7

ในตอนเช้าข่าวลือไปทั่วเมืองต้าโจวว่าคุณหนูรองเซียนหยีนั้นแข่งตีคลีแพ้แล้วผลักคุณหนูใหญ่หลินซีล้มจนได้รับบาดเจ็บ

ข่าวลือทั่วสำนักศึกษา ยามนี้เซียนหยีพลันนั่งในศาลา พลันมองเหล่าสหายอย่างเมิ่งชีชี เสิ่นอ้ายและเหมยอิง ต่างมองเซียนหยีที่ไม่รู้ร้อนไม่รู้หนาวกับข่าวลือพวกนั้น

"อาหยีเจ้าไม่เป็นไรนะ" เมิ่งชีชีถามสหายด้วยความเป็นห่วง

"เมื่อวานพวกเจ้าน่าจะเห็นว่านางล้มลงไปเอง ข้าไม่ได้ทำร้ายนาง" เซียนหยีพลันเอ่ยขึ้น ทั้งสามคนอยู่กลุ่มเดียวกันย่อมต้องเห็นอยู่แล้ว แต่พวกนางพูดไปใครจะเชื่อพวกนาง

"พวกเจ้าทั้งสี่คน อาจารย์จ้าวหวันให้ไปล้างคอกม้าทั้งวัน ไม่ต้องเข้าเรียน" บุรุษผู้หนึ่งเดินมาบอกพวกนางในศาลา

"ไม่สิ ทั้งอาทิตย์นี้พวกเจ้าจงอยู่แต่คอกม้า" บุรุษผู้นั้นถ่ายทอดคำสั่งของอาจารย์แล้วเดินออกไป

ทั้งสี่คนพลันมองหน้ากัน "รังแกกันเกินไปแล้วนะ" เมิ่งชีชีพลันหน้าเศร้า

"พวกเจ้าเดือดร้อนเพราะข้าแท้ ๆ" เซียนหยีพลันรู้สึกผิด กระนั้นพวกนางทั้งสี่คนพลันมุ่งหน้าไปที่โรงเลี้ยงม้าของสำนักศึกษาหลวง

ทางด้านหลินซีกับเหล่าสหายของนางพลันมีความสุขยิ่งนักที่ได้ทราบข่าวว่ากลุ่มของเซียนหยีได้ล้างคอกม้าจนถึงวันหยุดเรียน 

"คุณหนูหลินฉลาดยิ่งนัก" แน่นอนว่าคนที่เอ่ยชมหลินซีคือเซียนโหรวน้องสาวผู้หน้าโง่ของเซียนหยี 

"คุณหนูสามเซียนคงจะได้รับน้อยเนื้อต่ำใจจริงมั้งอยู่จวน" หลีหลานพลันเข้าใจเซียนโหรว

"จริง ๆ แล้วพี่หญิงรองมักแกล้งข้าประจำ" เซียนโหรวโป้ปดทั้งเพ เรื่องราวทั้งหมดที่พวกนางสนทนากันอาซานได้มารายงานเซียนหยีเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

เซียนหยีพลันบอกสหายว่ามาเข้าห้องน้ำ แต่ทว่านางแอบมาพบอาซาน หญิงสาวนึกชังน้องสามเซียนโหรวกับหลินซี ยามนี้เวลาเที่ยงเหล่าศิษย์ชายหญิงต่างออกมาที่ศาลาสวนบุปผา 

"อาซานเจ้านำผงบางอย่างไปโปรยใส่พวกนาง จากนั้นเจ้าทำอย่างไรก็ได้ให้รังผึ้งตกลงมา" เซียนหยีนึกชังคนในสำนักศึกษาที่ให้ร้ายนาง อีกทั้งเชื่อคำพูดของหลินซี นางจะแก้แค้นด้วยวิธีนี้

อาซานรับคำหายไปประดุจสายลม ในช่วงเที่ยงของวันนั้นศาลาสวนบุปผาได้เกิดเรื่องขึ้น เมื่อรังผึ้งตกลงมา ทำให้หมู่ผึ้งต่างบินไล่ต่อยลูกศิษย์ชายหญิงจนได้รับบาดเจ็บ

"ช่วยด้วย" เซียนโหรวพลันวิ่งหนีผึ้ง นางกระโดดลงไปในสระบัว ส่วนหลินซีกับเหล่าสหายพลันวิ่งหนีลงในสระบัว อีกทั้งฝูงผึ้งเข้าไปต่อยอาจารย์ทั้งหลายจนใบหน้าบวมเป่ง

