LOGINShare
อยู่ที่ไหนว่ะ???
Last Updated:
2025-12-21 13:33:01มีนาโดนพาตัวมาที่รถของอากิระด้วยสภาพที่เมาไม่ได้สติเพราะเธอดื่มเข้าไปเยอะ ถามอะไรก็ตอบไม่รู้เรื่อง
" อ้าว มึงไปเอาตัวน้องมันมาได้ไงวะ?? แต่สภาพ....." เอสมองมีนาในสภาพนี้แล้วส่ายหัวก่อนจะเปิดประตูรถให้เด็กเอามีนาขึ้นรถไป " มึงคิดว่ากูจะไปเอาตัวน้องมันมาได้ มึงดูสภาพถ้ากูปล่อยไปแบบนี้มึงคิดว่าจะรอดไหมล่ะ" " มึงเป็นห่วงน้องมันว่างั้น" " ไม่ แค่สมเพช อย่างน้อยก็เป็นพี่รหัสช่วยสักหน่อยก็ไม่เสียหาย" " เอ่อ ว่าแต่มึงจะไปส่งน้องมันที่ไหนวะ หลับไปแล้วน่ะ" " พาไปคอนโดมึงก่อนแล้วกัน ถ้าพากลับบ้านพ่อกูเล่นกูแน่" " เอ่อ ลืมไปเลยว่าคุณลุงอยู่ที่บ้านนี้ด้วย" " ดิวแกพาไอ้ฟิวกลับไปบ้านก่อนเลยเดี๋ยวฉันจะไปนอนคอนโดไอ้เอสมัน"ภ " ครับ " ได้ " เอ่อ แล้วก็อย่าลืมบอกคุณแม่ด้วยถ้าท่านถาม" " ได้ครับ " แล้วทั้งสี่คนก็แยกกันกลับเอสกับอากิระขับรถมาถึงคอนโดก็มองไปยังมีนาที่นอนหมดสภาพอยู่เบาะหลัง " เอางัยกับน้องรหัสมึงดีวะ??" " เดี๋ยวกูจัดการเอง " อากิระลงไปอุ้มมีนาลงจากรถแล้วพาไปที่ห้องของตัวเองที่ซื้อเก็บไว้เป็นเซฟเฮ้าท์โดยที่ไม่ได้บอกใครมีแค่เอสที่รู้ว่าเขาซื้อที่นี่ไว้ก็ยังไม่รู้ว่าเขาซื้อไว้ชั้นไหนเหมือนกัน " งั้นกูขึ้นไปก่อนนะ ง่วงชิปหาย" " อืม ไปก่อนเลยเดี๋ยวกูจัดการยัยนี่ก่อน" " เออ เออ กูไปล่ะ เอ้ากุญแจรถ " พูดจบเอสก็โยนกุญแจให้แล้วเดินเข้าคอนโดไปปล่อยให้อากิระยืนมองมีนาที่หลับไม่ได้สติอยู่เบาะหลัง " กินยังไงให้หมดสภาพได้ขนาดนี้วะ" เขาก้มลงไปอุ้มเธอขึ้นมาแล้วพามาอยู่หน้าลิฟท์แล้วกดไปยังชั้นที่เขาซื้อเอาไว้ อากิระพามีนามาที่ห้องของเขา เขาวางเธอลงที่เตียง แล้วเขาก็เดินไปอาบน้ำเสร็จก็มาทิ้งตัวลงนอนอยู่ที่โซฟาจนเช้า __________เช้าวันต่อมา__________ มีราลืมตาตื่นขึ้นมาก็มองไปรอบๆห้องแล้วก็ต้องตกใจว่ามันไม่ใช่ห้องของตัวเอง " ที่ไหนวะเนี้ย?????" มีนาลุกขึ้นแล้วเดินออกไปสำรวจรอบๆห้อง ดูแต่พอมองดีๆยังไงมันก็ไม่คุ้นเลย เธอจึงรีบเดินเข้าห้องไปเอาพระเป๋าแล้วเตรียมที่จะออกไปด้านนอกทันที " จะรีบไปไหนยัยขี้เมา" เธอหยุดเดินก่อนที่จะหันกับด้วยความสงสัยว่าทำไมเสียงนี้มันคุ้นๆแล้วเธอก็ต้องตกใจกับภาพที่เห็นอยู่ข้างหน้า " ว้าย!!! ทำไมนายไม่ใส่เสื้อผ้าให้มันดีๆก่อน" เธอรีบเอามือปิดตาแล้วโว้ยวายใส่เขาที่ตอนนี้ใส่แค่ผ้าขนหนูผืนเดียวแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ " เธอจะเสียงดังทำไม!! หูจะแตกอยู่แล้วเนี้ย" " ก็ดูสภาพรุ่นพี่สิ" เธอชี้ไปที่ตัวเขาที่มีแค่ผ้าขนหนูบังท่อนล่างไว้แต่ดันเปลือยท่อนบนนี่สิ มีนากางนิ้วออกแอบมองแผงอกของอากิระอยู่ " เธอจะแอบมองอีกนานไหม" พูดจบก็เดินเข้าห้องแต่งตัวไปมีนานั่งเล่นที่โซฟารอเขาออกมา แต่งตัวเสร็จเขาก็เดินออกมา " ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ไง??" ทันทีที่เขาออกมามีนาก็ยิงคำถามใส่เขาทันที " เธอจำอะไรไม่ได้เลยรึไง???" เขายืนพิงประตูแล้วมองหน้ามีนาที่ตอนนี้กำลังใช้ความคิด " จำได้ว่าเมื่อคืนไปกินเหล้ากับเพื่อนแล้ว....จากนั้นภาพก็ตัด" " อืม " " แล้วที่นี่คือที่ไหนแล้วทำไม? เราถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ??" " นี่ห้องฉัน เธอเมาหมดสภาพพวกเพื่อนก็ไม่เห็นสักคน " " แล้วทำไมไม่พา เรากลับบ้านล่ะ" " ก็ว่าจะพากลับแต่บังเอิญคนบอกทางดันหลับ" อากิระเดินมานั่งที่โซฟาแล้วกดโทรศัพท์เล่นโดยไม่สนใจมีนาที่นั่งอยู่ตรงนั้น " แล้วเราจะกลับยังไงล่ะ ยังไม่รู้เลยว่าที่ไหน(เจอที่ไรซวยทุกที)" " รถเธอฉันให้คนขับกลับบ้านไปแล้ว" " เอ้า!! แล้วแบบนี้จะกลับยังไง" " ไปรถฉันมันคงไม่ตายหรอกมั่ง!??" " รถนาย!! ไม่อ่ะฉันเรียกรถมารับดีกว่า" " ทำไม! ? รถฉันมันเป็นยังไง?" อากิระลุกขึ้นไปจ้องหน้ามีนาที่ตอนนี้ตั้งท่าจะลุกแต่ก็ลุกไม่ได้เพราะโดนอากิระกดตัวไว้ให้อยู่ด้านล่าง " จะ..จะ..ทะ..ทะ..ทำอะไร ปล่อยย" ทั้ง2คนมองหน้ากันอยู่แบบนั้นจนมีนาต้องเป็นฝ่ายหลบตาของเขาไปเอง เธอค่อยปล่อยตัวให้ไหลลงจากโซฟาช้าๆจนออกจากเขามาได้ เธอรีบลุกขึ้นแล้วเดินออกไปให้ห่างจากโซฟา " เดี๋ยวเราเรียกรถให้มารับดีกว่า" " รถเธอฉันให้เด็กเอาไปจอดที่บ้านฉัน แล้วฉันก็กำลังจะกลับบ้านพอดี.." " งั้น.......เราก็ติดรถไปด้วยได้ไหม???" " ไหนบอกว่าไปรถฉันเรียกรถมารับดีกว่าไง?" " ก็.....รุ่นพี่บอกว่ากำลังจะกลับไม่ใช่เหรอ งั้นเราก็ขอติดรถไปเอารถที่บ้านรุ่นพี่ก็ได้นี่หนา ไม่ต้องเรียกรถก็ได้ เนอะ" อากิระมองหน้ามีนาแล้วก็ยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ ส่วนมีนาก็ได้แต่มองตามอากิระที่กำลังเดินไปหยิบกุญแจแล้วเดินไปที่ประตูพอเห็นแบบนั้นเธอก็รีบวิ่งตามเขาออกไป " รอด้วยสิ ถือว่าขายาวไง" " เธอขาสั้นเองอย่ามาโทษคนอื่นสิ" ทั้งคู่ลงไปที่จอดรถแล้วก็มุงหน้ากลับของอากิระทันทีพอมาถึงบ้านมีนาก็รีบลงไปเอารถของตัวเอง " อ้าว! ไม่คิดจะขอบคุณเลยไง" " อื้ม ขอบคุณค่ะรุ่นพี่" พูดจบเธอก็ขับรถออกจากบ้านอากิระกลับบ้านของเธอทันที 📞📞📞📞📞 " ฮัลโหล" ( ไอ้มีนานี่แกยังรับโทรศัพท์ของชั้นได้แสดงว่าแกยังสบายดีพวกชั้นก็ตามหาแกทั้งคืนโทรหาแกก็ไม่ติดแกรู้ไหมว่าพวกชั้นเป็นห่วงมากแค่ไหน) " โอ้ยยยยย ขี้หูเต้นระบำแล้วบ่นเก่งกว่าแม่ก็ตุ๊ดน้อยนี่แหละ" ( ตบปากตัวเองเดี๋ยวนี้เลย อย่าเรียกตุ๊ดนะไม่งั้นงอนจริงๆ) " ขอโทษ~" (เมื่อคืนแกไปไหนมา?) " กลับบ้านไงจะให้ฉันไปไหนล่ะแกก็ถามแปลก" ( แล้วทำไมฉันโทรหาไม่ติดล่ะ??" ) " แบตหมดอ่ะ นี้ก็พึ่งเสียบสายชาร์จพอเปิดเครื่องแกก็โทรมาเลยเนี้ย" ( เออ ก็ชั้นเป้นห่วงแกนี่ไอ้พายุก็เหมือนกัน เมื่อคืนมันโวยวายใหญ่บอกว่าหาแกไม่เจอติดต่อก็ไม่ได้) " เออ เออ เดี๋ยวมันต้องโทรมาแน่ๆ " ( เอ่องั้นแค่นี้ก่อนนะแก ชั้นขอไปนอนต่ออีกสักหน่อย พรุ่งนี้เจอกันนะแก) " อืม เจอกันพรุ่งนี้" 📞📞📞📞 "ว่าไงมึง" ( มึงนั้นแหละหายห้วไปไหนมา) " เมาก็กลับบ้านสิมึงก็ถามแปลก" ( กูจะเชื่อมึงดีไหม??) " เชื่อกูอ่ะดีแล้ว กูพึ่งวางสายตุ๊ดน้อยไปปุ๊บมึงก็โทรมาปั๊บเลยต...า....ยยากชิ...ป..หาย" ( เออ โทรมาแล้วมึงรับก็ดีแล้ว ดีกว่าพวกกูโทรไปแล้วมีใครมารับแทน) " เออ แค่นี้กูง่วงไปนอน วางสายไปเลย" ( เออ แค่นี้เจอกันพรุ่งนี้) วางสายเพื่อนเสร็จเธอก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงแล้วคิดถึงเรื่องเมื่อวานว่ามันเกิดอะไรขึ้นแต่ก็นึกไม่ออกจนเผลอหลับไป
Latest chapter
นายเย็นชากับยัยวิศวะตัวป่วน ขอแต่ง(จบ)
หลังจากที่อากิระกลับไปอยู่ที่ญี่ปุ่นด้านมีนาก็จัดการงานของตัวเองจนเสร็จเธอก็เดินทางไปหาอากิระที่ญี่ปุ่นทันที ณ.สนามบินประเทศญี่ปุ่น มีนาเดินทางมาญี่ปุ่นโดยไม่ได้บอกอะไรอากิระเธอกะจะมาเซอร์ไพรส์เขาเธอลงจากเครื่องได้ก็หาที่พักเองเธอได้ห้องพักที่โรงแรมแห่งหนึ่ง มีนาเช็คอินเข้าโรงแรมเสร็จก็ออกไปหาอะไรกิน เธอเดินออกไปย่านอาหารตอนกลางคืนเธอเดินดูนั้นดูนี่ไปจนได้ของที่เธออยากกินพอซื้อเสร็จเธอก็เอากลับมากินที่โรงแรม 📲📲📲ติ้ง!!ติ้ง!!