Short
เกิดใหม่ชาตินี้ ดันสลับสามีกับพี่สาว

เกิดใหม่ชาตินี้ ดันสลับสามีกับพี่สาว

By:  เรื่องเล่าเงียบงันCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
10Chapters
8.2Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ฉันย้อนกลับมาเกิดใหม่ในวันที่ต้องเลือกสามีพร้อมกับพี่สาว และพบว่าตัวเองได้ยินเสียงในใจของคนอื่นได้ ฉันได้ยินพี่สาวพูดว่า “ครั้งนี้ ฉันจะต้องชิงสามีดี ๆ มาเป็นของตัวเองก่อนให้ได้” จากนั้น เธอก็รีบร้อนดึงตัวสามีผู้แสนอ่อนโยนที่ฉันเคยแต่งงานด้วยในชาติที่แล้วไป และทิ้งผู้ชายชอบใช้ความรุนแรงที่ตบตีเธอทุกวันในชาติที่แล้วไว้ให้ฉัน ฉันหัวเราะ เธอคิดว่าคนที่ฉันแต่งงานด้วยเมื่อชาติก่อน นิสัยดีจริง ๆ งั้นเหรอ

View More

Chapter 1

บทที่ 1

Chapter 1: The Folder

I was twenty minutes early for my own engagement party, which is why I was the one who found them.

The private room upstairs was supposed to be empty until the photographer arrived. I climbed the stairs with my heels in my hand, smiling, thinking about how I would tease Ethan for hiding from the crowd downstairs. Instead I opened the door and found my fiancé with his hands in my sister’s hair.

Ava didn’t even pull away first. She looked at me over Ethan’s shoulder, calm as still water, like she had been waiting for this moment instead of dreading it.

“Olivia.” Ethan stepped back too late. His shirt was already half undone.

I stood in the doorway with my shoes still in my hand and asked the only thing that mattered. “How long?”

Nobody answered right away. Ava fixed her dress like she was bored.

“How long, Ethan?” My voice cracked on his name.

“A year,” Ava said before he could speak. She said it the way someone reports the weather. “It’s been a year, Olivia. Almost since you two got engaged.”

A year. While I was choosing flowers and tasting cakes and writing his name next to mine in every notebook I owned, my own sister had been taking him apart piece by piece and keeping the pieces for herself.

“Tell her it’s over,” I said to Ethan. My hands were shaking, but my voice wasn’t. “Tell her right now that it’s over, and we forget this happened.”

Ethan opened his mouth. And then he looked at Ava first.

He looked at Ava first.

That was the whole answer.

He didn’t even have to say anything after that. I had spent three years memorizing that man’s face, every expression, every silence, and I knew exactly what that look meant. It meant he was checking with her before he answered me. It meant somewhere along the way, my opinion had stopped being the one that mattered.

“Liv,” he finally said, like that nickname could still fix anything, “I’m sorry. I didn’t mean for it to happen like this.”

“Like what,” I said. “Like me finding out? Or like it happening at all?”

He didn’t answer that either. He just stood there between us, and for the first time I understood that he wasn’t going to choose me. He had already chosen. He’d chosen weeks ago, months ago, and he had simply let me keep planning a wedding he had no intention of finishing.

I walked past both of them and went downstairs, because staying in that room one more second would have broken something in me that I wasn’t ready to lose. Ethan and Ava followed. Of course they did. They weren’t done yet.

The party was already full. My parents, his parents, cousins, friends, people who had bought gifts and rented suits for this exact night. I made it halfway across the room before Ethan caught my arm and turned me around in front of everyone.

“I have an announcement,” he said, loud enough for the whole room to go quiet. He didn’t look nervous. He looked relieved, like a man finally putting down something heavy. “Ava and I are together. We have been for a while. I think it’s time everyone knew.”

I understood then that being caught hadn’t ruined his plan. It had only saved him from having to confess later.

The silence that followed was the worst sound I had ever heard.

My mother’s hand flew to her mouth, and then she moved. Not toward me. Toward Ava. She crossed the room and took my sister’s hands like Ava was the one who needed comforting tonight. My father said nothing at all. And my aunt turned to Ava and said, “Well, at least it’s still in the family,” like that was supposed to be a comfort, like I was supposed to smile and pass the canapés.

