Partager

EP 2 ลักหลับ 18+++

last update Date de publication: 2025-06-06 22:50:40

"ห้ามหันมานะ ห้ามมองกระจกหลังด้วย หลับตาไปเลย"

รถหรูที่เพิ่งออกมาจากมหาลัยชื่อดังมาด้วยความเร็วสูงเพราะเจ้าของรถทำตัวช้ากำลังจอดนิ่งสนิทรอให้คุณหนูเจ้าของรถลงไปอยู่หน้าบ้านราเซ แต่เธอกลับออกคำสั่งกับบอดี้การ์ดที่กำลังจะลงมาเปิดประตูให้อยู่นิ่งๆ เพราะเธอจะเปลี่ยนชุด

"จะทำอะไร"

เขาหันมามองร่างบางที่นั่งอยู่ด้านหลัง แววตาที่นิ่งสนิทเริ่มส่งผ่านความดุออกมา เธอยังมีโทษที่ต้องสะสางอีกหลายข้อและนี้ยังจะมาสั่งให้เขาทำอะไรอีกทั้งที่ตัวเองชักช้าเกือบจะเป็นชั่วโมงทำให้เขาต้องวุ่นวายอยู่นาน

"บอกว่าอย่าหันมา"

เสียงเล็กเริ่มขอร้องเขา เธอแค่อยากจะใส่เสื้อผ้าที่มันสบายกว่าชุดเก่าและที่นี้ก็สะดวกที่สุดที่เธอจะใส่ชุดเกือบโป้ที่ลงไปได้เธอไม่อยากให้เขาขัดขวางเธอเลย

"พูดเพราะๆ ก่อน"

"พี่ธามค่ะ หลับตานะคะ หนูญาขอเวลาแป๊บหนึ่ง"

"ก็ได้"

เขาจำนนต่อคำหวานที่แสนฝืนใจของเธอรีบรี่ตาลงและแอบมองเธอเปลี่ยนชุดจากทางกระจกมองหลัง เขากลัวว่าเธอจะแอบทำอะไรที่มากกว่าเปลี่ยนชุด ญาลินยิ่งฉลาดเกินตัวอยู่ด้วย

เธอรีบถอดกางเกงขายาวที่แสนน่าเบื่อออกและรีบหยิบกระโปรงตัวสั้นที่อยู่ในกระเป๋าสะพายออกมาใส่ตามที่ใจของเธอต้องการ

ธามแทบสะกดอารมณ์ไว้ไม่อยู่เมื่อเช้าเห็นสองเต้าอวบอิ่มก็เกินห้ามใจอยู่แล้วแต่พอมาเห็นโหนกนูนภายใต้ชั้นในสีดำแกนกายเขาลุกชันขึ้นมาตอบโต้ทันที ญาลินทำเขาให้อยากจะเป็นผัวของเธออีกแล้ว

"เสร็จหรือยัง"

เสียงใหญ่แหบพล่าเกินจะห้ามอารมณ์ชายที่พลุ่งพล่าน วันนี้เจ้านายของเขาทำตัวน่าจับกินสองรอบแล้วนะ

"เสร็จแล้ว"

ญาลินรีบดึงกระโปรงสีดำตัวสั้นที่ตัดกับสีผิวขาวเนียนของเธอลงแต่มันก็ลงมาแค่นิดเดียวเพราะติดสะโพกผายของเธอ แต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมันเพราะก็ไม่ได้มีคนที่ต้องอายอะไรมีแต่คนในครอบครัวทั้งนั้น

"ใครใช้ให้เธอใส่แบบนี้ ฉันจะรายงานนายใหญ่"

สายตาดุที่ได้มองหญิงสาวอย่างเต็มตาจากกระจกมองหลัง กระโปรงเธอมันปิดอะไรไม่มิดเลยชั้นในสีดำยังคงเล็ดลอดออกมาให้เขาได้เห็นเต็มสองตา

"พี่ธามขอร้องนะ แค่ใส่ลงไปกินข้าวกับแม่แพรแป๊บเดียวเอง นะคะ นะ"

ธามชอบให้เธอพูดจาไพเราะกับเขา ทั้งที่ใจอยากจะต่อว่าเขาอยู่ตลอดเวลาเพื่อระบายอารมณ์ แค่เธอจะแต่งตัวแบบนี้ลงไปหาแม่แพรยังจะมาขัดขวางอีกไม่รู้เรื่องความสวยงามของผู้หญิงเอาซะเลยจะให้ใส่แต่กางเกงขายาวอยู่เรื่อยไปสินะ

"ดูความประพฤติของเธอก่อน ถ้าไม่นับรวมที่เธอพบผู้ชายคนเมื่อเช้าและก็ที่ลงมาจากอาคารเรียนช้าและก็แอบให้เบอร์ไอ้หน้าเบี้ยวคนใหม่นั่นไป"

