกไปไม่ไกล คือภาพของชายหนุ่มในชุดโบราณสวมทับด้วยเกราะอ่อนสีเงิน มองแค่ภายนอกเขาดูองอาจน่าเกรงขามเป็นอย่างมาก ยิ่งรวมเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาคมคายด้วยแล้ว พูดได้คำเดียวว่า ‘แม่งโคตรจะ โค-ตะ-ระ หล่อเลย’ ใบหน้าแบบนี้ไปเป็นดาราได้สบาย ๆ เชียวล่ะ! แต่ไม่รู้ทำไม...เธอถึงรู้สึกว่าสายตาที่เขาจ้องมองมา มันถึงเหมือนกับจะกินเลือดกินเนื้อกันแบบนี้นะ ฉันไปทำอะไรให้นายกันย่ะ! นอกจากเขาแล้ว ด้านหลังยังมีกลุ่มคนที่ยืนรายล้อมเขาอยู่ ทุกคนต่างสวมชุดโบราณยาวรุ่มร่ามดูแปลกตาเช่นเดียวกัน ยิ่งทำให้เธอประหลาดใจมากเดิม สรุปแล้วเธอมาอยู่ที่ไหนกันแน่ กองถ่ายละครเหรอ? “โอ๊ยยยย!” แต่ก่อนที่ความสงสัยจะถูกไขให้กระจ่าง วินาทีนั้นความทรงจำมากมายไม่ทราบที่มาก็หลั่งไหลเข้ามาในโสตประสาทราวกับเขื่อนแตก พราวฟ้ากุมขมับแน่น รู้สึกเหมือนหัวจะระเบิด มันเจ็บปวดมากจนไม่สามารถกลั้นเสียงกรีดร้องได้ ‘พี่ชายเซี่ย ดูนี่สิเจ้าคะ สวยหรือไม่?’ ท่ามกลางความหนาวเหน็บของหิมะที่กำลังโปรยปรายลงมา เด็กหญิงตัวน้อยวัยเจ็ดขวบฉีกยิ้มร่า ขณะยื่นแขนสั้นป้อม ๆ ชี้ไปยังต้นเหมยฮวาที่กำลังออกดอกบานสะพรั่งอยู่ใจกลางจวนแม่ทัพ นางอยากให้เด็กหนุ่มที่โตกว่าสามปีได้เชยชมความงามของมันแล้วคลายความเศร้าเสียใจหลังจากเพิ่งสูญเสียบิดาไปในสนามรบ ครั้นได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วของเด็กหญิง เซี่ยสวีหานก็พลันได้สติจากอาการเหม่อลอย เขาก้มหน้าลงมองไปที่ร่างเล็ก ๆ ซึ่งแม้ว่ายามนี้จะเด็กกว่าเขาอยู่มาก แต่เห็นได้ชัดว่ากำลังปลอบใจเขาอยู่ ทั้งที่โอวหยางฉางอันก็สูญเสียมารดาไปตั้งแต่ยังเด็กเช่นเดียวกัน ทว่านางกลับดูเข้มแข็งกว่าเขามาก “อืม! สวยมาก ขอบใจมากนะ” เซี่ยสวีหานยื่นมือออกไปลูบศีรษะของโอวหยางฉางอันอย่างเอ็นดู ความทรงจำเหล่านี้นี่มันอะไรกัน เซี่ยสวีหาน? โอวหยางฉางอัน? นี่มันไม่ใช่ชื่อพระเอกกับนางร้ายของนิยาย ‘เพียงหนึ่งในดวงใจ’ หรอกเหรอ? อย่าบอกนะว่าทะลุมิติเข้ามาในนิยายเรื่องนี้! พราวฟ้ายิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่ ดูเหมือนว่าภาพที่ฉายเมื่อครู่นี้จะเป็นความทรงจำส่วนที่ดีที่สุดในชีวิตของโอวหยางฉางอัน แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้จบเท่านี้... “อ๊ากกกก” ภาพเหตุการณ์ที่เซี่ยสวีหานอยู่ด้วยกันกับโม่เหลียนฉายเข้ามาเป็นฉาก ๆ ก่อนจะตัดไปที่ภาพของการไว้อาลัยท่านแม่ทัพโอวหยาง ต่อมาก็ได้รับสมรสพระราชทานจากฝ่าบาท