นางเอกอย่างข้าไม่ต้องการพระเอกหน้าโง่อย่างเจ้า

นางเอกอย่างข้าไม่ต้องการพระเอกหน้าโง่อย่างเจ้า

last updateTerakhir Diperbarui : 2024-11-03
Oleh:  หยกขาวTamat
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
10
9 Peringkat. 9 Ulasan-ulasan
30Bab
7.5KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เซียนหยีทะลุมิติเข้ามาในร่างหญิงอ้วนอัปลักษณ์ นางถูกตราหน้าว่าปีนเตียงเจ้าอ๋อง ที่จริงมิใช่เช่นนั้น เจ้าของร่างโดนบ่าวในจวนตีจนตาย เซียนหยียุค 2000ปีจึงเข้ามาในร่างนี้ ผู้ใดอยากตายก็เข้ามา...

Lihat lebih banyak

Bab 1

1

MIA'S POV

"Happy birthday, Mia."

The words echo in my head as I jolt awake, gasping for air that won't come. My hands claw at my throat, searching for the burning sensation that was there just seconds ago. The taste of almonds. The champagne glass slipping from my fingers. Lily's concerned face hovering over me while I died.

But I'm not dying. I'm in my childhood bedroom.

I sit up, my heart pounding heavily, and stare at the pink wallpaper I begged Dad to replace when I turned sixteen. My hands are smooth, no longer marked by the years of working late at the office. The engagement ring Jason gave me three years from now is gone from my finger.

My phone buzzes on the nightstand. The date reads February 8th, 2021. My twentieth birthday.

I died on February 8th, 2026. Five years from now.

"No, no, no." The words tumble out as I scramble for my laptop. My fingers shake as I search for news articles that should exist but don't. The company merger that made Dad millions. The scandal that destroyed the Millers. Jason's promotion to partner at his firm.

None of it has happened yet.

A knock on my door makes me flinch. "Mia? Are you awake? Your father wants you downstairs for breakfast." Mom's voice is clipped and impatient, exactly how I remember it.

"I'll be right there," I call out, my voice steadier than I feel.

I catch my reflection in the mirror and freeze. Twenty years old. My face is rounder, softer, unmarked by the stress lines that appeared after Dad made Lily VP instead of me. After Jason's first affair. After I started taking pills just to sleep through the anxiety.

I know everything that's going to happen. Every betrayal, every lie, every moment that led to that champagne glass.

But as I pull on the dress Mom bought me for today's family dinner, my hands won't stop shaking. Knowledge doesn't make me brave. It just makes me aware of exactly how pathetic I am.

Downstairs, Dad barely looks up from his newspaper when I enter the dining room. "Twenty years old. Time to start taking the family business seriously, Mia."

"Yes, Dad." The words are automatic, trained into me since childhood.

Lily bounces in wearing the bracelet I gave her for her birthday last month. In my first life, she sold it within a week. "Happy birthday, big sister! I'm so excited for tonight's party."

Tonight. The party where Jason will spill wine on my dress and offer me his jacket. Where their affair begins.

"Actually, I was thinking of canceling the party," I say. The words feel like pulling teeth.

Lily's face falls. "But I already invited everyone! And I spent all week planning it with Mom."

Mom sets down her coffee cup with a sharp clink. "Mia, your sister worked very hard on this party. Don't be selfish."

See? This is who I am. Even knowing what I know, I can already feel myself caving under Lily's disappointed eyes.

"Of course. Sorry, Lily. The party sounds wonderful."

Dad grunts approval and returns to his paper. Lily beams and starts chattering about decorations. I sit down and eat my breakfast, tasting nothing, hating myself with every bite.

The family business meeting happens at ten. Dad announces he's considering Lily for a junior position in marketing. In my first life, I was excited for her. I encouraged Dad to give her a chance. Within two years, she was VP and I was her assistant.

"That's wonderful," I hear myself say now. "Lily will be great."

I see the flash of triumph in Lily's eyes before she hides it behind false modesty. "Oh, I couldn't possibly. Mia deserves opportunities too."

The meeting ends with Dad patting Lily's shoulder and telling me to "learn from my sister's humility." I smile and nod and want to scream.

By lunch, I texted Jason back when he asked to see me. I've agreed to help Lily pick out an outfit for the party. I've said yes to Mom's request that I give up my old bedroom so Lily can have the bigger closet.

