LOGIN“กรุณาเรียกผมให้ดี ๆ หน่อยสิ ผมเป็นประธานบริษัทนะ” ริชชี่พยายามสะกดอารมณ์โกรธเอาไว้ ทำไมเรื่องนี้ถึงได้ตามมาหลอกหลอนเธอไม่รู้จักจบจักสิ้น ตอนแรกเขาแค่อยากจะรู้เรื่องเกี่ยวกับรษาว่าเธอมีนิสัยใจคออย่างไรบ้าง เลยจะเรียกเพื่อนของเธอมาถามสักหน่อย แต่เขาต้องเปลี่ยนความคิดทันทีที่เห็นหน้าริชชี่
“คุณเป็นลูกครึ่งเหรอ”
“ค่ะ” ริชชี่เม้มริมฝีปาก
“ฉันเป็นลูกครึ่งที่โตที่ไทย แต่มาเรียนที่นี่”
“ความจริงผมจะเรียกคุณมาถามเรื่องรษา แต่ผมเปลี่ยนใจแล้ว เปลี่ยนเป้าหมายมาที่คุณก็ได้” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของชายหนุ่มราวกับเยาะเย้ยและถากถาง จนริชชี่อดไม่ได้ที่จะถลึงตาใส่เจ้านาย
“อย่ายุ่งกับรษานะ เธอดีเกินกว่าจะเกลือกกลั้วกับผู้ชายอย่างคุณ”
“ฮึ ฮึ” โลเลนดันตัวเองลุกขึ้นจากเก้าอี้
“แล้วผมคู่ควรกับใคร ผู้หญิงร้ายกาจแบบคุณใช่ไหม” ริชชี่จ้องมองโลเลนอย่างเอาเรื่อง
“หยุดนะ! อย่าเข้ามาใกล้ฉัน”
“คุณสั่งใคร คุณสั่งผมเหรอ”
“ใช่ ไอ้โรคจิต!” โลเลนยื่นห
บทที่ 13สัมผัสแรก“อ๊ะ! หยุดนะ!” สัมผัสแรกของสาวน้อยช่างน่าอาย ทั้งขยะแขยงนิ้วสกปรกของผู้ชายคนนี้ แม้ที่จะสั่งเขาเสียงดังแต่เขายังไม่ยอมหยุด“แจ๊ะ ๆ ๆ” แค่ชั่วอึดใจ น้ำไหลเปียกชุ่มทั่วนิ้วมือของโลเลน“แบบนี้สิฉันชอบ ผ่านมากี่คนแล้วล่ะ” คำถามที่ชวนให้อารมณ์เธอคลุกกรุ่นขึ้นมา แต่กลับทำอะไรไม่ได้ เขาจ้องหน้าถามริชชี่ เธอกลับไม่ยอมตอบและก้มหน้าไม่กล้าสบตา“สิบ ยี่สิบ หรือห้าสิบ” โลเลนเอ่ย น้ำตาแห่งความอับอายไหลอาบแก้ม สิ่งที่เพียรสงวนมาตลอด ไม่เคยมีใครได้แตะต้อง กลับมีไอ้นิ้วเน่าถูไถจนเปียกชุ่มราวกับว่าเธอมีอารมณ์ร่วมไปด้วยโลเลนยกร่างเพรียวบางนอนราบบนโต๊ะทำงานใหญ่ แล้วบรรจงถอดกางเกงในตัวเล็กผ้าบางออกอย่างเบามือ ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปทั่วเรียวขาจนริชชี่สั่นสะท้านไปทั้งตัว หัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ ขณะที่โลเลนกำลังพรมจูบไล่จากต้นขามาถึงขาหนีบขาวผ่อง น้ำหวานของเธอไหลเยิ้มอาบกลีบแคมที่ปิดสนิท“อืม! แคมสีชมพู” เขาเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นกลีบดอกไม้ปิดสนิทอย
