ไฮเดรนเยีย 167

“เปล่า...แค่จะบอกว่า จะรอกินข้าวเย็นด้วย” ทั้งที่ตั้งใจจะเอ่ยตำหนิคนที่ทิ้งตัวเองไว้ไม่เหลียวแล และยังไม่ยอมรับสายโทรศัพท์ที่ติดต่อหาอีกร่วมร้อยสาย แต่พอได้ยินสำเนียงเสียงแว่วหวานที่แสนคิดถึงกำลังขุ่นมัวด้วยความหงุดหงิด ความตั้งใจมากมายก็มลายหายไปหมดสิ้น หลงเหลือไว้แต่เพียงถ้อยคำบางเบาที่เต็มไปน้อยความน้อยใจเท่านั้น

น้ำเสียงที่แผ่วเบาและเต็มไปด้วยความน้อยใจที่ส่งผ่านมาทำให้พลอยชมพูพูดไม่ออก

“ขอโทษนะ ที่พี่ทำให้รำคาญ” เมื่อไม่มีเสียงตอบรับจากอีกฝากฝั่งของเครื่องมือสื่อสาร คนที่รู้สึกไร้ความสำคัญก็อดไม่ได้ที่จะตัดพ้ออีกหน

“ถ้ามีเรื่องจะพูดแค่นี้ วางสายก่อนนะคะ” น่าแปลกที่คำตัดพ้อสั้นๆกลับส่งผลต่อหัวใจคนฟังได้มากมายจนยากจะอธิบายออกมา แต่เพราะเหตุการณ์มากมายที่ผ่านมาทำให้พลอยชมพูเลือกที่จะตอบปัดความรู้สึกนั้นทิ้งไปในที่สุด

“เดี๋ยว!” มารุตร้องประท้วงเสียงหลง ก่อนเอ่ยต่อ “...พี่รักพลอยนะ”

 คนถูกบอกรักกลางอากาศนิ่งค้างไปอีกหน ไม่คาดคิดว่าคนที่เพิ่งตัดพ้อต่อว่าจะแปรเปลี่ยนเป็นส่งผ่านถ้อยคำหวานอย่างรวดเร็วและง่ายดายจนเธอตามไม่ทันถึงเช่นนี้ 

“มีอะไรอีกไหมคะ?” หลังตั้งสติอยู่หลายวินาที คนที่ยังสับสนก็ทำได้แค่ตอบโต้ออกไปด้วยคำแกนๆเท่านั้น 

“รีบๆกลับมานะ คิดถึง” แม้ไม่ตอบโต้สิ่งใดอีกจนกดตัดสายสนทนาไป แต่รอยยิ้มแสนหวานที่ฉายบนดวงหน้าก็แทนทุกคำตอบของคำถามได้อย่างดี   

นายแพทย์หนุ่มลอบมองพฤติกรรมนั้นพลางคลี่ยิ้มออกมา ก่อนจะลอบถอนหายใจอีกหน เมื่ออดไม่ได้ที่จะไกวแกว่งในใจไปตามประสาคนอกหัก เพราะแน่ชัดแล้วว่าความรักข้างเดียวที่มีมายาวนานกว่าสิบสามปีคงไม่มีวันสมหวัง เพียงครู่เดียวรถยนต์สมรรถนะสูงก็ชะลอความเร็วลงเมื่อถึงจุดหมายปลายทาง

“แค่พลอยยืนยันกับตำรวจไปก็พอใช่ไหม?” พลอยชมพูมองป้ายสถานีตำรวจที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองกาญจนบุรีอีกครั้งพลางลอบถอนใจ ดวงตาแว่วหวานที่ฉายประกายสดใสเมื่อหลายสิบนาทีก่อนไหววูบอีกหน เมื่อนึกถึงเหตุผลที่ทำให้ตัวเองต้องเดินทางมาไกลถึงที่นี่อีกครั้ง

               ในอดีตการตายของไพลินถูกตั้งข้อสันนิฐานว่าเป็นอุบัติเหตุจากผลการชันสูตร แต่ก็ไม่มีคำให้การจากพยานคนสำคัญเพียงหนึ่งเดียวอย่างพลอยชมพู เพราะเหตุการณ์ในครั้งนั้นทำให้เธอป่วยเป็นโรคใจสลาย จึงไม่อาจเอ่ยถึงความทรงจำเลวร้ายที่เกิดขึ้นได้ จนสุดท้ายการตายของไพลินก็ถูกสรุปว่าเป็นอุบัติเหตุในที่สุด และแม้นายแพทย์พิรุณจะยื่นคำร้องขอให้มีการรื้อคดีนี้ขึ้นมาอีกครั้ง แต่ทุกสิ่งจะเกิดขึ้นได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับคำให้การของพยานเพียงคนเดียวในเหตุการณ์อย่างพลอยชมพูเท่านั้น

‘เธอคือคนเดียวที่จะตัดสิน ว่าต้องการจบเรื่องเลวร้ายในอดีตครั้งนั้นอย่างไร’