Five years of knowledge and I've changed nothing. I'm still the same doormat who dies at twenty-five.

I'm sitting in my car outside Carter Enterprises at two PM when I realize I can't go inside. Dad wants me to sit in on the merger meeting with Black Industries. Ethan Black is supposed to be there.

Ethan Black. The name I heard whispered in business circles in my first life. Ruthless. Brilliant. Built an empire from nothing and destroyed anyone who got in his way.

I never met him before. Our circles never crossed.

My phone rings. Dad. "Where are you? The meeting started five minutes ago."

"I'm sorry, I'm on my way."

I'm always sorry. Always late. Always disappointing him in ways that make him sigh and wish I was more like Lily.

The meeting room falls silent when I slip inside. Dad's face is tight with embarrassment. Lily, sitting in my usual chair, gives me a sympathetic smile that doesn't reach her eyes.

And at the head of the table sits a man who makes everyone else in the room look small.

Ethan Black is younger than I expected, maybe twenty-eight, with dark hair and eyes that miss nothing. He watches me stumble to the only empty chair with an expression of clinical interest, like I'm a specimen under glass.

"My daughter, Mia," Dad says, his tone apologetic. "She's still learning professional etiquette."

"Clearly." Ethan's voice is cold enough to frost the windows.

The meeting continues. I try to pay attention, but I can feel Ethan's gaze returning to me every few minutes. My hands shake in my lap. I clasp them together, willing them to stop.

"Miss Carter."

I look up to find everyone staring at me. Ethan's eyes are fixed on mine.

"Your hands are shaking. Are you unwell?"

"No, I'm fine."

"You're lying."

The room goes silent. Dad clears his throat. "Mr. Black, I assure you—"

"I don't do business with liars, Mr. Carter." Ethan stands, buttoning his suit jacket. "We're done here."

He walks out, and Dad's face turns purple with rage.

"What the hell is wrong with you?”

