Share

บทที่ 5

Penulis: เย่จิ่วโจว
“เดาอาหารที่บอสชอบได้แล้ว

“งั้นอาหารที่เกลียดล่ะ?

“ถ้าเกิดมอบผิดขึ้นมา มีหวังได้ตายกันพอดี”

ฉันยกมือขึ้นเงียบๆ

“ฉันเจออัลบั้มรูปเล่มหนึ่งในห้องสมุด

“ข้างในมีแต่รูปงานวันเกิดของเด็กผู้ชายคนหนึ่ง

“ตั้งแต่อายุหนึ่งขวบไปจนถึงยี่สิบกว่าปี…

“ฉันสังเกตเห็นว่า ทุกรูปไม่มีร่องรอยว่าเค้กถูกแตะต้องเลย

“อาหารที่บอสเกลียด น่าจะเป็นเค้กผลไม้”

หลังจากตัดตัวเลือกที่เสี่ยงตายออกไปได้แล้ว

ปัญหาที่โหดร้ายยิ่งกว่าก็ตามมา

ในเมื่อทุกคนต้องมอบอาหารคนละหนึ่งอย่าง

งั้นเค้กที่ถูกลิขิตว่าจะนำความตายมาให้นี้ ใครจะเป็นคนมอบ?

ท้ายที่สุด พวกเราก็ใช้วิธีจับฉลาก

หนุ่มผมเกรียนคนหนึ่งจับได้ใบที่ซวยที่สุด

แววตาของเขาไหววูบ แล้วเผลอหันมามองฉันแวบหนึ่งโดยสัญชาตญาณ

งานเลี้ยงเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ

เจ๊เฉินรีบนำสตูว์ผักครีมซอสเข้าไปมอบเป็นคนแรกทันที

เสียงที่ไพเราะของระบบดังขึ้น

[ยินดีด้วย คุณได้มอบอาหารจานโปรดของบอส

[ได้รับความโปรดปรานจากบอส สิทธิ์การขอพร +1

[ตอนนี้ กรุณาเลือกวิธีการตายของคุณ!]

เจ๊เฉินหายใจหอบถี่ ดวงตาเป็นประกาย

รีบเอ่ยปากอย่างอดรนทนไม่ไหว

“ฉันขอเลือกที่จะตายด้วยสาเหตุที่อยู่นอกเหนือปัจจัยของดันเจี้ยน

“บอส สิ่งลี้ลับ หายนะ หรืออุบัติเหตุใดๆ ภายในดันเจี้ยนแห่งนี้จะต้องทำอันตรายฉันไม่ได้

“ต่อให้ฉันละเมิดกฎภายในดันเจี้ยน ฉันก็จะยังปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน!”

ทันทีที่เธอพูดจบ ทุกคนต่างแสดงสีหน้าตกตะลึงออกมา

ตามมาด้วยความโกรธแค้นที่ถูกหักหลัง

ก่อนหน้านี้ เป็นเธอเองที่บอกว่าจะพาทุกคนออกจากดันเจี้ยนอย่างปลอดภัย

ทุกคนถึงได้ยอมยกโอกาสขอพรนี้ให้เธอ

แต่ไม่นึกเลยว่า นั่นจะเป็นแค่คำโกหก

เธอเลือกที่จะใช้ทุกคนเป็นบันไดเหยียบย่ำ เพื่อให้ตัวเองมีชีวิตรอดต่อไป

บอสที่นั่งอยู่หัวโต๊ะพยักหน้าช้าๆ

“สมดั่งปรารถนา”

เจ๊เฉินยิ้มเย็นชาใส่สายตาที่ไม่เป็นมิตรของทุกคน

“คนที่ไม่ทำเพื่อตัวเอง ฟ้าดินย่อมลงโทษ

“ยิ่งนี่เป็นในเกมสยองขวัญด้วยแล้ว

“การเชื่อใจคนอื่นง่ายๆ แล้วมอบเบาะแสสำคัญให้

“เป็นพวกเธอที่โง่เอง จะไปโทษใครได้ล่ะ?”