เขาหันมามองเธออย่างเต็มตาอีกครั้ง เนินอวบอิ่มของเธอยังคงทักทายเขาอยู่เหมือนเดิม ถ้าไม่ติดว่ามาจอดอยู่หน้าบ้านราเซแล้วเขาคงทะเลาะกับเธออีกนานเพราะถ้าเขาเห็นคนเดียวมันก็ดีต่อเขา แต่นี่ต้องลงไปให้พวกบอดี้การ์ดในบ้านราเซเห็นอีกเป็นสิบลูกตา เธอคิดอะไรของเธอนะญาลินถึงอยากจะลงไปโชว์ให้ไอ้พวกนั้นมันเห็น

"ห้ามบอกพี่ต้นนะ"

ถ้าเขาพูดออกมาหมดทุกเรื่องเธอคงไม่ได้ออกไปไหนง่ายๆ เหมือนตอนนี้แน่ พี่ต้นของเธอคงเพิ่มบอดี้การ์ดขึ้นอีกจนเธอมีชีวิตร่วมกับคนอื่นไม่ได้แค่ทุกวันนี้ก็แทบจะไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เธอแล้ว

"บอกแล้วว่าขอคิดดูก่อน รีบลงจากรถได้แล้ว พ่อแมกซ์กับแม่แพรรอนานแล้ว"

"พี่ธาม ไอ้คนใจร้าย"

เสียงเล็กพึมพำก่อนจะลงจากรถ เธออุตส่าห์หยอดวาจาแสนไพเราะให้เขาฟังแต่เขากลับใจแข็งใส่เธอซะงั้น

"สวัสดีค่ะ พ่อแมกซ์ แม่แพร"

ร่างเล็กเดินย่างกายเข้ามาในบ้านราเซด้วยความคุ้นเคย วันนี้เป็นเวรของเธอที่ต้องมาร่วมโต๊ะอาหารกับแม่แพรและพ่อแมกซ์

"ไหนมาแม่ขอกอดหน่อย"

แพรพลอยที่อายุเริ่มมากขึ้นเริ่มคิดถึงทุกคนในครอบครัวบ่อยๆ จนต้องมีการจัดเวรแวะเวียนมากินข้าวร่วมกันให้หายคิดถึงและพูดคุยตามประสาคนแก่

"คิดถึงแม่แพรจังเลย"

ร่างเล็กโผเข้ากอดหญิงสาวที่เธอรักและเคารพเหมือนแม่ด้วยความคิดถึง นานร่วมเดือนแล้วที่ไม่ได้แวะมาหาแม่แพร

"คิดถึงแต่ไม่เคยมาหาแม่แพรเลยนะ"

แพรพลอยเอื้อนเอ่ยอย่างน้อยใจถึงจะรู้อยู่แก่ใจว่าญาลินเรียนหนักจนแทบไม่มีเวลาว่างแต่ก็อดน้อยใจไม่ได้ตามประสาคนแก่

"หนูญาขอโทษนะคะ"

สองสาวต่างวัยกอดหอมกันจนอิ่มใจ ญาลินถึงแยกตัวมานั่งตรงที่ประจำของเธอคือตรงข้างแม่แพร

"ธามนั่งลงกินข้าวด้วยกันสิ"

แมกซ์แวลล์ที่มองสองสาวคิดถึงกันด้วยความสุขแต่สายตาเขากลับมองเห็นธามกำลังจะเดินออกไป

"ผมออกไปรอคุณหนูข้างนอกดีกว่าครับ"

เขาไม่ควรเข้ามาถึงในห้องอาหารนี้เลยด้วยซ้ำถ้าไม่ติดว่าขัดใจที่จะให้คุณหนูของเขาเดินโชว์เนื้อหนังมังสาขาวเนียนให้พวกบอดี้การ์ดข้างนอกดูเขาคงไม่เดินบังมาจนถึงที่นี้หรอก

"นั่งลง"

ประมุขใหญ่ของบ้านสั่งอีกครั้ง เด็กคนนี้ชวนกินข้าวทีไรต้องหาทางหลบเลี่ยงทุกที

"ผมเป็นลูกน้องไม่ควรนั่งร่วมโต๊ะเจ้านาย"

"แกมันก็หลานฉัน"

ทุกคนอาจเห็นธามเป็นแค่บอดี้การ์ดแต่สำหรับเขาเด็กคนนี้คือญาติพี่น้อง

"ขอบคุณครับ"

ชายหนุ่มยืนลังเลเขาไม่อยากจะนั่งร่วมโต๊ะกับเจ้านายให้เป็นที่นิทราแต่พอสายตากวาดไปเห็นญาลินยิ้มมีความสุขกับอาหารตรงหน้าเขาก็รีบนั่งลงทันที

"ไปนั่งตรงนู้น"