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasanLebih banyak

tapon1101
tapon1101
สนุกนะ แต่ใช้คำว่า"พลัน"ได้เปลืองมาก
2026-01-02 13:24:41
0
0
MY1536
MY1536
สนุกค่ะอ่านแล้วเหมือนจะจบแล้วนะ
2025-02-24 11:06:45
1
0
เทพประจักษ์ นาสมฝั
เทพประจักษ์ นาสมฝั
ช่วนกฃยลับมาอัพให้ด้วยค่ะ
2024-12-04 19:22:09
0
0
tyuiop
tyuiop
อัพไวๆๆได้ไหมเอ่ย
2024-12-04 17:30:41
0
0
tyuiop
tyuiop
สนุกจังมาอัพให้หน่อย
2024-12-04 17:30:17
0
0
30 Bab
1
"นังอ้วนสารเลว กล้ามาก กล้าปีนเตียงเซียวอ๋อง" ใบหน้าอวบอ้วนโดนตบจนแดงก่ำ เซียนหยีพลันรู้สึกตัวพบว่าตัวนางโดนอีบ่าวชั่วสองคนนั้นจับตัวไว้นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันนี่ เธอจำได้ว่าเธออยู่ในห้องวิทยาศาสตร์มิใช่รึ เธอเป็นหมอทดลองยาชีวะในห้องต้องการหาตัวยาใหม่ไปรักษาโรคของคนไข้แล้วไหนมาโผล่โลกแห่งนี้ได้ล่ะ สตรีใบหน้างามล้ำสวมชุดฟ้ากำลังจะตบที่ใบหน้าอวบของเซียนหยีอีกครั้ง"คุณหนูตบบ่าวได้อย่างไรเจ้าคะ" สาวใช้ทั้งสองคนโดนเซียนโหรวตบเพราะเซียนหยีหลบทัน"นังสารเลวกล้าหลบข้า" เซียนโหรวหมายจะตบพี่รองของนางตุบ !!! เท้าอวบถีบเข้าหน้าท้องของเซียนโหรวอย่างแรง"คุณหนูสาม" บ่าวสองคนรีบมาดูเซียนโหรวทันที เซียนโหรวไม่คิดว่านังอ้วนสารเลวแรงจะเยอะเพียงนี้"แล้วอย่างไร ข้าสารเลวแล้วอย่างไร ลูกเมียน้อยอย่างเจ้ากล้าตบลูกเมียเอกอย่างข้ารึ" เซียนหยีไม่ยอมให้ผู้ใดเอาเปรียบนาง ตีนางหนึ่งครั้ง นางจะสนองคืนหมื่นเท่า"เจ้าอย่าเข้ามานะ" เซียนโหรวมองพี่สาวลูกภรรยาเอกกระชากศีรษะสาวใช้ทั้งสองคนแล้วถีบลงพื้น สาวใช้กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด"อย่ารึ ตอนที่เจ้ากับสาวใช้รังแกข้าก่อนหน้านี้ ข้าขอร้องเจ้า ทำไมเจ้าไม่หยุด" เซียน
Baca selengkapnya
2
"อาหยี ของหวานที่เจ้าชอบ เจ้ากินเสียสิ แม่ลงมือเข้าครัวทำให้เจ้าเองเชียวนะ" เซียนฮูหยินยิ้มให้บุตรสาว"ท่านแม่ข้าอ้วนขนาดนี้ ท่านยังจะให้ข้ากินของหวานพวกนี้อีก" เซียนหยีอารมณ์เสียแล้ว นึกชังมารดา สรรหาแต่ของหวานมาให้เจ้าของร่างเดิมกินเซียนฮูหยินตกใจกับคำพูดบุตรสาว แต่ก่อนบุตรสาวของนางชอบขนมหวานมิใช่รึ"ข้าจะให้บ่าวเอาไปทิ้ง""ท่านแม่อีกอย่าง อย่าทำขนมหวานให้ข้ากินอีกนะ แล้วใบหน้าข้ามีแผลเป็นได้ยังไง" รอยแผลเป็นตรงคางมาจากไหนนี่คือสิ่งที่เซียนหยีต้องการคำตอบ ภาพเซียนหยีตอนเด็กผุดขึ้นมา นางจำได้ว่าเมื่อตอนเด็กเซียนหยี หุ่นดีและใบหน้างดงามเหตุใดถึงกลายเป็นหญิงอ้วนอัปลักษณ์ไปได้เล่าเซียนฮูหยินพลันนั่งคิดเมื่อสิบปีก่อน