บทที่  2 ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายเสียแล้ว!

 

 

บทที่  2 ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายเสียแล้ว!

 

ท่ามกลางบรรยากาศอันร่มรื่นและความสวยงามของพฤกษานานาพันธุ์ซึ่งรายล้อมอยู่ตามริมแม่น้ำเดิมทีมันควรจะเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะคิกคักของเหล่าหญิงงามผู้มีฐานะจากจวนขุนนางเพื่อพบปะสังสรรค์ในงานเลี้ยงจิบน้ำชา ทว่าในยามนี้มันกลับตาลปัตรเมื่อความโกลาหลได้เกิดขึ้น

“คุณหนู! คุณหนู! ฟื้นสิเจ้าคะ อย่าทำให้บ่าวกลัวเลย ฮือ ๆ”

ในมุมหนึ่งริมฝั่งแม่น้ำ หญิงสาววัยประมาณสิบห้าปีกำลังโอบกอดหญิงงามคนหนึ่งซึ่งนอนไม่ได้สติอยู่บนพื้นหญ้า นางร้องไห้จะเป็นจะตายขณะเขย่าร่างของผู้เป็นนายให้ฟื้นสติหลังจากที่ช่วยพาขึ้นมาจากแม่น้ำ

แต่ไม่ว่านางจะใช้แรงมากเท่าไร ก็เหมือนคุณหนูไม่มีท่าทีว่าจะฟื้นขึ้นมาเลย พอลองเอานิ้วสัมผัสใต้จมูกก็พบว่าไม่หายใจแล้ว ยิ่งทำให้นางตื่นตระหนกเข้าไปใหญ่

“ไม่นะ...คุณหนู! ตื่นสิเจ้าคะ คุณหนู!!!!” ‘เสี่ยวถิงถิง’ กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง ทว่าผู้คนมากมายที่มามุงดูเหตุการณ์ กลับไม่มีใครรู้สึกเห็นใจนางเลยแม้แต่น้อย

“คุณหนูของเจ้ารังเเกคุณหนูโม่ เวรกรรมตามสนองนางแล้ว!”

พวกเขาเอาแต่ชี้หน้าก่นด่าประโยคเหล่านี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเสี่ยวถิงถิงหน้าเริ่มแดงก่ำด้วยโทสะ อดไม่ได้ที่จะตอกกลับไป

 “พวกท่านจะไปรู้อะไร! คุณหนูของข้าไม่ได้ทำอะไรนางเลย เป็นนางต่างหากที่กระโดดลงไปเอง!”

“เสี่ยวถิงถิง หุบปากของเจ้าเดี๋ยวนี้!”

“อึก...” ถ้อยคำเกรี้ยวโกรธของเซี่ยสวีหานไม่เพียงแต่ทำให้เสี่ยวถิงถิงถึงกับสะอึก แต่ยังทำให้ผู้คนทั้งหมดเงียบลงทันตา ไม่มีใครกล้าปริปากท้าทายท่านแม่ทัพเลยสักคน 

“ท่านแม่ทัพ... ข้าเจ็บเหลือเกินเจ้าค่ะ”

“เจ็บตรงไหนหรือ ให้ข้าดูหน่อย”

“ตรงนี้เจ้าค่ะ”

เสี่ยวถิงถิงได้แต่กัดฟันมองดูภาพบุรุษชายที่กำลังนั่งชันเข่าโอบกอดหญิงงามในอาภรณ์ขาวที่กึ่งนั่งกึ่งนอนไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอมด้วยความเจ็บใจ

เดิมทีคู่หมั้นของเซี่ยสวีหานคือคุณหนูโอวหยางฉางอันของตน แต่เมื่อทั้งคู่พลัดตกลงไปในแม่น้ำ คนแรกที่เขาเลือกจะช่วยกลับเป็นตรีอื่นแทนที่จะเป็นคุณหนูของนางที่เติบโตมาด้วยกัน

ความเจ็บใจนี้ยังไม่เท่ากับการกระทำต่อมาของเขา

เสื้อคลุมที่ท่านแม่ทัพหวงนักหวงหนา ซึ่งได้รับตกทอดมาจากบิดาผู้ล่วงลับ ไม่เคยถอดออกให้ใครใส่เลยสักครั้ง แต่ทว่าครานี้เขากลับรีบถอดมันออกมาอย่างง่ายดายเพื่อคลุมให้กับคุณหนูโม่ ทั้งที่ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาไม่เคยทำแบบนี้ให้คุณหนูของนางเลยสักครั้ง แม้คุณหนูจะร้องขอแล้วก็ตาม...

นางไม่อยากจินตนาการเลยว่า หากคุณหนูฟื้นขึ้นมาแล้วเห็นภาพบาดตาบาดใจนี้เข้า จะต้องเจ็บปวดมากเท่าใด...

 

หลังจากที่เซี่ยสวีหานกวาดสายตามองสำรวจร่างกายโม่เหลียนอย่างละเอียดถี่ถ้วนต่อหน้าธารกำนันมากมาย โดยไม่สนข้อครหาเรื่องชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกัน นัยน์ตาของเขาก็สาดประกายจิตสังหารออกมา เพราะบริเวณที่โม่เหลียนชี้ไปคือลำคอขาวระหง ตรงนั้นยังคงเหลือร่องรอยนิ้วมือของการถูกบีบรัดอย่างรุนแรงอยู่

เซี่ยสวีหานแตะไปลำคอของนางอย่างแผ่วเบาพลางถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามอดกลั้น

 “คุณหนูโม่ยังเจ็บอยู่หรือไม่”

หญิงสาวในอ้อมแขนส่ายหน้าแผ่วเบา ก่อนจะช้อนนัยน์ตาคู่สวยขึ้นไปผสานกับดวงตาคู่คมของเขา

“ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ โชคยังดีที่ข้าดิ้นหลุดออกมาได้ ไม่เช่นนั้น...” โม่เหลียนผินใบหน้าหันไปในทิศทางของโอวหยางฉางอันที่กำลังนอนสลบไสลโดยไม่กล่าวสิ่งใดต่อ

ยิ่งทำให้ความโกรธของเซี่ยสวีหานพุ่งขึ้นถึงขีดสุด เพราะการที่โม่เหลียนแสดงออกมาเช่นนี้ เป็นการยืนยันแล้วว่าผู้ที่ฝากรอยนิ้วมือทั้งสิบไว้บนคอนางคือโอวหยางฉางอัน!

“โอวหยางฉางอัน! ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะมีจิตใจชั่วช้าขนาดนี้!”

เซี่ยสวีหานกำหมัดแน่น ถ้าไม่ใช่เพราะจวนโอวหยางมีพระคุณต่อเขา ป่านนี้เขาคงลากไส้สตรีชั่วช้าคนนี้เข้าคุกไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันไปนานแล้ว!

ทว่าท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ขยายออกมาจากตัวของแม่ทัพหนุ่มนั้น คนที่ควรจะสิ้นใจไปแล้วกลับมีปฏิกิริยาตอบสนองต่อเสียงตวาดลั่นเมื่อสักครู่

“หนวกหู! ใครมาแหกปากโวยวายแถวนี้วะเนี่ย บ้านติดกับโรงสีหรือไงวะ!”