รอยร้าวที่บาดลึก 64

สองวันต่อมา...

               ดวงตาคู่คมกวาดมองห้องกว้างที่ว่างเปล่าด้วยความหงุดหงิด เมื่อไม่พบร่างบอบบางที่นึกเป็นกังวลถึงตลอดทั้งวันที่ผ่านมา วันนี้เป็นการทำงานวันแรกหลังจากวันหยุดยาวที่ผ่านมา และก็คงเป็นครั้งแรกตลอดการทำงานมาร่วมสิบปีของมารุตที่เขาไม่รู้สึกอยากไปทำงาน แถมยังกระวนกระวายจนต้องกลับก่อนเวลาเลิกงานเสียอีก

“หายไปไหนนะ? แข็งแรงขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไรกัน” มารุตบ่นอย่างหงุดหงิด ก่อนจะทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวกว้างที่กลางห้องนั่งเล่นเพื่อระบายอารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่ภายในห้วงความรู้สึก

               นับตั้งแต่ที่พลอยชมพูฟื้นขึ้นจากพิษไข้เมื่อสองวันก่อนโดยมีเขาเป็นตัวต้นเหตุ ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่เคยสดใสร่าเริงและเต็มไปด้วยชีวิตชีวาเสมอยามได้พบเจอกันก็จางหายไป เหลือแต่เพียงตุ๊กตากระเบื้องแสนสวยที่ไร้สีสัน หญิงสาวไม่เอ่ยสิ่งใดออกมาแม้สักคำเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เธอทำเพียงแต่เงียบและเงียบ แต่ภายใต้ความเงียบนั้นมันกลับทำให้หัวใจของคนมองที่เป็นตัวต้นเหตุไกวแกว่งอย่างไร้เหตุผล

‘ยิ่งเธอเฉยชา หัวใจของเขาก็ยิ่งเป็นกังวล’

               มารุตรู้ดีว่าสิ่งที่ตัวเองทำลงไปกับพลอยชมพูเมื่อหลายวันก่อนนั้นมันเกินกว่าเหตุ ในตอนแรกเขาเคยเชื่อว่าการเมินเฉยและเฉยชายามอยู่ร่วมกัน จะทำให้ภรรยาทางนิตินัยของเขายอมแพ้และถอยออกไปจากชีวิตของเขาด้วยตัวเธอเอง แต่ยิ่งผลักไสเธอก็ยิ่งเข้ามาใกล้ ยิ่งเมินเฉยก็ยิ่งเห็นเธออยู่ในสายตา แล้วสุดท้ายก็กลายเป็นตัวเขาเองที่ไม่อาจถอยห่างจากเธอได้เลย

จนเมื่อหลายวันก่อนที่พลอยชมพูแสดงพฤติกรรมร้ายกาจจนยากจะรับได้ออกมา เขาจึงพลั้งเผลอลงโทษเธอตามใจคิดทั้งที่รู้ว่าตัวเองไม่มีสิทธิ จนเรื่องราวลุกลามบานปลายเป็นเหตุให้เธอต้องล้มเจ็บ ในเวลานั้นเองที่มารุตก็เริ่มไม่แน่ใจ ว่าสิ่งที่เขาเลือกแสดงออกต่อพลอยชมพูนั้นคือวิธีที่ถูกต้องจริงหรือ?  และเมื่อเธอฟื้นขึ้นมาพร้อมกับท่าทีเฉยชาและไร้ชีวิตชีวา ชายหนุ่มก็ได้คำตอบที่ชัดเจนในความรู้สึก...ว่าสิ่งที่เขาเลือกปฏิบัติต่อเธอมันเลวร้ายมากเพียงใด

แค่เธอทำเหมือนเขาไร้ตัวตนอยู่เพียงแค่สองสามวัน ตัวเขายังรู้สึกแย่และเป็นกังวลมากมายขนาดนี้ แล้วสิ่งที่เขาแสดงออกต่อเธอด้วยพฤติกรรมเดียวกันหรืออาจเลวร้ายกว่ามาเป็นเดือนๆเธอจะรู้สึกอย่างไร? จะเจ็บช้ำแค่ไหน?

แค่คิดความรู้สึกผิดก็ทับถมจนมารุตรู้สึกหายใจไม่ออกขึ้นมาเฉยๆ

‘โฮ่ง...งี๊ด งี๊ด งี๊ด’

               เสียงเห่าเบาๆที่ตามมาด้วยเสียงร้องประท้วงของสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในกระเป๋าสีขาวใบโต ที่ถูกวางทิ้งไว้บนพื้นห้องข้างโซฟาตัวกว้างที่เจ้าของห้องนั่งอยู่ ทำให้มารุตละความสนใจจากความคิดมากมายที่ตีกันวุ่นวายในหัว แล้วหันมาสนใจสิ่งที่ตัวเองหอบหิ้วมาด้วยเล็กน้อย ก่อนจะใช้เท้าเขี่ยกระเป๋าสีขาวที่วางอยู่บนฟื้นเบาๆแล้วเอ่ยสิ่งที่คิดออกมา

“แกนะเงียบไปเลย! รอเจ้าของแกมาปล่อยนู่น”

“งี๊ด งี๊ด งี๊ด” มันร้องประท้วงทันทีเมื่อได้ยินเสียงของมารุต พร้อมทั้งใช้อุ้มเท้าเล็กๆตะกุยกระเป๋าตาข่ายเพื่อหาทางออก

“เหมือนกันเปี๊ยบ! รออยู่ในนั้นละให้เขากลับมาปล่อยเอง ฉันไม่ได้พิศวาสแกหรอกนะ” มารุตบอกขุ่นๆ ก่อนจะใช้เท้าเขี่ยกระเป๋าใบสีขาวเบาๆอีกหนคล้ายเป็นการยืนยันคำพูดของตัวเอง

               สิ่งมีชีวิตที่ถูกขังเห่าประท้วงอีกครั้งก่อนจะเงียบเสียงไปอย่างแสนรู้ จนคนที่ทะเลาะกับเพื่อนร่วมห้องตัวใหม่เริ่มไม่แน่ใจว่า ที่มันเงียบเสียงไปเป็นเพราะมันเข้าใจในสิ่งที่เขาพูด หรือเป็นเพราะมันไม่อยากทะเลาะกับเขากันแน่