เขานั่งลงข้างเธอ จนเธอต้องขยับตัวเบี่ยงไปหาแม่แพร ไม่คิดว่าเขาจะเข้ามานั่งใกล้ชิดแบบนี้ใจเธอเริ่มสั่นไหวเหมือนเมื่อเช้าอีกครั้ง

"หรืออยากให้ฟ้องเรื่องเมื่อเช้า"

นอกจากนายใหญ่ของเขาจะหวงน้องสาวคนนี้เอามากๆ ก็ยังมีพ่อแมกซ์อีกคนที่หวงผู้หญิงทุกคนที่เกี่ยวข้องกับตระกูลราเซอย่างออกนอกหน้าและก็ไม่ต้องคิดว่าจะรอดถ้าเขาจะฟ้องเรื่องของเธอ

"ธาม"

ญาลินเผลอเสียงดังใส่คนข้างๆ ทั้งที่พยายามจะพูดกระซิบกันสองคนแต่เพราะเขายั่วโมโหเธอจนเก็บอารมณ์ไว้ไม่อยู่

"คุยอะไรกัน อาหารไม่น่ากินเหรอ"

แพรพลอยที่ถือเรื่องมารยาทมากถึงกับดุเด็กสองคนเบาๆ

"น่ากินมากๆ เลยค่ะ มีแต่ของชอบหนูญาทั้งนั้นเลยนะ"

"กินเยอะๆ นะหนูญา ตั้งแต่โตเป็นสาวพ่อเห็นกินน้อยจนแทบจะกลายเป็นดม"

"หนูญาจะกินให้หมดเลยค่ะ"

"ธามไม่ต้องเกรงใจนะ"

"ครับ แม่แพร"

"กินเป็นหรือเปล่าอาหารไทย"

ญาลินหันมาถามคนข้างกายเธอด้วยรอยยิ้ม ได้แกล้งเอาคืนบ้างก็คราวนี้แหละ กินไม่เป็นจะได้ลุกออกไปซะ

"ผมไม่ถนัดอาหารไทยเลยครับแม่แพร"

เขาทำได้ทุกอย่างเพราะคอนเนอร์ฝึกเขาให้มีความสามารถรอบด้านกับแค่อาหารไทยเขากินได้ แต่เพื่อยั่วโมโหเธอเขาต้องพึ่งพาแม่แพรคนที่อ่อนโยนกับทุกคน

"หนูญาแม่วานดูแลพี่เขาด้วยนะ"

แพรพลอยเอ็นดูธามไม่ต่างจากลูกหลานคนอื่นๆ ของเธอ และตามมารยาทเธอก็ควรจะหาคนดูแลแขกร่วมโต๊ะที่สามีของเธอเชิญให้นั่ง

"คุณหนูช่วยตักอาหารให้ผมด้วยนะครับ"

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของคนที่ได้รับชัยชนะ ถึงเธอจะเริ่มเกมนี้ก่อนแต่เขาก็เป็นคนชนะปิดเกมนี้อย่างสวยงามจนได้

"ไอ้ธาม"

เธอแค่ต้องการให้เขาหน้าแตกไม่ใช่มาตักอาหารใส่จานให้ ทำไมทุกอย่างมันดูดีสำหรับเขาไปหมด

"ญาลิน"

แพรพลอยดุเด็กสาวด้วยน้ำเสียงจริงจัง ญาลินชักจะเอาใหญ่ดื้อขึ้นมากเมื่อไปอยู่ไกลเธอนี้คงโดนคอนเนอร์ตามใจสะจนจะเสียเด็กแล้วล่ะมั้ง

"ขอโทษค่ะ"

ญาลินยกมือไหว้เพื่อขอโทษที่เธอเผลอเสียงดังและพูดจากไม่เพราะบนโต๊ะอาหาร เพราะเขาคนเดียวเลยเธอถึงทั้งโดนดุและโดนตำหนิทางสายตาจากผู้ใหญ่แบบนี้

"เรียกพี่ธามสิค่ะ เร็วสิ"

ใบหน้าใหญ่โน้มลงมาหาใบหน้าหวานที่เริ่มงองุ้มอย่างไม่พอใจ เขาคงต้องหาทางช่วยเธอบ้าง  อย่างน้อยก็ให้ผู้ใหญ่ทั้งสองเลิกตำหนิเธอทางสายตายังไงญาลินก็เป็นคุณหนูของเขา

"พี่ธามกินต้มจืดนะคะ อร่อยมากเลย"

"ขอบคุณครับ แต่พี่อยากกินไก่ทอดด้วยครับ"

เขาเบียดร่างกายใหญ่โตเขามาใกล้เธอและพยายามจะตักไก่ทอดที่มันอยู่ใกล้ออกไปอย่างสุดแขนจนเนื้อตัวเขาเบียดไปกับผิดเนียนละเอียดของเธอ

