Novels by นักฆ่าฝึกหัด 23

บทส่งท้าย ตอนจบอันงดงามของนางร้ายกับตัวร้าย!สามปีต่อมาหากจะเอ่ยถึงสตรีที่เป็นที่อิจฉาริษยามากที่สุดในเมืองหลวง คงไม่มีผู้ใดไม่รู้จักพระชายาแห่งตำหนักเว่ยอ๋องโอวหยางฉางอัน... สตรีผู้ครั้งหนึ่งเคยถูกดูหมิ่น เหยียดหยาม และตกเป็นหัวข้อซุบซิบนินทาของผู้คน กลับพลิกชะตาจนกลายเป็นหญิงที่เหล่าสตรีทั้งเมืองต่างริษยา นอกจากจะครอบครองหัวใจของเว่ยอ๋องผู้เย็นชาได้แต่เพียงผู้เดียวแล้ว นางยังเป็นเจ้าของโรงเตี๊ยมชื่อดังหลายแห่งที่มีรายได้มหาศาล อีกทั้งยังมีบุตรชายตัวน้อยที่น่ารักน่าชังดั่งก้อนแป้งนึ่งเหนือสิ่งอื่นใด...ตลอดสามปีที่ผ่านมา เว่ยจิ่งหนานไม่เคยรับอนุแม้แต่คนเดียว คำสัญญาที่เคยให้ไว้ เขากลับทำได้จริงทุกถ้อยคำณ ตำหนักชิงเยว่ กลิ่นอาหารหอมกรุ่นลอยคลุ้งไปทั่วตำหนัก บนโต๊ะอาหารราคาแพงเต็มไปด้วยสำรับเลิศรส ทว่าในยามนี้กลับมีเจ้าก้อนแป้งน้อยคนหนึ่งกำลังทำหน้าตาเคร่งเครียดราวกับกำลังรบพุ่งกับศัตรูตัวฉกาจ“อ้ามมม!”เด็กชายตัวอวบอ้วนแก้มกลมแดงระเรื่อในชุดผ้าไหมสีฟ้ารีบตักโจ๊กเข้าปากอย่างรีบร้อน จนข้าวหกเลอะเต็มแก้มโอวหยางฉางอันถึงกับกุมขมับ“เฉินเฉิน กินช้า ๆ หน่อยสิลูก!”เด็กชายวัยสอง

บทที่ 19 จากนางร้ายสู่พระชายาตัวร้าย!วันต่อมา ต่อมาอีก และวันต่อ ๆ มาอีก เว่ยจิ่งหนานก็ขยันโผล่หน้ามาช่วยหยิบจับนั่นนี่จนกลายเป็นภาพชินตาของพวกบ่าวไพร่ช่วงแรกพวกเขาต่างพากันกลัวหัวหด แต่พอผ่านไปนานวันเข้า กลับกลายเป็นว่าทุกคนดันเข้ากันได้ดีกับเว่ยจิ่งหนานเสียอย่างนั้นและแน่นอนว่าผลกระทบหลังจากนั้นมันช่างน่าหงุดหงิดซะเหลือเกิน!ตอนนี้พวกบ่าวไพร่แทบจะมองไม่เห็นหัวนางอยู่ในสายตาแล้วด้วยซ้ำ! พอจะเริ่มงานทีก็มีแต่คำว่า ‘ท่านอ๋อง’ ติดปาก จะไปซ่อมประตูตรงนู้นก็ต้องวิ่งไปถามความเห็นท่านอ๋อง จะไปซ่อมหลังคาตรงนี้ก็ต้องรบกวนท่านอ๋องช่วยตัดสินใจ จนโอวหยางฉางอันเริ่มจะแยกไม่ออกแล้วว่า ใครกันแน่ที่เป็นเจ้านายของพวกเขา!แต่เอาเถิด...ถ้าไม่ได้เขามาช่วยแบ่งเบาภาระ มีหวังโรงเตี๊ยมคงไม่ได้เปิดในเร็ววันแน่“ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อันใดกัน”ครั้นได้ยินเสียงเอ่ยทักจากทางด้านหลัง โอวหยางฉางอันก็เตรียมจะหันหน้าไปหาเขา แต่ทว่าจังหวะนั้นนางก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่เข้ามาโอบกายนางเอาไว้ เมื่อก้มหน้ามองลงไปจึงเห็นว่าเป็นเสื้อคลุมของเว่ยจิ่งหนาน เขาถอดของตัวเองออกมาคลุมให้ พร้อมกับบอกว่า “ระวังเป็นหวัด”“ท่าน...” ด

