บทที่ 9

ตอนที่ 9 งั้นเรามามีเซ็กซ์กันค่ะ

ณ ล็อบบี้โรงแรม The Grand Paragon

รองเท้าส้นสูงปรี๊ดขนาดห้านิ้วกระทบพื้นเป็นจังหวะ มิลาในชุดเดรสสีแดงเพลิงเดินเชิดหน้าตรงดิ่งไปยังเคาน์เตอร์ต้อนรับด้วยความมั่นใจเกินร้อย ทว่า... ความมั่นใจนั้นกลับถูกสกัดดาวรุ่งตั้งแต่นาทีแรก

"ขอโทษนะครับคุณผู้หญิง ไม่ทราบว่ามาติดต่อห้องไหนครับ?"

พนักงานต้อนรับหนุ่มในชุดสูทเนี้ยบกริบเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มการค้า แต่มือกลับผายกั้นทางเดินเอาไว้อย่างสุภาพ

"ฉันมีนัดค่ะ" มิลาขยับแว่นกันแดดที่ใส่มาเพื่อพรางตัว (แต่ดูเหมือนจะยิ่งทำให้เด่นกว่าเดิม) เล็กน้อย "นัดไว้ที่ห้อง 2509"

"ห้อง 2509?" พนักงานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงรัวนิ้วเช็กข้อมูลในคอมพิวเตอร์ "ขอโทษนะครับ ตอนนี้ห้อง 2509 มีแขก VIP เข้าพักอยู่ ทางเราไม่อนุญาตให้บุคคลภายนอกขึ้นไปรบกวนครับ"

"ก็ฉันนี่แหละค่ะแขกของเขา!" มิลาเริ่มชักสีหน้า "ฉันนัดกับ... เอ่อ... 'คุณพ่อ' ไว้ค่ะ!"

"คุณพ่อ?" พนักงานทวนคำด้วยสีหน้างุนงง พลางมองสำรวจหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาประเมิน

"โอ๊ย! ท่านประธานไงคะ!" มิลาถอดแว่นกันแดดออกโชว์ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่โบกเครื่องสำอางมาหนาเตอะ "นี่จำฉันไม่ได้เหรอคะ? ฉันมิลาไง มิลาที่เป็นนักแสดงน่ะค่ะ ฉันไม่ทำอะไรเสียชื่อเสียงหรอกน่า ให้ฉันขึ้นไปเถอะค่ะ"

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วอึดใจ พนักงานหนุ่มยังคงยิ้มค้าง แต่แววตาว่างเปล่าบ่งบอกชัดเจนว่า... ไม่รู้จัก

"ต้องขออภัยจริงๆ ครับคุณมิลา แต่ผมไม่คุ้นหน้าคุณเลยครับ"

เพล้ง!

เสียงหน้าแตกดังสนั่นในใจมิลา ความมั่นใจที่พกมาเต็มกระเป๋าแฟบลงเหลือศูนย์

'นี่เราจืดจางขนาดนี้เลยเหรอ? เป็นดารามาตั้งกี่ปี ขนาดแต่งจัดเต็มมาขนาดนี้ พนักงานโรงแรมระดับห้าดาวยังไม่รู้จัก! เสียเซลฟ์ชะมัด!'

"งั้น... รบกวนช่วยโทรไปหาเขาหน่อยได้ไหมคะ" หญิงสาวกัดฟันพูดเสียงอ่อย พยายามเก็บทรงสุดฤทธิ์ "บอกเขาว่ามิลามาแล้ว"

พนักงานพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้ ก่อนจะยกหูโทรศัพท์ขึ้นกดเบอร์ภายใน ท่ามกลางสายตาลุ้นระทึกของมิลา

"สวัสดีครับท่าน... มีสุภาพสตรีชื่อคุณมิลาแจ้งว่ามีนัดกับท่านครับ... ครับ... เธอสวมชุดสีแดงครับ... ครับผม... ได้ครับ"

วางสายปุ๊บ พนักงานก็เปลี่ยนท่าทีจากหน้ามือเป็นหลังมือทันที

"ขออภัยที่เสียมารยาทครับคุณมิลา ท่านเชิญให้ขึ้นไปได้เลยครับ ลิฟต์ทางด้านขวามือ กดชั้น 25 ได้เลยครับ"

มิลาเชิดหน้าขึ้นอีกครั้งเพื่อกู้เศษหน้าคืนมา "ขอบคุณค่ะ"

หญิงสาวสะบัดผมเดินตรงไปที่ลิฟต์ แม้ภายนอกจะดูมั่นใจ แต่ภายในใจกลับห่อเหี่ยว...

'โธ่เอ๊ย อีเหมยเอ๊ย! เป็นดารามาตั้งกี่ปี คนจำไม่ได้แม้แต่พนักงานต้อนรับหน้าลิฟต์!'