"ตักเองสิ"

ญาลินเริ่มทนกับอาการแปลกไปของตัวเองไม่ไหวจนแอบเสียมารยาทขึ้นมาอีก

"อะไรนะครับ"

เขาเบียดร่างกายเข้ามาใกล้เธอจนลมหายใจเป่ารดต้นคออีกครั้ง พร้อมมือที่วางลงบนโคนขาอ่อนที่มีเพียงกระโปรงสั้นแค่คืบปกปิดอยู่

"เดี๋ยวหนูญาตักให้นะคะ"

ญาลินกลายเป็นคนดูแลธาม เธอคอยตักอาหารใส่จานให้เขาแทบจะทุกอย่างที่เขาอยากได้เพราะถ้าไม่ทำเขาจะขยับเขามาใกล้เธอและใจเธอก็จะสั่นจนควบคุมตัวเองไม่ได้

"อิ่มกันแล้ว พ่อมีอะไรจะให้ชิมนิดหน่อย"

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารดำเนินมาถึงตอนสุดท้าย แมกซ์แวลล์ส่งสัญญาณให้แม่บ้านไปหยิบอะไรบางอย่างมาเสิร์ฟให้ทุกคน

"อะไรคะ"

น้ำในแก้วสีม่วงอมดำถูกเสิร์ฟให้สำหรับทุกคน

"ไวน์นะ มาจากเมืองไทย"

"สีสวยจังนะคะ"

ญาลินยกแก้วนั่นขึ้นดู สีสันของมันชวนกินซะจริงสมแล้วที่พ่อแมกซ์เอามาเสิร์ฟปิดท้ายเพราะถ้าเสิร์ฟตอนแรกเธอคงได้ชิมจนอิ่มข้าวไม่ได้กินแน่

"หนูญาแค่ชิมก็พอนะลูก"

แพรพลอยเตือนหญิงสาวด้วยความเป็นห่วง ถึงจะเป็นแค่ไวน์ผลไม้แต่ถ้าคนไม่เคยกินก็อาจเมาได้ในแก้วเดียว

"แพรก็เหมือนกัน แมกซ์เป็นห่วงนะ"

"ค่ะ"

สี่ชีวิตชิมไวน์รสดีที่ถูกส่งมาจากเมืองไทยพร้อมกัน และญาลินก็ทำเกินคำเตือนเธอดื่มรวดเดียวหมดแก้วด้วยความอร่อยในรสชาติ

"หนูญา"

"อร่อยดีนะคะ"

"ใครบอกให้กินหมดแก้ว รู้ไหมว่าเธออาจจะเมาได้"

ธามที่ใช้สายตาคอยจับจ้องมองหญิงสาวตลอดเวลาถึงกับตกใจในสิ่งที่เธอทำ  ญาลินทำไมถึงไม่ฟังที่คนอื่นพูดบ้างนะ

"ไม่เมาหรอกนะ แค่ชิมเอง"

"ถ้าเมารีบบอกเลยนะ เข้าใจไหม"

"เข้าใจนะ"

ญาลินยังคงปกติ และขอชิมไวน์ขวดนั่นต่ออีกแก้วแต่ก็ได้รับอนุญาตเพียงแค่ครึ่งแก้วเพราะธามขัดขวางเอาไว้ถึงจะดื่มกินในบ้านราเซแต่เขาก็ไม่อยากให้เธอแตะต้องสิ่งไม่ดีพวกนี้

"ตื่นได้แล้ว ถึงบ้านแล้ว"

ร่างเล็กที่ปากพูดแต่ว่าไม่เมาถึงกับหลับพับบนรถมาตลอดทางจนเขาต้องปลุกให้เธอเดินเข้าบ้านไปเอง

"จะนอน"

ญาลินแกะมือใหญ่ที่พยายามจับเธอนั่งออก เธอจะไม่ไปไหนเพราะตรงนี้คือที่นอนของเธอ

"แค่แก้วเดียวเมาขนาดนี้ ถ้าถูกใครมอมเหล้าจะทำยังไง"

เขาเอานิ้วเขี่ยแก้มขาวของเธอเล่นไปมา เวลาที่เธอหลับไม่เถียงไม่ดื้อเป็นเวลาที่น่ารักที่สุดสำหรับเขา

ร่างใหญ่ต้องรีบห้ามใจพาเธอขึ้นห้องนอนก่อนที่นายใหญ่และนายหญิงจะลงมาเห็นพาลเขาจะโดนดุไปด้วยโทษฐานที่ไม่ห้ามเธอเรื่องดื่ม

"น่ากินจริงว่ะ"

เขาวางร่างเล็กลงบนเตียงนุ่ม มองผิวเผินทั่วไปเธอดูตัวเล็กแต่ถ้าได้ใกล้แบบเขาจะรู้เลยว่าร่างนอนอยู่ตรงหน้าอวบอั๋นแค่ไหน