บทที่ 18 ตัวร้ายตื้อรักนางร้าย!เซี่ยสวีหานถึงกับหน้าถอดสี หยาดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผม ถ้านิสัยของเว่ยอ๋องเป็นไปตามที่ข่าวลือว่าไว้ เขาเชื่อว่าอีกฝ่ายทำจริงแน่เซี่ยสวีหานรีบโค้งคำนับ“กระหม่อมต้องขออภัยหากทำสิ่งใดให้ท่านโกรธเคือง แต่กระหม่อมเพียงมีเรื่องสำคัญอยากจะถามคุณหนูโอวหยางพ่ะย่ะค่ะ”น้ำเสียงของเขาค่อนข้างตะกุกตะกัก ก่อนจะกลับมายืนหลังตรง พลางมองไปที่โอวหยางฉางอันราวกับกำลังอ้อนวอน เนื่องจากเรื่องที่เขาอยากจะถามไม่ได้มีเท่านี้เว่ยอ๋องมิได้ตอบคำถามในทันที เขาเพียงปรายหางตามองสตรีข้างกายด้วยแววตาที่อ่านยากเรื่องอยากจะถาม? เขาก็ถามไปแล้วหรือ หรือมีเรื่องอื่นอีก?โอวหยางฉางอันครุ่นคิดในใจนางค่อย ๆ แกะมือของเว่ยจิ่งหนานที่โอบเอวนางไว้ออกอย่างสุภาพ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับอดีตคู่หมั้น“หากมีสิ่งใดจะถามก็ถามมาตรงนี้เถอะ”นางกล่าวเสียงเรียบขณะนำมือขึ้นมากอดอก รอฟังคำถามของเขาเซี่ยสวีหานมีท่าทีอึกอัก เขาเหลือบมองไปที่เว่ยจิ่งหนานสลับมองโอวหยางฉางอันความจริงแล้วเขาอยากรู้ว่าความสัมพันธ์ของนางกับเว่ยอ๋องเป็นอย่างไรกันแน่ เป็นอย่างที่นางเคยกล่าวในห้องทรงพระอักษรต่อหน้าฝ่าบาทหรือไม่ ย

บทที่ 17 อ๋องปีศาจประกาศสิทธิ์!งานเลี้ยงถูกจัดขึ้นยิ่งใหญ่กว่าทุกปีท่านผ่านมา ขุนนางทุกคนต่างก็นั่งประจำตำแหน่งของตนอย่างเป็นระเบียบ โอวหยางฉางอันก็เช่นเดียวกัน นางนั่งอย่างสงบเสงียมทำตัวให้กลมกลืนไปกับบรรยากาศ ไม่อยากเป็นที่สนใจนัก ทว่าในบรรดาตำแหน่งขุนนางทั้งหลาย มันกลับมีตำแหน่งหนึ่งที่ยังคงเว้นว่าง ซึ่งเป็นตำแหน่งใกล้กับบัลลังก์มังกรมากที่สุด“ที่นั่งนั่นเป็นของใครหรือ ข้าเพิ่งเคยเห็น” ปกติโต๊ะจะถูกจัดเตรียมไว้พอดีกับขุนนาง แต่ในครานี้มันกลับเกินมาหนึ่งที่นั่ง แถมที่นั่งตรงนั้นยังดูหรูหรากว่าของพวกเขาอีก“ข้าก็ไม่มั่นใจเช่นเดียวกัน เห็นว่าน่าจะเป็นท่านอ๋องสักพระองค์”คำซุบซิบนินทาแม้จะเบาเพียงใด ก็ไม่สามารถเล็ดลอดไปจากหูของโอวหยางฉางอันได้ ถ้าให้นางเดา ที่ว่างตรงนั้นน่าจะมีไว้สำหรับเว่ยจิ่งหนาน“ฮ่องเต้เสด็จ!”ทันท่วงทีที่เหล่าผู้คนได้ยินถ้อยคำประกาศเกล้า พวกเขาก็ลุกขึ้นยืนอย่างพร้อมเพรียง ชั่วอึดใจต่อมา ชายผู้ปกครองแผ่นดินก็ย่างกรายเข้ามาในท้องพระโรง วันนี้เขามาในชุดสีเหลืองอร่ามงามตา ลวดลายมังกรทะยานฟ้าถูกปักเย็บมาอย่างประณีตแต่แทนที่ผู้คนจะตกใจกับอัญมณีที่ฝังอยู่บนเนื้อผ้าท