Nobody came to stand beside me. I looked around that room full of people who had known me my whole life and understood, in the space of one breath, that I had always been the second choice. Even before Ethan. Even before tonight.

So I protected myself, because no one else was going to.

I pulled the ring off my finger, the ring he’d promised would never come off, and I walked straight up to him. He actually smiled, like he thought I’d come to wish him well.

I dropped the ring into his champagne glass instead.

It hit the bottom with a small, satisfying clink, and I watched the bubbles rise around it as I stepped back. I spent three years building a future. He replaced me in a single night.

That was the moment the room temperature seemed to drop.

I felt it before I saw him, a shift in the air, a kind of attention pulling toward the door. Conversations died mid sentence. Even Ethan, mid smirk, turned pale.

Damien Black walked in like he owned the floor beneath everyone’s feet.

Everyone in the city knew who Damien Black was. People talked about him the way they talked about storms. Powerful. Dangerous. Unavoidable. He and Ethan moved through enough of the same business circles that his presence at an event like this wasn’t impossible. Tonight, judging by Ethan’s face, it was unexpected. He didn’t look around the room searching for anyone. His gaze found me anyway, and stayed there a moment too long. Something unreadable crossed his face, there and gone before I could name it.

Ethan’s hand tightened around his glass. “Damien. What are you doing here?”

Damien didn’t answer him. He crossed the room slowly, like he had all the time in the world and everyone else was simply waiting on his schedule, which, judging by the way the crowd parted, they were. He stopped in front of me and held out a plain brown folder.

“Take it,” he said.

That was all. No explanation, no introduction, nothing about why a stranger was handing me something that suddenly felt heavier than it looked.

“Olivia, don’t,” Ethan said sharply, stepping forward. There was something in his voice I had never heard before in three years of knowing him. Not anger. Fear.

I kept my eyes on Ethan and took the folder from Damien’s hand without looking away.

And for the first time that night, Ethan looked afraid.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