ทว่าขณะที่เธอกำลังอดทนต่อความเจ็บปวดกับความทรงจำที่ไหลทะลักเข้ามาไม่ขาดสาย เสียงไม่สบอารมณ์จากอีกฟากก็ดังขึ้น “โอวหยางฉางอัน! หยุดใช้อุบายต่ำช้าเสแสร้งแกล้งทำเป็นว่าเจ็บเพื่อเรียกร้องความสนใจจากข้าเสียที ต่อให้เจ้าลงไปนอนดิ้นตายอยู่ตรงนี้ ข้าก็ไม่มีวันชายตาแลหญิงใจโฉดเช่นเจ้า!” คำประกาศกร้าวของชายตรงหน้าและความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอ ยิ่งเป็นสิ่งยืนยันชั้นดีว่าตัวเธอในตอนนี้ไม่ได้อยู่บนโลกเดิม หากแต่เข้ามาในโลกนิยายที่เพิ่งอ่านมาหมาด ๆ !! เรื่องเหนือจินตนาการแบบนี้มันจะเป็นไปได้เหรอ? ฉันหลุดเข้ามาอยู่ในนิยายที่เพิ่งอ่านไปเนี่ยนะ?! ถ้าอย่างงั้นก็แสดงว่าฉันตายไปแล้วเหรอ? ตายเพราะลูกชิ้นติดคอ? นี่มันจะน่าสมเพชไปหน่อยไหม! อ๊ากกกกกก พราวฟ้ายกมือขึ้นขยี้ผมตัวเองเพราะรับไม่ได้อย่างแรง และไม่อยากยอมรับมันเด็ดขาด เพราะนี่ไม่ใช่การทะลุมิติเข้ามาแบบธรรมดา แต่มันคือการได้เข้ามาอยู่ในร่างของนางร้ายเบอร์หนึ่งที่เธอเพิ่งนั่งด่าไปหยก ๆ แถมยังมาอยู่ในฉากที่เจ้าของร่างเดิมที่ตั้งใจวางแผนผลักนางเอกให้ตกน้ำ หวังทำลายชื่อเสียงอีกฝ่าย แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นสิ่งตรงกันข้าม! “คุณหนู อย่าทำร้ายตัวเองเลยเจ้าค่ะ” พราวฟ้าแทบจะหลั่งน้ำตาแล้วตอนนี้ เธอจ้องมองหญิงสาวด้วยใบหน้าสิ้นหวัง อีกฝ่ายเรียกเธอว่า ‘คุณหนู’ งั้นก็แสดงว่า... “เสี่ยวถิงถิง?” “มีอะไรให้บ่าวช่วย โปรดสั่งมาเลยเจ้าค่ะ” โป๊ะเชะ! ประโยคตอบรับนี้ทำให้พราวฟ้าน้ำตาตกในทันที แค่นี้ก็ชัดเจนแล้วว่าเธอ! ได้! ตาย! ไป! แล้ว! มิหนำซ้ำยังตายแบบน่าอนาถ ฮือออ... พราวฟ้าเอ้ยพราวฟ้า ไม่รู้ว่าเป็นเวรเป็นกรรมอะไรหนอ ถึงได้แต่เจอเรื่องเฮงซวยแบบนี้ทุกครั้ง พอคิดไปถึงอนาคตที่ตัวเองจะถูกใส่ร้ายป้ายสี จนทุกคนต่างก็เกลียดชัง และสุดท้ายก็โดนคมดาบของตัวร้ายสุดโหดอย่าง ‘เว่ยจิ่งหนาน’ ปลิดชีพอย่างอนาถในตอนจบ เพียงแค่นี้ก็ทำให้น้ำตาของเธอแทบหลั่งออกมาเป็นสายเลือดเเล้ว ไม่ได้การ! ถ้าไม่รีบหาทางเปลี่ยนชะตากรรมตอนนี้ มีหวังได้ตายซ้ำสองแน่! พราวฟ้าสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ เพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา ในเมื่อสวรรค์ส่งเธอมาอยู่ในร่างนี้แล้ว เธอก็จะไม่ยอมเป็น ‘โอวหยางฉางอัน’ ผู้โง่เขลาคนเดิมอีกต่อไป! นับจากนี้ โอวหยางฉางอันจะกลายเป็นคนใหม่ที่ไม่เหมือนเดิม ชีวิตที่สองนี้เธอจะใช้ให้มันคุ้มค่า และจะไม่ยอมตายอีกเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด!!