บทที่ 16 เมื่อดอกบัวขาวถูกกระชากหน้ากาก!เพียงแค่คืนเดียว ข่าวกลุ่มอันธพาลที่บุกมาทำลายโรงเตี๊ยมถูกจัดการลงแล้วแพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว ทว่าสิ่งผู้คนให้ความสนใจมากที่สุดคือผู้ว่าจ้างที่อยู่เบื้องหลังการทำลายในครั้งนี้ว่ากันว่านางคือ ‘คุณหนูเเซ่โม่’ คนที่ได้รับการขนานนามว่าเป็นสตรีอันดับหนึ่งของเมืองหลวง...ณ เรือนของโม่เหลียนเพล้ง!“กรี๊ดดด ใคร! ใครมันเป็นคนปล่อยข่าวนี้!”ข่าวพัดโหมกระพือมาถึงหูโม่เหลียนอย่างรวดเร็ว นางกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกวาดแจกันมูลค่าหลายร้อยตำลึง ของรักของหวงที่เซี่ยสวีหานเป็นคนซื้อให้ตกลงพื้นจนแตกกระจาย แต่แค่นี้มันก็ไม่สามารถลดความร้อนรุ่มอยู่ในอกได้นางตรงดิ่งไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง สายตาพิโรธปราดมองเครื่องประทินโฉมราคาแพงที่จัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ นางไม่รอช้ารีบคว้าสิ่งที่ขวางหน้าเอามาขว้างลงพื้นทันทีเพล้ง!“คุณหนูพอเถอะเจ้าค่ะ”“กรี๊ดดด ออกไป! ข้าบอกให้ออกไป!”ตุบ!หนิงเอ๋อร์พยายามเข้าไปห้าม แต่ก็ถูกโม่เหลียนคว้าหวีขว้างใส่หน้าอย่างแรงหนิงเอ๋อร์เจ็บจนอยากจะร้องไห้ ทว่าด้วยตำแหน่งของนางที่เป็นถึงบ่าวรับใช้ข้างกาย จึงไม่สามารถปล่อยให้คุณหนูอยู่ตามลำพ

บทที่ 15 ตัวร้ายตกหลุมรักนางร้ายเสียแล้วตอนนี้เข้าสู่ยามซวีแล้ว โรงหมอในเมืองหลวงต่างปิดกันหมด ทำให้นางไม่มีทางเลือกอื่น“เอ่อ...เช่นนั้นกลับจวนหม่อมฉันก่อนดีหรือไม่เพคะ ที่นั่นมีหมอประจำตระกูลอยู่ หรือไม่ท่านอ๋องจะกลับไปที่วังหลวง ให้หมอหลวงจัดการบาดแผลให้ บาดแผลนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย ไม่รู้ว่าฝีมือของหมอในจวนจะดีเท่าในวังหลวงหรือไม่ ยังดีที่ในตอนนี้ห้ามเลือดให้หยุดไหลได้แล้ว ถ้ากลับวังหลวงคงใช้เวลาประมาณหนึ่งเค่อ แต่ถ้ากลับจวนตระกูลโอวหยางคงหนึ่งก้านธูป”“เจ้าใช้ข้าเสียคุ้มขนาดนี้ แต่ไม่คิดจะรับผิดชอบกันเลยงั้นหรือ ไม่คิดว่าคุณหนูโอวหยางจะ...”“ก็ได้เพคะ กลับจวนหม่อมฉันก็ได้!”.....ณ จวนตระกูลโอวหยางทันทีที่ก้าวเท้าเข้าสู่ประตูจวน โอวหยางฉางอันก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ผิดปกติของบ่าวรับใช้ โดยเฉพาะพ่อบ้านถังกับเสี่ยวถิงถิงที่ยืนรอต้อนรับนางอยู่หน้าตระตูทางเข้า พวกเขาเอาแต่จ้องมองนางสลับเว่ยจิ่งหนานด้วยสีหน้าอ่านยาก“มีอะไรงั้นหรือ” โอวหยางฉางอันเลิกคิ้วถาม“คือว่า...มีแขกมาขอพบ เขารออยู่ด้านในแล้วขอรับ” พ่อบ้านถังตอบอย่างกระอักกระอ่วน“ใครมาในยามนี้กัน” ลำพังแค่รับมือกับเว่ยจิ่

บทที่ 40 หนึ่งกระบี่สยบใต้หล้าในตอนนี้อวิ๋นซินหลอมรวมกับสมุนไพรเซียนในตำนานจนเสร็จสมบูรณ์เเล้ว พลังกดดันอันมหาศาลพลันแผ่ออกมาจนฟ้าดินสั่นสะเทือน คลื่นพลังวิญญาณที่แผ่ออกมาแข็งแกร่งเกินกว่าระดับราชาวิญญาณ ผู้ได้พบเห็นต่างเข้าใจว่านางกำลังจะก้าวข้ามขอบเขตสุดท้ายของโลกมนุษย์เเล้ว ท้องฟ้าเหนือดินแดนลับพลันแปรเปลี่ยนเป็นมืดครึ้ม อัสนีบาตนับไม่ถ้วนแลบแปลบปลาบอยู่ภายในหมู่เมฆดำ คล้ายทัณฑ์สวรรค์กำลังตอบสนองต่อพลังอันยิ่งใหญ่ที่ถือกำเนิดขึ้น แม้สายฟ้าจะยังไม่ฟาดลงมา ทว่าความกดดันอันน่าสะพรึงกลับทำให้ทุกคนหายใจไม่ทั่วท้องเเล้ว ในตอนนั้นเอง อวิ๋นเซียวที่อุ้มเสี่ยวไป๋ มู่หาน เเละอาหนิง ก็มาถึงริมฝั่งเเม่น้ำ ทั้งสี่เงยหน้ามองภาพเบื้องหน้าด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นอวิ๋นซินลอยอยู่กลางม่านแสงและกลุ่มเมฆอัสนีอันมืดครึ้ม พวกเขารีบกระจายตัวเฝ้าระวังรอบ ๆ เผื่อมีผู้ใดฉวยโอกาสลงมือในช่วงเวลาสำคัญนี้ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าการเดินทางมายังดินแดนลับแห่งนี้ จะทำให้อวิ๋นซินมีพลังแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ในสายตาของทุกคน นางกำลังยืนอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างโลกมนุษย์กับดินแดนเซียน หากก้าวข้ามไปได้ นางก็อาจต้องจากโลกใบนี