I'm 6339
I'm 6339
นางเอกชีเริ่ด พระเอกก็เริ่ด
2026-01-31 15:06:32
0
0
10 Chapters
บทที่ 1
ฉันย้อนกลับมาเกิดใหม่ในวันที่ต้องเลือกสามีพร้อมกับพี่สาวฝั่งตรงข้ามโต๊ะอาหารมีผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกันสองคนนั่งอยู่คนหนึ่งคือเผยชวน ลูกชายคนโตของตระกูลเผย นิสัยเย็นชาอีกคนคือเผยอวี่ ลูกชายคนเล็กของตระกูลเผย แต่เป็นลูกนอกสมรส นิสัยอ่อนโยน[ครั้งนี้ ฉันจะต้องชิงสามีดี ๆ มาเป็นของตัวเองก่อนให้ได้]เสียงผู้หญิงเสียงหนึ่งลอยเข้ามาในหูฉันเป็นเสียงของพี่สาว ฉันหันไปมองเธอ แต่เธอไม่ได้พูดอะไรออกมาดวงตาเพียงแค่จ้องมองเผยอวี่เขม็ง[อีกเดี๋ยวฉันจะต้องแย่งนายมาให้ได้]เสียงของเธอดังออกมาอีกครั้งฉันถึงได้ค้นพบว่า ฉันไม่เพียงแต่เกิดใหม่ แต่ยังได้ยินเสียงในใจของคนอื่นได้ด้วยและดูจากคำพูดสองประโยคนี้ของพี่สาว เธอก็น่าจะเกิดใหม่เหมือนกันไม่อย่างนั้นเธอคงไม่มีทางพูดแบบนี้เป็นไปตามคาด วินาทีถัดมาเธอก็เดินไปนั่งข้าง ๆ เผยอวี่ แล้วมองเขาด้วยความเขินอาย“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อซูเหอ ฉันชอบคุณค่ะ”พ่อที่อยู่ข้าง ๆ จู่ ๆ ก็พูดขึ้นมาว่า “ซูเนี่ยน ในเมื่อพี่สาวแกเลือกเผยอวี่แล้ว งั้นแกก็แต่งงานกับเผยชวนซะ”สิ้นคำพูดนี้ แววตาของพี่สาวก็เต็มไปด้วยความลำพองใจ เธอพูดในใจว่า: [ชาตินี้ แกก็ไปโดนตบ
Read more
บทที่ 2
ฉันรู้ว่าเธออยากเห็นฉันขายหน้าแต่ฉันไม่ได้โง่ ไม่ทำเหมือนเธอในชาติที่แล้วหรอกที่โกรธจนเดินหนีออกจากงานไปดื้อ ๆทำแบบนั้นจะทำให้แขกในงานและตระกูลเผยมีเรื่องเอาไปนินทาได้ฉันจำได้ว่าตอนนั้นใคร ๆ ต่างก็หาว่าพี่สาวไม่หนักแน่นพอ ไม่คู่ควรกับการเป็นสะใภ้ใหญ่ของตระกูลเผยจนทำให้หลังแต่งงาน คุณนายผู้เฒ่าเผยไม่เคยทำดีกับเธอเลยสักครั้ง ทำให้เธอต้องทนทุกข์ทรมานในตระกูลเผยสารพัดฉันถือไมโครโฟนแล้วยิ้มให้แขกเหรื่อด้านล่างเวที“วันนี้อาชวนมีธุรกิจสำคัญต้องไปเจรจา เดี๋ยวช่วงดื่มอวยพร ฉันจะขอทำหน้าที่แทนอาชวนเอง หวังว่าทุกท่านจะไม่ถือสานะคะ”พอพูดจบ ผู้คนด้านล่างก็หยุดวิพากษ์วิจารณ์กันทันทีคุณนายผู้เฒ่าเผยที่นั่งอยู่ตรงประธานส่งสายตามองฉันเหมือนเปลี่ยนความคิดใหม่ด้วยความที่ตระกูลเผยมีกิจการใหญ่โต จึงให้ความสำคัญกับหน้าตาและสายตาของคนภายนอกเป็นที่สุดดังนั้นในสถานการณ์เช่นนี้ ในฐานะลูกสะใภ้ ฉันจึงยิ่งต้องไม่ตื่นตระหนก และต้องวางตัวให้สมกับเป็นนายหญิงของบ้านพี่สาวเองก็สังเกตเห็นสายตาของคุณนายผู้เฒ่าเผย แววตาของเธอฉายแววโกรธแค้นวูบหนึ่ง[น่าขยะแขยงชะมัด เดี๋ยวตอนยกน้ำชา ต้องทำให้แกขายหน้า
