บทที่ 9. เข้าทำงาน

จากนิสัยปกติของแมวแล้ว จะเห็นว่ามนุษย์อย่างเรานั้นเป็นเพียงแมวตัวใหญ่หากแต่พวกมันจะไม่ยอมรับและทำตัวไม่ยอมฟังหรือทำตามคำสั่งของมนุษย์หรือว่าเจ้าแมวตัวใหญ่นั้น เพื่อที่ตัวเองจะได้ไม่ต้องตกเป็นลูกฝูง แต่การที่มีมนุษย์มาให้อาหารนั้นมันก็จะถือว่าเขาเป็นจ่าฝูงที่ล่าอาหารมาให้ได้

หากแต่วันใดที่มนุษย์ออกจากบ้านไปแต่ไม่มีอาหารกลับมามันก็จะมองว่าแมวตัวใหญ่นี้ล่าเหยื่อไม่ได้ และตัวมันเองจะต้องออกไปล่าเหยื่อ คาบเข้าบ้านมาฝากเพื่อที่แมวตัวใหญ่จะยอมรับว่ามันคือจ่าฝูงและเจ้าของต้องเป็นทาสของมัน

ดีน ชายหนุ่มหน้านิ่งผู้นี้ถือว่าโชคดีนัก เพราะว่าแมวที่เขาเลี้ยงนั้นไม่ใช่แมวธรรมดา จึงไม่ได้มีพฤติกรรมน่าตลกเหมือนอย่างในโซเซียลเสียเท่าไหร่ แมวตัวนี้คิดการใหญ่กว่านั้น...

...ช่างเป็นวันที่น่าเบื่ออีกวันสินะ ให้ตายสิ!... นิลมณีคิดในใจ ก่อนจะหันไปมองดีนผู้ที่เป็นเจ้าของเธอ กำลังวางปลาทูย่างกระทะให้เธอตรงชามข้าวแมว เธอปรายตามองมันเล็กน้อยก่อนจะอ้าปากหาวเสียกว้างแล้วนอนแผ่หลาพลิกตัวอยู่ที่เดิม

“ยังไม่หิวเหรอเจ้าสีนิล?” มนุษย์หนุ่มเอ่นถามแมวจอมหยิ่งของเขา แต่มันก็ยังคงนอนแผ่หลับตานิ่ง

...พรุ่งนี้ก็ได้เริ่มงานแล้วสินะ...ยังไงฉันก็ต้องหาต้นตอของกลิ่นอายนั้นให้เจอ!... คิดในใจไม่ได้ใส่ใจคนที่ร้องเรียกเธอไปทานอาหารมากนัก ในหัวคิดแต่เรื่องของวันพรุ่งนี้ ในร่างมนุษย์สาวพราวเสน่ห์ !

ชักเริ่มคิดว่าจะมีเรื่องน่าสนุกแล้วสิ หากต้องอยู่กับเขาในร่างมนุษย์คงจะมีเรื่องให้เถียงเขาได้ทุกวันเป็นแน่ คิดๆวางแผนไปก็วุ่นวายอยู่ไม่น้อยที่ต้องรีบกลับจากที่ทำงานเพื่อกลับเข้าห้องของเขาในร่างแมว ขออย่าได้ตัวติดกันตลอดเวลาเลยเถอะ

เช้าวันสดใสที่ไม่สดใสเมื่อเจ้ามนุษย์หนุ่มยังนอนหลับอุตุอยู่บนเตียงโดยไม่สนเวลาเลย นิลมณีตั้งหน้าตั้งตารอให้เขาออกจากห้องเพื่อไปทำงานก่อนที่เธอจะตามไป หากแต่ว่าชายหนุ่มกลับยังไม่ยอมตื่นเลยด้วยซ้ำ

            ...ไม่พ้นน่าที่ข้าสินะ... คิดในใจนั่งเงยหน้ามองร่างสูงกำยำที่นอนแผ่หลาอยู่บนเตียง พลันสายตาของเธอก็อดที่จะเบี่ยงเบนไปยังจุดเด่นชัดกลางลำตัวไม่ได้จริงๆ หลับตากัดฟันแน่นระงับอารมณ์หงุดหงิดที่ต้องทนเห็นอย่างนี้ทุกเช้า

            ตัดสินใจกระโดดขึ้นไปบนเตียงก่อนจะกระโดขึ้นไปบนตัวเขาร้องเสียงเหมียวๆข้างๆหู ก็ยังคงนิ่งสนิท ไม่ว่าจะเดินวนไปวนมาตรงอกเขาก็ยังคงไม่ยอมตื่น นี่หลับหรือซ้อมตายกันแน่ ไม่ทันจะได้เริ่มแผนต่อไปเจ้าตัวใหญ่ก็พลิกตัวคว้าร่างเจ้าแมวเหมียวของเขาเข้าไปกอดเหมือนตุ๊กตา

            เงี๊ยววว!!