ในวันนั้นเองหลังจากที่ฝูงผึ้งจากไปเหล่าอาจารย์พลันให้ลูกศิษย์ทั้งหลายกลับจวนได้ ให้ลาพักสามวันรวมกับวันหยุดเป็นห้าวันพอดี เซียนหยีกับสหายของนางทำทีว่าโดนผึ้งต่อยด้วยกระนั้นจึงได้กลับจวน อีกทั้งไม่ได้ล้างคอกม้าตั้งหลายวัน

นางนั่งรถม้าคนละคันกับเซียนโหรว พอเห็นเซียนโหรวลงจากรถม้าใบหน้าปูดบวม

"น้องสามใบหน้าเจ้าเป็นหัวหมูแล้ว" จากนั้นเซียนหยีก็หัวเราะลั่นหน้าจวน โชคดีที่เซียนโหรวเปลี่ยนชุดก่อนหน้านี้แล้ว อีกทั้งสำนักศึกษามอบขี้ผึ้งบรรเทาปวดมาให้นาง 

นางไม่อยากใส่ใจคนอย่างเซียนหยีรีบวิ่งเข้าไปในจวนทันที เซียนหยีมาที่เรือนด้วยความสะใจ

นางพลันเรียกอาซานเข้ามา เสี่ยวอิงพลันตกใจเมื่อเห็นอาซาน

"คุณหนูเขาเป็นใคร"

"อาซานบ่าวชายยอดฝีมือของข้า พวกเจ้าสองคนรู้จักกันไว้" บ่าวทั้งสองทำความรู้จักกัน 

"อาซานวันนี้เจ้าทำดีมาก เจ้ากลับไปที่เรือนเถอะ" จากนั้นอาซานหายออกไปทางหน้าต่าง เสี่ยวอิงพลันตกใจไม่น้อย

"เจ้ารีบไปเตรียมน้ำให้ข้าอาบเร็วเข้า" เซียนหยีอารมณ์ดีไม่น้อยที่ได้ระบายความแค้น

 เป็นอย่างไรบ้างเล่าคนพวกนี้ ได้รับความเจ็บปวดไปไม่น้อยโดยเฉพาะหลินซี 

เซียนหยีอาบน้ำเสร็จผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เสียใหม่ ได้ไม่นาน คนจากเรือนฮูหยินผู้เฒ่าเซียนก็พลันมารายงานให้นางไปรับมื้อเย็นที่เรือนใหญ่ กระนั้นสองนายบ่าวจึงรุดไปเรือนใหญ่

ก่อนจะไปเรือนใหญ่เซียนหยีไม่ลืมทาแผลเป็นให้น่าเกลียด 

พอมาถึงพบว่าทุกคนพลันนั่งรอนาง " อาหยีมานั่งข้างย่า" เซียนหยีมิได้สวมผ้าขาวบางบนใบหน้า เพราะคิดว่าต้องถอดอยู่ดี

"หน้าน้องสามไปโดนอันใดมา" เซียนหยีเยาะเย้ยทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ

"พี่หญิงรองเหตุใดท่านไม่โดนผึ้งต่อย" มีแรงเถียงพี่สาวแสดงว่าไม่เจ็บมาก

"น้องสามข้าไปล้างคอกม้า ไม้ได้อยู่สวนบุปผาเหมือนพวกเจ้า" 

"อาโหรวของพ่อเจ้าเจ็บพ่อก็ปวดใจ" เซียนเจิงเอ็นดูบุตรสาวคนเล็กของเขามาก

"ข้าปวดยิ่งนักท่านพ่อ" เซียนโหรวการละครเสียจริง ๆ 

"นายท่านคุณหนูสามน่าสงสารนัก" อนุซู

"เหตุใดคนที่โดนต่อยไม่เป็นเจ้า" เซียนเจิงช่างเป็นบิดาสมองสุนัขเสียจริง

"ท่านพี่เอ่ยเช่นนี้ได้อย่างไร" เซียนฮูหยินทนไม่ไหว ในสายตาของเขายังเห็นเซียนหยีเป็นลูกสาวรึไม่

"เจ้าจะเอ่ยเช่นนี้มิได้ นังหนูสามดวงซวยเอง จะให้นังหนูรองรับเคราะห์ได้อย่างไร" ท่านย่ายังเข้าข้างเซียนหยี 

"ย่าคีบผักให้เจ้ากินเยอะ ๆ ใครไม่กินก็ช่างมัน" ฮูหยินผู้เฒ่าเซียนทำเมิน