งานเลี้ยงยังไม่จบ

ทุกคนได้แต่โกรธแค้นแต่ไม่กล้าพูดอะไร

ทำได้แค่ดำเนินตามขั้นตอนต่อไป โดยผลัดกันเข้าไปมอบอาหารเลิศรส

หอยทากอบ, ซีซาร์สลัด, ซี่โครงแกะย่าง…

ล้วนเป็นตัวเลือกที่เสมอตัว

ไม่มีรางวัล และไม่มีบทลงโทษ

พอถึงตาของฉัน

จู่ๆ ฉันก็ถูกผลักจนล้มลงกับพื้นอย่างแรง

หนุ่มผมเกรียนพุ่งตัวออกไป แล้วชิงมอบสเต๊กปลาค็อดตัดหน้าฉัน

เขามองมาที่ฉันอย่างเย้ยหยัน

“เจ๊เฉินพูดถูก คนที่ไม่ทำเพื่อตัวเอง ฟ้าดินย่อมลงโทษ

“เรื่องอะไรฉันจะต้องยอมไปตายโง่ๆ ตามผลจับฉลากด้วย?

“เธออ่อนแอเอง ปกป้องอาหารของตัวเองไม่ได้ จะไปโทษใครได้?”

คนอื่นๆ ทำเพียงยืนมองดูอยู่เฉยๆ อย่างเย็นชา

สายตาที่มองมาที่ฉัน ราวกับมองศพไร้วิญญาณ

[มาแล้ว ฉากคลาสสิกผู้เล่นแตกคอกันเอง เส้นทางที่ทุกทีมต้องเจอ]

[ผู้เล่นสองคนนี้ก็พูดไม่ผิดนะ ปลาใหญ่กินปลาเล็ก คนกากๆ ไม่สมควรมีชีวิตรอดในเกมนี้หรอก]

[บอกแล้วว่ายัยดอกบัวขาวนี่ดูยังไงก็ไม่รอด ไหนใครที่แทงข้างนางไว้ตอนแรก? ออกมาพูดหน่อยดิ๊!]

[เตือนด้วยความหวังดี: คนล่าสุดที่เอาเค้กไปให้บอส โดนสาปกลายเป็นเค้กตรงนั้นเลย ลองทายซิว่าคนนี้จะตายยังไง?]

เสียงของระบบเร่งเร้าอย่างไร้ความปรานี:

[ผู้เล่นอวี๋เฉียว ถึงตาที่คุณต้องมอบอาหารรสเลิศแด่บอสแล้ว]

ฉันลุกขึ้นยืน

มองไปที่ลู่ซิงฉือผู้ซึ่งนั่งนิ่งสงบอยู่ที่หัวโต๊ะมาโดยตลอด

ไม่รู้ทำไม จู่ๆ ในใจก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา

ช่างแม่ง

ไหนๆ ก็จะตายอยู่แล้ว

ยอมตายคาอกหนุ่มหล่อ เป็นผีก็ยังได้กำไร

บอสคนนี้จะแซ่บหรือจะจืด วันนี้แม่จะชิมให้รู้รสไปเลย!

ฉันหยิบเชอร์รี่ลูกเล็กบนเค้กขึ้นมาคาบไว้ในปาก

จากนั้นก็ยื่นมือออกไป จุ่มนิ้วทั้งห้าลงไปในครีมบนหน้าเค้ก

ป้ายครีมสีขาวเหนียวหนืดจนเปรอะเปื้อนไปทั่วทั้งมือ

แล้วเดินเข้าไปหาบอสทีละก้าว

“นายอยากจะกินครีม กินเชอร์รี่

“หรือว่า… จะกินฉันก่อนดีล่ะ?”
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • นางเอกสายหื่น ตะลุยเกมสยองขวัญ   บทที่ 10