            ...ทำอะไรของเจ้าเนี่ย!! ตื่นแล้วไปทำงานได้แล้วนุดขี้เซาเอ้ย!!... ร้องบ่นออกมาจนเป็นเสียงแมว แม้จะรู้ว่าเขาจะไม่เข้าใจแต่อย่างน้อยก็ทำให้รำคาญอยู่บ้าง เจ้าแมวสีนิลดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขนแกร่ง ก่อนจะรีบดีดกระโดดตัวออกจากช่องระหว่างแขนของเขา ตั้งท่าเดินไปยังกลางลำตัวด้วยความหงุดหงิด เขาสายเธอก็จะสายไปด้วย

            หย่อนตัวนั่งลงหันหลังให้ลำกายที่ปูดนูน หลับตานิ่งสนิทพร้อมกับเอื้อมอุ้งเท้าหน้าข้างหนึ่งที่ใกล้ลำกายของเขาที่สุด ยกอุ้งเท้ากางกรงเล็บ ตวัดวาดขูดข่วนลำกายของเขาผ่านกางเกงนอนตัวบางจนชายหนุ่มสะดุ้งโหยง

            “อ๊ากกกกกกกกกกกก!!!” ร้องด้วยความเจ็บปวด ลุกพรวดขึ้นนั่งจับกุมเป้าอ่อนไหวของตัวเองเอาไว้ด้วยสีหน้าเจ็บปวด เจ้าตัวการก็ไม่ได้กระโดดหนีหายไปเหมือนทุกครั้ง ยังคงนั่งจ้องหน้าเขาอยู่ที่เดิม

            “ทำไมถึงทำกันได้ลง” พูดไปพลางมองเจ้าแมวเหมียวไปด้วยสีหน้าเจ็บปวด

            เหมียว... เจ้าแมวสีดำจอมหยิ่งร้องตอบรับเขา ก่อนจะเดินนวยนาดยังนาฬิกาดิจิตอลที่วางไว้บนหัวเตียง ใช้เท้าหน้าข้างหนึ่งเขี่ยๆที่นาฬิกานั้นพร้อมกับหันไปร้องบอกเขา

            “ทำเหมือนรู้เรื่องคนเลยนะแกเนี่ย”

            ดีนพูดก่อนจะลุกออกจากเตียงเอื้อมมือไปยีหัวเจ้าแมวเหมียว จะโกรธก็โกรธไม่ลงความโกรธมันถูกลบล้างไปด้วยความน่าทึ่งในความฉลาดของมัน ก่อนจะลุกไปอาบน้ำแต่งตัวเตรียมจะไปทำงาน และยังไม่วายวางอาหารเอาไว้ให้

            เจ้าแมวเหมียวตัวสำดำนั่งมองตามหลังผู้เป็นเจ้าของจนเขาออกจากห้องไป ร่างแมวตัวน้อยสีดำค่อยๆเปลี่ยนเป็นร่างของหญิงสาวเนื้อผิวขาวผ่อง ดวงตาสีเหลืองเจือจางเป็นสีน้ำตาลอ่อนสวยใส เรือนร่างอรชรเด่นชัดส่วนเว้าส่วนโค้ง ผมยาวตรงสีดำเหลือบน้ำตาลสลวยนั่งอยู่บนเข่าหน้าประตูห้องที่ชายหนุ่มพึ่งออกไป

            เธอหยัดตัวลุกขึ้นเต็มความสูงประมาณ 160 ใบหน้าสวยก้มมองสำรวจตัวเองไปมา เพื่อตรวจเช็คความเรียบร้อยบนตัว เธอในชุดเดิมชุดที่ไปสมัครงานวันแรกมองตัวเองแล้วถอนหายใจ แม้ว่าเสกสรรเสื้อผ้าได้แต่มันก็เป็นเพียงเสื้อผ้าที่ในคนเอามาเซ่นไหว้ทำบุญให้เมื่อครั้งยังเป็นจอมปีศาจและให้โชคคนผู้นั้น ส่วนใหญ่จะเป็นชุดไทยราวกับเธอเป็นนางไม่เสียมากกว่า