บทที่ 12 จ่ายด้วยตัวคุณ“กรุณาเรียกผมให้ดี ๆ หน่อยสิ ผมเป็นประธานบริษัทนะ” ริชชี่พยายามสะกดอารมณ์โกรธเอาไว้ ทำไมเรื่องนี้ถึงได้ตามมาหลอกหลอนเธอไม่รู้จักจบจักสิ้น ตอนแรกเขาแค่อยากจะรู้เรื่องเกี่ยวกับรษาว่าเธอมีนิสัยใจคออย่างไรบ้าง เลยจะเรียกเพื่อนของเธอมาถามสักหน่อย แต่เขาต้องเปลี่ยนความคิดทันทีที่เห็นหน้าริชชี่“คุณเป็นลูกครึ่งเหรอ”“ค่ะ” ริชชี่เม้มริมฝีปาก“ฉันเป็นลูกครึ่งที่โตที่ไทย แต่มาเรียนที่นี่”“ความจริงผมจะเรียกคุณมาถามเรื่องรษา แต่ผมเปลี่ยนใจแล้ว เปลี่ยนเป้าหมายมาที่คุณก็ได้” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของชายหนุ่มราวกับเยาะเย้ยและถากถาง จนริชชี่อดไม่ได้ที่จะถลึงตาใส่เจ้านาย“อย่ายุ่งกับรษานะ เธอดีเกินกว่าจะเกลือกกลั้วกับผู้ชายอย่างคุณ”“ฮึ ฮึ” โลเลนดันตัวเองลุกขึ้นจากเก้าอี้“แล้วผมคู่ควรกับใคร ผู้หญิงร้ายกาจแบบคุณใช่ไหม” ริชชี่จ้องมองโลเลนอย่างเอาเรื่อง“หยุดนะ! อย่าเข้ามาใกล้ฉัน”“คุณสั่งใคร คุณสั่งผมเหรอ”“ใช่ ไอ้โรคจิต!” โลเลนยื่นห
บทที่ 11โลเลนเขาชอบผู้หญิงเซ็กซี่“ก็ได้ค่ะ” รษาเดินตามออกไปข้างบริษัท มีร้านกาแฟดังราคาแพงพอสมควร“ผมเลี้ยงนะครับ ถือว่าเป็นคำขอโทษที่ผมชนคุณ”“ก็ได้ค่ะ” รษายิ้มรับเล็กน้อย มุมปากของเขากระตุกขึ้นทันที“สวยหวานมาก ๆ ผู้หญิงคนนี้ช่างน่าทะนุถนอมจริง” แต่สมองดันผุดภาพสาวเมื่อคืนขึ้นมา“บัดซบ! ยังไม่ลืมสาวสวยสุดเซ็กซี่ขยี้ใจเมื่อคืน ปากก็จัด มือก็หนัก หรือเราจะเสพติดความรุนแรงไปแล้ว”“ผมโลเลน” โลเลนยื่นมือทักทาย“ฉันรษาค่ะ” เธอพูดเบา ๆ เพราะเริ่มรู้สึกว่าคนในร้านมองมาที่เธอแปลก ๆ เหมือนไม่พอใจอะไรสักอย่าง“มีอะไรเหรอครับ” เขาถามขึ้น“เปล่าค่ะ”“รษา ชื่อของคุณจำยากจัง มีชื่อภาษาอังกฤษบ้างไหมครับ” โลเลนหัวเราะเบา ๆ เชิงหยอกเย้า ยามที่เขายิ้ม สายตาเปล่งประกายแววเจ้าชู้จนคนมองแทบถอนตัวไม่ขึ้น“ไม่มีค่ะ” เธอตอบออกไปอย่างเขิน ๆ“รษาขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ”“ทางซ้ายมือนะครับ”“ขอบคุณค่ะ” รษารู้สึกอึดอัดเวลาที่ผู้หญิงในร้านจ้
บทที่ 10 ชายหนุ่มแปลกหน้า“ป้าแก้วคะ” เสียงหวานเรียกหาเจ้าของบ้านริชชี่ที่กำลังกังวลกับสิ่งที่เกิดขึ้นเพราะในข่าวบอกว่าตำรวจจับพ่อค้าอาวุธเถื่อน “จอห์น มิสเลอร์คาร์ล”“ต้องใช่แน่ ๆ ต้องเป็นชื่อที่ชายคนนั้นสารภาพแน่นอน เมสันจัดการเป็นแน่แท้”“ถ้าหากเขารู้ว่าฉันเห็นทุกอย่าง เขาต้องฆ่าปิดปากฉันแน่นอน” ต้องรีบหาเงินให้เร็วที่สุด แค่ค่าเครื่องบินก็พอแล้วบินกลับไทยให้เร็วที่สุด ความกลัวกัดกินใจของริชชี่จนหมดสิ้น“ริชชี่ ริชชี่” รษาเดินมาเขย่าตัวเพื่อนสาว“ยังไม่อาบน้ำอีกเหรอ เราต้องรีบไปสมัครงานนะ เร็วสิ”“อ๋อ ๆ จะไปเดี๋ยวนี้แหละ”“เดี๋ยว” รษาเป็นฝ่ายดึงแขนริชชี่ไว้ เมื่อเห็นว่าที่คอของเพื่อนสาวนั้นมีรอยแดงเป็นจ้ำ“คอเธอไปโดนอะไรมา ถึงช้ำขนาดนั้น” สายตาคู่หวานจ้องหลี่ตรงซอกคอขาวที่มีรอยแดงช้ำอย่างเห็นได้ชัดรษามองอย่างจับผิด เธอไม่ได้