ติ้ง!! เสียงข้อความดังขึ้นรัวๆมีนาที่กำลังนั่งกินของกินอยู่ก็หันไปมองที่โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างๆแล้วหยิบขึ้นมาดูก็เห็นเป็นข้อความที่อากิระส่งเข้ามา เธอเปิดอ่านแล้ววางโทรศัพท์ไว้เฉยๆก่อนที่จะหยิบของกินเข้าปากต่อ ติ้ง!! " อ่านไม่ตอบ??" " สนใจกันหน่อย" " คิดถึง ไม่คิดถึงกันเหรอ??" ( ขอโทษพึ่งว่างตอบ) ( คิดถึง แต่ไม่ค่อยว่างนะสิ นี่ยังทำธุระไม่เสร็จเลย) มีนามองไปที่ข้อความที่อากิระส่งมาก็อดยิ้มไม่ได้กับความทำตัวเหมือนเด็กของเขา พอเธอกินเสร็จก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอบเขาโดยที่ไม่ได้บอกว่าเธอบินมาที่ญี่ปุ่นแล้ว ---เช้าต่อมา--- มีนาออกจากโรงแรมเพื่อที่จะไปเซ
นายเย็นชากับยัยวิศวะตัวป่วน ย้ายกลับ
" ลูกพี่แล้วทำไมมารินะจะต้องส่งคนมาตามล่าลูกพี่ด้วยล่ะ??" " เธอไม่ได้ส่งมาตามล่าฉัน แต่เธอพุ่งเป้ามาที่มีนาคนเดียวแต่วันนั้นกูไปด้วยกันไง" " อ่อออ แบบนี้เองงั้นลูกพี่ก็โดนลูกหลงดิ" " ก็ไม่เชิง จังหวะลูกน้องที่เธอสั่งมามันเป็นไอ้พวกที่คอยตามฉันไงแล้วมันได้จังหวะของพวกมันๆก็เลยจัดการคู่เลย" " แต่ดีนะครับที่พวกผมไปถึงเร็ว ไม่งั้นแย่แน่ๆ" " ใช่ แย่จริงน่ะแหละ" ไม่นานอาจารย์ก็เดินเข้ามาในห้อง ทั้งหมดเลยพากันเรียนจนถึงตอนเย็น ----ที่บ้านอากิระ---- " คุณคะ??คุณจะกลับญี่ปุ่นวันไหนคะ??" " 2-3วันน่ะเดี๋ยวคุยกับลูกก่อน ยังไงก็ต้องให้ลูกย้ายกลับไปที่นู้น" " ให้ลูกเรียนจบก่อนไม่ได้เหรอคะ?" "ก็ต้องคุยกับลูกดูก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที" บรื้นนนน เสียงรถเข้ามาจอดในบ้านมันเป็นรถของอากิระพอจอดรถเสร็อากิระกับมีนาก็เดินเข้ามาในบ้าน พอเขข้ามาก็เจอพ่อกับแม่นั่งคุยกันอยู่ในห้องนั่งเล่น ทั้งคู่เดินเข้าไปหาทั้ง2ท่าน " แม่ครับพ่อครับ นี่...มีนาแฟนผมครับ" " สวัสดีค่ะ" " อ่อ จ๊ะมาๆนั่งๆตรงนี้กันเร็วๆ" "ค่ะ/ครับ" อากิระพามีนาเดินมานั่งที่โซฟาแล้วเรียกแม่บ้านให้เอาของว่างมาให้เขาด้วยแม่บ้านเดินไปในค
นายเย็นชากับยัยวิศวะตัวป่วน ทรมาน
อากิระลุกขึ้นเดินมาที่มารินะเขาจับไปที่ปลายคางของเธอแล้วบีบแรงๆ " โอ้ยย อากิคุงฉันเจ็บ!!" " มันก็คงไม่เจ็บเท่ามีนาหรอก..." เขาสะบัดหน้ามารินะให้หันไปตามแรงมือของเขาก่อนที่เขาจะ เดินกับไปที่นั่ง เขาหันมามองหน้าเธอก่อนที่จะยกยิ้มที่มุมปากขึ้นการยิ้มครั้งนี้มันเป็นการยิ้มที่เยือกเย็นจนไม่มีใครที่จะเข้ามาใกล้อากิระเลยแม้แต่พ่อของเขาเอง ลูกน้องคนที่เขาสั่งให้ไปเอาของมาก็เดินถือลังเข้ามาแล้วเดินมาทางเขาก่อนที่จะวางลังนั้นข้างๆเขา " พวกมึงเอาไอ้2คนนี้ไปฝั่งให้เรียบร้อย ไม่สิ!!