LOGINวันต่อมา
ช่วงบ่ายพ่อของอากิระก็บินมาถึงเมืองไทยทุกคนไปรอรับกันที่สนามบิน ท่านเดินมาพร้อมกับคนติดตามตัวมาด้วยสี่คนที่เดินตามประกบไม่ห่าง พอเดินมาถึงตรงที่ทุกคนรอท่านก็เดิตรงไปหาแม่ของอากิระทันทีพร้อมกับสวมกอดกันด้วยความคิดถึง ท่านหันมาที่อากิระกับเอสที่ยืนรออยู่ด้านข้างทั้งสองคนโค้งทำความเคารพ ท่านพยักหน้ารับแล้วหันไปมองคนที่ติดตามมาด้วยทั้งหมดเดินอยู่ด้านสองคนด้านหลังอีกสองคนเพื่อดูความปลอดภัยให้ท่านกับภรรยา ดิวกับฟิวเดินตามเอสกับอากิระมาจนขึ้นรถทั้งสองคนก็นั่งคุยกันดิวขับรถตามคันของอากิระ " มึงว่าคุณท่านน่ากลัวไหมวะ กูเห็นตอนท่านเดินมานะกูนี่ขนแขนลุกซู่เลย" " มึงก็พูดเวอร์ไป" " จริงๆมึงกูว่าถ้าท่านไม่แน่จริงก็คงไม้ได้เป็นหัวหน้าแก็งค์หรอกใช่ไหมล่ะ" " เออ ก็ใช่ " " แล้วมึงจะกลัวทำไมวะ?มึงไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย" " เออ วะ แต่ยังไงกูก็กลัวอยู่ดีแหละมึงรีบขับไปเหอะเดี๋ยวถึงช้าก็โดนคุณท่านเล่นเอาหรอก" อากิระขับรถให้แม่กับพ่อนั่งมาพร้อมกับที่นั่งอยู่ข้างคนขับทั้งนั่งเงียบมาตลอดทางไม่มีใครกล้าเอ่ยอะไรขึ้นมาจนขับมาถึงบ้านรถทุกคันเข้าจอดที่หน้าบ้าน ทุกคนลงมาจากรถแล้วมารีบมายืนกับคนในบ้านรอคุณท่านทั้ง2เดินเข้าไปด้านใน " ทุกคนไปพักได้ 4คน พวกแกรอก่อน" พ่อของอากิระพูดขึ้นด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยมองดูอากิระที่ยังคงนั่งนิ่งไม่มีอาการอะไร มีก็แต่ฟิวที่ตอนนี้เหงื่อแตกมือเย็นเฉียบดิวหันไปมองหน้าฟิวแล้วก็อดขำกับอาการที่เพื่อนเป็นตอนนี้ " รู้รึยังว่าไอ้พวกนั้นมันเป็นใคร?" " ครับ รู้แล้วว่าเป็นพวกไหน" " แต่เรายังหาที่ๆพวกมันกลบดานยังไม่ได้เลยครับ" " แล้วให้คนไปสืบหรือยัง?" " ให้ไปแล้วครับตอนนี้กำลังตามอยู่ครับ" " แล้วเห็นหน้าของพวกมันไหม?" " วันนั้นพวกมันใส่หมวกกันน็อคเลยมองไม่เห็นหน้าครับ แล้วอีกคันมันติดฟิลม์ดำทั้งคัน" " ส่งคนไปสืบเพิ่มหาตัวพวกมันมาให้ได้" "ครับ" พอรับคำสั่งเสร็จทุกคนก็ออกไปทำตามหน้าที่ตัวเอง จะเหลือแค่ท่านทั้งสองที่นั่งคุยกันแล้วแม่ของอากิระก็พาพ่อไปพักผ่อน _____อาทิตย์ต่อมา_____ อากิระกับเอสก็มาเรียนตามปกติที่จะเพิ่มขึ้นมาก็คือฟิวกับดิวทั้งสี่คนไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด วันนี้ก็เหมือนกัน ทั้งสี่คนเรียนเสร็จก็ไปรวมตัวกันที่คลับของอากิระ " มีนาวันนี้มึงมีโปรแกรมไหมวะ?" " กูว่าจะไปหาเหล้าแ..