Latest chapter
นางร้ายเช่นข้า ขอคืนวาสนาให้นางเอก บทส่งท้าย ตอนจบอันงดงามของนางร้ายกับตัวร้าย!
บทส่งท้าย ตอนจบอันงดงามของนางร้ายกับตัวร้าย!สามปีต่อมาหากจะเอ่ยถึงสตรีที่เป็นที่อิจฉาริษยามากที่สุดในเมืองหลวง คงไม่มีผู้ใดไม่รู้จักพระชายาแห่งตำหนักเว่ยอ๋องโอวหยางฉางอัน... สตรีผู้ครั้งหนึ่งเคยถูกดูหมิ่น เหยียดหยาม และตกเป็นหัวข้อซุบซิบนินทาของผู้คน กลับพลิกชะตาจนกลายเป็นหญิงที่เหล่าสตรีทั้งเมืองต่างริษยา นอกจากจะครอบครองหัวใจของเว่ยอ๋องผู้เย็นชาได้แต่เพียงผู้เดียวแล้ว นางยังเป็นเจ้าของโรงเตี๊ยมชื่อดังหลายแห่งที่มีรายได้มหาศาล อีกทั้งยังมีบุตรชายตัวน้อยที่น่ารักน่าชังดั่งก้อนแป้งนึ่งเหนือสิ่งอื่นใด...ตลอดสามปีที่ผ่านมา เว่ยจิ่งหนานไม่เคยรับอนุแม้แต่คนเดียว คำสัญญาที่เคยให้ไว้ เขากลับทำได้จริงทุกถ้อยคำณ ตำหนักชิงเยว่ กลิ่นอาหารหอมกรุ่นลอยคลุ้งไปทั่วตำหนัก บนโต๊ะอาหารราคาแพงเต็มไปด้วยสำรับเลิศรส ทว่าในยามนี้กลับมีเจ้าก้อนแป้งน้อยคนหนึ่งกำลังทำหน้าตาเคร่งเครียดราวกับกำลังรบพุ่งกับศัตรูตัวฉกาจ“อ้ามมม!”เด็กชายตัวอวบอ้วนแก้มกลมแดงระเรื่อในชุดผ้าไหมสีฟ้ารีบตักโจ๊กเข้าปากอย่างรีบร้อน จนข้าวหกเลอะเต็มแก้มโอวหยางฉางอันถึงกับกุมขมับ“เฉินเฉิน กินช้า ๆ หน่อยสิลูก!”เด็กชายวัยสอง
นางร้ายเช่นข้า ขอคืนวาสนาให้นางเอก บทที่ 19 จากนางร้ายสู่พระชายาตัวร้าย!