Read more
บทที่ 3
ฉันให้เผยชวนโพสต์รูปที่เราประสานมือกันแนบแน่นลงในโมเมนต์พร้อมกับแคปชั่นว่า: [สุขสันต์วันแต่งงาน]เหตุผลก็เพื่อให้ทุกคนเข้าใจว่าความสัมพันธ์ของเราสองคนราบรื่นดีนอกจากนี้ฉันยังค้นพบว่าหน้าไทม์ไลน์ของเขาสะอาดสะอ้านมาก นอกจากโพสต์นี้แล้วก็ไม่เคยโพสต์อะไรอีกเลยคนแบบนี้ชีวิตในแต่ละวันคงน่าเบื่อตายชักตอนเข้านอน เขาเล่นยึดเตียงใหญ่ไปนอนจริง ๆ แล้วปล่อยให้ฉันนอนโซฟาคนเดียวไม่รู้จักถนอมบุปผาเอาซะเลย ช่างเถอะ แค่นี้ฉันก็ควรจะพอใจแล้วเช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ฉันถูกเผยชวนปลุกให้ตื่นแต่เช้าขนาดนี้เขากลับกำลังฟังเพลงไปพลางวิดพื้นออกกำลังกายไปพลางเขาว่ากันว่าผู้ชายที่ตายด้าน มักจะตัวผอมแห้งแรงน้อยแต่ซิกซ์แพ็กแปดลูกกับกล้ามเนื้อน่องที่แข็งแกร่งของเขานั่น ดูทรงพลังสุด ๆหุ่นดีกว่าเผยอวี่ตั้งกี่เท่า!“เลิกมองได้แล้ว ผมไม่ได้สนใจคุณ”จู่ ๆ เขาก็พูดขึ้น แล้วลุกขึ้นจากพื้น“ไปแต่งตัว แล้วลงไปกินมื้อเช้ากับผม”นัยหนึ่งเขากำลังบอกฉันว่าทำแบบนี้ทุกคนจะได้คิดว่าความสัมพันธ์ของเราหวานชื่นความจริงฉันรู้สึกว่าเขาคุยง่ายจะตายไป ทำไมชาติที่แล้วถึงได้ตบตีพี่สาวนะพอแต่งตัวเสร็จ ฉันก็เดินออกจากห
Read more
บทที่ 4
[นังตัวดี เพราะแกคนเดียว ทำให้ฉันต้องมารองรับอารมณ์!]เขาด่ากราดในใจ แรงที่มือก็ค่อย ๆ เพิ่มมากขึ้นชาติที่แล้ว ฉันแต่งงานกับเขาได้ไม่นาน เขาก็เริ่มทารุณกรรมฉัน แถมยังห้ามไม่ให้ฉันบอกใครฉันอยากหนีก็หนีไม่ได้ จึงต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสดังนั้นฉันยอมอยู่กับเผยชวนดีกว่าต้องไปอยู่กับเขาพี่คะ ชาตินี้พี่เลือกสามีเองนะ จะมาโทษฉันไม่ได้พอคุณนายผู้เฒ่าเผยมาถึง พวกเราต่างก็ลุกขึ้นกล่าวทักทายท่านท่านถือไม้เท้า พอจะบอกให้พวกเรานั่งลง สายตาก็ไปหยุดอยู่ที่พี่สาวพี่สาวไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า ยังคงสวมเดรสเกาะอกชุดนั้นพอรู้สึกถึงสายตาของคุณนายผู้เฒ่า เธอรีบฉีกยิ้มทันที ทำท่าทางเขินอาย“คุณแม่คะ ทั้งหมดนี้อาอวี่ทำทั้งนั้นเลยค่ะ เขาบอกว่าอยากให้หนูท้องลูกสักคน”สิ้นคำพูดนี้ คุณนายผู้เฒ่าก็โกรธจัดทันที ใช้ไม้เท้าฟาดลงที่กลางหลังของเธอหนึ่งที“ไร้ยางอาย!”“เรื่องบนเตียงของพวกเธอเป็นเรื่องของพวกเธอ ห้ามเอามาพูดข้างนอก และยิ่งห้ามแต่งตัวโป๊เปลือยแบบนี้ น่าขายหน้า!”ชาติที่แล้ว มีคนรับใช้คนหนึ่งใส่กางเกงขาสั้นก็ถูกคุณนายผู้เฒ่าเผยไล่ออกทันทีหลังจากนั้นมาฉันจึงระวังตัวมากเพราะฉันใช้
Read more
บทที่ 5