บทที่ 39 บทลงทัณฑ์ของความโลภในขณะเดียวกัน อวิ๋นเยว่หลิงซึ่งยืนมองอยู่ไม่ไกล พลันยกมือกุมศีรษะด้วยสีหน้าเจ็บปวด ราวกับมีบางสิ่งกำลังฉีกกระชากห้วงสำนึกของนาง ความทรงจำมากมายที่ถูกปิดผนึกเอาไว้พลันหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย ภาพเหตุการณ์ในอดีตชาติผุดขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ทั้งภาพที่อาจารย์คอยสั่งสอนวิชา ปกป้องดูแลนางราวกับบุตรสาวแท้ ๆ ยอมปฏิเสธการแต่งงานและไม่เคยรับศิษย์คนอื่นเพิ่ม เพียงเพราะเกรงว่านางจะรู้สึกว่าความรักและความเอาใจใส่ถูกแบ่งไปให้อีกผู้หนึ่ง ภาพเหล่านั้นอบอุ่นจนทำให้นางชะงักไปชั่วขณะ ก่อนที่ภาพสุดท้ายจะปรากฏขึ้น...มือของนางกำมีดแน่น ก่อนจะแทงทะลุหัวใจของผู้เป็นอาจารย์ด้วยมือตนเอง เลือดสีแดงสดไหลอาบทั่วร่าง แต่ใบหน้าของอีกฝ่ายกลับไม่มีแม้แต่ความโกรธแค้น อวิ๋นเยว่หลิงหอบหายใจถี่ ดวงตาแดงก่ำ ความทรงจำของอดีตชาติหวนคืนมาจนครบถ้วน ความรู้สึกผิดกลับไม่บังเกิดขึ้นแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ความโลภที่ซุกซ่อนอยู่ในก้นบึ้งของจิตใจกลับยิ่งทวีความรุนแรง นางเงยหน้ามองร่างของอวิ๋นซินที่กำลังหลอมรวมกับสมุนไพรเซียน ก่อนทะยานขึ้นไปกลางอากาศทันที“อาจารย์! ท่านจำข้าได้หรือไม่! ในอดีตท่านเคยบอกว่

บทที่ 38 ปลายทางของการเป็นเซียน ไม่ใช่ความเป็นอมตะแต่คือความตาย!ในระหว่างกระบวนการหลอมรวมอวิ๋นซินหาได้ตัดขาดรับรู้จากโลกภายนอกไม่ นางยังคงมองเห็นและรับรู้ทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างชัดเจน ภาพของชายหนุ่มพุ่งขวางอย่างไม่กลัวตาย และปกป้องนางอย่างสุดกำลังจนร่างกายต้องบาดเจ็บสาหัส เเต่ตอนนี้นางไม่สามารถเคลื่อนไหวร่างกายได้ตามใจ เหมือนถูกตรึงไว้กับสมุนไพรเซียนในตำนานต้นนั้น หญิงสาวรับรู้ได้ว่ามันกำลังพยายามจะหลอมรวมเข้ากับตัวนาง ความรู้สึกนี้กลับมิใช่สิ่งแปลกใหม่... มันช่างอบอุ่นและคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดในพริบตานั้น จิตรับรู้ของอวิ๋นซินพลันถูกดึงสู่ความว่างเปล่าอันห่างไกล ก่อนจะมาโผล่ยังสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งงดงามตระการตาเกินกว่าจะพรรณนา คล้ายกับเป็นแดนสุขาวดีอันลี้ลับที่ไม่มีอยู่จริงบนโลกมนุษย์ เมื่อนางก้มลงมองตัวเอง ก็พบว่านี่เป็นดวงจิตของนาง เเต่สติสัมปชัญญะยังคงอยู่ครบถ้วนเด่นชัดสิบส่วนเบื้องหน้าของนางปรากฏร่างของสตรีงดงามผู้หนึ่ง แม้จะมีร่องรอยแห่งกาลเวลา เเต่ความงดงามนั้นกลับมิได้ลดเลือนลง สตรีผู้นั้นอ้าแขนออกกว้าง แววตาเปี่ยมไปด้วยความรัก ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“ซินเอ