ด..ก สักหน่อยวะ" " คิดเหมือนกันเลยวะ ร้านเดิมป่ะ" " ได้เลย งั้นเจอกันพวกมึงกูกลับก่อน" " โอเคแยกย้าย เจอกันที่ร้านห้าทุ่ม" มีนานัดกับเพื่อนเสร็จก็ขับรถกลับเพื่อไปเตรียมตัวที่บ้านพร้อมกับโทรไปจองโต๊ะที่คลับให้เพื่อนๆเพราะเธอกลัวไปแล้วไม่มีโต๊ะ ได้เวลาที่นัดกับเพื่อนที่คลับแต่มีนายังคงมาไม่ถึงทั้งที่บอกเวลากันแล้วเพื่อนๆจึงโทรตามกัน " มีนามึงอยู่ไหนเนี้ย พวกกูมาถึงแล้วนะ" " เออ กำลังจะถึงแล้วแ..ด..ก กันก่อนเลยเดี๋ยวกูก็ถึงแล้วพวกมึงจะเร่งทำไมวะ" " เออ เออ ให้ไวเลยมึง" พอวางสายเสร็จมีนาก็ขับรถมุ่งหน้าไปยังคลับที่นัดกับเพื่อนไว้ไม่นานก็มาถึง ขณะที่เอารถเข้าจอดในลานเธอก็สังเกตุเห็นรถคันหรูคันนึงที่จอดอยู่ในที่วีไอพี " ทำไมรถคันนั้นมันคุ้นจังวะ ?? คงไม่ใช่หรอกมั่ง...." เธอลงจากรถแล้วเข้าไปในคลับสายตาก็เหลือบไปเห็นอากิระกับเพื่อนที่นั่งดื่มกันอยู่ตรงโซฟาเธอก็รีบเดินเข้าไปอย่างไว แต่ก็ไม่พ้นสายตาของอากิระที่มองมาเห็นตอนที่เธอกำลังรีบเดินไปหาเพื่อนของเธอที่โต๊ะ " มองอะไรวะ" เอสมองตามสายตาของอากิระที่มองไปทางโต๊ะของมีนา " ป่าว ไม่ได้มองอะไร" " อ้าว นั้นมันน้องในสายรหัสไม่ใช่เหรอวะ " " อืม " " ให้ผมไอ้ฟิวไปเรียกมาดีป่ะ???" " ไม่ต้อง" พูดจบก็ยกแก้วขึ้นดื่มแล้วให้เด็กชงเหล้าให้ต่อ " แล้วเรื่องนั้นเราจะเอายังไงกันดี สืบแล้วก็ยังไม่มีอะไรคืบหน้าเลย" " ใช่ พวกมันเก็บตัวกันเงียบไม่เคลื่อนไหวเลย" " แบบนี้ก็ดิวะ แล้วตอนนี้คุณลุงมาอยู่ไทยด้วย " " หรือว่ามันรู้ว่าคุณท่านมาจากญี่ปุ่น พวกมันเลยเก็บตัวกันก่อน" ทั้งสี่คนนั่งคุยกันจนดีเจเปิดเพลงให้คนในคลับลุกขึ้นมาเต้นกัน กลุ่มของมีนาบางคนก็ลุกขึ้นเต้นเธอที่เป็นผู้หญิงคนเดียวของกลุ่มก็ลุกขึ้นบ้างเพราะโดนตุ๊ดน้อยดึงขึ้นมา ตุ๊ดน้อยโชว์ลีลาโยกย้ายไปมา มีนาพอเต้นเหนื่อยก็นั่งลงดื่มต่อ จนตอนนี้เริ่มมึนๆบ้างแล้ว แต่เพื่อนบางคนก็เมากันไปก่อนจะเหลือก็พายุที่ยังคงนั่งนิ่งๆ ส่วนตุ๊ดน้อยวินนี่ไม่ต้องพูดถึงตอนนี้สลบอยู่ข้างๆมีนาเรียบร้อย " วันนี้ดึกแล้วคลับก็ใกล้ปิดแล้วพวกเรากลับกันก่อนดีกว่าเดี๋ยวคุณท่านจะเป็นห่วง" ดิวพูดขึ้นขณะที่ฟิวตอนนี้เมาหลับอยู่ข้างๆ " ไอ้ฟิวมึงรู้ว่าคอมึงอ่อนแล้วมึงจะกินให้ลำบากกูทำไมวะไอ้นี่นิ" " อืม กูเรากับกันได้แล้วจริงๆแหละ เดี๋ยวกูให้เด็กไปเอารถมาจอดหน้าร้าน" พูดจบเอสก็เรียกเด็กในร้านไปเอารถมาจอดที่หน้าร้านรอพวกเขาออกไป " เดี๋ยวพวกมึงออกไปกันก่อนเดี๋ยวกูไปสั่งงานผู้จัดการก่อนเดี๋ยวตามไป" " เออ ได้ ไปไอ้ดิวเอาไอ้ห่าฟิวไปปใส่รถกันก่อน" " เคร ไปไอ้ฟิวลุก ตัวก็หนักชิปหาย" อากิระเดินไปที่ผู้จัดการแล้วสั่งงานทั้งในร้านแล้วเรื่องที่ให้ไปสืบด้วย ตอนที่กำลังจะเดินออกไปหน้าร้านก็โดนชนเข้าที่ไหล่ " เฮ้ย มึงเดินยังไงวะไม่เห็นคนรึไงวะ" " พูดให้มันดีๆหน่อย คุณเดินมาชนผมเอง" "มึงนั้นแหละเดินชนกู" " เมาแล้วก็กลับไป " " ทำไมมึงชนแล้วจะไม่รับผิดชอบว่างั้น มึงรู้ไหมว่ากูลูกใคร" เสียงคนเมาเริ่มดังแล้วคนก็เิ่มเข้ามาดู ผู้จัดการที่เห็นเหตุการณ์ก็รีบเข้ามาห้ามคนที่เมาแล้วดึงให้ออกห่างจากอากิระ " คุณอากิระ ไปก่อนเลยครับเดี๋ยวทางนี้ผมจัดการเอง" " ได้ งั้นผมไปก่อนคุณจัดการให้เรียบร้อยล่ะ" " เฮ้ย ใครให้มึงไปมึงกับกูยังไม่เคลียร์กันเลย" อากิระโดนกระชากแขนให้หันมา ผู้จัดการที่เห็นอากิระโดนแบบนั้นก็รีบห้ามคนเมาคนนั้นอย่างเร็วพร้อมกับเรียกการด์มาจับคนเมาให้ออกไป "คุณครับคุณเมาแล้วก็กลับไปเถอะครับ" มีนาที่ยืนดูอยู่ก็พอเห็นว่าคนเมาโดนอุ้มออกไปแล้วก็เดินเซออกมาจากด้านในอากิระที่เห็นมีนาเดินออกมาก็มองดูว่าเธอจะเดินไปไหน แต่ก็ไม่ทันที่จะได้ออกมาก็ล้มไม่เป็นท่า อากิระที่เห้นก็ยิ้มที่มุมปาก แล้วเรียกเด็กเสริฟมาช่วยพยุงเธอไปที่รถของเขาหลังจากที่อากิระกลับไปอยู่ที่ญี่ปุ่นด้านมีนาก็จัดการงานของตัวเองจนเสร็จเธอก็เดินทางไปหาอากิระที่ญี่ปุ่นทันที ณ.สนามบินประเทศญี่ปุ่น มีนาเดินทางมาญี่ปุ่นโดยไม่ได้บอกอะไรอากิระเธอกะจะมาเซอร์ไพรส์เขาเธอลงจากเครื่องได้ก็หาที่พักเองเธอได้ห้องพักที่โรงแรมแห่งหนึ่ง มีนาเช็คอินเข้าโรงแรมเสร็จก็ออกไปหาอะไรกิน เธอเดินออกไปย่านอาหารตอนกลางคืนเธอเดินดูนั้นดูนี่ไปจนได้ของที่เธออยากกินพอซื้อเสร็จเธอก็เอากลับมากินที่โรงแรม 📲📲📲ติ้ง!!ติ้ง!!