บทที่ 9 ผ้าเช็ดหน้า“เดี๋ยวครับ” ผมไปด้วยครับเมสันก้าวเข้ามาในลิฟต์ผ่านหน้าเคาน์เตอร์ พนักงานต้อนรับยืนตัวตรงยิ้มหวานให้เจ้าของคอนโด สวนกับมอนเตและรษาเพียงเสี้ยววินาที เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกอีกครั้ง รษาก็ก้าวออกมา กล่าวลามอนเตเพื่อกลับบ้าน“คุณมอนเตคะ คุณเมสันกลับมาแล้วค่ะ” พนักงานแจ้งแก่มอนเต“อ๋อ! ครับ ขอบคุณมากครับ” มอนเตรีบขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นบนสุดทันที“ติ้ง!” ประตูลิฟต์เปิดออก เมสันก้าวเข้าห้อง ลมเย็นปะทะร่าง จมูกของเขาพลันทำงานอย่างรวดเร็ว“กลิ่นนี้…ฉันจำได้” เขารีบเดินเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว เพื่อค้นหาเจ้าของกลิ่นที่ยังคงตรึงตราในใจไม่จางหายไป หรือว่าเขาจะคิดไปเอง“กลิ่นหอมนี้” แต่กลิ่นมันชัดเจนเหมือนจริง เขาเดินเข้าห้องน้ำ แต่ต้องสะดุดกับผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กสีหวาน ยิ่งยื่นหน้าเข้าไปใกล้ กลิ่นหอมก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ มอนเตเดินเข้ามาพอดี“ใคร! นายพาใครเข้ามาในห้อง” เขาถามเสียงกร้าว“เอ่อ! คือว่าแก้วจำปาลื่นล้ม มาทำความสะอาดห้องไม่ได้
บทที่ 8 เจอนางแมวยั่วสวาท“อื้อ! หยุดนะ ไอ้บ้า! มันเป็นของสงวนไม่ใช่หน้าอกสาธารณะ” ริชชี่ยังพูดไม่จบประโยคด้วยซ้ำ มือซุกซนดันบีบคลึงดอกบัวอย่างสนุกก่อนจะจูบประทับตราเป็นรอยแดงบนเนินอกหญิงสาว ก่อนยกมือทั้งสองข้างขึ้นแล้วถอนปากร้อนออกจากอกอันอวบอิ่ม“คืนนี้ผมคงต้องฝันดีแน่นอน หวังว่าคุณก็เช่นกันนะ” เขายิ้มร่าแล้วเดินจากไป ริชชี่โกรธจนหน้าแดงก่ำ“ไอ้คนบ้า! ไอ้โรคจิต!” ริชชี่ขับรถมาจอดหน้าบ้านได้ยังw’ไม่รู้ในหัวมีแต่สิ่งที่เกิดขึ้นในหัวเต็มไปหมด“ไอ้โรคจิตนั่นเป็นใครกัน เกลียดที่สุดผู้ชายแบบนี้ อย่าให้เจออีกนะจะตบให้ตายคามือแน่” รอยนิ้วมือประทับบนใบหน้าของโลเลน“สี่” เมสันจ้องหน้าโลเลน“สี่อะไรวะ”“สี่นิ้วบนแก้มของนาย” โลเลนหัวเราะร่า“อ๋อ! ฉันเดินสะดุดล้มไม่มีอะไรหรอก”“รอยตบชัด สะดุดที่ไหนจะเป็นแบบนี้”“ช่างมันเถอะ ว่าแต่แกเถอะจะจัดการยังไงกับไอ้จอห์น”“ฮึ แกคอยดูฝีมือฉันก็แล้วกัน” เมสันยกแก้วขึ้นดื่มอย่างสบายอารมณ์พร้อมรอยยิ้มร้ายปรากฏ