บทที่ 37 สมุนไพรเซียนในตำนานปรากฏ เมื่อก้าวพ้นบันไดลงมา แทนที่จะพบกับความมืดมิดหรือกระแสน้ำอันเชี่ยวกราก เบื้องหน้าของคนทั้งคู่กลับกลายเป็นโถงถ้ำขนาดใหญ่ที่งดงามตระการตา ผนังถ้ำรอบด้านเต็มไปด้วยอัญมณีล้ำค่าส่องประกายระยิบระยับสะท้อนแสงแวววับ มีทั้งหมดเจ็ดสีสันสิ่งนี้หาใช่อัญมณีธรรมดาสามัญ เเต่มันคือหินพลังวิญญาณเจ็ดสี สมบัติวิเศษที่เป็นสิ่งที่ผู้ฝึกตนทุกคนล้วนอยากได้ไว้ในครอบครอง เพราะมันมีคุณสมบัติในการช่วยกักเก็บและเอื้อต่อการดูดซับพลังวิญญาณได้อย่างมหาศาล ยามใดที่ต้องการใช้พลัง เพียงแค่ดูดซับจากมันก็สามารถฟื้นฟูตบะได้อย่างรวดเร็ว ไม่คาดคิดเลยว่าของล้ำค่าที่แสนหายากเช่นนี้จะมาปรากฏที่นี่มากมายละลานตาไปหมด อวิ๋นซินที่ยังคงจมดิ่งอยู่กับความแปลกใจจากเหตุการณ์ต่อสู้เมื่อครู่ กลับไม่ได้มีจิตใจจดจ่ออยู่กับสิ่งวิเศษรอบกายมากนัก เมื่อเก็บงำความสงสัยไว้ไม่ไหว นางจึงตัดสินใจหันไปเอ่ยถามชายหนุ่มข้างกาย“เมื่อครู่... ท่านเห็นหรือไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง?”โม่เฟิงครุ่นคิดชั่วครู่ หญิงสาวคงจะยังไม่ยากเชื่อ หรืออาจจะต้องการคำยืนยันจากคนที่เห็นเหตุการณ์ร่วมกัน ชายหนุ่มจึงเอ่ยตอบตามความจริงที่เห็น

บทที่ 36 หนึ่งกระบี่สยบมังกรหลังจากเอ่ยปากกำชับชายหนุ่มข้างกายเสร็จสิ้น อวิ๋นซินก็ไม่คิดจะเสียเวลาอยู่ที่นี่อีกต่อไป นางทะยานร่างออกไปเบื้องหน้า เปิดฉากโจมตีมังกรศักดิ์สิทธิ์ในทันที!เคล็ดวิชากระบี่ที่นางเลือกใช้ในยามนี้ ทั้งดุดัน เด็ดขาด และรุนแรงยิ่งนัก ในชาติภพก่อนซึ่งเป็นโลกแห่งยุทธภพที่ผู้คนเน้นฝึกฝนกำลังภายใน หาใช่พลังวิญญาณเช่นโลกใบนี้ วิชาสายนี้ถูกยกย่องให้เป็นวิชากระบี่อันดับสองของใต้หล้า แม้จะเป็นวิชาที่เปิดกว้างให้เหล่าศิษย์ในสำนักได้ศึกษา กลับมีลูกศิษย์น้อยนิดเท่านั้นที่จะสามารถฝึกฝนจนบรรลุแก่นแท้ของมันได้ แต่นั่นมิใช่กับอวิ๋นซิน... เพราะนางสามารถบรรลุวิชากระบี่นี้ได้ตั้งแต่อายุเพียงแปดหนาวเท่านั้น!ยามนี้นางออกไปโดยที่ในมือหาได้มีศาสตราวุธหรือกระบี่คู่ใจอยู่เลยแม้แต่เล่มเดียว อวิ๋นซินกลับควบแน่นพลังวิญญาณในร่าง หล่อหลอมมันขึ้นมาเป็นรูปทรงกระบี่เล่มงามที่ส่องประกายเรืองรองออกมา สำหรับอวิ๋นซินแล้ว นางเพียงแค่เคยลองทำดูหลายครั้งในยามว่างและรู้ว่ามันสามารถทำได้ นางจึงมองว่ามันเป็นเรื่องปกติธรรมดาเรื่องหนึ่งและไม่ได้คิดอะไรมาก อีกทั้งบรรดาพี่ชายน้องสาวก็ไม่เคยมีใครเห็นนางทำเ

