อดีตที่ถูกกลบฝัง 151

“เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไปใช่ไหม?” ถ้อยคำเชิงคำถามที่ถูกเอ่ยออกมาจากเด็กสาววัยสิบหก ทำให้คนที่นั่งอยู่ข้างกันระบายยิ้มออกมาอย่างง่ายดาย

“ทำไมถึงชอบถามอะไรแบบนี้ตลอดเลยนะ มันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้วสิ” พลอยชมพูตอบกลับ ก่อนจะหยิบแซนด์วิชที่ถูกเก็บไว้ในตะกร้าปิกนิกใบโตออกมาแบ่งกัน พลางเอ่ยต่อ “ลินเป็นเพื่อนที่ฉันสนิทด้วยที่สุดนะ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในวันข้างหน้า ความเป็นเพื่อนของเราก็จะไม่เปลี่ยนหรอก...แค่ลินไม่ทิ้งกันก็พอแล้ว”

“ฉันไม่มีวันทิ้งเธอหรอกน่า! ยายตุ๊กตากระเบื้องเคลือบจอมเอาแต่ใจ” คนฟังที่กำลังส่งแซนด์วิชสีสวยเข้าปากชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยอย่างยั่วเย้าแกมล้อเลียนเพื่อนสนิทตามนิสัยเช่นที่ทำเสมอมาตั้งแต่รู้จักกัน

“ให้มันจริงเถอะ แต่ฉันก็จะไม่มีวันทิ้งเธอเหมือนกันนั่นหละ ยายแม่พระสองบุคลิก”

               เธอและไพลินกลายเป็นเพื่อนสนิทกันนับตั้งแต่เมื่อสองปีก่อน ในตอนที่คนขี้โรคเช่นเธอติดเชื้อโรคไข้หวัดใหญ่ที่กำลังแพร่ระบาด และเพราะเชื้อที่รุนแรงนั้นลุกลามลงไปถึงปอด ทำให้พลอยชมพูต้องนอนโรงพยาบาลนานร่วมเดือนกว่าจะรักษาได้หายจนกลับมาแข็งแรงเป็นปกติ

ในช่วงเวลาที่ชีวิตเต็มไปด้วยความหดหู่และสิ้นหวังภายในห้องสี่เหลี่ยมสีขาวของโรงพยาบาล ไพลินที่มาเยี่ยมเยียนเธอพร้อมๆกับพิรุณและบัวบูชาผู้เป็นเพื่อนสนิทของมารดา ก็ทำให้ชีวิตที่แสนจะเงียบเหงาและจืดจางเริ่มมีสีสันและความสดใสอีกครั้ง เวลาเพียงไม่นานที่ได้รู้จักกันก็ทำให้พลอยชมพูเริ่มสนิทสนมกับพิรุณเป็นคนแรก ก่อนจะมาสนิทกับไพลินในภายหลังจนเธอตั้งฉายาให้เพื่อนสนิทคนนี้ว่า ‘คนสองบุคลิก’ ก่อนจะเติมคำว่า ‘แม่พระ’ ให้ในภายหลังตามนิสัยขี้สงสารและความใจดีเกินเหตุของไพลิน

“คุยอะไรกันอยู่? แอบออกมากันสองคนไม่ชวนเรนเลยนะ” เสียงทุ้มที่เริ่มแหบขึ้นตามการก้าวเข้าสู่วัยหนุ่มของพิรุณดังขึ้นจากด้านหลัง ก่อนร่างสูงจะทิ้งตัวลงบนเสื่อผืนกว้างด้วยท่าทีสบายๆ แล้วยื้อแย่งแซนด์วิชชิ้นโตในมือของพลอยชมพูแล้วส่งเข้าปากของตนเองทันที

“นิสัย! ของตัวเองอยู่ในตะกร้าโน่น” คนถูกแย่งส่งเสียงขัดใจ ก่อนจะยัดแซนด์วิชส่วนที่ยังเหลืออยู่เข้าปากพิรุณในทันทีคล้ายลงโทษ แล้วก็ต้องหัวเราะออกมากับท่าทีทุรนทุรายเกินจริงของคนที่กินมากเกินกว่าที่เจ้าตัวต้องการ

“แค๊กๆ! ลินดูเพื่อนสนิทเราสิ...แกล้งพี่เฉยเลย” หลังดื่มน้ำอึกใหญ่ลงไปหลายอึก พิรุณก็ส่งเสียงประท้วงแกมฟ้องไปยังน้องสาวต่างสายเลือดทันที

“สมควร! พี่เรนไปแกล้งพลอยก่อน โดนบ้างก็ดี” ไพลินบอกกลั้วหัวเราะ ก่อนจะหันไปตีมือกับพลอยชมพูทันทีอย่างคนรู้กัน จนเป็นคนฟ้องเองที่ต้องมองค้อนคนทั้งคู่อย่างนึกหมั่นไส้แกมเอื้อเอ็นดูในมิตรภาพที่เหนียวแน่นและเต็มไปด้วยความผูกพันที่ทวีคูณมากขึ้นเรื่อยๆตามกาลเวลา

“ไม่เถียงด้วยละ สองต่อหนึ่งยังไงก็แพ้อยู่วันยังค่ำ...มาเที่ยวด้วยกันทั้งที ไปหาอะไรสนุกๆทำกันดีกว่า” พิรุณพึมพำ ก่อนจะจับจูงพลอยชมพูและไพลินออกจากใต้ต้นไม้ใหญ่ที่นั่งอยู่ทันที

               วันนี้ทั้งสามได้รับอนุญาตให้สามารถออกมาเที่ยวเล่นกันได้ตามใจชอบ เพราะบุพการีของทั้งสองฝ่ายมีภาระงานที่ติดพันมาตั้งแต่เมื่อค่ำวาน จึงไม่ได้กลับมายังบ้านพักตากอากาศแห่งนี้ที่ตั้งอยู่ในจังหวัดกาญจนบุรี ที่ให้เด็กวัยแรกรุ่นทั้งสามและอรอนงค์พี่เลี้ยงของพลอยชมพูล่วงหน้ามาก่อนได้