ความอดทน 52

‘เพี๊ยะ!’

               ใบหน้าหล่อคมของมารุตชาวาบในเสี้ยววินาที กว่าชายหนุ่มจะรู้สึกตัว ว่าถูกฝ่ามือข้างที่ว่างของพลอยชมพูฟาดฝากรอยประทับไว้บนข้างแก้ม เพียงชั่วอึดใจอาการเจ็บหนึบก็แสดงผลถึงฤทธิ์แรงฝ่ามือบอบบางของตุ๊กตากระเบื้องเคลือบในทันที มารุตสะบัดใบหน้าที่ถูกตบจนเกือบจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับเจ้าของรอยฝ่ามือ ที่เขาเชื่อว่าตอนนี้คงปรากฏรอยครบห้านิ้วที่ใบหน้าของเขาอย่างไม่ต้องสงสัย

“ทำบ้า...” คำพูดมากมายถูกกลืนหายไปทันที เมื่อสบกับดวงตากลมหวานที่คลอเคล้าไปด้วยม่านน้ำตาของคนตรงหน้า

 หากเป็นทุกทีมารุตคงจะเอ่ยตัดรำคาญด้วยวาจาร้ายกาจเช่นที่ติดตัวเป็นนิสัย แต่อาจเพราะเขาไม่ได้เห็นหยาดน้ำตาจากดวงตาคู่หวานมาสักระยะ นับตั้งแต่ที่เธอรับปากเดิมพันเรื่องออกแบบเครื่องประดับคอลเล็กชันใหม่ก็เป็นได้ มันเลยทำให้เขาพูดไม่ออก

“พลอยอาจจะนิสัยเสีย เอาแต่ใจ...แต่พลอยก็มีสัจจะ มีศักดิ์ศรี” พลอยชมพูบอกเสียงเครือ ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นน้อยๆอย่างคนถือดี แล้วเอ่ยต่อ “ชนะคือชนะ แพ้คือแพ้...เรื่องนี้มีแค่พลอยกับผู้หญิงคนนี้ที่รู้ดีอยู่แก่ใจ”

วูบหนึ่งมารุตมองเห็นแววตาเด็ดเดี่ยวที่กร้าวกระด้างจากดวงตาคู่กลมหวานยามมองสบมา มันทำให้หัวใจของคนมองหล่นวูบอย่างไร้เหตุผล ไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่ามือข้างที่จับกันไว้หลุดจากการเกาะกุมตอนไหน เพราะรู้ตัวอีกทีเธอก็เดินจากไปจนไกลเกือบสุดสายตาแล้ว

“คุณมารุต โอเคนะคะ” เสียงเจือรอยกังวลของนิลกาฬเป็นเครื่องเรียกสติชั้นดีสำหรับมารุตในเวลานี้

“คุณนิล? คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม ผมขอโทษแทนพลอยด้วยนะ” มารุตบอกเสียงเบา ทั้งที่สายตายังจับจ้องร่างบอบบางที่หายลับไปสุดสายตาด้วยความกระวนกระวายที่เกิดขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล

               ร่างบอบบางเดินแกมวิ่งออกจากร้านอาหารทันที ตอนนี้หัวใจเธอกำลังเจ็บปวดเกินกว่าที่จะเผชิญหน้ากับวาจาร้ายกาจและสถานการณ์ที่ชวนเจ็บช้ำ ไม่เคยเลยสักครั้งที่เธอจะรู้สึกผิดหวังกับถ้อยคำที่หลุดออกมาจากวาจาร้ายๆของมารุต เพราะเธอเชื่อเสมอว่าภายใต้ถ้อยคำร้ายๆเหล่านั้นไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของชายหนุ่ม

แต่น้ำคำที่แสนดูหมิ่นและดูแคลนที่ได้ฟังในวันนี้ มันทำให้เธอเจ็บร้าวและปวดลึก การผิดคำสัญญาที่วางเดิมพันระหว่างเธอและเขายังไม่สร้างความเจ็บช้ำได้มากมายเท่ากับทัศนคติของมารุตที่มีต่อเธอ

‘ปรี๊น ปรี๊นนนนนน!’