บทที่ 35 ศิษย์พี่ใหญ่ อวิ๋นเยว่หลิงจำต้องถอยกลับมาหาคนในกลุ่มของตน นางปรับเปลี่ยนสีหน้าให้ดูเศร้าสร้อย จนศิษย์พี่ร่วมสำนักคนเดิมที่เฝ้ามองอยู่ต้องรีบเข้ามาเอ่ยปากปลอบโยน พร้อมกับพ่นคำพูดแสดงความไม่พอใจในตัวอวิ๋นซินอยู่อีกหลายประโยค ก่อนหน้านี้ที่ศิษย์พี่ผู้นั้นไม่ได้ตามนางไป ก็เพราะท่านอาจารย์เอ่ยเตือนไว้ว่าหากเป็นเรื่องระหว่างพี่น้องก็ควรปล่อยให้พวกนางสะสางกันเอง คนนอกไม่ควรเข้าไปก้าวก่าย มิเช่นนั้นหากเขาได้ตามไปตั้งแต่แรก คงได้สั่งสอนสตรีโอหังผู้นั้นให้รู้จักที่ต่ำที่สูงและเคารพผู้หลักผู้ใหญ่ไปแล้ว“มังกรศักดิ์สิทธิ์ตนนี้ดูท่าคงจะไม่สิ้นฤทธิ์ลงง่าย ๆ”คำเปรยของชายอาวุโสผู้เป็นอาจารย์ ทำเอาเหล่าศิษย์สำนักเมฆาสวรรค์ใจห่อเหี่ยวลงไปไม่น้อย ขนาดท่านอาจารย์ผู้มีตบะถึงขั้นแปรวิญญาณยังเอ่ยปากว่ายากจะรับมือ แล้วพวกเขากลุ่มศิษย์ที่อยู่เพียงขั้นนภาวิญญาณจะกล้าเห็นต่างได้อย่างไร หากวัดกันในหมู่คนรุ่นเยาว์ทั่วทั้งแคว้น การที่พวกเขาสามารถฝึกฝนมาจนถึงขั้นนภาวิญญาณได้ในอายุเท่านี้ ก็ถือว่าเป็นกลุ่มอัจฉริยะที่หาได้ยากยิ่งแล้ว“อาจารย์เจ้าคะ... หากพวกเราทุกคนร่วมมือกันสู้เต็มกำลัง จะไม่มีโอกาสชนะเ

ตอนพิเศษ 6เมื่อข่าวการมาถึงของคนคุ้นเคยในอดีตมาถึง ลู่ชิงอีเพียงชะงักไปชั่วขณะ ดวงตานิ่งลึกฉายแววบางอย่างที่ยากจะบอกความรู้สึกออกมา นางไม่ได้รีบออกไปพบพวกเขา “จัดเรือนรับรองบนยอดเขาม่านหมอก ต้อนรับพวกเขาให้ดีที่สุด”ทางด้านมู่เฉิน มู่อวี้ และซูหนิง เมื่อก้าวเข้าสู่แดนมาร สิ่งที่เห็นกลับแตกต่างจากข่าวลือในโรงน้ำชาโดยสิ้นเชิง ไม่มีความแห้งแล้ง ไม่มีความน่าหวาดกลัว มีเพียงสายลมเย็น กลิ่นอายบริสุทธิ์ที่แผ่ซ่านอย่างอ่อนโยน และผู้คนที่…ยิ้มให้พวกเขาอย่างจริงใจ ตลอดเส้นทาง มารหลายตนก้มหัวให้ บางตนเอ่ยต้อนรับด้วยน้ำเสียงสุภาพ แววตาเต็มไปด้วยความเคารพ ไม่ใช่ความหวาดระแวงดังเช่นอดีต ซูหนิงมองอย่างไม่อยากเชื่อ นางเคยได้ยินแต่เรื่องเล่าถึงความโหดร้ายของเผ่ามาร แต่สิ่งที่เห็นในวันนี้…กลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง มู่เฉินเพียงมองรอบด้านแล้วยิ้มบาง ในใจเข้าใจได้ทันทีว่า เหตุใดสถานที่แห่งนี้จึงเปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้ภายในตำหนัก ลู่ชิงอีนั่งอยู่เบื้องสูง เซียวจิ้งเหอยืนเคียงข้างไม่ห่าง ผู้พิทักษ์และผู้อาวุโสของเผ่ามารถูกเรียกเข้ามาพร้อมหน้า บรรยากาศภายในเงียบขรึม แต่ไม่ตึงเครียดเหมือนในอดีต เมื