ญาลินเริ่มดึงทึ้งเสื้อผ้าของตัวเองเพื่อระบายความร้อนในตัว น้ำสีม่วงอมดำของพ่อแมกซ์กำลังออกฤทธิ์อยู่ในร่างกายเธอจนฝืนใส่เสื้อผ้าต่อไปไม่ไหว

เนินอกอวบอิ่มที่เคยมีเสื้อเชิ้ตสีขาวปกปิดกลับโชว์เด่นอยู่ใต้บราสีดำ ญาลินถอดเสื้อของตัวเองออกอย่างไม่รู้ตัว

ด้านล่างของหญิงสาวที่เคยมีกระโปรงสั้นแค่คืบของเธอปกปิดมันกับเปิดขึ้นมาหมดจนเห็นชั้นในสีดำครบทั้งตัว

ร่างใหญ่ยืนมองด้วยความตกตะลึง เธอสวยเกินห้ามใจจริงๆ ถ้าเขาไม่ได้ตามเฝ้าเธอมาตลอดคงคิดว่าร่างนี้มีเจ้าของแล้ว สวยแบบนี้ไม่น่ารอดมาได้เลย

"ไม่ไหววะ เธอยั่วเองนะญาลิน"

ร่างใหญ่ย่อตัวลงนั่งคุกเขากับพื้นห้องนอน สองขาเล็กถูกยกขึ้นผาดบ่าของเขาจนญาลินน้อยที่หลับใหลโชว์เด่นตรงหน้า

"อื้ม"

เสียงครางฮึมในลำคอด้วยความพอใจเพียงเพราะจมูกโด่งเป็นสันกดลงกับชั้นในสีดำที่ปกปิดเนินอวบของเธอไว้ กลิ่นกายสาวของเธอช่างหอมถูกใจเขาจริงๆ

"แผล็บ"

เขาแหวกชั้นในตัวจิ๋วให้หลบทางจนกลีบอวบอูมโชว์หราตรงหน้า ลิ้นร้อนแตะชิมตรงปลายยอดสีชมพูเด่นอย่างไม่รอช้า

"อื้อ อื้อ"

เขาระรัวลิ้นร้ายด้วยความเร็วอย่างเอาแต่ใจจนหญิงสาวที่หลับใหลครางกระเส่าออกมาด้วยห้วงฝันที่มีแต่ความเสียวซ่าน

"อื้อ อื้ม"

ญาลินครางร้อนรุ่มอยู่ในลำคอป่านจะขาดใจทั้งที่ดวงตาทั้งสองของเธอยังปิดสนิท แต่เพราะสัมผัสจากเขาปลุกเร่าความต้องการที่ไม่เคยมีใครมอบให้มากก่อนลุกโชนในกายของเธอ

ลิ้นร้ายส่ายวนเลียรอบดอกกุหลาบงามอย่างห้ามใจตัวเองไม่ได้ ญาลินหอมหวานเหลือเกินกินใครมาก็ไม่อร่อยเท่าเธอ

เขาดูดกลืนกินน้ำหวานของเธอจนมันไหลออกมาไม่ทัน สองมือใหญ่ก็บีบเคล้นสะโพกมนอย่างเบามือเพียงกล่อมให้เธอหลับต่อ

ร่างเล็กได้แต่ส่ายวนท่อนล่างด้วยความทรมาน ในความฝันของเธอทำไมวันนี้มันเสียวซ่านแปลกประหลาดเหลือเกิน

"ญาลิน"

เขาพร่ำพูดชื่อเธออยู่ในลำคอจนกระทั่งต้องถอดปากออกมาจากหญิงสาว เสียดายที่เธอเป็นเจ้านายไม่งั้นเขาอยากจะเป็นผัวให้เธอซะตอนนี้

ธามรีบตัดใจเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มได้สติมากขึ้น แค่นี้เขาก็ทำผิดมากพอแล้วอย่าให้เธอต้องมารับรู้ด้วยเลยในความเลวที่เขาบ้าทำมันลงไปเพราะห้ามใจตัวเองไม่ได้

"พี่ธาม"

ญาลินพูดชื่อของคนที่กำลังห่มผ้าให้เธอ หญิงสาวยิ้มหวานผ่านใบหน้าที่หลับใหล ในฝันของเธอกำลังกกกอดกับเขาเพื่อร่วมรักแบบชายหญิงอย่างมีความสุขที่สุด

"ฝันดีนะหนูญา"

เขาล่ำลาเธออย่างฝืนใจ ไม่เคยอยากอะไรแบบนี้กับการจะก้าวขาออกจากห้องของเธอทั้งทีก็ขึ้นมาแทบจะทุกวัน ญาลินเธอกำลังทำเขาลำบากใจ