    คงไม่ใช่ว่าจู่ๆ ก็มีมโนธรรมสำนึกผิด เลยทำใจฆ่าไม่ลงหรอกมั้ง?จนกระทั่งลู่ซิงฉือพูดออกมาว่า “จุดประสงค์ของพวกเขา เป็นอย่างอื่น”จู่ๆ สมองฉันก็แล่นปรู๊ด นึกถึงความเป็นไปได้อีกอย่างหนึ่งขึ้นมาถ้าหากว่าความสามารถในการทำให้ความปรารถนาเป็นจริงของลู่ซิงฉือ ไม่ได้เพิ่งมีตอนกลายเป็นสิ่งลี้ลับแต่เขาเป็นเด็กที่มีพรสวรรค์พิเศษติดตัวมาตั้งแต่กำเนิดล่ะเรื่องราวมันจะเป็นยังไง?ข้อสันนิษฐานที่น่ากลัวค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในหัวของฉันลู่ซิงฉือมีพลังวิเศษในการทำให้ความปรารถนาของคนอื่นเป็นจริงมาตั้งแต่เด็กทว่า ความปรารถนานั้นมักจะสัมฤทธิผลในรูปแบบที่เลวร้ายและบิดเบี้ยวที่สุดพ่อแม่กังวลว่าความสามารถนี้จะนำภัยพิบัติมาสู่ลูก จึงพยายามปกปิดไว้อย่างสุดความสามารถแต่สุดท้ายก็ถูกพวกคนรับใช้ที่อยู่ด้วยกันทุกวันล่วงรู้เข้าจนได้ดังนั้น พวกมันจึงรวมหัวกัน ใช้ความสามารถของลู่ซิงฉือ ทำให้พ่อแม่ของเขาต้องตายในกระบวนการนี้ย่อมต้องมีการใช้ลูกเล่นสกปรกบางอย่างยกตัวอย่างเช่นพาตัวลู่ซิงฉือลงมาที่ชั้นล่าง แล้วขอพรกับเขาว่า“ฉันอยากเจอพ่อแม่เธอเดี๋ยวนี้ เธอช่วยพาพวกเขามาหาด้วยวิธีที่เร็วที่สุดหน่อยได้ไหม?

  • นางเอกสายหื่น ตะลุยเกมสยองขวัญ   บทที่ 9

    เขาถึงได้ยอมถามคำถามข้อสุดท้ายออกมา“นายเกลียดพวกนั้นไหม?”ลู่ซิงฉือพยักหน้า“เกลียด”ทั้งสองคนเดินจากไปพร้อมกับความครุ่นคิดรอจนกระทั่งทั้งสองคนเดินไปไกลแล้วฉันเดินเข้าไปหา มองลู่ซิงฉือที่เวลานี้หมอกดำรอบตัวดูหนาแน่นกว่าที่เคยแล้วถามคำถามสุดท้ายของฉันออกไป“ความสามารถในการทำให้ความปรารถนาเป็นจริงของนาย“มีมาตั้งแต่ตอนยังมีชีวิตอยู่ หรือเพิ่งได้รับหลังจากกลายเป็นสิ่งลี้ลับแล้ว?”แทบจะในวินาทีเดียวกับที่ฉันพูดจบประโยคหมอกดำรอบตัวลู่ซิงฉือก็ระเบิดออกทันทีห่อหุ้มตัวฉันเข้าไปไว้ข้างในภายในหมอกสีดำ คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือดเข้มข้นไอความแค้นที่แทบจะจับตัวเป็นก้อน เกือบจะทำให้ฉันจมน้ำตายผ่านไปเนิ่นนานฉันถึงได้ยินคำตอบจากเขา“…มีมาตั้งแต่ตอนยังมีชีวิตอยู่”วันสุดท้ายเสียงระบบแจ้งเตือนว่า[ภารกิจสุดท้าย: ‘ปรารถนา’ ได้รับการเผยแพร่แล้ว[ผู้เล่นทุกคนสามารถขอพรข้อสุดท้ายกับบอสได้[มีเพียงผู้ที่ขอพรได้ถูกต้องเท่านั้นที่จะรอดชีวิต[ผู้เล่นที่เหลือ จะถูกสังหารทิ้งทั้งหมด!][คำใบ้: ความปรารถนาสุดท้าย ไม่จำกัดอยู่แค่การเลือกวิธีการตายอีกต่อไป ผู้เล่นสามารถเลือกที่จะทำ