ตอนพิเศษ 5 ภายในเรือนพักส่วนตัวของทั้งสอง มู่เฉินรีบผลักประตูเข้าไปด้วยสีหน้าตื่นเต้น เสียงฝีเท้าหนักจนคนในห้องสะดุ้ง“ภรรยา! ข้ามีข่าวดี…”ยังไม่ทันพูดจบเขาก็ชะงัก เมื่อเห็นสตรีที่นั่งอยู่ด้านในกำลังอุ้มเด็กชายวัยห้าเดือนอยู่ในอ้อมแขน นางเงยหน้าขึ้นช้า ๆ สายตาคมกริบจ้องเขาเขม็ง“เสียงเบาหน่อย เจ้าจะทำให้ลูกตกใจหรืออย่างไรกัน”มู่เฉินรีบหุบปากแทบไม่ทัน ก้าวเข้าไปใกล้อย่างระมัดระวัง“เอ่อ ข้า…ขอโทษ” เสียงเขาเบาลงก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ แล้วกระซิบ“มีข่าวของศิษย์พี่ใหญ่แล้ว”มือที่ลูบหลังเด็กน้อยชะงักไปเพียงเสี้ยวลมหายใจ แววตาสั่นไหววูบหนึ่ง แต่ก็ถูกกดลงอย่างรวดเร็ว“แล้วอย่างไร?” นางตอบ ราวกับเป็นเรื่องเล็กน้อย ที่ไม่ควรค่าเก็บมาใส่ใจมู่เฉินจึงเล่าข่าวทั้งหมดที่ตนได้รับมาอย่างละเอียด ตั้งแต่เรื่องที่ลู่ชิงอีสถาปนาตนเป็นจักรพรรดินีแห่งแดนมาร การเปลี่ยนแปลงภายในเผ่ามาร ตลอดจนสัญญาสงบศึกระหว่างมนุษย์และมารซึ่งถูกยอมรับแล้ว ข่าวทุกอย่างล้วนผ่านการคัดกรอง มีมูลความจริงแน่ชัด เมื่อเล่าจบเขามองภรรยาอย่างจริงจัง “พวกเราย้ายไปหานางดีหรือไม่ อย่างไรตอนนี้แดนมารก็เปิดแล้ว สำนักเราจะไปตั้งที่ใดก

บทพิเศษ 4 หนึ่งปีต่อมา เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วราวพริบตาเดียว นับตั้งแต่วันที่ลู่ชิงอีสถาปนาตนเป็นจักรพรรดินีแห่งแดนมาร ทุกสิ่งภายในดินแดนแห่งนี้ก็เปลี่ยนแปลงไป หลังจากนั้นไม่นาน นางได้นำ ลูกแก้วมารทั้งสองดวงมาชำระล้างด้วยพลังของตน จนพลังมารภายในถูกสกัดกลายเป็นพลังบริสุทธิ์มอบให้เซียวจิ้งเหอ เซียวจิ้งเหอรับลูกแก้วนั้นไว้โดยไม่ปฏิเสธ ไม่ใช่เพราะความโลภ แต่เพราะเขามีเป้าหมายชัดเจนคือแข็งแกร่งขึ้นเพื่อปกป้องนางและปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้นหลังจากดูดซับพลังบริสุทธิ์นั้น รอยแผลเป็นบนใบหน้าซีกซ้ายที่ผู้คนเคยเหยียดหยามว่าอัปลักษณ์ ค่อย ๆ เลือนหายไปอย่างสมบูรณ์ ผนึกที่เคยกักขังพลังในร่างแตกสลาย กลิ่นอายพลังมารแท้จริงแผ่ออกมา พลังของเขาทะลวงจากราชันยุทรห้าดาว พุ่งขึ้นสู่ครึ่งเซียนในคราวเดียว มิใช่เพียงเทียบเท่า…แต่กลับเหนือกว่านางเล็กน้อยเสียด้วยซ้ำไปหลังจากนั้น ทั้งสองยังคง ฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง ลู่ชิงอีเปิดใจยอมให้เขารับรู้ความลับของ มิติเจดีย์เก้าชั้น" ทุกค่ำคืน ทั้งสาม—นาง เซียวจิ้งเหอ และหลานเสวี่ย—จะเข้าไปฝึกฝนร่วมกัน โดยมีหลานเสวี่ยทำหน้าที่ราวอาจารย์ตัวน้อย คอยชี้แนะไม่ขาดสาย แม้ระดั

ตอนพิเศษ 3 สามเดือนต่อมาเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับสายลม ลู่ชิงอีและเซียวจิ้งเหอเดินทางท่องยุทธภพไปทั่วเขตชายแดนใต้ จากเดิมที่เป็นเพียงการเดินทางผ่อนคลาย กลับค่อย ๆ แฝงไปด้วยการแสวงหาโดยไม่รู้ตัว ไม่ว่าจะเป็นสมุนไพรหายาก แร่ล้ำค่า หรือสถานที่ลับต่าง ๆ ทั้งสองล้วนได้พบและเก็บเกี่ยวมาไม่น้อย ชีวิตในช่วงเวลานั้นเรียกได้ว่าสงบสุขและเรียบง่ายอย่างยิ่ง ราวกับโลกทั้งใบไม่มีสิ่งใดต้องกังวลแต่ความสุขเช่นนี้…กลับดำรงอยู่ได้ไม่นานนักข่าวลือเริ่มแพร่กระจายทีละเล็กทีละน้อย ก่อนจะค่อย ๆ กลายเป็นเรื่องที่ผู้คนพูดถึงกันมากขึ้น แม้จะไม่รุนแรงถึงขั้นสร้างความโกลาหล แต่ก็ไม่อาจมองข้ามได้อีกต่อไปหลังการตายของผู้นำเผ่ามาร เหล่ามารจำนวนมากต่างไร้ผู้ปกครอง ไม่มีผู้ใดกล้าขึ้นมารวบอำนาจอีกครั้ง เพราะชื่อของ "จอมยุทธหญิงลู่ชิงอี" ได้กลายเป็นสิ่งที่ทำให้พวกมันหวาดกลัวจนฝังลึกอยู่ในจิตใจ ชื่อเสียงของนางไม่ได้จำกัดอยู่เพียงแคว้นไท่หยางเท่านั้น แม้แต่แคว้นข้างเคียงก็ยังได้ยินเรื่องราวของจอมยุทธ์หญิงผู้นี้ไม่น้อย ทว่าแคว้นเหล่านั้นกลับไม่ได้มีความสัมพันธ์แน่นแฟ้นกันนัก ในศึกครั้งก่อน แม้จะรับรู้ถึงการรุกร