ตอนนั้นบุตรสาวของนางอายุเพียงห้าขวบเท่านั้น"ตอนนั้น เจ้าเล่นกันพี่ใหญ่น้องสาม ทำให้เจ้าลื่นล้มใบหน้ากระทบกับภูเขาจำลอง อีกทั้งระยะเวลาไล่เลี่ยกัน เจ้าป่วยไข้ มีท่านหมอมารักษาเจ้า หลังจากนั้น เจ้าก็อ้วนขึ้น อีกทั้งใบหน้าของเจ้ารักษาไม่หาย" เป็นเช่นนี้นี่เอง เรื่องใบหน้า เซียนหยีมิได้กังวลนางรักษาใบหน้าของนางได้ เนื่องจากว่าห้องยาวิจัยทะลุมิติมาพร้อมกับนาง"ท่านแม่ วันพรุ
Baca selengkapnya
3
"พวกเจ้าหลีกทางให้ข้าด้วย" เซียนหยีเอ่ยขอทางอย่างสุภาพ หลินซีพลันมองหน้าหญิงอ้วนนางนี้ที่ปีนเตียงคู่ม้าไผ่เหมยเขียวของนาง อย่างเซียวอ๋องเซียนหยีพลันมองสตรีสามคนที่ไม่เข้าใจภาษาคนไม่ยอมถอยให้นาง"คุณหนูรองเซียน เจ้ายังมีหน้ามาที่สำนักศึกษาหลวงเทียนตี้อยู่อีกรึ" เหตุใดนางจะมาไม่ได้เล่า "พวกเจ้าช่างไร้สาระเสียจริง" เซียนหยีไม่สนใจสามคนนั้น นางรีบเดินจนชนไหล่ของหลินซี "พี่หญิงรองทำไมท่านเสียมารยาทเช่นนี้เล่า ชนผู้อื่นแล้วไม่รู้จักขอโทษ มิใช่นิสัยของวิญญูชน" นังน้องสาวสาระแนผู้นี้ ช่างปากเก่งเสียจริง ๆใบหน้าอวบของเซียนหยีพลันโมโหโชคดีที่มีผ้าขาวบางปิดหน้า "น้องหญิงสาม ข้าหรือไร้มารยาท เป็นพวกนางต่างหากไม่หลบทางผู้อื่นยืนขวางทางข้า หากน้องสามมีตาก็น่าจะรู้ มิใช่มาป้ายความให้พี่สาวอย่างข้าว่าเป็นคนผิด" เซียนหยีเอ่ยเช่นนี้แล้วมุ่งหน้าเข้าห้องเรียนเหล่าคุณหนู คุณชายต่าง ๆ ตกใจมากในสิ่งที่เซียนหยีเอ่ยขึ้นนั้น เป็นความจริง เซียนโหรวไม่เข้าข้างพี่สาว แต่ยังไปเข้าข้างคนอื่นมันใช้ได้ที่ไหนกันเซียนโหรวพลันหน้าบางรีบเดินตามหลังเซียนหยีทันที หลินซีนางเป็นถึงบุตรสาวท่านราชครูหลิน นางเป็นคู่ม้าไ
Baca selengkapnya
4
"อาหยี เจ้าเก่งมากจริง ๆ "เมื่อออกมาจากห้องเรียนแล้ว เมิ่งชีชีชมสหายรักอย่างไม่จบสิ้น เซียนหยียามนี้เป็นยามพักเที่ยง ที่ทั้งสองจะเดินเข้าไปในโรงอาหาร ทุกสายตาจ้องมาที่พวกนางสองคน เซียนหยีคิดว่าต้องมีอะไรผิดปกติเป็นแน่แท้"เหตุใดคนพวกนี้ถึงได้จ้องเจ้ากับข้าอย่างกับพวกเราสองคนไปฆ่าคนตายอย่างนั้นแหละ" เซียนหยีพลันคิดว่าต้องมีอันใดเกิดขึ้นภายในโรงอาหารของสำนักศึกษาหลวงเทียนตี้ หลินซีกับกลุ่มสหายของนาง อย่างตงฮวาและหลีหลานนั่งในโรงอาหารพลันมองหน้าประตูทางเข้าใบหน้าของทั้งสามคนฉายแววชั่วร้าย แน่นอนว่าต้องมีเรื่องราวดี ๆ เกิดขึ้นกับเซียนหยีนังอ้วนอัปลักษณ์อย่างเซียนหยีแน่นอนเซียนหยีกับเมิ่งชีชีเดินมาถึงหน้าโรงอาหารแต่ทว่าหยุดตรงประตูทางเข้า ดูเหมือนว่าคนด้านในนั้นมองอะไรสักอย่าง "พี่หญิงรองหากไม่เข้าไปก็อย่ามาเกะกะขวางทางคนจะไปกินข้าว" เป็นเซียนโหรวกับสหายของนาง อย่างคุณหนูรองเหวินซูลูกอนุเหมือนกัน อีกทั้งเซาเย่บุตรสาวลูกอนุขุนนางขั้นสามทั้งสองคน พวกนางต่างไม่ชอบเซียนหยีอยู่เพราะทั้งโง่และอ้วน แต่ทว่าวันนี้เซียนหยีทำตัวเด่นเป็นพิเศษที่สามารถวาดภาพจนได้คะแนนเต็มสิบ ทำให้พวกนางไม่พอใจหญิง
