รอยร้าวที่บาดลึก 63

               กลิ่นเนยและน้ำตาลของขนมอบที่หอมกรุ่น คงชวนให้ผู้มาเยือนนึกอยากลองลิ้มชิมรสขนมอบชิ้นเล็กที่เพิ่งถูกนำออกมาจากเตาอบไม่น้อย แต่หากเหตุที่จำต้องมาเยือนเป็นเรื่องสำคัญและก่อให้เกิดความเครียด ขนมอบตรงหน้าก็ดูจะไร้ความน่าสนใจไปในชั่วพริบตา

“คุณมาทำอะไรที่นี่?” ดวงตาสีนิลที่ส่องประกายสดใสและเป็นสุขจนถึงเมื่อครู่แปรเปลี่ยนไปในบัดดล เมื่อหันมาพบนายแพทย์พิรุณ

“เมื่อคืนวาน มีขโมยขึ้นบ้านแม่เลี้ยงของผม...” น้ำเสียงที่ติดจะขุ่นเคืองเอ่ยขึ้นเรียบๆ ไม่ใส่ใจคำถามของนิลกาฬที่เอ่ยขึ้นเมื่อครู่แม้แต่น้อย

“แล้วคุณมาบอกฉันทำไม” ใบหน้าหวานตึงขึ้นในทันที ก่อนจะเอ่ยถามเสียงกร้าวกระด้าง

“น่าแปลกนะ ที่แทบจะไม่มีของมีค่าอะไรหายไปเลย” เขาเอ่ยต่อเรียบๆ

“...ก็ถือว่าเป็นโชคดี”

“คงใช่ เพราะของที่หายไปก็มีแต่อัลบั้มภาพเก่าๆ...แล้วก็ข้าวของเก่าๆเกี่ยวกับน้องสาวของผมที่ตายไปแล้ว”

“คุณต้องการจะพูดอะไรกันแน่!”

“นั่นสินะ ผมต้องการจะพูดอะไรกันแน่?” น้ำเสียงเรียบๆที่ติดจะเยาะหยันในปลายประโยคเอ่ยลอยลม ก่อนจะวางภาพถ่ายใบเก่าที่หลงเหลือจากการถูกขโมย เพราะบัวบูชานำไปเก็บไว้ใต้หมอนที่ตัวเองหนุนนอนอยู่ทุกคืนลงบนโต๊ะทำขนมอย่างไม่ใส่ใจนัก

ภาพเด็กหญิงวัยสิบขวบที่มีรอยยิ้มกระจ่างใสปรากฏแก่สายตาของคนตรงหน้า และแม้วันเวลาที่เลยผ่านจะทำให้ภาพถ่ายนั้นลบเลือนตามกาลเวลา แต่รอยยิ้มของเด็กน้อยที่เต็มไปด้วยความสุขในอ้อมแขนของคนเป็นแม่แท้ๆกลับไม่จางหายไปในความรู้สึกของคนมอง

นิลกาฬเม้มปากเข้าหากันแน่น พยายามควบคุมอารมณ์ที่ไร้ความคงที่ของตัวเองให้สงบนิ่งและเยือกเย็นเช่นที่ควรจะเป็นเหมือนเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา

“คุณจะทำลายมันเหมือนภาพอื่นๆที่คุณทำลายไปก็ได้ แต่คุณไม่มีวันลบความจริงออกไปได้หรอกนะ! สุดท้ายในสักวันความจริงพวกนั้นก็จะย้อนกลับมา” นายแพทย์หนุ่มบอกอย่างเยาะหยัน

เมื่อคืนวานหลังจากที่ออกจากห้องผ่าตัด เขาก็ได้รับโทรศัพท์สายตรงจากมารุตที่ติดต่อมาเพื่อแจ้งถึงเหตุร้ายที่เกิดขึ้น ในตอนแรกนายแพทย์หนุ่มก็ไม่ได้ติดใจอะไรกับเรื่องราวที่เกิด เพราะหากทุกคนในครอบครัวยังปลอดภัยดี ทรัพย์สินมากมายที่หายไปก็คงไม่มีค่าอะไรในความรู้สึกของชายหนุ่ม

               แต่เมื่อกลับไปถึงที่บ้านในตอนสายของวัน และพินิจพิจารณาเรื่องราวที่เกิดขึ้นรวมถึงข้าวของที่เสียหายหรือถูกทำลายไปกลับพบว่า มีเพียงเอกสารหลักฐานรวมไปจนถึงภาพถ่ายเก่าๆที่ระบุตัวตนของไพลินเท่านั้นที่หายไปอย่างไร้ร่องรอย และเพราะมันเกี่ยวพันกับความจริงบางอย่างที่เฝ้าตามหามากว่าสิบสามปี นายแพทย์พิรุณจึงเชื่อในลางสังหรณ์ของตัวเองอย่างที่สุด

ว่าเหตุร้ายที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ ไม่ใช่แค่ความบังเอิญ!

