บทที่ 2 ถูกเลือก

บทที่ 2 ถูกเลือก

“ให้ตายเถอะ… นี่มันเรื่องจริงเหรอเนี่ย...” 

ชิงอวี่บ่นพึมพำเสียงแผ่วพร้อมกับส่ายหน้าเบา ๆ อย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง เธอพยายามปะติดปะต่อเรื่องราว ว่าตัวเธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้วไม่นานชิงอวี่ก็ตกตะกอนความคิดได้ว่า บางทีเธออาจจะตายไปแล้ว และอาจจะตายบนเวทีมวยนั่นแหละ พอตายแล้วเธอก็ได้ย้อนเวลามาอยู่ในยุคสมัยนี้

การล้มมวยเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นบ่อยในวงการมวย แต่เธอก็ไม่คาดคิดว่า การล้มมวยจะเกิดขึ้นในเวทีระดับโลก และจะเกิดขึ้นกับตัวเธอ สาเหตุที่ทำให้เธอตายกะทันหัน น่าจะเกิดจากการถูกวางยาในเครื่องดื่ม เพราะในน้ำขวดนั้นมีปริมาณยาที่มากเกินไป จึงทำให้หลังดื่มเข้าไปแค่ไม่กี่นาที ชิงอวี่ก็เกิดอาการหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน กระทั่งจากไปในที่สุด

ขณะที่ชิงอวี่กำลังยืนเหม่อลอยอยู่นั้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเหรียญโลหะบางอย่างตกอยู่บนพื้น เธอรีบก้มลงไปเก็บมันขึ้นมาด้วยความหวังอันน้อยนิด หวังว่ามันน่าจะพอซื้ออะไรกินได้บ้าง

แต่อนิจจาเอ๋ย…เธอตาฝาดไปหรือนี่ บ้าจริง! อุตส่าห์ดีใจว่าจะมีเงินซื้อข้าวกินแล้วแท้ ๆ

ความรู้สึกสิ้นหวังเริ่มเกาะกุมหัวใจของเธออีกครั้ง เจียวชิงอวี่ที่เป็นนักมวยชื่อดัง ที่ใคร ๆ ต่างก็รู้จักเธอกันทั้งนั้น วันนี้กลับกลายมาเป็นคนแปลกหน้าในยุคสมัยที่โคตรล้าหลัง ไม่มีเงินติดตัว ไม่มีที่ไป และไม่มีใครสักคนที่เธอรู้จัก

แต่แล้ว... ทันใดนั้นเอง... เสียงประกาศจากลำโพงที่ติดอยู่บนเสาไฟฟ้าก็ดังขึ้น ทำลายความเงียบและความสับสนของเธอไปจนสิ้น

“ประกาศ…ประกาศถึงสหายสตรีทุกท่านในชุมชนปฏิวัติรุ่งอรุณ ขณะนี้กองทัพปลดแอกประชาชนมีความต้องการรับสมัครสตรีโสดหรือแม่หม้าย อายุระหว่าง 18 ถึง 25 ปี จำนวน 10 ท่าน เพื่อเข้าร่วม ‘โครงการทดลองเป็นภรรยาชั่วคราว’ กับเหล่าสหายทหารผู้กล้าหาญของเรา ผู้ที่ได้รับเลือกจะได้รับเบี้ยเลี้ยงและแต้มสะสมอาหารเป็นกรณีพิเศษ ขอให้สหายสตรีทุกท่านมารายงานตัวที่หน้าตึกเขียวภายในเที่ยงวันนี้…” แล้วเสียงประกาศนั้นก็เงียบหายไป

เจียวชิงอวี่ที่ได้ฟังอย่างนั้นก็ขมวดคิ้วมุ่น พลางเอ่ยทวนประโยคสั้น ๆ ออกมาว่า “โครงการทดลองเป็นภรรยาชั่วคราว? มันคืออะไรกัน?” ความคิดยังไม่ทันจะตกผลึกดี ร่างของเธอก็ถูกกระชากอย่างแรงจากด้านหลัง

“เฮ้! นังขอทานตรงนั้นน่ะ! หูหนวกรึไง เขาประกาศเรียกให้ไปรวมตัวกัน ไม่ได้ยินเหรอ!” เจ้าหน้าที่หญิงในชุดทหารสีเขียวเข้มสองคนจ้องมองเธอด้วยสายตาสุดรังเกียจ

“อะ...เอ่อ... ฉัน…ฉันไม่เกี่ยว ฉันไม่ได้จะไปสมัคร” เจียวชิงอวี่พยายามปฏิเสธ แต่เรี่ยวแรงอันน้อยนิดของเธอหรือจะสู้แรงของหญิงร่างใหญ่สองคนได้

“หุบปาก! ในเมื่ออยู่ในเขตนี้ก็ต้องปฏิบัติตามคำสั่ง ท่านหัวหน้าบอกว่าให้กวาดต้อนผู้หญิงที่เข้าเกณฑ์ให้ได้มากที่สุด จะได้มีตัวเลือกเยอะ ๆ หน่อย ไปเร็วเข้า! อย่ามัวชักช้า!”

เจียวชิงอวี่ในร่างกายผ่ายผอมถูกลากหิ้วปีกไปเรื่อย ๆ จนถึงลานกว้างหน้าอาคารหลังหนึ่ง บนป้ายขนาดใหญ่เขียนไว้ว่า ‘ที่ทำการทางทหาร’ ที่นั่นมีหญิงสาวอีกหลายคนยืนเข้าแถวอยู่แล้ว ส่วนใหญ่มีท่าทีอิดออดและหวาดกลัวด้วยกันทั้งนั้น ชิงอวี่ถูกผลักให้เข้าไปยืนต่อแถวเหมือนกันกับคนอื่น ๆ

สีหน้าของเธอยังคงงุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น...