Baca selengkapnya
5
เซียนหยีพลันมองใบหน้าที่หมองคล้ำของมารดา เซียนฮูหยินเป็นคนหน้าตาดี แต่ทว่าไม่รู้จักดูแลตัวเอง เซียนหยีมองตลับครีมหน้าขาว "ให้ท่านแม่ประทินโฉมเจ้าค่ะ" เซียนฮูหยินพลันมองตลับครีมสีดำ"ขอบใจเจ้ามาก อาหยีพักผ่อนเถอะ แม่ไม่รบกวนแล้ว" เซียนฮูหยินพลันออกจากเรือนบุตรสาว เซียนหยีให้เสี่ยวอิงไปรับอาหารเย็นจากห้องครัวมาให้นาง จากนั้นก็ไล่สาวใช้ออกไปเซียนหยีพลันกินข้าวต้มปลาอิ่ม พอใช้ได้รสชาติมิได้แย่นางพลันมาที่คันฉ่องสีเหลืองทองมองแผลเป็นขนาดใหญ่ใต้คาง ฉีดยาแผนปัจจุบันก็หาย นางดึงตัวยาออกมาจากห้องแล็บจากนั้นพลันฉีดเข้าไปในคาง รู้สึกว่ารอยนูนพลันยุบลง คิดว่าทำทุกวันน่าจะหายไม่เกินหนึ่งเดือน ส่วนน้ำหนักตัวเกือบร้อยกิโล ลดไม่อยากนางกินยาลดน้ำหนักของโลกปัจจุบันที่มีในห้องแล็บ เซียนหยีพลันอาบน้ำในอ่างไม้ จากนั้นนางก็มานอนที่เตียงเตามาร์คหน้าด้วยแผ่นมาร์คอย่างสบายใจ...เช้าวันถัดมาเสี่ยวอิงพลันเข้ามาในเรือนของเจ้านายของนาง"คุณหนูตื่นไปเรียนได้แล้วเจ้าค่ะ" เสี่ยวอิงพลันเดินมาถึงเตียงพบว่ามีบางอย่างติดที่ใบหน้าของเซียนหยี"ผีหลอก!!!" เสียงกรีดร้องของสาวใช้ ทำให้เซียนหยีพลันลืมตาขึ้นมา "เสี่ยวอิงเ
Baca selengkapnya
6
เซียนหยีกลับมาที่จวนนางนั่งยังไม่ทันได้ตูดเย็น อะไรกับชีวิตจริง ๆ ก็มีบ่าวจากเรือนใหญ่ให้นางไปพบนายท่านที่เรือน เซียนหยีคิดว่าคงไม่พ้นเรื่องของหลินซีทันทีที่นางมาถึงนายท่านเซียนเจิงให้นางคุกเข่า"คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้เจ้าลูกชั่ว อัปลักษณ์ยังไม่พอยังทำเรื่องทำร้ายผู้อื่นจนได้รับบาดเจ็บ" เซียนเจิงช่างเป็นบิดาไร้สมองเสียจริง "เหตุใดเจ้าไม่ถามความบุตรสาวเสียก่อนเล่า เพียงแค่ฟังนังหนูสามเล่าเรื่องราว เจ้าก็กล่าวหานางเสียแล้วว่านางผิด" ฮูหยินผู้เฒ่าเซียนช่างเป็นคนมีความยุติธรรมยิ่งนัก เซียนหยีเลื่อมใสท่านย่าของนางเสียจริง"นั่นสิท่านพี่ ท่านฟังลูกรองเล่าความก่อน" เซียนฮูหยินพลันเห็นด้วยกับฮูหยินผู้เฒ่าเซียนเซียนโหรวกับอนุซูเหนียงพลันมองไปที่เซียนหยี เหตุใดคนโง่เหล่านั้นต้องช่วยนังอ้วนอัปลักษณ์ด้วยเล่า"ท่านพ่อ หลินซีล้มลงเอง ข้ามิได้ผลักนาง" เซียนหยีโต้แย้ง นางอธิบายจนปากฉีกถึงรูหูแล้ว เหตุใดคนพวกนั้นยังไม่ฟังนาง กล่าวหานางว่านางเป็นคนผลักหลินซี นางตัวใหญ่ทำให้บังร่างหลินซี หลินซีเลยได้เปรียบ หลินซีแสดงละครเก่งกระนั้นทำให้คนในสำนักศึกษาเกลียดเซียนหยี รวมทั้งบิดาที่บ้านด้วย"ไม่จริง พี่หญิง