ณ ห้อง 2509 เพนต์เฮาส์สวีต

ทันทีที่ประตูห้องชุดหรูหราเปิดออก ความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศก็ปะทะเข้ากับใบหน้า ภายในห้องกว้างขวางถูกหรี่ไฟลงจนสลัว ให้บรรยากาศลึกลับและน่าเกรงขาม

ร่างสูงสง่าของชายหนุ่มยืนหันหลังให้อยู่บริเวณริมหน้าต่างกระจกบานยักษ์ที่มองเห็นวิวเมืองหลวงยามค่ำคืน เขายืนนิ่ง สงบ ทว่าแผ่กลิ่นอายกดดันออกมาจนมิลาเผลอกลืนน้ำลายลงคอ

"สะ... สวัสดีค่ะ คุณพ่อ"

เสียงหวานเอ่ยทักทายทำลายความเงียบ ชายหนุ่มค่อยๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า

วินาทีนั้น... ลมหายใจของมิลาสะดุดกึก

ภาพตรงหน้าคือท่านประธานคนเดิม เพิ่มเติมคือ 'แว่นตา' กรอบเงินราคาแพงที่สวมอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา มันไม่ได้ทำให้เขาดูแก่ลงเลยสักนิด กลับกัน มันยิ่งเสริมลุคให้เขาดูเป็นผู้ทรงภูมิ สุขุม และ... เซ็กซี่แบบ 'แด๊ดดี้' ขั้นสุด!

'อุ๊บ... นี่มันโคตรหล่อเลยไม่ใช่เหรอ! หล่อวัวตายควายล้ม หล่อจนอยากถวายตัวเป็นลูกกตัญญูเดี๋ยวนี้เลย!'

"มาแล้วเหรอ"

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ก่อนจะเดินนำไปนั่งที่ชุดโซฟารับแขกกลางห้อง ท่าทีระแวดระวังตัวของเขาไม่ได้ลดน้อยลงเลย

ที่เขานัดเธอมาที่โรงแรมแทนที่จะเป็นบริษัทหรือร้านอาหาร ไม่ใช่เพราะพิศวาส แต่เพราะต้องการสถานที่ปิดที่เขาสามารถควบคุมสถานการณ์ได้ หากยัยเด็กนี่เป็นสายลับจากค่ายคู่แข่งที่แฝงตัวมา หรือเป็นพวกปาปารัสซี่ เขาจะได้จัดการ 'ปิดปาก' เธอได้ถนัดมือก่อนที่ข่าวจะรั่วไหลออกไป

"เชิญนั่ง"

มิลาเดินตัวเกร็งเข้าไปนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม พยายามจัดท่านั่งให้ดูสวยสง่าและเซ็กซี่ที่สุด พร้อมกับแอบโกยหน้าอก (ที่ยัดถุงเท้ามาอย่างดี) ให้ดูตูมตั้งเต้าเข้าสู้

"เข้าเรื่องเลยดีกว่า" ชายหนุ่มถอดแว่นตาออกวางบนโต๊ะ ประสานมือเข้าหากันแล้วจ้องมองเธอด้วยสายตาของนักธุรกิจ "เธอต้องการอะไร"

มิลาสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี

"อย่างที่ท่านทราบ... หนูโดนคุณลินดาสั่งพักงาน ตอนนี้หนูไม่มีงาน ไม่มีเงิน หนูอยากให้คุณช่วย... ช่วยใช้สิทธิ์ความเป็นประธานใหญ่ทำให้หนูกลับไปรับงานแสดงได้อีกครั้งค่ะ!"

ชายหนุ่มฟังข้อเสนอจบก็เอนหลังพิงพนักโซฟา สีหน้ายังคงราบเรียบไร้อารมณ์

"ฉันเป็นนักธุรกิจ... ฉันไม่ยอมเสียผลประโยชน์ให้ใครฟรีๆ" เขาเอ่ยขึ้นช้าๆ ชัดๆ "ถ้าฉันช่วยเธอ... แล้วฉันจะได้อะไรตอบแทน?"

"เอาอะไรมาแลกล่ะ?"

"ห๊ะ?" มิลางุนงงไปชั่วขณะ

"จะเอาอะไรมาแลกล่ะ?"

คำถามนั้นทำเอาสมองของมิลาหมุนติ้ว หญิงสาวรีบเสนอขายความสามารถทันที

"หนูจะตั้งใจทำงานเป็นสองเท่าเลยค่ะ! จะรับงานทุกอย่างไม่เกี่ยง จะแบ่งเปอร์เซ็นต์ค่าตัวให้บริษัทเพิ่มขึ้นก็ได้!"

"..." ความเงียบคือคำตอบ

"สาม... ไม่สิ สิบเท่า! หนูจะทำงานหนักเป็นสิบเท่าเลยค่ะ!"

"..."

ชายหนุ่มยังคงนิ่งเฉย แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความเบื่อหน่ายและเย็นชา ราวกับข้อเสนอของเธอเป็นเรื่องเด็กเล่นขายของ

"คุณมิลา... ในบริษัทผมมีนักแสดงกี่ร้อยคน" เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้เล็กน้อย แววตาคมกริบกดดันจนมิลาแทบหยุดหายใจ

"คุณคิดว่า... เหตุผลแค่นั้นมันเพียงพอที่ผมควรจะยื่นมือเข้าไปช่วยเด็กที่มีปัญหาอย่างคุณไหม?"

มิลาเม้มริมฝีปากแน่น ความกดดันถาโถมเข้ามาจนมือไม้สั่น เธอไม่มีเงิน เธอไม่มีแบ็กอัป เธอไม่มีอำนาจต่อรองอะไรเลย...

'สิ่งเดียวที่เราเหลืออยู่ตอนนี้ คือตัวและหัวใจ... (กับหน้าอกไซซ์ 32 ที่อัปเกรดมาด้วยถุงเท้าคู่ใหม่) '

ในเมื่อไม่มีอะไรจะเสียแล้ว... ก็ต้องทุ่มหมดหน้าตัก!

ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาตรงหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว ก่อนที่ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงสดจะขยับเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุน

"งั้น... เรามามีเซ็กซ์กันค่ะ!"