เสียงแตรรถที่ดังจนแสบแก้วหูทำให้คนที่ตกอยู่ในภวังค์ความคิดและความผิดหวังชะงักค้าง หญิงสาวไม่ทันรู้ตัวเลยว่าตัวเองเดินมาหยุดยืนอยู่กลางถนนตั้งแต่เมื่อไร ดวงตากลมหวานปิดเปลือกตาแน่นเพราะรู้ดีว่าเธอไม่อาจหลบรถยนต์คันโตที่พุ่งเข้าหาเธอด้วยความเร็วเช่นนี้ได้

“พลอย!” เสียงทุ้มที่ฉายชัดด้วยรอยกังวลร้องเรียกทันที พร้อมๆกับร่างบอบบางที่ถูกกระชากเข้าสู่อ้อมแขนกว้างในเสี้ยววินาที

“พี่ลม?” ดวงตากลมหวานที่ปิดสนิทเปิดเปลือกตาขึ้นอีกครั้ง เมื่อพบว่าตัวเองอยู่ในอ้อมแขนของมารุตที่ริมฟุตบาทกว้าง

“เจ็บตรงไหนไหม? ไปหาหมอไหม เดี๋ยวผมพาไปโรงพยาบาล” น้ำเสียงร้อนรนและเต็มไปด้วยความวิตกกังวลทำให้พลอยชมพูคลี่ยิ้มออกมาอย่างง่ายดาย

“พลอยไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณที่ช่วย” พลอยชมพูบอกเสียงหวานทั้งที่เจือไปด้วยรอยเศร้าจางๆ

“เดือดร้อนไปหมด! วันหลังอย่าเที่ยวเดินสะเปะสะปะอีกนะ ถ้าตายขึ้นมาจะทำยังไง?” เหมือนเครื่องประมวลผลสำหรับวาจาร้ายๆของมารุตจะเริ่มทำงานอีกหน เมื่อคนที่ยังประคองกอดร่างบอบบางไว้ในอ้อมแขนตำหนิเสียงเข้ม

“ค่ะ ต่อไปพลอยจะระวังจะไม่ทำให้พี่ลมเดือดร้อนอีก” เธอตอบรับ

“เมื่อกี้ในร้านอาหาร...โกรธหรือไง? ถึงได้วิ่งหนีออกมา” เมื่อไม่เห็นอาการตอบโต้ของคนในอ้อมแขน น้ำเสียงที่เอ่ยถามก็อ่อนลงกว่าครึ่ง

“ค่ะ โกรธมากด้วย” เธอตอบรับตามความจริง ก่อนจะช้อนมองดวงตาคมกล้าที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมอย่างค้นคว้าหาคำตอบ

‘ในสายตาของผู้ชายคนนี้...เขามองเห็นเธอเป็นคนยังไงกันแน่’

“พี่ลมไม่ต้องห่วงนะคะ ถ้าครบหกเดือนแล้ว พี่ลมไม่คิดจะรักพลอยจริงๆ พลอยจะเป็นคนเดินออกไปจากชีวิตของพี่เอง” เสียงหวานที่เจือร่องรอยเจ็บปวดที่บาดลึกจนสุดขั้วหัวใจเอ่ยเรียบๆ

“...คิดได้แบบนั้นก็ดี”

“ถึงพลอยจะเอาแต่ใจและนิสัยไม่ดี...แต่พลอยก็มีศักดิ์ศรีมากพอค่ะ ไม่ต้องห่วง” พลอยชมพูพูดเพียงเท่านั้น ก่อนจะใช้มือบอบบางทั้งสองข้างยันแผงอกแกร่งของคนที่ประคองเธอไว้ออกช้าๆ พลางคลี่ยิ้มอ่อนหวานแล้วเดินจากมาทันที

‘เธอกำลังอ่อนแอเกินไป! จนไม่อาจทนฝืนยิ้มให้มารุตได้ในเวลานี้’