Baca selengkapnya
7
ในตอนเช้าข่าวลือไปทั่วเมืองต้าโจวว่าคุณหนูรองเซียนหยีนั้นแข่งตีคลีแพ้แล้วผลักคุณหนูใหญ่หลินซีล้มจนได้รับบาดเจ็บข่าวลือทั่วสำนักศึกษา ยามนี้เซียนหยีพลันนั่งในศาลา พลันมองเหล่าสหายอย่างเมิ่งชีชี เสิ่นอ้ายและเหมยอิง ต่างมองเซียนหยีที่ไม่รู้ร้อนไม่รู้หนาวกับข่าวลือพวกนั้น"อาหยีเจ้าไม่เป็นไรนะ" เมิ่งชีชีถามสหายด้วยความเป็นห่วง"เมื่อวานพวกเจ้าน่าจะเห็นว่านางล้มลงไปเอง ข้าไม่ได้ทำร้ายนาง" เซียนหยีพลันเอ่ยขึ้น ทั้งสามคนอยู่กลุ่มเดียวกันย่อมต้องเห็นอยู่แล้ว แต่พวกนางพูดไปใครจะเชื่อพวกนาง"พวกเจ้าทั้งสี่คน อาจารย์จ้าวหวันให้ไปล้างคอกม้าทั้งวัน ไม่ต้องเข้าเรียน" บุรุษผู้หนึ่งเดินมาบอกพวกนางในศาลา"ไม่สิ ทั้งอาทิตย์นี้พวกเจ้าจงอยู่แต่คอกม้า" บุรุษผู้นั้นถ่ายทอดคำสั่งของอาจารย์แล้วเดินออกไปทั้งสี่คนพลันมองหน้ากัน "รังแกกันเกินไปแล้วนะ" เมิ่งชีชีพลันหน้าเศร้า"พวกเจ้าเดือดร้อนเพราะข้าแท้ ๆ" เซียนหยีพลันรู้สึกผิด กระนั้นพวกนางทั้งสี่คนพลันมุ่งหน้าไปที่โรงเลี้ยงม้าของสำนักศึกษาหลวงทางด้านหลินซีกับเหล่าสหายของนางพลันมีความสุขยิ่งนักที่ได้ทราบข่าวว่ากลุ่มของเซียนหยีได้ล้างคอกม้าจนถึงวันหยุดเรียน
Baca selengkapnya
8
เซียนเจิงไร้อารมณ์ที่จะกินข้าวกระนั้นเขาจึงเดินออกไปเสียดื้อ ๆ สองแม่ลูกพลันเดินตามเซียนเจิงไป เซียนหยีพลันแอบสมน้ำหน้าเซียนโหรว หลังจากกินข้าวอิ่มนางก็ขอตัวกลับมาที่เรือน วันนี้มีเรื่องให้นางสำราญใจยิ่งนัก วันพรุ่งนี้มิได้ไปสำนักศึกษานับเป็นการดีทีเดียว นางอยากขายเครื่องประทินโฉมในโลกปัจจุบัน ต้องหาทำเลทองเปิดร้านเสียหน่อย"อาหยี" เซียนฮูหยินกับสาวใช้พลันเดินเข้ามาในเรือนหานาง เพิ่งจะแยกจากกันที่เรือนท่านย่า "ท่านแม่มีอะไรเจ้าคะ" เซียนฮูหยินพลันนึกขึ้นได้ว่าทางวังหลวงส่งเทียบเชิญมาเป็นงานแข่งม้าที่องค์หญิงสาวโอวหยางนานาจัดขึ้นที่นอกเมือง"อาหยีอีกสามวันข้างหน้าเป็นงานแข่งม้าขององค์หญิงสามที่จะจัดขึ้นทุกปี ถึงอย่างไรเจ้าก็ต้องเตรียมตัวแล้วกัน แม่ให้สาวใช้วัดขนาดตัวของเจ้าเพื่อจะไปตัดชุด" อย่าบอกนะจะให้นางแข่ง นางไม่เอาด้วยหรอกนะ"ท่านแม่ข้าไม่อยากไป""มิได้ ถึงอย่างไรเจ้าก็ต้องไป" สาวใช้ทั้งสองคนพลันวัดตัวเซียนหยีเสร็จก็รีบออกไปเพราะต้องไปวัดตัวเซียนโหรว มารดาเดินออกไปแล้วเซียนหยีพลันทำหน้าไม่พอใจอย่างมาก นางตั้งใจว่าจะเที่ยวสักห้าวัน แต่ที่ไหนได้ต้องไปงานแข่งม้า เรือนของอนุซูเหน