​

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • นายมันไม่ใช่บอดี้การ์ด    พิเศษใส่ไข่ 5 nc นิดๆ

    ​​“ตื่นแล้วเหรอครับ งั้นพี่ออกไปข้างนอกนะ หนูญาจะได้อาบน้ำแล้วเดี๋ยวลงไปกินข้าวเช้าพี่เตรียมไว้ให้แล้ว”ธามที่เปิดประตูห้องเข้ามาพอดีเพื่อจะปลุกหญิงสาวให้ตื่นขึ้นในตอนเช้าเหมือนทุกวัน เขาต้องชะงักหยุดยืนเพียงแค่หน้าประตูห้องนอนเพราะหญิงสาวตื่นก่อนที่เขาจะเข้ามาและเขาก็ไม่ควรจะเข้าใกล้เธอมากไปกว่านี้เพราะเธออาจจะอาเจียนใส่หน้าเข้าได้“พี่ธามขยับมาใกล้หนูญาอีกนิดได้ไหมคะ”ญาลินตื่นมาในเช้าวันใหม่ที่แสนสดใสแต่วันนี้เธอรู้สึกสดใสมากกว่าทุกวันที่ผ่านมา ไม่แม้แต่จะเวียนหัวเหมือนทุกวันจนเธออยากให้เขาเข้ามาใกล้เพื่อจะได้รู้ว่าเธอหายแพ้ท้องแล้ว“แน่ใจนะ”“ค่ะ”ร่างใหญ่ค่อยๆ ก้าวเดินอย่างช้าๆ ทีละก้าว ใจหนึ่งก็หวาดหวั่นกลัวเธอจะอาเจียนออกมาและมันคงจะไม่ดีถ้าเป็นแบบนั้นเพราะท้องของหญิงสาวเริ่มขยายใหญ่แล้วเขากลัวว่าเธอกับลูกจะเป็นอะไร“ไม่เหม็นแล้วค่ะ”แรงลมจากเครื่องปรับอากาศพัดผ่านร่างใหญ่นำพากลิ่นกายแสนหอมที่เธอแสนคิดถึงเข้าจมูกเธอ ญาลินถึงกับอมยิ้มออกมาอย่างสุขใจ เธอจะได้อยู่ใกล้เขาอีกครั้งหลังจากห่างกันมาเกือบสองเดือน“พี่เข้าไปกอดหนูญาได้ไหม”“ได้สิคะ”“ชื่นใจจัง ลูกชายพ่อไม่แกล้งพ่อแล้วใช่ไ

  • นายมันไม่ใช่บอดี้การ์ด    พิเศษใส่ไข่ 4

    "เป็นอะไร ทำไมต้องทำหน้าเหม็นพี่ขนาดนั้น"ครึ่งปีกว่าที่ชีวิตคู่ของเขากับเธอราบรื่นดี ก็จะไม่ดีมาช่วงสามสีวันที่ผ่านมาเธอบ่นเขาว่าเหม็นอย่างรุนแรงและก็อาเจียนใส่เขาแทบจะทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้จนเขาเริ่มจะน้อยใจกับสิ่งที่เธอทำ"ก็มันเหม็น"ญาลินไม่ได้แกล้งแต่เธอเป็นจริงไม่รู้ว่าเพราะอะไร เธอเองก็พยายามหาสาเหตุอยู่แต่เธอไม่สามารถเดินออกไปนอกบ้านไปไหนได้เพราะมันเวียนหัวอย่างรุนแรงทุกครั้งที่เธอเจอแสงแดดจ้าด้านนอก"ญาลินอย่ามาล้อพี่เล่นแบบนี้นะ"เขาแอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะก้าวหลบแทบไม่ทัน เพราะแค่จะเข้าไปหอมแก้มเธอก่อนออกไปทำงานเธอก็จะอาเจียนใส่เขา"หนูเหม็นจริงๆ นะคะ"ญาลินยังคงพะอืดพะอมอย่างบอกไม่ถูกทั้งที่เขาก็ใส่น้ำหอมของเธอขวดเดิมเหมือนทุกวัน เสื้อผ้าเขาเธอก็เป็นคนซักเองกับมือแต่ทำไมกลิ่นเขาถึงได้ชวนอาเจียนออกมาทุกครั้งที่เข้าใกล้แบบนี้ก็ไม่รู้“พี่ไปทำงานก่อนนะ มีอะไรรีบโทรหานะ”ร่างใหญ่ก้าวเท้าออกจากบ้านด้วยความหงุดหงิดที่ไม่ได้กอดไม่ได้เข้าใกล้เมียมาหลายวันแต่สุดท้ายก่อนจะเดินพ้นประตูบ้านออกไปเขาก็อดเป็นห่วงเธอไม่ได้ต้องหันมาสั่งเธอให้คิดถึงเขาเป็นคนแรกอยู่ดี“ค่ะ”ญาลินถอนหายใจเ