  • นางเอกสายหื่น ตะลุยเกมสยองขวัญ   บทที่ 8

    [ขอให้ผู้เล่นทุกคน ระมัดระวังในการตั้งคำถาม]หมอกสีดำปกคลุมไปทั่วบริเวณลู่ซิงฉือลอยตัวปรากฏขึ้นอย่างช้าๆไม่รอให้คนอื่นทันได้ตั้งตัวฉันรีบชิงพูดขึ้นก่อนทันที“ฉันจะถาม!”ฉันจ้องมองลู่ซิงฉือเขม็ง ด้วยสายตาลุกวาว“เมื่อคืนตอนที่ฉันจูบนาย“ปากนายรสชาติเป็นยังไง?”ลู่ซิงฉือถึงกับอึ้งไปทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยความต่อต้านและจนใจทว่า กฎก็คือกฎต่อให้เป็นถึงบอสใหญ่ก็ต้องปฏิบัติตามในภารกิจย่อย ‘ความในใจของบอส’ นี้เขาไม่สามารถโกหกได้“…หวาน“รสเชอร์รี่”ทันทีที่สิ้นเสียงสองคนที่เหลือหันขวับมามองฉันทันทีสายตาเหมือนเห็นผีก็ไม่ปานอ้าปากค้างจนหุบไม่ลงส่วนในคอมเมนต์ยิ่งไม่ต้องพูดถึง มีแต่เครื่องหมายคำถามเต็มหน้าจอไปหมดเมื่อได้คำตอบที่น่าพอใจ ฉันก็ยิ้มมุมปากแล้วถามต่อทันที“คำถามที่สอง นายเท่าไหร่?”ลู่ซิงฉือขมวดคิ้วแม้น้ำเสียงจะราบเรียบ แต่ฉันกลับสัมผัสได้ถึงความสับสนเจืออยู่ด้วย“โอกาสถามมีแค่สามครั้ง“เธอแน่ใจเหรอว่าจะใช้ไปกับคำถามไร้สาระแบบนี้?”ไร้สาระ?จะเป็นไปได้ยังไงไม่มีคำถามไหนสำคัญไปกว่านี้อีกแล้ว“ฉันแน่ใจ”แม้ลู่ซิงฉือจะไม่เข้าใจ แต่ก็ยอมตอบ“

  • นางเอกสายหื่น ตะลุยเกมสยองขวัญ   บทที่ 7

    “แถมตอนที่เธอเดินเข้าไปใกล้บอส“หมอกสีดำก็บดบังสายตาพวกเราไปหมด“ไม่มีใครรู้เลยว่าพวกเธอคุยอะไรกัน“รู้แค่ว่าพอคุยจบ ไอ้หัวเกรียนที่ผลักเธอก็ตายทันที”เด็กหนุ่มตัวสูงรุกคืบเข้ามาทีละก้าว“ฉันได้ยินมาว่า ในบางดันเจี้ยน“NPC จะปลอมตัวเป็นคนธรรมดา ปะปนเข้ามาในกลุ่มผู้เล่น“ชักจูงให้ผู้เล่นตายยกทีม“ตอนนี้ ฉันมีเหตุผลที่จะสงสัยว่าเธอคือ NPC คนนั้น”เด็กสาวอีกคนไม่ได้พูดอะไรแต่ใช้สายตาหวาดระแวงและเคียดแค้นมองมาที่ฉันเหมือนกันมือล้วงเข้าไปในกระเป๋าเป้อย่างเงียบเชียบดูเหมือนจะหยิบอาวุธออกมางานหยาบแล้วสิพูดตามตรง พอฟังเด็กหนุ่มตัวสูงวิเคราะห์แบบนี้ฉันก็เริ่มรู้สึกว่าตัวเองมีความเป็นไปได้ที่จะเป็น NPC อยู่เหมือนกันขำตายละ หาจุดโต้แย้งไม่ได้เลยสักนิดเด็กสาวหยิบปืนกระบอกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเล็งมาที่หัวของฉันด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ในตอนนี้ บรรยากาศรอบตัวเธอช่างแข็งกร้าว แตกต่างจากภาพลักษณ์บอบบางว่าง่ายในตอนแรกอย่างสิ้นเชิง“นับจากนี้ไป ฉันถามอะไรเธอต้องตอบ”เด็กสาวพูดเสียงเย็น“คำถามแรก“ในดันเจี้ยนนี้เธอรับบทเป็นอะไรกันแน่?“แล้วมีความสัมพันธ์ยังไงกับบอส?”“นี่มันสอ