ตอนพิเศษ 2 เมื่อเข้าสู่ป่าไป๋หลิงได้ไม่นาน ทั้งสองก็พบว่าภายในไม่ได้เป็นเพียงผืนป่าธรรมดา หากแต่เต็มไปด้วยโพรงถ้ำจำนวนมาก กระจายตัวอยู่ทั่วบริเวณ บางแห่งกว้างใหญ่ บางแห่งแคบจนมองไม่เห็นทางเข้า ผู้คนจำนวนไม่น้อยเลือกมุ่งหน้าไปยังถ้ำขนาดใหญ่ที่ดูมีโอกาสพบของล้ำค่ามากกว่า เสียงขุดเจาะ เสียงระเบิด และเสียงพูดคุยดังแว่วเป็นระยะ ๆ ลู่ชิงอีมองพลางเอ่ยเบา ๆ “เจ้าเมืองผู้นี้…นับว่ามีคุณธรรมไม่น้อยเลยเจ้าค่ะ”“อืม” เซียวจิ้งเหอพยักหน้าเห็นด้วย “หากเป็นผู้มีใจโลภ คงผูกขาดไว้กับตนเอง ไม่ปล่อยให้ชาวบ้านได้หาประโยชน์เช่นนี้”ทั้งสองกวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนที่ลู่ชิงอีจะหยุดสายตาลงที่ถ้ำเล็ก ๆแห่งหนึ่ง ทางเข้าของมันแคบมาก จนแทบไม่มีผู้ใดสนใจ“ที่นี่เเหละเจ้าค่ะ” เซียวจิ้งเหอมองตาม ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ทางเข้าไม่มี ดูท่าไม่มีผู้ใดเข้าไปได้”“เช่นนั้นก็ยิ่งดี” นางยิ้มอย่างมีนัย “ข้าจะเปิดทางให้”เซียวจิ้งเหอไม่ถามเหตุผล สิ้นเสียง พลังปราณก็ถูกรวบรวมขึ้นกลางฝ่ามือ เขายกมือขึ้นซัดออกไปครืน....ผนังหินด้านหน้าถ้ำแตกร้าว ก่อนจะพังทลายลง เศษหินกระจายออกด้านข้างโดยไม่ลุกลามไปทั้งโถง เสียงดังสะเทือนไปทั่ว

ตอนพิเศษ 1 หนึ่งเดือนหลังจากออกจากป่าเหมันต์ ลู่ชิงอีและเซียวจิ้งเหอก็ออกท่องยุทธภพไปทั่ว ราวกับปล่อยวางทุกสิ่งในอดีต ทวีปแห่งนี้กว้างใหญ่ไพศาล แบ่งออกเป็นห้าแคว้นใหญ่ ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ทั้งสองไม่ได้ออกล่าสังหารหรือแย่งชิงสิ่งใด หากแต่เดินทางชมภูเขา สายน้ำ ล่องเรือ ชมบุปผา ใช้ชีวิตเรียบง่ายเหมือนคนธรรมดา และในความเรียบง่ายนั้นเอง ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัวณ โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งในเขตชายแดนใต้ ผู้คนพลุกพล่าน เสียงพูดคุยดังระงม ลู่ชิงอีนั่งอยู่ชั้นล่าง ไม่ได้ใช้ห้องส่วนตัวเพราะค่าใช้จ่ายสูงเกินไป อาภรณ์สีขาวของนางยังคงสะอาดตา ใบหน้าเปิดเผยไม่ปิดบัง ความงดงามของนางดึงดูดสายตาผู้คนโดยไม่ต้องใช้ความพยายาม แต่กลับไม่มีผู้ใดกล้ามองนานนัก รัศมีของนางสูงส่งเกินกว่าจะเข้าใกล้ อีกทั้งบุรุษที่นั่งอยู่ตรงข้ามยิ่งทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะดูเย็นยะเยือก เซียวจิ้งเหอรับรู้ถึงสายตาเหล่านั้นโดยไม่ต้องเงยหน้า จิตสังหารบางเบาแผ่ออกไปเงียบ ๆ จนผู้คนรีบหลบสายตา ลู่ชิงอียกถ้วยชาขึ้นจิบ พลางเอ่ยเรียบ ๆ “ท่านไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้ก็ได้” “ข้าไม่ชอบให้ใครมองเจ้า” เขาตอบสั้น ๆ