ติ้ง!! เสียงข้อความดังขึ้นรัวๆมีนาที่กำลังนั่งกินของกินอยู่ก็หันไปมองที่โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างๆแล้วหยิบขึ้นมาดูก็เห็นเป็นข้อความที่อากิระส่งเข้ามา เธอเปิดอ่านแล้ววางโทรศัพท์ไว้เฉยๆก่อนที่จะหยิบของกินเข้าปากต่อ ติ้ง!! " อ่านไม่ตอบ??" " สนใจกันหน่อย" " คิดถึง ไม่คิดถึงกันเหรอ??" ( ขอโทษพึ่งว่างตอบ) ( คิดถึง แต่ไม่ค่อยว่างนะสิ นี่ยังทำธุระไม่เสร็จเลย) มีนามองไปที่ข้อความที่อากิระส่งมาก็อดยิ้มไม่ได้กับความทำตัวเหมือนเด็กของเขา พอเธอกินเสร็จก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอบเขาโดยที่ไม่ได้บอกว่าเธอบินมาที่ญี่ปุ่นแล้ว ---เช้าต่อมา--- มีนาออกจากโรงแรมเพื่อที่จะไปเซ
" ลูกพี่แล้วทำไมมารินะจะต้องส่งคนมาตามล่าลูกพี่ด้วยล่ะ??" " เธอไม่ได้ส่งมาตามล่าฉัน แต่เธอพุ่งเป้ามาที่มีนาคนเดียวแต่วันนั้นกูไปด้วยกันไง" " อ่อออ แบบนี้เองงั้นลูกพี่ก็โดนลูกหลงดิ" " ก็ไม่เชิง จังหวะลูกน้องที่เธอสั่งมามันเป็นไอ้พวกที่คอยตามฉันไงแล้วมันได้จังหวะของพวกมันๆก็เลยจัดการคู่เลย" " แต่ดีนะครับที่พวกผมไปถึงเร็ว ไม่งั้นแย่แน่ๆ" " ใช่ แย่จริงน่ะแหละ" ไม่นานอาจารย์ก็เดินเข้ามาในห้อง ทั้งหมดเลยพากันเรียนจนถึงตอนเย็น ----ที่บ้านอากิระ---- " คุณคะ??คุณจะกลับญี่ปุ่นวันไหนคะ??" " 2-3วันน่ะเดี๋ยวคุยกับลูกก่อน ยังไงก็ต้องให้ลูกย้ายกลับไปที่นู้น" " ให้ลูกเรียนจบก่อนไม่ได้เหรอคะ?" "ก็ต้องคุยกับลูกดูก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที" บรื้นนนน เสียงรถเข้ามาจอดในบ้านมันเป็นรถของอากิระพอจอดรถเสร็อากิระกับมีนาก็เดินเข้ามาในบ้าน พอเขข้ามาก็เจอพ่อกับแม่นั่งคุยกันอยู่ในห้องนั่งเล่น ทั้งคู่เดินเข้าไปหาทั้ง2ท่าน " แม่ครับพ่อครับ นี่...มีนาแฟนผมครับ" " สวัสดีค่ะ" " อ่อ จ๊ะมาๆนั่งๆตรงนี้กันเร็วๆ" "ค่ะ/ครับ" อากิระพามีนาเดินมานั่งที่โซฟาแล้วเรียกแม่บ้านให้เอาของว่างมาให้เขาด้วยแม่บ้านเดินไปในค
อากิระลุกขึ้นเดินมาที่มารินะเขาจับไปที่ปลายคางของเธอแล้วบีบแรงๆ " โอ้ยย อากิคุงฉันเจ็บ!!" " มันก็คงไม่เจ็บเท่ามีนาหรอก..." เขาสะบัดหน้ามารินะให้หันไปตามแรงมือของเขาก่อนที่เขาจะ เดินกับไปที่นั่ง เขาหันมามองหน้าเธอก่อนที่จะยกยิ้มที่มุมปากขึ้นการยิ้มครั้งนี้มันเป็นการยิ้มที่เยือกเย็นจนไม่มีใครที่จะเข้ามาใกล้อากิระเลยแม้แต่พ่อของเขาเอง ลูกน้องคนที่เขาสั่งให้ไปเอาของมาก็เดินถือลังเข้ามาแล้วเดินมาทางเขาก่อนที่จะวางลังนั้นข้างๆเขา " พวกมึงเอาไอ้2คนนี้ไปฝั่งให้เรียบร้อย ไม่สิ!!