บทที่ 19 จากนางร้ายสู่พระชายาตัวร้าย!วันต่อมา ต่อมาอีก และวันต่อ ๆ มาอีก เว่ยจิ่งหนานก็ขยันโผล่หน้ามาช่วยหยิบจับนั่นนี่จนกลายเป็นภาพชินตาของพวกบ่าวไพร่ช่วงแรกพวกเขาต่างพากันกลัวหัวหด แต่พอผ่านไปนานวันเข้า กลับกลายเป็นว่าทุกคนดันเข้ากันได้ดีกับเว่ยจิ่งหนานเสียอย่างนั้นและแน่นอนว่าผลกระทบหลังจากนั้นมันช่างน่าหงุดหงิดซะเหลือเกิน!ตอนนี้พวกบ่าวไพร่แทบจะมองไม่เห็นหัวนางอยู่ในสายตาแล้วด้วยซ้ำ! พอจะเริ่มงานทีก็มีแต่คำว่า ‘ท่านอ๋อง’ ติดปาก จะไปซ่อมประตูตรงนู้นก็ต้องวิ่งไปถามความเห็นท่านอ๋อง จะไปซ่อมหลังคาตรงนี้ก็ต้องรบกวนท่านอ๋องช่วยตัดสินใจ จนโอวหยางฉางอันเริ่มจะแยกไม่ออกแล้วว่า ใครกันแน่ที่เป็นเจ้านายของพวกเขา!แต่เอาเถิด...ถ้าไม่ได้เขามาช่วยแบ่งเบาภาระ มีหวังโรงเตี๊ยมคงไม่ได้เปิดในเร็ววันแน่“ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อันใดกัน”ครั้นได้ยินเสียงเอ่ยทักจากทางด้านหลัง โอวหยางฉางอันก็เตรียมจะหันหน้าไปหาเขา แต่ทว่าจังหวะนั้นนางก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่เข้ามาโอบกายนางเอาไว้ เมื่อก้มหน้ามองลงไปจึงเห็นว่าเป็นเสื้อคลุมของเว่ยจิ่งหนาน เขาถอดของตัวเองออกมาคลุมให้ พร้อมกับบอกว่า “ระวังเป็นหวัด”“ท่าน...” ด
นางร้ายเช่นข้า ขอคืนวาสนาให้นางเอก บทที่ 18 ตัวร้ายตื้อรักนางร้าย!
บทที่ 18 ตัวร้ายตื้อรักนางร้าย!เซี่ยสวีหานถึงกับหน้าถอดสี หยาดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผม ถ้านิสัยของเว่ยอ๋องเป็นไปตามที่ข่าวลือว่าไว้ เขาเชื่อว่าอีกฝ่ายทำจริงแน่เซี่ยสวีหานรีบโค้งคำนับ“กระหม่อมต้องขออภัยหากทำสิ่งใดให้ท่านโกรธเคือง แต่กระหม่อมเพียงมีเรื่องสำคัญอยากจะถามคุณหนูโอวหยางพ่ะย่ะค่ะ”น้ำเสียงของเขาค่อนข้างตะกุกตะกัก ก่อนจะกลับมายืนหลังตรง พลางมองไปที่โอวหยางฉางอันราวกับกำลังอ้อนวอน เนื่องจากเรื่องที่เขาอยากจะถามไม่ได้มีเท่านี้เว่ยอ๋องมิได้ตอบคำถามในทันที เขาเพียงปรายหางตามองสตรีข้างกายด้วยแววตาที่อ่านยากเรื่องอยากจะถาม? เขาก็ถามไปแล้วหรือ หรือมีเรื่องอื่นอีก?โอวหยางฉางอันครุ่นคิดในใจนางค่อย ๆ แกะมือของเว่ยจิ่งหนานที่โอบเอวนางไว้ออกอย่างสุภาพ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับอดีตคู่หมั้น“หากมีสิ่งใดจะถามก็ถามมาตรงนี้เถอะ”นางกล่าวเสียงเรียบขณะนำมือขึ้นมากอดอก รอฟังคำถามของเขาเซี่ยสวีหานมีท่าทีอึกอัก เขาเหลือบมองไปที่เว่ยจิ่งหนานสลับมองโอวหยางฉางอันความจริงแล้วเขาอยากรู้ว่าความสัมพันธ์ของนางกับเว่ยอ๋องเป็นอย่างไรกันแน่ เป็นอย่างที่นางเคยกล่าวในห้องทรงพระอักษรต่อหน้าฝ่าบาทหรือไม่ ย
นางร้ายเช่นข้า ขอคืนวาสนาให้นางเอก บทที่ 17 อ๋องปีศาจประกาศสิทธิ์!