ขณะที่เผยชวนกำลังจะตอบตกลง ฉันก็ผลักประตูเดินเข้าไปฉันเอ่ยทักทายชาวอังกฤษคนนั้นเป็นภาษาอังกฤษจากนั้นฉันก็หยิบขวดเอสเซนส์บำรุงผิวที่เขาคิดค้นขึ้นมาดู“ฉันเป็นผู้หญิง ฉันเข้าใจเรื่องเครื่องสำอางดีกว่าค่ะ ในนี้มีแค่ส่วนผสมช่วยเรื่องความขาว ไม่ได้ช่วยลดเลือนริ้วรอยหรือชะลอวัย แถมคุณเป็นวิศวกร ย่อมรู้ดีกว่าฉันว่าเรื่องความขาวมันก็แค่จุดขายทางการตลาด ผลลัพธ์จริง ๆ มันแทบไม่เห็นผล เพราะงั้นฉันอยากถามหน่อยค่ะว่า สูตรของคุณเนี่ย เอาอะไรมาวัดว่ามีค่าถึงสิบห้าล้านคะ” ชาวอังกฤษคนนั้นนิ่งอึ้งไปทันทีเผยชวนมองมาที่ฉันด้วยความสนใจ และไม่ได้พูดขัดจังหวะฉันรู้ว่าเขาอนุญาตให้ฉันเจรจากับอีกฝ่ายแบบนี้ได้ฉันจึงพูดต่อด้วยความกล้าที่มากขึ้นว่า “แต่ว่านี่เป็นสินค้าจากต่างประเทศ บวกกับคุณโปรโมตผ่านโซเชียลมีเดียมาแล้ว ทำให้คนทั่วไปคุ้นเคยและเชื่อถือสินค้าของคุณ”“เพราะฉะนั้น ฉันให้ราคาคุณได้เท่านี้ค่ะ”ฉันชูนิ้วส่งให้เขาหนึ่งนิ้ว“ห้าล้านเหรอครับ”ชายคนนั้นเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ“แจ็ค ห้าล้านก็ถือว่าดีมากแล้วนะครับ คุณลองเก็บไปพิจารณาดู”เผยชวนจ้องมองเขาเขม็งแล้วพูดขึ้น“ไม่ ๆ ๆ”ฉันพูดแทร
Read more
บทที่ 6
ตลอดหลายวันถัดมา ฉันติดตามเผยชวนไปเรียนรู้งานที่บริษัทฉันได้เรียนรู้ทั้งการวางตัวในสังคมและเทคนิคการทำธุรกิจมากมายและวันนี้ เขาถึงกับเป็นฝ่ายพาฉันออกไปทานข้าวด้วยตัวเองแถมยังเป็นร้านอาหารตะวันตกที่หรูหราที่สุดร้านนั้นด้วยนึกไม่ถึงว่าที่นี่ จะบังเอิญเจอกับพี่สาวและเผยอวี่เดิมทีพี่สาวกำลังหั่นสเต๊กให้เขาอยู่ แต่พอเห็นฉันกับเผยชวน เธอก็รีบวางมีดและส้อมลงทันที แล้วมองมาที่ฉันด้วยความประหลาดใจ“น้องพี่ เธอก็มาที่นี่เหมือนกันเหรอ”พอรู้ตัวว่าเรียกผิด เธอก็รีบแก้คำพูดใหม่ “พี่ชาย พี่สะใภ้ พวกคุณก็มาทานข้าวเหมือนกันเหรอคะ”วินาทีถัดมา เสียงในใจของเธอก็ดังขึ้นอีกครั้ง[ซวยชะมัด ดันมาเจอเธอในเวลาแบบนี้ ห้ามขายหน้าเด็ดขาดเชียว!]“ใช่ค่ะ ฉันมาทานข้าวกับอาชวน”ฉันเป็นฝ่ายคล้องแขนเผยชวนก่อน ซึ่งเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธแต่อย่างใดเผยอวี่เองก็รีบเดินเข้ามาทักทายเช่นกัน“พี่ชาย พี่สะใภ้”เผยชวนไม่ได้สนใจพวกเขา เขาจูงมือฉันไปนั่งที่โต๊ะทันทีฉันเห็นพี่สาวที่อยู่ด้านหลังโกรธจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเธอคงจะสงสัยมากว่าทำไมเผยชวนถึงไม่ตบตีฉัน ซ้ำยังเป็นฝ่ายพาฉันมาทานข้าวอีกต่างหากตอนที่ฉันไปเข้าห
Read more
บทที่ 7