“คุณหมอพูดว่า ‘สักวัน’ ใช่ไหมคะ” นิลกาฬปรายตามองภาพถ่ายที่ถูกวางอยู่บนโต๊ะอีกครั้ง ก่อนเอ่ยถามในสิ่งที่คิด

“ผมเชื่อแบบนั้น”

“แต่ก็คงยังไม่ใช่ ‘วันนี้’ … เชิญคุณออกไปจากบ้านฉันได้แล้ว!” นิลกาฬบอกเสียงกระด้าง ก่อนจะผายมือไปยังทิศทางที่เป็นประตูทางออกทันที

“คุยอะไรกันอยู่ ทั้งสองคน” เสียงทุ้มที่ดังมาก่อนตัวของนายแพทย์มังกรผู้เป็นประมุขของบ้าน ทำให้คนที่เพิ่งออกปากไล่แขกผู้มาเยือนชะงักไป

เพียงครู่เดียวร่างสูงของผู้อาวุโสก็เดินเข้ามาภายในห้องครัวกว้างของบ้าน ก่อนจะตบบ่านายแพทย์หนุ่มอย่างรักใคร่เอ็นดูตามประสา

“ไม่มีอะไรค่ะ...แต่เห็นคุณหมอเรนเปรยๆว่าจะกลับแล้ว” นิลกาฬเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะกำภาพถ่ายที่ถูกวางอยู่บนโต๊ะไว้ในมือทันที ราวกับกลัวว่าผู้มาใหม่จะเห็นภาพถ่ายนั้น

“อ้าว! ไหนวันนี้หมอเรนบอกว่า จะขอมากินข้าวเที่ยงกับลุงแล้วก็ยายนิลไม่ใช่หรือไง” นายแพทย์มังกรเอ่ยถามหลานชายคนโปรดทันทีที่ได้ยินคำบอกเล่าของบุตรสาว

“ครับ...นึกได้ว่ามีธุระด่วน กำลังจะเดินไปบอกลุงกรพอดี” นายแพทย์พิรุณเอ่ยตอบรับเรียบๆ ก่อนจะปรายตามองมือบางที่กำภาพถ่ายไว้แน่นอย่างผู้มีชัยแล้วเอ่ยต่อ “คุณนิลเป็นคนคุยสนุกมากนะครับ วันหลังผมคงต้องขออนุญาตลุงกรมาที่นี่บ่อยๆแล้วละครับ”

“มาๆ! ยายนิลน่ะเขาเพื่อนน้อย ถ้าได้เรนมาเป็นเพื่อนอีกคนก็ดี” นายแพทย์มังกรบอกกลั้วหัวเราะ

“ไว้ผมจะแวะมาบ่อยๆครับ” นายแพทย์พิรุณตอบกลับ ก่อนจะสนทนากับผู้สูงวัยที่เคารพรักเสมือนบุพการีแท้ๆอีกเล็กน้อยแล้วขอแยกตัวกลับออกมา

               ประตูบ้านที่ถูกออกแบบสไตล์ยุโรปที่ก้าวผ่านออกมายังคงติดค้างในความรู้สึก คำถามมากมายและท่าทีของนิลกาฬทำให้นายแพทย์หนุ่มรับรู้ได้ในทันที ว่าเขาคิดไม่ผิดแม้แต่นิดเดียวเกี่ยวกับเธอคนนี้ สักวันเขาจะต้องรู้ให้ได้ ว่าผู้หญิงคนนี้เก็บซ่อนความลับอะไรเอาไว้? และเธอเกี่ยวข้องอย่างไรกับอดีตในครอบครัวเขาเมื่อสิบสามปีก่อน

‘ความลับไม่เคยมีจริง...และอีกไม่นานความจริงทุกอย่างจะต้องถูกเปิดเผย’