  • นายมันไม่ใช่บอดี้การ์ด    พิเศษใส่ไข่ 3 25+++

    “ยาหยีอยู่ไหนครับ”เสียงใหญ่เรียกหาเมียตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าบ้าน ที่มีเพียงเขากับเธออยู่ด้วยกันสองคนเพราะญาลินอยากให้เป็นแบบนั้นเธอไม่อยากมีแม้แต่สาวใช้“อยู่ในครัวค่ะ”ญาลินกำลังวุ่นวายอยู่ในครัวตอบสามีออกไป โดยที่มือเธอยังตั้งนาฬิกาจับเวลากับโทรศัพท์มือถือเพื่ออบขนม“ทำอะไรจ๊ะ หอมฟุ้งไปทั้งครัวแบบนี้”ร่างใหญ่เดินตามเสียงและกลิ่นหอมฟุ้งของขนมเข้ามาในครัว ที่ซึ่งภรรยาของเขาจะมาเก็บตัวอยู่ในนี้เกือบทั้งวันนอกเหนือจากออกไปทำงานนอกบ้านด้วยเหตุผลที่ว่าต้องการเป็นแม่บ้านที่สมบูรณ์แบบที่สุด“ลองหัดทำขนมตามที่พี่ไอสอนมาค่ะ”ญาลินวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะพร้อมกับนั่งลงบนเก้าอี้เพื่อผ่อนคลาย วันนี้โจทย์ทำขนมของเธอยากมากจนต้องโทรข้ามประเทศไปหาพี่สาวหลายรอบและก็ยืนทำมานานหลายชั่วโมงแล้ว“เสร็จหรือยัง ผัวหิวแล้ว”“ใกล้แล้วค่ะ ว้าย”เขาแอบเดินเข้ามาด้านหลังเธอก็จะกดปลายจมูกลงบนแก้มที่มีแต่ฝุ่นแป้งเต็มแรงพร้อมกับสูดหอมราวกับจะเอาเนื้อเนียนบนแก้มขาวของเธอเข้าไปในตัวเขาพร้อมลมหายใจด้วยสะอย่างนั้น“ขนมยังไม่สุก กินเมียแทนก่อน ชื่นใจจัง”ธามละจากอีกแก้มมาอีกแก้มด้วยความชื่นใจ ทั้งวันที่ทนนั่งทำงานเขาเฝ้าแต่คิ

  • นายมันไม่ใช่บอดี้การ์ด    พิเศษใส่ไข่ 2 25+++

    "หนูญาขอขับรถบ้างได้ไหม"ญาลินนั่งมองทางข้างหน้าพร้อมกับหันมองคนขับรถด้วยความเงียบมาสักพัก และบวกกับความเบื่อที่ต้องนั่งรถมาหลายชั่วโมงตั้งแต่มาถึงเมืองไทยเพื่อที่จะกลับโรงแรมของเขาทำให้เธออยากหาอะไรที่มันตื่นเต้นทำบ้าง"อีกนิดเดียวก็ถึงโรงแรมแล้ว อีกอย่างมันมืดมากด้วยพี่ไม่ให้ขับมันอันตราย"เขารู้ว่าเธอเริ่มเบื่อแต่ความปลอดภัยของเธอต้องมาเป็นอันดับหนึ่งเขาไม่ยอมให้เธอทำอะไรที่เสี่ยงเป็นอันขาด"ใจร้ายจัง"สองแขนเล็กกอดเข้าหากันแน่นบนอกอิ่มพร้อมคำบ่นที่แสนหวานหู เธอไม่ได้น้อยใจเขาแต่แค่อยากหาอะไรทำคั่นเวลาเพราะกว่าจะถึงโรงแรมก็อีกเกือบชั่วโมง"หนูญาไม่เคยขับรถในเมืองไทยนะ""ก็พี่ธามไม่เคยอนุญาตสักครั้ง"เธอมาเมืองไทยเป็นร้อยรอบตั้งแต่แต่งงานกับเขา แต่เขาไม่เคยอนุญาตให้เธอขับรถเลยสักครั้งทั้งที่อยู่อังกฤษเธอขับรถไปไหนมาไหนด้วยตัวเองตลอด"แต่ถ้าขับพร้อมกัน"ในหัวเขาเริ่มคิดอะไรที่มันเข้าข้างตัวเองได้ก่อนที่จะเลี้ยวรถเข้าข้างทางเพื่อจัดการคุยกับเธอให้รู้เรื่องเพราะไม่อย่างนั้นว่าที่คุณแม่อาจจะอารมณ์เสียหลายชั่วโมงได้มันจะไม่ดีต่อการทำลูกต่อไป"ขับพร้อมกัน"ญาลินทวนคำพูดของเขาอีกครั้ง เธอไ