ฉันได้สติขึ้นมาทันทีว่าคำพูดของตัวเองทำให้เขาเข้าใจผิด จึงรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน “ไม่ ๆ ๆ ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นค่ะ ฉันแค่จะบอกคุณว่าทำไมถึงมีปากเสียงกันเท่านั้นเอง”“ซูเนี่ยน คุณเคยคิดที่จะทำเรื่องอย่างว่ากับผมบ้างไหม”เขาจ้องมองฉันเขม็ง“แน่นอนว่าไม่ค่ะ”ฉันตอบกลับทันควัน “ฉันบอกแล้วไงคะว่าแค่อยากพึ่งพาคุณให้มีกินมีใช้ไปตลอดชีวิต”“แค่เรื่องนี้เหรอ”ฉันพยักหน้าอย่างหนักแน่น เขาไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแต่ปิดประตูปังแล้วเดินจากไปทันทีฉันไม่รู้ว่าประโยคไหนของฉันที่ทำให้เขาไม่พอใจและฉันก็ไม่อยากจะรู้ด้วยฉันขอแค่ทำสิ่งที่ตัวเองต้องการให้สำเร็จก็พอแล้ววันรุ่งขึ้น เผยชวนไม่ได้พาฉันไปที่บริษัท แต่ให้ฉันไปบริษัทย่อยเองดังนั้นฉันจึงเริ่มตั้งใจบริหารงานที่บริษัทย่อยฉันกะว่าหาเงินให้ได้สักห้าสิบล้านก็จะวางมือฉันออกไปดูโปรเจกต์ทุกวัน เจรจาธุรกิจ สร้างกำไรให้กับบริษัทได้มากมาย คุณนายผู้เฒ่าเผยจึงอนุญาตให้ฉันหักส่วนแบ่งเป็นค่าตอบแทนของตัวเองได้เลยในขณะที่ฉันกำลังสนุกกับการหาเงิน พี่สาวก็ออกมาจากคุกใต้ดินแล้ววันนั้น ฉันเลิกงานกลับมาถึงบ้านพอดีเห็นว่าเธอผอมลงไปมาก แต่ก็ย
Read more
บทที่ 8
พอเผยอวี่ได้ยินฉันพูดแบบนี้ เขาก็ปักใจเชื่อฉันทันทีเพราะเรื่องความวิปริตของเขา นอกจากเขากับพี่สาว ก็ไม่มีใครรู้อีกแล้วเขาพูดว่า “คอยดูนะ ผมจะไปจัดการนังนั่นสักที”“พี่สะใภ้ รอผมนะครับ ถึงตอนนั้นพอผมจัดการเผยชวนกับยัยนั่นตายแล้ว พี่ก็มาเป็นภรรยาของผม ผมจะเลี้ยงดูพี่เอง”พูดจบ เขาก็เดินจากไปเหอะ ๆ คิดว่าฉันโง่จริง ๆ งั้นเหรอฉันไม่มีทางไปอยู่กับเขาหรอก!ฉันรีบกลับไปหาเผยชวนทันทีถึงแม้ความเป็นความตายของเขาจะไม่ได้เกี่ยวข้องกับฉันมากนัก แต่อย่างน้อยชาตินี้เขาก็ช่วยเหลือฉัน ทำให้ฉันหาเงินได้แถมยังคอยแบ่งปันประสบการณ์การทำงานให้ฉันอย่างใส่ใจภายในห้องทำงาน พอเขาได้ยินสิ่งที่ฉันเล่าก็ดูประหลาดใจเล็กน้อย“คุณมีหลักฐานอะไรมายืนยันว่าเผยอวี่คิดจะทำร้ายผม”ฉันหยิบปากกาบันทึกเสียงออกมา แล้วกดเล่นบทสนทนาระหว่างฉันกับเผยอวี่เมื่อสักครู่ช่วงต้นมีท่อนที่ฉันจงใจยั่วยวนเขา ฉันฟังเองยังรู้สึกขนลุกรีบอธิบายพัลวันว่า “ฉันทำไปเพื่อให้เชื่อค่ะ แค่แกล้งน่ะค่ะ”เผยชวนไม่ได้ตอบอะไรกลับมา แต่สีหน้าดูทะมึนลงเล็กน้อยฉันเลยทำได้แค่สงบปากสงบคำวินาทีถัดมา เขาก็รวบตัวฉันเข้าไปกอดไว้แน่นกลิ่
Read more
บทที่ 9