เอามันไปเผาให้สิ้นซากอย่าให้เหลือแล้วพวกมึงก็จัดการให้เรียบร้อยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นพวกมึงเข้าใจใช่ไหมว่าต้องทำยัง??" " ครับ " " งั้นก็ไปได้ล่ะ เดี๋ยวกูมีโบนัสให้ ไปได้ล่ะ" " ครับ" แล้วลูกน้องก็ลากร่างที่ไร้วิญญานของทั้ง2คนไปจัดการทุกคนแบ่งหน้าที่กันทำจนภายในโกดังเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนมารินะที่นั่งอยู่ด้วยท่าทางที่หมดแรงที่จะดิ้นรนหนีไปไหนเธอมองไปที่อากิระที่ตอนนี้นั่งเปิดลังดูของที่อยู่ภายในลังอันนั้น " แก2คนไปจับเธอให้มานั่งที่เก้าอี้สิ" " ครับ " " กูเปลี่ยนใจล่ะ เอาเธอไปที่ห้องกระจกดีกว่าเก็บเสียง
ระหว่างที่ยามาโตะกำลังคุยกับนายของมัน พ่อขของอากิระก็เดินไปที่มารินะเขาสั่งให้ลูกน้องพามารินะกับยามาโตะไปที่โกดังหลังบ้าน " ปล่อยฉันนะ!!พวกแกจะพาฉันไปไหน???" " ใช่!!พวกแกจะพาเรา2คนไปไหน???" " ไม่ตต้องถามมากถึงเดี๋ยวก็รู้เอง" ลูกน้องพา2พ่อลูกไปที่โกดังหลังบ้านเสร็จก็ยืนคุมรอนายมาจัดการ ด้านมาโคโตะที่สั่งให้ลูกน้องดักสัญญานโทรศัพท์ไว้ตั้งแต่แรกก็รู้ที่อยู่ของปลายสายที่เป็นตัวบงการใหญ่ของเรื่องทั้งหมดที่เกิดกับลูกของตัวเองเขาสืบตั้งแต่อยู่ที่ญี่ปุ่นจนมาอยูเมืองไทยมันก๋ไม่ยอมที่จะปล่อยอากิระ รอบนี้เขาจะตัดรากถอนโคนออกไปให้หมอเพื่อปูทางไปปให้ลูกชายของตัวเอง พอสั่งให้คนไปจับไอ้ตัวบงการเสร็จเขาก็เดินมาที่ดกดังทันที รระหว่างที่มาโคโตะกำลังเดินไปที่โกดังก็มีรถวิ่งเขามาในบ้าน เขาหันไปมองก็เห็นว่าเป็นรถของอากิระที่เข้ามา เขาจึงเดินไปหาลูกชายก่อน " เป็นยังไงบ้าง เด็กคนนั้นฟื้นหรือยัง???" " ยังครับ...." " แล้วแกทำไมไม่ไปเฝ้า??" " ผมรู้มาว่าพ่อจับคนที่สั่งทำร้ายผมกับมีนาได้ผมก็เลยกลับมา" " ใช่!แกจะไปดูด้วยไหมฉันให้คนพาตัวไปไว้ที่โกดังหลังบ้านแล้ว.." " ครับ " พ่อลูกเดินไปที่โกดังหลังบ้าน