  • นายมันไม่ใช่บอดี้การ์ด    พิเศษใส่ไข่ 1 25+++

    “พี่ธามมาถึงนานแล้วเหรอคะ”ร่างเล็กที่เอาแต่ทำงานเดินย่างกรายเข้ามาในบ้านคอนเนอร์เหมือนอย่างเคยทุกวันแต่วันนี้เธอดันลืมไปสนิทเลยว่าสามีของเธอกลับมา และเธอก็ทำให้มันเหมือนว่าเธอแค่มาช้าไปนิดไม่งั้นเรื่องนี้คงไม่จบง่าย“สักพัก”เขามายืนรอภรรยาตรงหน้าประตูบานนี้นานแล้ว พยายามที่จะไม่แสดงอารมณ์อะไรเพราะรู้ว่าเธอกำลังทำงานในสิ่งที่รักและมีความสุขแต่ก็อดไม่ได้ที่จะน้อยใจที่เธอไม่สนใจเขา“น้าหนูญากับน้าธามแม่ไอให้มาตามไปที่โต๊ะอาหารค่ะ”เบลล่าวิ่งมาทำหน้าที่ที่ถูกไอลินผู้เป็นแม่ไหว้วานให้มาทำ แต่ดูเหมือนสถานการณ์ตรงหน้าจะไม่ค่อยดีเท่าไรเพราะปกติน้าธามของเธอจะไม่หน้าบึ้งใส่น้าหนูญาเลยต่างจากตอนนี้ที่หน้าของน้าธามบึ้งยิ่งกว่าอะไรอีก“จ้ะ เดี๋ยวน้ากับน้าธามรีบตามไป”ญาลินหันมายิ้มตอบเบลล่าผู้เป็นหลานสาวและหันไปยิ้มให้ธามเพื่อหวังจะให้รอยยิ้มสดใสของเธอเรียกธามคนเดิมกลับมา“น้าขอตัวนะเบลล่า ฝากบอกแม่ไอด้วยว่าน้าไม่ค่อยสบาย”เขาไม่อาจเก็บความน้อยใจไว้ได้ เมียไม่สนใจก็ไม่รู้จะไปนั่งกินข้าวข้างกันทำไมขนาดงอนแบบนี้ยังไม่คิดจะง้อ“ไปหาคุณหมอไหมคะ”“ไม่ต้องหรอกจ้ะ พักสักนิดก็คงหายสงสัยจะนั่งเครื่องนานไ

  • นายมันไม่ใช่บอดี้การ์ด    EP 33 จบบริบูรณ์

    “พี่ธาม”ร่างเล็กลืมตาตื่นขึ้นมาในช่วงสายของอีกวันด้วยร่างกายที่ยังอ่อนเพลียอยู่ แต่ดวงตากลมสวยก็เบิกโตด้วยความใจหายที่ไม่มีเขานอนแอบอิงข้างกาย“ไปทำงานแล้วเหรอ ทำไมไม่บอกกันบ้างนะ”ญาลินลุกขึ้นพร้อมความระบมไปทั้งตัวกับบทรักที่แสนยาวนานกับเขาที่ไม่เว้นแม้แต่ผมยาวสลวยของเธอยังคงมีรอยเปรอะเปื้อน นี้เขาไม่คิดจะปลุกเธอเพื่อบอกลาก่อนออกไปทำงานหรือออกไปนอกห้องเลย“จะใส่ชุดไปยั่วให้เป็นบ้าไปเลยคอยดู”ร่างเล็กก้าวลงจากเตียงตรงไปยังห้องน้ำเพื่อจัดการกับตัวเองและจะได้รีบลงไปจัดการกับเขาต่อให้รู้ไปเลยว่าถ้าไม่บอกเธอก่อนว่าจะไปไหนแบบนี้เขาจะเจอดีแค่ไหนไม่นานร่างเล็กก็ก้าวเดินออกมาจากในห้องน้ำเนื้อตัวหอมฟุ้งไปทั่วห้องเพราะเธอจัดการขัดสีฉวีวรรณเป็นอย่างดีเพื่อให้ผิวกายผุดผ่องหน้ามองกว่าเดิมจะได้ลงไปยั่วเขาให้ดิ้นตายคาอกเธอ“เสื้อผ้าไปไหนหมดนะ”ญาลินเดินวนไปรอบห้องที่กว้างเกินห้องพักทั่วไปห้องนี้จนทั่วเพื่อสำรวจและก็หาเสื้อผ้าของเธอไปด้วย ก่อนจะมาหยุดตรงหน้าตู้เสื้อผ้าหลังใหญ่ที่คล้ายกับตู้เสื้อผ้าในห้องนอนของเธอไม่มีผิดร่างเล็กยืนยิ้มอยู่บนความน้อยใจของตัวเองที่ธามใส่ใจทุกรายละเอียดในชีวิตของเธอไ

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status