บทที่ 3 มังกรตื่นจากการหลับใหล

บทที่ 3

มังกรตื่นจากการหลับใหล

ชิงเยว่ย่อกายอย่างนอบน้อมก่อนจะหายเข้าไปหลังฉากกั้นเพียงครู่เดียวแล้วเดินกลับออกมาพร้อมกับถุงหอมปักลายวิจิตรบรรจง กลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่โชยออกมานั้นนุ่มนวลและแปลกใหม่จนเยี่ยนหมิงเทียนต้องเลิกคิ้วมอง

“นี่คือถุงหอมสูตรพิเศษเพคะ กลิ่นของมันจะช่วยให้ลมปราณเดินสะดวกและคลายความเครียดที่สะสมมาตลอดวัน ให้หม่อมฉันผูกที่เอวให้พระองค์นะเพคะ”

เยี่ยนหมิงเทียนพยักหน้ายินยอมพลางแค่นยิ้มในใจอย่างดูถูก เขานึกว่าสตรีจากต่างแคว้นจะมีมารยาต่างจากคนอื่นที่แท้ก็มารยาเดิม ๆ คิดจะใช้โอกาสนี้ล่วงเกินเขาสินะ หมิงเทียนปล่อยให้สนมขั้นผินขยับเข้ามาใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจกันและกันทว่าชิงเยว่กลับทำเกินที่เขาคาดคิดไว้ ปลายนิ้วเรียวของนางขยับผูกเชือกที่สายรัดเอวของเขาอย่างตั้งอกตั้งใจโดยไม่มีการสัมผัสเนื้อตัวของเขาเพียงน้อยนิด แต่สิ่งที่ชัดเจนคือกลิ่นหอมดอกไม้อ่อน ๆ ที่โชยมาจากตัวนาง มันสะอาดและเย้ายวนใจอย่างประหลาดจนหัวใจที่เคยนิ่งสงบกลับสั่นไหวอย่างไม่ทราบสาเหตุ

ทว่าเพียงครู่เดียวที่กลิ่นหอมนั้นซึมซาบเข้าสู่โสตประสาท เยี่ยนหมิงเทียนก็ต้องขมวดคิ้วมุ่น เมื่อรู้สึกว่าเลือดลมในกายเริ่มพลุ่งพล่านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความร้อนรุ่มสายหนึ่งแล่นปราดจากท้องน้อยไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว

ในจังหวะที่ชิงเยว่ผูกถุงหอมเสร็จและกำลังจะเดินถอยหลังไปนั้น ร่างบางกลับสะดุดชายอาภรณ์ของตนเองจนเสียหลัก นางอุทานเบา ๆ ก่อนจะล้มลงไปนั่งทับบนตักแกร่งของฮ่องเต้หนุ่มเข้าอย่างจัง!

“ขออภัยเพคะ!” ชิงเยว่ทำหน้าตื่นตระหนก รีบขยับกายจะลุกขึ้นทว่ากลับเหยียบชายชุดที่ยาวรุ่มร่ามของตนเองซ้ำสองทำให้ร่างทั้งร่างล้มพับลงมาคล้ายที่เดิม... ซึ่งคราวนี้ตำแหน่งที่นางทรุดตัวลงไปนั้น คือจุดยุทธศาสตร์ของบุรุษพอดิบพอดี

แรงกดทับและการบดขยี้อย่างไม่ตั้งใจจากสะโพกนุ่มทำให้เยี่ยนหมิงเทียนหน้าดำหน้าแดงลามไปถึงใบหู ความเป็นชายที่หลับใหลกลับตื่นตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็วจนเขารู้สึกปวดหนึบ มันเป็นอารมณ์ใคร่ที่พวยพุ่งขึ้นมาอย่างกะทันหันจนยากจะควบคุม เขาจ้องมองใบหน้าใสซื่อที่ดูราวกับไม่รู้อีโหน่อีเหน่ของนางด้วยสายตาที่พร่าเลือน

เมื่อชิงเยว่ลุกขึ้นยืนได้ในที่สุด นางรีบก้มหน้าลงต่ำเพื่อขอพระราชทานอภัยโทษด้วยท่าทางที่น่าสงสาร เยี่ยนหมิงเทียนที่บัดนี้อารมณ์กระเจิดกระเจิงจนเกินจะรับไหว รีบลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันที เขาพยายามข่มอารมณ์พลุ่งพล่านในกายก่อนจะเอ่ยเสียงเข้มแต่กลับสั่นพร่า

“ข้า... ข้านึกขึ้นได้ว่ามีฎีกาสำคัญที่ยังจัดการไม่เสร็จ คืนนี้เจ้านอนหลับให้สบายเถิด ไม่ต้องรอข้าแล้ว!”