  • นางเอกสายหื่น ตะลุยเกมสยองขวัญ   บทที่ 6

    “เคร้ง--”มีดและส้อมในมือของบอสหล่นลงพื้นทันทีแม้จะถูกปกคลุมด้วยหมอกสีดำจนมองไม่เห็นสีหน้าแต่ฉันก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความตื่นตระหนกที่แผ่ออกมาจากตัวเขาชิน่ารำคาญชะมัดฉันกระชากคอเสื้อของลู่ซิงฉือเข้ามาเล็งตำแหน่งปาก แล้วประทับจูบลงไปทันทีส่งต่อเชอร์รี่สีแดงสดในปากเข้าไปในปากของเขาเรียวลิ้นเกี่ยวพันเขาพยายามหลบหลีกอย่างสุดชีวิตแต่ฉันไม่สนหรอก ฉันกัดเชอร์รี่ลูกนั้นให้แตกอย่างไม่ไยดีน้ำหวานฉ่ำที่หวานจนเลี่ยนค่อยๆ ไหลซึมออกมาจนกระทั่งเขาจำใจกลืนเชอร์รี่ทั้งลูกลงไป ฉันถึงได้ยอมถอนจูบพอมองดูลู่ซิงฉือที่หมอกดำรอบตัวระเบิดฟุ้งกระจายฉันก็กระดิกนิ้วเรียกเขาด้วยรอยยิ้มตาหยี“ยังมีครีมอีกนะ“กินไหม?”“เธอ… เธอ…“เธอนี่มัน ไม่มียางอายเลยสักนิด!”น้ำเสียงของลู่ซิงฉือเรียกได้ว่ากำลังสติแตกสุดขีดฉันขำพรืด“นี่คงไม่ใช่จูบแรกของนายหรอกนะ?”“…”บอสเริ่มลนลาน สะบัดหน้าหนีไม่สนใจฉันแล้วแต่พวกหมอกสีดำรอบตัวเขาน่ะสิมันลอยเข้ามาหาฉันราวกับนึกสงสัย แล้วแตะตัวฉันเบาๆแล้วโอบล้อมฉันไว้อย่างอ่อนโยน“พวกแก ห้ามไปตีซี้กับเธอนะ!”ลู่ซิงฉือพูดเสียงอู้อี้ ฟังดูน้อยใจหน่อยๆ

  • นางเอกสายหื่น ตะลุยเกมสยองขวัญ   บทที่ 5

    “เดาอาหารที่บอสชอบได้แล้ว“งั้นอาหารที่เกลียดล่ะ?“ถ้าเกิดมอบผิดขึ้นมา มีหวังได้ตายกันพอดี”ฉันยกมือขึ้นเงียบๆ“ฉันเจออัลบั้มรูปเล่มหนึ่งในห้องสมุด“ข้างในมีแต่รูปงานวันเกิดของเด็กผู้ชายคนหนึ่ง“ตั้งแต่อายุหนึ่งขวบไปจนถึงยี่สิบกว่าปี…“ฉันสังเกตเห็นว่า ทุกรูปไม่มีร่องรอยว่าเค้กถูกแตะต้องเลย“อาหารที่บอสเกลียด น่าจะเป็นเค้กผลไม้”หลังจากตัดตัวเลือกที่เสี่ยงตายออกไปได้แล้วปัญหาที่โหดร้ายยิ่งกว่าก็ตามมาในเมื่อทุกคนต้องมอบอาหารคนละหนึ่งอย่างงั้นเค้กที่ถูกลิขิตว่าจะนำความตายมาให้นี้ ใครจะเป็นคนมอบ?ท้ายที่สุด พวกเราก็ใช้วิธีจับฉลากหนุ่มผมเกรียนคนหนึ่งจับได้ใบที่ซวยที่สุดแววตาของเขาไหววูบ แล้วเผลอหันมามองฉันแวบหนึ่งโดยสัญชาตญาณงานเลี้ยงเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการเจ๊เฉินรีบนำสตูว์ผักครีมซอสเข้าไปมอบเป็นคนแรกทันทีเสียงที่ไพเราะของระบบดังขึ้น[ยินดีด้วย คุณได้มอบอาหารจานโปรดของบอส[ได้รับความโปรดปรานจากบอส สิทธิ์การขอพร +1[ตอนนี้ กรุณาเลือกวิธีการตายของคุณ!]เจ๊เฉินหายใจหอบถี่ ดวงตาเป็นประกายรีบเอ่ยปากอย่างอดรนทนไม่ไหว“ฉันขอเลือกที่จะตายด้วยสาเหตุที่อยู่นอกเหนือป

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status