เอามันไปเผาให้สิ้นซากอย่าให้เหลือแล้วพวกมึงก็จัดการให้เรียบร้อยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นพวกมึงเข้าใจใช่ไหมว่าต้องทำยัง??" " ครับ " " งั้นก็ไปได้ล่ะ เดี๋ยวกูมีโบนัสให้ ไปได้ล่ะ" " ครับ" แล้วลูกน้องก็ลากร่างที่ไร้วิญญานของทั้ง2คนไปจัดการทุกคนแบ่งหน้าที่กันทำจนภายในโกดังเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนมารินะที่นั่งอยู่ด้วยท่าทางที่หมดแรงที่จะดิ้นรนหนีไปไหนเธอมองไปที่อากิระที่ตอนนี้นั่งเปิดลังดูของที่อยู่ภายในลังอันนั้น " แก2คนไปจับเธอให้มานั่งที่เก้าอี้สิ" " ครับ " " กูเปลี่ยนใจล่ะ เอาเธอไปที่ห้องกระจกดีกว่าเก็บเสียง
นายเย็นชากับยัยวิศวะตัวป่วน ตัดรากถอนโคน((ตัวบงการ))
ระหว่างที่ยามาโตะกำลังคุยกับนายของมัน พ่อขของอากิระก็เดินไปที่มารินะเขาสั่งให้ลูกน้องพามารินะกับยามาโตะไปที่โกดังหลังบ้าน " ปล่อยฉันนะ!!พวกแกจะพาฉันไปไหน???" " ใช่!!พวกแกจะพาเรา2คนไปไหน???" " ไม่ตต้องถามมากถึงเดี๋ยวก็รู้เอง" ลูกน้องพา2พ่อลูกไปที่โกดังหลังบ้านเสร็จก็ยืนคุมรอนายมาจัดการ ด้านมาโคโตะที่สั่งให้ลูกน้องดักสัญญานโทรศัพท์ไว้ตั้งแต่แรกก็รู้ที่อยู่ของปลายสายที่เป็นตัวบงการใหญ่ของเรื่องทั้งหมดที่เกิดกับลูกของตัวเองเขาสืบตั้งแต่อยู่ที่ญี่ปุ่นจนมาอยูเมืองไทยมันก๋ไม่ยอมที่จะปล่อยอากิระ รอบนี้เขาจะตัดรากถอนโคนออกไปให้หมอเพื่อปูทางไปปให้ลูกชายของตัวเอง พอสั่งให้คนไปจับไอ้ตัวบงการเสร็จเขาก็เดินมาที่ดกดังทันที รระหว่างที่มาโคโตะกำลังเดินไปที่โกดังก็มีรถวิ่งเขามาในบ้าน เขาหันไปมองก็เห็นว่าเป็นรถของอากิระที่เข้ามา เขาจึงเดินไปหาลูกชายก่อน " เป็นยังไงบ้าง เด็กคนนั้นฟื้นหรือยัง???" " ยังครับ...." " แล้วแกทำไมไม่ไปเฝ้า??" " ผมรู้มาว่าพ่อจับคนที่สั่งทำร้ายผมกับมีนาได้ผมก็เลยกลับมา" " ใช่!แกจะไปดูด้วยไหมฉันให้คนพาตัวไปไว้ที่โกดังหลังบ้านแล้ว.." " ครับ " พ่อลูกเดินไปที่โกดังหลังบ้าน
นายเย็นชากับยัยวิศวะตัวป่วน รู้ตัวจนได้
ดิวรีบเข้าไปดึงปรระตูรถออกแล้วพาอากิระออกมาจากตัวรถ ส่วนฟิวรีบเข้าไปช่วยมีนาท่หมดสติจากการโดนยิงเข้าที่ด้านหลังเลือดเต็มตัวของทั้งคู่ หลังจากที่ดิวกับฟิวช่วยกันพาคนเจ็บออกมาได้ไม่นาน ตู้มมม!!!!เสียงระเบิดจาการที่รถไถลกับถนนทำให้เกิดประกายไฟบวกกับน้ำมันที่ไหลออกมา ดิวกับฟิวรีบเอาตัวบังให้คนเจ็บ เอสก็มาถึงจังหวะที่รถระเบิดพอดีก็รีบหาที่หลบ พอสงบแล้วเขาก็รีบวิ่งมาดูว่าเป็นยังไงบ้าง " อากิระ!! อากิระ!