บทที่ 17 อ๋องปีศาจประกาศสิทธิ์!งานเลี้ยงถูกจัดขึ้นยิ่งใหญ่กว่าทุกปีท่านผ่านมา ขุนนางทุกคนต่างก็นั่งประจำตำแหน่งของตนอย่างเป็นระเบียบ โอวหยางฉางอันก็เช่นเดียวกัน นางนั่งอย่างสงบเสงียมทำตัวให้กลมกลืนไปกับบรรยากาศ ไม่อยากเป็นที่สนใจนัก ทว่าในบรรดาตำแหน่งขุนนางทั้งหลาย มันกลับมีตำแหน่งหนึ่งที่ยังคงเว้นว่าง ซึ่งเป็นตำแหน่งใกล้กับบัลลังก์มังกรมากที่สุด“ที่นั่งนั่นเป็นของใครหรือ ข้าเพิ่งเคยเห็น” ปกติโต๊ะจะถูกจัดเตรียมไว้พอดีกับขุนนาง แต่ในครานี้มันกลับเกินมาหนึ่งที่นั่ง แถมที่นั่งตรงนั้นยังดูหรูหรากว่าของพวกเขาอีก“ข้าก็ไม่มั่นใจเช่นเดียวกัน เห็นว่าน่าจะเป็นท่านอ๋องสักพระองค์”คำซุบซิบนินทาแม้จะเบาเพียงใด ก็ไม่สามารถเล็ดลอดไปจากหูของโอวหยางฉางอันได้ ถ้าให้นางเดา ที่ว่างตรงนั้นน่าจะมีไว้สำหรับเว่ยจิ่งหนาน“ฮ่องเต้เสด็จ!”ทันท่วงทีที่เหล่าผู้คนได้ยินถ้อยคำประกาศเกล้า พวกเขาก็ลุกขึ้นยืนอย่างพร้อมเพรียง ชั่วอึดใจต่อมา ชายผู้ปกครองแผ่นดินก็ย่างกรายเข้ามาในท้องพระโรง วันนี้เขามาในชุดสีเหลืองอร่ามงามตา ลวดลายมังกรทะยานฟ้าถูกปักเย็บมาอย่างประณีตแต่แทนที่ผู้คนจะตกใจกับอัญมณีที่ฝังอยู่บนเนื้อผ้าท
นางร้ายเช่นข้า ขอคืนวาสนาให้นางเอก บทที่ 16 เมื่อดอกบัวขาวถูกกระชากหน้ากาก!
บทที่ 16 เมื่อดอกบัวขาวถูกกระชากหน้ากาก!เพียงแค่คืนเดียว ข่าวกลุ่มอันธพาลที่บุกมาทำลายโรงเตี๊ยมถูกจัดการลงแล้วแพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว ทว่าสิ่งผู้คนให้ความสนใจมากที่สุดคือผู้ว่าจ้างที่อยู่เบื้องหลังการทำลายในครั้งนี้ว่ากันว่านางคือ ‘คุณหนูเเซ่โม่’ คนที่ได้รับการขนานนามว่าเป็นสตรีอันดับหนึ่งของเมืองหลวง...ณ เรือนของโม่เหลียนเพล้ง!“กรี๊ดดด ใคร! ใครมันเป็นคนปล่อยข่าวนี้!”ข่าวพัดโหมกระพือมาถึงหูโม่เหลียนอย่างรวดเร็ว นางกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกวาดแจกันมูลค่าหลายร้อยตำลึง ของรักของหวงที่เซี่ยสวีหานเป็นคนซื้อให้ตกลงพื้นจนแตกกระจาย แต่แค่นี้มันก็ไม่สามารถลดความร้อนรุ่มอยู่ในอกได้นางตรงดิ่งไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง สายตาพิโรธปราดมองเครื่องประทินโฉมราคาแพงที่จัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ นางไม่รอช้ารีบคว้าสิ่งที่ขวางหน้าเอามาขว้างลงพื้นทันทีเพล้ง!