“ผมบอกแม่ไปนานแล้ว ให้ติดกล้องวงจรปิดให้ทั่วบ้าน พอเจอว่าเผยอวี่วางยาในเหล้าก็เลยสั่งให้คนเก็บเหล้าพิษพวกนั้นออกไป แล้วเปลี่ยนเหล้าของพวกเขาสองคนเป็นยาสลบแทน”ตอนนั้นเอง จู่ ๆ เสียงของเขาก็เบาลง“แต่ดูเหมือนคุณจะกลัวผมตายมากเลยนะ คุณคงไม่ได้หลงรักผมเข้าแล้วใช่ไหม”ไม่รู้ทำไม พอเขาพูดแบบนี้ หัวใจฉันก็เต้นแรงขึ้นมา“เปล่านะคะ ฉันแค่กลัวว่าถ้าคุณตาย ก็จะไม่มีใครให้ฉันพึ่งพาต่างหาก”เขายิ้มร่า “งั้นเหรอครับ”หลังจากพี่สาวกับเผยอวี่ถูกขังคุกใต้ดิน ฉันก็โล่งอกสองคนที่ฉันกลัวที่สุดถือว่าถูกกำจัดไปแล้วตอนนี้ฉันหาเงินได้มากพอแล้ว ก้าวต่อไปคือการขอหย่ากับเผยชวนฉันหาโอกาสอยู่ตลอด แต่ช่วงนี้เผยชวนยุ่งมาก ไม่ค่อยกลับบ้านฉันเลยได้แต่รอจังหวะวันนี้ ฉันได้ยินคนรับใช้บอกว่า เผยอวี่กับพี่สาวเรียกร้องอยากเจอฉันไม่หยุดฉันเลยไปหาพี่สาวก่อนผมเผ้าเธอยุ่งเหยิง ดูแก่ลงไปถนัดตา แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บใจ“ทำไมแกถึงรู้ว่าฉันจะฆ่าพวกแก”“ทำไมแกถึงรู้ได้”วินาทีถัดมา เธอก็เข้าใจแจ่มแจ้ง “ฉันรู้แล้ว แกก็ย้อนกลับมาเหมือนกันใช่ไหม!”ฉันยิ้มมองเธอ “พี่คะ เพิ่งจะมารู้สึกตัวเอาตอนนี้เหรอ”พอได้ยิ
Read more
บทที่ 10
ตกกลางคืน เผยชวนก็กลับมาเขาเมามาย ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้อง ร่างทั้งร่างก็โถมเข้าใส่ จนฉันกับเขาล้มลงไปกองกับพื้นพร้อมกัน“คุณเมาแล้ว เดี๋ยวฉันไปต้มซุปแก้เมาให้นะคะ”ฉันพยายามออกแรงผลักเขา แต่เขากลับไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อยมิหนำซ้ำมือของเขายังคอยปลดกระดุมเสื้อตัวเอง สายตาที่เต็มไปด้วยความต้องการครอบครองคู่นั้นจ้องมองฉันเขม็งฉันรู้สึกตัวได้ในทันทีว่า เขามีสติครบถ้วน“เผยชวน คุณตั้งสติคิดให้ดีนะว่ากำลังทำอะไรอยู่ พวกเราเป็นแค่พาร์ตเนอร์กัน คุณห้ามแตะต้องตัวฉันนะ!”เขาเอามือปิดปากฉันไว้ แล้วกระซิบที่ข้างหูว่า “ไม่ว่าจะยังไง คุณก็เป็นเมียผม ผมจะแตะต้อง”ฉันผลักเขาออกเต็มแรง“ไม่ได้ค่ะ ฉันกำลังจะหย่ากับคุณแล้ว คุณแตะต้องตัวฉันไม่ได้”สิ้นคำพูดนี้ ทั่วทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงันสีหน้าของเผยชวนดูทะมึนลงทันตา“ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณจะทิ้งผมไป”เขาพูดประโยคนี้ในขณะที่ปล่อยมือออกจากตัวฉัน ท่าทางดูผิดหวังและท้อแท้“ซูเนี่ยน คุณมันเป็นผู้หญิงใจร้าย คุณลืมผมไปตั้งนานแล้วใช่ไหม”“หมายความว่ายังไงคะ”ฉันมองเขาด้วยความสงสัย“คุณยังจำชวนชวนได้ไหม”คำพูดของเขาดึงความทรงจำของฉันกล
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status