Baca selengkapnya
9
หลินซีก็พลันแข่งม้าในครั้งนี้ด้วย ทั่วทั้งเมืองหลวงต้าโจวต่างก็รู้ว่าคุณหนูใหญ่หลินซีพลันเก่งด้านการแข่งม้าเป็นที่หนึ่ง ในเมืองหลวงผู้ใดจะสู้นางได้ทุกสายตาต่างมองไปที่สตรีนับสิบคนที่ลงสนามแข่งม้า ผู้เข้าแข่งขันทุกคนเหยียบที่พักเท้าม้า เซียนหยีรูปร่างอวบกว่าจะขึ้นได้นั้นลำบากนั้น ทุกคนหัวเราะเยาะนางในสนามแข่ง ราวกับนางเป็นตัวตลกเซียวอ๋องพลันนั่งดื่มสุรามองไปที่สนามแข่งม้า โอวหยางลหลีพลันมองญาติผู้พี่ของเขา ช่างมีชะตาที่อาภัพนักได้หญิงอ้วนงามเมืองเป็นพระชายาช่างขายหน้าโดยแท้"ข้าพนันข้าคุณหนูหลินร้อยตำลึง" ซื่อจื่อพลันเอ่ยขึ้น บรรดาชายหนุ่มที่นั่งในละแวกนั้นต่างลงขันกับคุณหนูหลินหนึ่งร้อยตำลึง หนานอ๋องในฐานะคู่หมั้นของหลินซีลงขันพันตำลึง ทุกคนต่างมองหน้าเซียวอ๋อง"ท่านพี่จะไม่ลงขันข้างคู่หมั้นท่านหน่อยรึ" หนานอ๋องพลันชอบใบหน้าที่เกี้ยวกราดของเซียวอ๋องมากทุกคนต่างสร้างความอึดอัดให้เซียวอ๋องอย่างมาก"ข้าลงข้างเซียนหยีหนึ่งพันตำลึงทอง" เหล่าบุรุษตกใจ แน่นอนว่าหากเขาไม่ลงข้างนาง หยางฮองเฮาได้ต่อว่าเขาแน่นอนทางด้านฝั่งสตรีหยางฮองเฮาพลันมองผู้เข้าแข่งขันนับสิบคนควบม้ามุ่งไปข้างหน้า หยางฮ
Baca selengkapnya
10
เซียนหยีพลันมอบปิ่นหยกงามล้ำให้ท่านย่าและมารดาได้ชมเป็นขวัญตา ที่หยางฮองเฮามอบให้แก่นางด้วยตนเอง"ช่างเป็นบุญวาสนาของเซียนหยีนักที่ฮองเฮาเมตตาเจ้า" เซียนฮูหยินพลันภูมิใจในตัวบุตรสาวอย่างมาก"นั่นสิอาหยีของข้าช่างเป็นดาวนำโชคจริง ๆ" แม้แต่ฮูหยินผู้เฒ่าเซียนยังเอ็นดูหลานสาวคนรองอย่างมาก...เรือนของอนุซูในยามนี้ เซียวโหรวกรีดร้องไม่คิดว่านังสารเลวมันจะชนะหลินซียอดหญิงอันดับหนึ่งของต้าโจวได้ การแข่งม้าผู้ใดก็รู้ว่าหลินซีเชี่ยวชาญมากที่สุด เหตุใดนังสารเลวเซียนหยีถึงได้ทำได้เล่า"ลูกแม่เจ้ามิต้องกังวล รอก่อนอีกไม่นานนังอ้วนมันไม่สามารถเฉิดฉายได้" อนุซูปลอบใจบุตรสาว เซียนโหรวไม่เคยเกลียดใครเท่านี้มาก่อน"ท่านแม่ข้าเกลียดมัน" เซียนโหรวช่างเป็นสตรีที่โมโหร้ายจริง ๆ ซูเหนียงไม่มีวันให้เซียนหยีได้ดีกว่าบุตรสาวของนาง นางต้องหาทางกำจัดเซียนหยี...วันเปิดเรียนก็มาถึงเซียนหยีพลันมองใบหน้าของนางแผลเป็นก็เริ่มหายไปแล้ว อีกทั้งรู้สึกว่าน้ำหนักตัวลดลงน่าจะหลายกิโลเลยแหละ หญิงสาวพลันสวมผ้าขาวบางปิดหน้าอีกทั้งแต่งกายเรียบร้อยนางขึ้นรถม้ามุ่งหน้าไปสำนักศึกษาหลวง พอมาถึงสำนักศึกษาหลวงก็ต้องตกใจกับป้ายประ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status