            ...ใครเป็นคนบอกพวกมนุษย์กันนะว่าไหว้ผีไหว้เจ้าต้องถวายชุดไทย... คิดในใจแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจหนัก อย่างน้อยหลังเลิกงานเธอค่อยไปหาซื้อชุดเอาใหม่ก็ได้

            นิลมณีในร่างมนุษย์เหลือบมองนาฬิกาก่อนจะรีบออกจากห้องคอนโดตามๆเขาไป เพื่อที่จะไปให้ทันเวลาที่นัดเริ่มงานไว้ เธอจึงกลับร่างเป็นแมวเหมียวหลังจากพ้นจากประตูคอนโดด้านล่าง สี่เท้ารีบวิ่งบ้างเดินบ้างกระโดดกำแพงเดินไปบ้างจนมาถึงหน้าบริษัท เธอเดินสี่เท้าผ่านเสาต้นใหญ่ พ้นเสานั้นออกมากลายเป็นหญิงสาวสวยสะพรั่งก้าวเท้าฉับๆเข้ามายังบริษัทที่ได้ร่วมงานด้วยท่าทีมั่นใจ

            “มาเริ่มงานวันนี้ค่ะ”

            “อ๋อ ค่ะ...เชิญที่ชั้น20เลยค่ะ เดี๋ยวดิฉันจะพาไปยังห้องHRก่อนเพื่อลงสแกนนิ้วทำงานค่ะ”

            “ค่ะ”

            นิลมณีตอบสั้นๆ ก้าวตามพนักงานสาวที่อยู่หน้าล็อบบี้หน้าบริษัท คนเดียวกับที่รับใบสมัครของเธอ ทั้งสองเดินขึ้นลิฟท์ไป บรรยากาศภายในลิฟท์เงียบและรู้สึกเย็นยะเยือกจนน่าขนลุกเลยทีเดียว พนักงานสาวลูบแขนตัวเองปอยๆ แม้จะมีนิลมณียินอยู่ข้างหลังแต่ก็รู้สึกเย็นวาบข้างหลังอยู่ดี

            “เอ่อ...คุณนิลมณีมีชื่อเล่นไหมคะ?”

            “เรียกว่า นิล ก็ได้ค่ะ”  ตอบด้วยท่าทีเรียบเฉยอย่างไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่นัก

            “ฉันชื่อ...”

            ติ้ง! เสียงเตือนในลิฟต์ดังขึ้นเป็นการบ่งบอกว่ามาถึงชั้นที่ต้องการแล้ว นิลมณีเดินออกจากชั้นโดยไม่ได้สนใจเพื่อนร่วมบริษัทที่พยายามจะแนะนำตัวกับเธอเลยสักนิด หญิงสาวมองตามหลังเธอตาละห้อยเอ่ยบอกชื่อตัวเองเสียงแผ่ว คิดว่าผู้หญิงสวยย่อมหยิ่งเป็นธรรมดาคงไม่ได้อยากจะรู้จักพนักงานหน้าล็อบบี้อย่างเธอเสียเท่าไหร่นัก

            “ซัน...นี่...”

            “ไปกันได้แล้วค่ะ คุณซันนี่” นิลมณีเหลียวไปทางหญิงสาวที่เอ่ยชื่อตัวเองเสียงแผ่ว ไม่ว่าเธอจะกระซิบเสียงเบาแค่ไหนใบหูของนิลมณีก็จะกระดิกได้ยินเสียงนั้นอยู่ดีตามสัญชาตญาณที่ไม่ใช่มนุษย์

            ซันนี่ พนักงานหน้าล็อบบี้หญิงสาวคนแรกที่ถามไถ่ชื่อของเธอยิ้มร่าอย่างดีใจ ก่อนจะรีบเดินไปข้างๆนิลมณีทันที นิลมณีปรายสายตามองหญิงสาวที่เดินเคียงข้าง กลิ่นไอแห่งความดีหรือเหล่าเทวดาที่ติดตัวซันนี่มาเด่นชัด จิตใจโอบอ้อมอารีและเป็นมีความเป็นมิตรไมตรีจากจิตมันให้นิลมณีที่เป็นราชาปีศาจสะอิดสะเอียนไม่น้อย

            “นี่ห้องHR ค่ะ เดี๋ยวฉันจะนั่งรอคุณนิลอยู่ข้างหน้านะคะ” ซันนี่เอ่ย

            “ไม่จำเป็นค่ะ เดี๋ยวแผนก HR จะพาขึ้นไปส่งคุณนิลมณีเองค่ะ คุณซันนี่...มีหน้าที่อยู่ในล็อบบี้ก็กลับไปทำหน้าที่ตัวเองจะดีกว่านะคะ”