ตื่นสิว่ะ เรียกรถพยาบาลยัง" " เรียกแล้ว กำลังมาแต่มีนาโดนยิงเข้าที่หลังไม่รู้จะไหวหรือป่าว??" " แล้วอากิระเจ็บตรงไหนอีกหรือป่าว??" " ไม่มี.." ไม่นานรถพยาบาลก็มาถึงที่เกิดเหตุ พยาบาลรีบเข้ามาช่วยมีนาที่ตอนนี้เสียเลือดไปมากไม่ได้สติพอช่วยให้เธอกลับมามีชีพจรแล้วทุกคนก็รีบพาทั้งคู่ไปส่งโรงพยาบาลทันที พอมาถึงมีนาก็ถูกส่งเข้าห้องผ่าตัดเอากระสุนที่กลางหลังออกทันทีด้วยที่เสียเลือดไปมากทำให้เธอต้องการเลือดกรุ๊ปเดียวกัน พยาบาลเดินอออกมาถามหาญาติแต่ก็ไม่มีเพราะตอนนี้กำลังมา เธอต้องใช้เลือดด่วน เป็นจังหวะที่อากิระฟื้นแล้วเดินมาดูมีนาพอดีเขาเลยอาสาให้เลือดกับเธอเอง ดิวที่เลือดกรุ๊ปเดียวกับมีนาก็อาส
นายเย็นชากับยัยวิศวะตัวป่วน อย่าคิดจะแย่ง
หลายวันต่อมา " พวกแก!ไปตามสืบผู้หญิงคนนี้มาทีสิว่าเธอเป็นใครมาจากไหนแล้วเกี่ยวอะไรกับอากิระ" " ครับ" เสียงหญิงสาวออกคำสั่งให้ลูกน้องไปตามสืบเรื่องของคนในรูป มันเป็นรูปของหญิงสาวในชุดนักศึกษาเจ้าของเสียงนั่งที่โซฟาด้วยท่าทางที่หยิ่งผยองเธอเป็นลูกสาวของยามาโตะหัวหน้าแก็งค์คู่อริกับแก็งค์ของพ่ออากิระ " ฉันต้องการคำตอบเร็วที่สุด" " ครับ" หลังจากที่รับคำสั่งจากเธอลูน้องก็เดินออกจากห้องไปเธอยังคงนั่งเล่นอยู่ในห้องก่อนที่จะมีคนเดินเข้ามาภายในห้อง " ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ??" " ก็มันน่าหงุดหงิดนี่คะอุตสาย้ายมาเรียนที่นี่ทั้งที แต่อากิคุงก็ไม่สนใจเลย" " ทำไมล่ะ? ลูกสาวพ่อออกจะน่ารักขนาดนี้" " ก็เขาดันมีใครก็ไม่รู้มาเกาะติดน่ะสิค่ะ คุณพ่อช่วยมารินะหน่อยนะทำยังไงก็ได้ให้มันหายไปเลยจะได้ไม่ต้องมาแย่งอากิคุงของหนู" " จะเอาแบบนั้นเลยเหรอ??" " ค่ะ ถ้ามันยังอยู่อากิคุงก็ไม่สนใจหนูสิคะ??" " ได้สิ พ่อตามใจลูกสาวคนนี้ทุกอย่างอยู่แล้ว" " คุณพ่อน่ารักที่สุดเลย" มารินะเข้าไปกอดยามาโตะด้วยความดีใจ เธอหอมแก้มเขาก่อนที่เธอจะเดินกับไปนั่งที่ของตัวเอง แต่เธอไม่รู้เรื่องที่พ่อของเธอกำลังจะทำเลยน
You may also like
DANGEROUS มาเฟียกุมรัก
Claris9.8K viewsทาสสวาทอสูรเถื่อน
รินธารา5.3K viewsพิษคู่หมั้น | เซ็ต FIERCE MAFIA
ซากิระ13.1K viewsBAD GUY ล่ารักเดิมพัน
ลำเจียก27.5K viewsBadEvil เหนือพันธะร้าย
อิษสรา | ISSARA687 viewsi’m bad ผมมันเลว SM20+
ฅนบนดอย2.5K viewsรักร้ายของคุณหนูมาเฟีย
สีชาเย็น215 viewsหวงรักเมียเก่า#เฮียองศา
นามิโกะ เชชิกยอง4.3K views