“คุณหนูพอเถอะเจ้าค่ะ”“กรี๊ดดด ออกไป! ข้าบอกให้ออกไป!”ตุบ!หนิงเอ๋อร์พยายามเข้าไปห้าม แต่ก็ถูกโม่เหลียนคว้าหวีขว้างใส่หน้าอย่างแรงหนิงเอ๋อร์เจ็บจนอยากจะร้องไห้ ทว่าด้วยตำแหน่งของนางที่เป็นถึงบ่าวรับใช้ข้างกาย จึงไม่สามารถปล่อยให้คุณหนูอยู่ตามลำพ
นางร้ายเช่นข้า ขอคืนวาสนาให้นางเอก บทที่ 15 ตัวร้ายตกหลุมรักนางร้ายเสียแล้ว
บทที่ 15 ตัวร้ายตกหลุมรักนางร้ายเสียแล้วตอนนี้เข้าสู่ยามซวีแล้ว โรงหมอในเมืองหลวงต่างปิดกันหมด ทำให้นางไม่มีทางเลือกอื่น“เอ่อ...เช่นนั้นกลับจวนหม่อมฉันก่อนดีหรือไม่เพคะ ที่นั่นมีหมอประจำตระกูลอยู่ หรือไม่ท่านอ๋องจะกลับไปที่วังหลวง ให้หมอหลวงจัดการบาดแผลให้ บาดแผลนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย ไม่รู้ว่าฝีมือของหมอในจวนจะดีเท่าในวังหลวงหรือไม่ ยังดีที่ในตอนนี้ห้ามเลือดให้หยุดไหลได้แล้ว ถ้ากลับวังหลวงคงใช้เวลาประมาณหนึ่งเค่อ แต่ถ้ากลับจวนตระกูลโอวหยางคงหนึ่งก้านธูป”“เจ้าใช้ข้าเสียคุ้มขนาดนี้ แต่ไม่คิดจะรับผิดชอบกันเลยงั้นหรือ ไม่คิดว่าคุณหนูโอวหยางจะ...”“ก็ได้เพคะ กลับจวนหม่อมฉันก็ได้!”.....ณ จวนตระกูลโอวหยางทันทีที่ก้าวเท้าเข้าสู่ประตูจวน โอวหยางฉางอันก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ผิดปกติของบ่าวรับใช้ โดยเฉพาะพ่อบ้านถังกับเสี่ยวถิงถิงที่ยืนรอต้อนรับนางอยู่หน้าตระตูทางเข้า พวกเขาเอาแต่จ้องมองนางสลับเว่ยจิ่งหนานด้วยสีหน้าอ่านยาก“มีอะไรงั้นหรือ” โอวหยางฉางอันเลิกคิ้วถาม“คือว่า...มีแขกมาขอพบ เขารออยู่ด้านในแล้วขอรับ” พ่อบ้านถังตอบอย่างกระอักกระอ่วน“ใครมาในยามนี้กัน” ลำพังแค่รับมือกับเว่ยจิ่
You May Also Like
ยอดหญิงในเงามาร
ฉินอันอัน174.7K viewsสนมร้างรักขอทวงบัลลังก์
ม่อเยี่ยน716.5K viewsบันทึกรัก : สามีข้ามีไฝเสน่ห์
เซี่ยวชิงขวาง79.9K viewsเกิดใหม่เป็นคุณหนูไร้ค่าพร้อมมิติบ้านสวน
ต้าซินซิน38.5K viewsบำบัดรักต่างมิติ
JustMoonLight336 viewsเกิดใหม่เป็นสตรีอ้วนไม่พอข้ายังถูกหย่าด้วยหรือนี่!
หรงเย่า / นาย่า4.1K viewsกลวิธีหลบหนีสามีตัวร้าย
เทียนสื่อ352 viewsใบหย่าอยู่นั่นแล้ว ใต้เท้าเซี่ยโปรดรับไปเถอะ
อาภาลดา27 views