ดิวรีบเข้าไปดึงปรระตูรถออกแล้วพาอากิระออกมาจากตัวรถ ส่วนฟิวรีบเข้าไปช่วยมีนาท่หมดสติจากการโดนยิงเข้าที่ด้านหลังเลือดเต็มตัวของทั้งคู่ หลังจากที่ดิวกับฟิวช่วยกันพาคนเจ็บออกมาได้ไม่นาน ตู้มมม!!!!เสียงระเบิดจาการที่รถไถลกับถนนทำให้เกิดประกายไฟบวกกับน้ำมันที่ไหลออกมา ดิวกับฟิวรีบเอาตัวบังให้คนเจ็บ เอสก็มาถึงจังหวะที่รถระเบิดพอดีก็รีบหาที่หลบ พอสงบแล้วเขาก็รีบวิ่งมาดูว่าเป็นยังไงบ้าง " อากิระ!! อากิระ!ตื่นสิว่ะ เรียกรถพยาบาลยัง" " เรียกแล้ว กำลังมาแต่มีนาโดนยิงเข้าที่หลังไม่รู้จะไหวหรือป่าว??" " แล้วอากิระเจ็บตรงไหนอีกหรือป่าว??" " ไม่มี.." ไม่นานรถพยาบาลก็มาถึงที่เกิดเหตุ พยาบาลรีบเข้ามาช่วยมีนาที่ตอนนี้เสียเลือดไปมากไม่ได้สติพอช่วยให้เธอกลับมามีชีพจรแล้วทุกคนก็รีบพาทั้งคู่ไปส่งโรงพยาบาลทันที พอมาถึงมีนาก็ถูกส่งเข้าห้องผ่าตัดเอากระสุนที่กลางหลังออกทันทีด้วยที่เสียเลือดไปมากทำให้เธอต้องการเลือดกรุ๊ปเดียวกัน พยาบาลเดินอออกมาถามหาญาติแต่ก็ไม่มีเพราะตอนนี้กำลังมา เธอต้องใช้เลือดด่วน เป็นจังหวะที่อากิระฟื้นแล้วเดินมาดูมีนาพอดีเขาเลยอาสาให้เลือดกับเธอเอง ดิวที่เลือดกรุ๊ปเดียวกับมีนาก็อาส
หลายวันต่อมา " พวกแก!ไปตามสืบผู้หญิงคนนี้มาทีสิว่าเธอเป็นใครมาจากไหนแล้วเกี่ยวอะไรกับอากิระ" " ครับ" เสียงหญิงสาวออกคำสั่งให้ลูกน้องไปตามสืบเรื่องของคนในรูป มันเป็นรูปของหญิงสาวในชุดนักศึกษาเจ้าของเสียงนั่งที่โซฟาด้วยท่าทางที่หยิ่งผยองเธอเป็นลูกสาวของยามาโตะหัวหน้าแก็งค์คู่อริกับแก็งค์ของพ่ออากิระ " ฉันต้องการคำตอบเร็วที่สุด" " ครับ" หลังจากที่รับคำสั่งจากเธอลูน้องก็เดินออกจากห้องไปเธอยังคงนั่งเล่นอยู่ในห้องก่อนที่จะมีคนเดินเข้ามาภายในห้อง " ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ??" " ก็มันน่าหงุดหงิดนี่คะอุตสาย้ายมาเรียนที่นี่ทั้งที แต่อากิคุงก็ไม่สนใจเลย" " ทำไมล่ะ? ลูกสาวพ่อออกจะน่ารักขนาดนี้" " ก็เขาดันมีใครก็ไม่รู้มาเกาะติดน่ะสิค่ะ คุณพ่อช่วยมารินะหน่อยนะทำยังไงก็ได้ให้มันหายไปเลยจะได้ไม่ต้องมาแย่งอากิคุงของหนู" " จะเอาแบบนั้นเลยเหรอ??" " ค่ะ ถ้ามันยังอยู่อากิคุงก็ไม่สนใจหนูสิคะ??" " ได้สิ พ่อตามใจลูกสาวคนนี้ทุกอย่างอยู่แล้ว" " คุณพ่อน่ารักที่สุดเลย" มารินะเข้าไปกอดยามาโตะด้วยความดีใจ เธอหอมแก้มเขาก่อนที่เธอจะเดินกับไปนั่งที่ของตัวเอง แต่เธอไม่รู้เรื่องที่พ่อของเธอกำลังจะทำเลยน