สิ้นคำ เขาก็หมุนกายสาวเท้าออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วราวกับพายุ ทิ้งให้เกากงกงที่ยืนงงอยู่ต้องรีบวิ่งตามไป ชิงเยว่ที่ยังคงก้มหน้าคารวะอย่างนอบน้อมค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองตามหลังสามีที่เตลิดหนีไปด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมไปด้วยชัยชนะ

“งานยุ่งหรือ เป็นข้ออ้างที่ซ้ำซากนัก”

นางเชิดหน้าขึ้นอย่างนางพญาพลางขยับกายไปนั่งลงที่โต๊ะดื่มชาตัวเดิมด้วยท่วงท่าสง่างามไร้ความตื่นตระหนกจากเหตุการณ์เมื่อครู่แม้แต่น้อย ชิงเยว่จัดการไล่จางมามาที่ทำหน้าเสียดายจนออกนอกหน้าให้ไปนอนพักผ่อนเสียให้เหลือไว้เพียงเหมยฟางให้เข้ามาปรนนิบัติรับใช้เพียงลำพัง

“เหมยฟาง... มานี่สิ ข้ามีเรื่องอยากถามเจ้าหน่อย” ชิงเยว่เปรยขึ้นขณะหมุนถ้วยชาในมือเล่น สายตาจับจ้องไปที่แสงเทียนที่วูบไหว

“เพคะพระสนม” เหมยฟางขยับเข้ามาใกล้ด้วยท่าทางนอบน้อม

“ฝ่าบาทของพวกเจ้าน่ะ... ครองราชย์มาก็หลายปี มีสนมนับสิบเต็มวังหลังไปหมด แต่เหตุใดจนป่านนี้ข้าถึงยังไม่เห็นวี่แววของพระโอรสหรือพระธิดาเลยสักคน?” นางแสร้งถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบคล้ายชวนคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ ทว่าดวงตาลอบสังเกตปฏิกิริยาของอีกฝ่ายไปด้วย

“ทูลพระสนม... เรื่องนี้บ่าวเองก็มิกล้าก้าวล่วงเกิน แต่เป็นจริงอย่างที่พระองค์ว่า ยังไม่มีสนมนางใดตั้งครรภ์เลยเพคะ”

“หือ ทุกคืนฝ่าบาททรงไปค้างอ้างแรมที่ตำหนักอื่นบ่อยครั้งใช่หรือ?”

“เสด็จไปแทบทุกคืนเลยเพคะ ทั้งตำหนักฮองเฮาและพระสนมพระนางอื่นมิได้ขาด” เหมยฟางตอบตามความจริงที่คนในวังหลังต่างรู้กันดี

ชิงเยว่นิ่งงันไปครู่หนึ่ง จิตวิญญาณนางร้ายตัวแม่ที่ผ่านสมรภูมิในวงการบันเทิงมานับไม่ถ้วนเริ่มวิเคราะห์ข้อมูลอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มรูปงามที่มีสตรีสวยสะคราญล้อมหน้าล้อมหลัง แถมยังเข้าหาพวกนางอยู่บ่อยครั้ง แต่กลับไม่มีทายาทสืบสกุลเลยแม้แต่คนเดียว มันช่างผิดวิสัยยิ่งนัก

หากไม่เป็นหมัน ? ก็อาจไม่เคยเผด็จศึกกับสตรีคนใดเลย

นางย้อนนึกถึงการสัมผัสกันเมื่อครู่ยามที่ร่างของนางบดเบียดลงบนจุดยุทธศาสตร์ของเขา ปฏิกิริยาที่ดูตื่นตระหนกราวกับเสือหนุ่มที่เพิ่งเคยสัมผัสเหยื่อเป็นครั้งแรก ร่างกายแกร่งที่สั่นสะท้านและความประหม่าจนต้องรีบหนีหน้าไปเช่นนั้น มันฟ้องชัดเหลือเกินในสายตาผู้เชี่ยวชาญอย่างนาง

มังกรผู้ยิ่งใหญ่เหนือทุกคนในแผ่นดินผู้นี้... แท้จริงแล้วกลับเป็นเพียงลูกแกะที่หลงทางในทุ่งวสันต์เป็นครั้งแรกไม่ผิดแน่!