ไม่นานนัก ประตูที่ทำการก็เปิดออกช้า ๆ ชายในชุดเครื่องแบบทหารยศสูงคนหนึ่งเดินออกมาแสดงตัว เขามีรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย แต่แววตากลับเย็นชาและเรียบเฉยจนน่าประหลาดใจ เขายืนกอดอกมองหญิงสาวในแถวทีละคนด้วยสายตาประเมินค่าราวกับกำลังเลือกซื้อสินค้าในตลาด

'ผู้ชายคนนี้ดูแปลกมากจริง ๆ'

เจียวชิงอวี่ที่ยืนอยู่ปลายแถวเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำระสาย ไม่รู้ว่าตัวเองจะมีชะตากรรมเป็นยังไง หากถูกจับไปฆ่าไปแกงล่ะ เธอจะสู้คนพวกนั้นที่มีอาวุธครบมือได้เหรอ ต่อให้เธอรู้ศิลปะป้องกันตัว และเป็นนักมวยคนเก่งก็จริง แต่ร่างนี้เพียงแค่ถูกลมพัดแรง ๆ ทีสองที ก็น่าจะปลิวได้แล้ว อย่างนั้นก็อย่าเพิ่งไปพูดถึงการต่อสู้เอาตัวรอดเลย

‘กู้สือโจว’ ชื่อนี้ปักติดอยู่บนอกเสื้อของเขา

เขาคือ จ่าสิบเอกกู้ ทำงานในกองทัพบกของสาธารณรัฐจีน เขาคือนายทหารหนุ่มอนาคตไกลที่กำลังตกที่นั่งลำบาก เขาถูกภรรยาที่ครอบครัวหามาให้ สร้างปัญหาให้เขาต้องปวดหัวไม่เว้นในแต่ละวัน และทางเดียวที่จะหย่าขาดจากหล่อนได้ โดยไม่กระทบกับตำแหน่งหน้าที่การงาน ก็คือการหา ‘เหตุผล’ ที่สมเหตุสมผลมาเป็นข้ออ้าง และแผนจัดตั้งโครงการอะไรนั่น ก็คือละครฉากใหญ่ที่เขาจัดขึ้นมาก็เพื่อหา ‘แพะรับบาป’ ที่จะมาสวมบทบาทเป็นภรรยาคนใหม่ชั่วคราวของเขา

กู้สือโจวต้องการทำให้ภรรยาเพียงในนามของเขาหึงหวงจนคลุ้มคลั่งและยอมหย่าไปเอง

แค่นี้เขาก็จะไม่ต้องทนอยู่กินกับผู้หญิงคนนั้นอีกแล้ว ผู้หญิงที่เขาไม่ได้รักเลยสักนิด...

สายตาของกู้สือโจวกวาดผ่านหญิงสาวแต่ละคนอย่างรวดเร็ว ส่วนใหญ่ก้มหน้าก้มตาหลบสายตาของเขาด้วยความประหม่าและหวาดกลัว จนกระทั่ง…สายตาของเขามาหยุดลงที่ผู้หญิงคนสุดท้าย ซึ่งเธอคนนั้นไม่หลบสายตาของเขาเลยสักนิด นี่มันแปลกมากจริง ๆ

แม้ในใจของเจียวชิงอวี่จะเต้นระส่ำระสายไม่เป็นจังหวะ แต่เธอก็ไม่คิดหลบตาเขา และในขณะเดียวกันนั้นแววตาของเธอที่จ้องมองเขา ก็เปี่ยมไปด้วยพลังงานบางอย่าง ที่ชวนให้ผู้ถูกจ้องมองสัมผัสได้ถึงความไม่ยอมแพ้ ความแน่วแน่ และความท้าทายดื้อรั้นแอบแฝงอยู่ในดวงตาคู่นั้นของเธอ

กู้สือโจวจ้องมองแววตาคู่นั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างพึงพอใจ แล้วเอ่ยออกมาว่า...

“หน้าตาดูไม่เลว ถึงจะดูมอมแมมไปหน่อยก็เถอะ ถ้าจับอาบน้ำแต่งตัวเข้าหน่อยก็น่าจะพอดูได้ ผู้หญิงพวกนั้นหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักก็จริง แต่ท่าทางดูอ่อนแอเกินไปหน่อย คงจะทำให้ภรรยาของฉันโมโหจนคลั่งไม่ได้แน่ ๆ” คำพูดของกู้สือโจวค่อนข้างตรงไปตรงมา ไม่แอบแฝง ไม่หมกเม็ด สมกับที่เขาเป็นทหารของรัฐจีนจริง ๆ

กู้สือโจวดึงแขนให้ชิงอวี่ร่นออกมาจากปลายแถว แล้วเขาก็เดินวนรอบตัวของเธอไปหนึ่งรอบ จากนั้นหันไปพยักหน้าเบา ๆ ให้กับเจ้าหน้าที่ที่ยืนอยู่ไม่ไกล แล้วเอ่ยออกมาว่า...

“เอาคนนี้แหละ”

คำพูดสั้น ๆ เพียงไม่กี่คำของเขา คือคำตัดสินชะตากรรมที่เจียวชิงอวี่ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ เธอเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง สมองขาวโพลนไปชั่วขณะพลางฉุกคิดในใจว่า

“อะไรกัน? เขาพูดว่าอะไรนะ? เอาคนนี้แหละงั้นเหรอ? หมายความว่ายังไง? จะให้ขอทานอย่างฉัน…ไปเป็นภรรยาของเขางั้นเหรอ!?”