บทที่ 1

นอนไม่หลับ

ม่านโปร่งสีเข้มพลิ้วไหวไปตามแรงลมยามค่ำคืน กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้นอกระเบียงลอยเข้ามาพร้อมสายลมเย็น แต่สำหรับเมสันกลิ่นนั้นกลับทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดอย่างน่าประหลาด

ร่างสูงใหญ่ยืนอยู่กลางห้องนอนอันกว้างใหญ่ท่อนบนเปลือยเปล่า เผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างและกล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ มีเพียงผ้าขนหนูสีเข้มที่พันรอบเอวสอบเพื่อปกปิดส่วนล่างอันกำยำ มือหนาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดสั่งเสียงเฉียบขาด

“พาผู้หญิงคนนี้ออกไป”

สาวสวยที่นั่งอยู่บนเตียงนุ่มถึงกับสะดุ้งสุดตัว เธอรู้ดีว่าตัวเองทำให้มาเฟียหนุ่มไม่พอใจ เพราะแอบใช้น้ำหอมอ่อน ๆ ที่ตั้งใจจะใช้สะกดใจเขาโดยเฉพาะทั้งที่รู้ว่าเป็นกฎเหล็กข้อแรกของการนอนร่วมเตียงกับเมสันคือห้ามใช้น้ำหอม

ความหงุดหงิดทำให้เขานอนไม่หลับจนรุ่งสางและทำให้เขาหงุดหงิดไปตลอดทั้งวัน

            ณ ห้องทำงานของเมสัน

ห้องทำงานสุดหรูถูกออกแบบอย่างเรียบหรู แต่กลับให้ความรู้สึกน่าเกรงขามและทรงพลังสมกับเป็นห้องของเขา โทนสีขาวดำตัดกันยิ่งเพิ่มบารมีให้เจ้าของห้อง

“นายครับ” เสียงทุ้มของมอนเตลูกน้องคนสนิทเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงหายใจ

“ลูกน้องรายงานว่ามีนายหน้าแอบขายอะไหล่ปลอมโดยใช้ชื่อของเราครับ” มอนเตรายงานเสียงทุ้มต่ำ เพราะคาดการณ์ได้ถึงภูเขาไฟลูกใหญ่ที่กำลังจะปะทุขึ้นในอีกไม่ช้า เมสันยังคงนิ่งเงียบจนคนรอฟังเริ่มมีสีหน้าแปลกใจ

“จัดการหรือยัง” เมสันเอ่ยถามเสียงเรียบ

“เรียบร้อยแล้วครับ เราส่งจดหมายเรียกร้องค่าเสียหายไปถึงเจ้าของโรงงานแล้วอยู่ระหว่างการดำเนินการครับ”

“ฉันเหนื่อยอยากจะนอนหลับสักตื่น” จู่ ๆ เมสันก็เอ่ยออกมา

“คืนนี้นายช่วยหาใครสักคนมานอนข้างฉันได้ไหม”

มอนเตโล่งใจขึ้นมาไม่น้อย เขาคิดว่าเจ้านายจะหัวเสียจากเรื่องเมื่อคืนเสียอีก แต่สิ่งที่เขาต้องระวังคือน้ำหอม เมสันไม่สามารถข่มตาหลับได้เพราะกลิ่นน้ำหอมคือตัวปัญหาใหญ่ที่ยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดจนนอนไม่หลับ

สายตาที่พร่ามัวและร่างกายที่เหนื่อยล้าบ่งบอกว่าเขาต้องการพักผ่อนมากแค่ไหน เมสันพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด แต่ก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาของมอนเตได้เลย

“นายครับ นายขับรถกลับบ้านไหวไหมครับ” เขาขึ้นด้วยความเป็นห่วง

“วันนี้ฉันจะนอนคอนโด”

เสียงเครื่องยนต์จากรถสปอร์ตรุ่นลิมิเต็ดที่มีเพียงสิบคันในโลกดังกระหึ่มก่อนจะพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่รถและชายหนุ่มที่อยู่ในนั้น แสงแดดที่ส่องกระทบกระจกรถทำให้เขามองเห็นภาพเบื้องหน้าเป็นสีขาวโพลน เพราะการอดนอนเป็นระยะเวลานานส่งผลกระทบต่อสายตาของเขาเป็นอย่างมาก เมื่อม่านตาของเมสันปรับแสงได้ไม่กี่วินาทีถัดไปก็เกิดเสียงดังขึ้น

“เอี๊ยด!” เสียงเบรกรถดังสนั่น มอนเตที่กำลังจะกลับเข้าไปเคลียร์งานถึงกับต้องหมุนตัวแล้ววิ่งสุดชีวิต เพราะรู้ทันทีว่าเจ้านายของเขาคงต้องการความช่วยเหลือจากเขา ร่างสูงของเมสันก้าวลงจากรถแล้วหรี่ตามองผู้หญิงสองคนที่ล้มลงกองอยู่กับพื้น

รษาหันหน้าไปมองชายหนุ่มที่เพิ่งลงจากรถ สายตาของเธอแสดงออกอย่างชัดเจนว่ากำลังตำหนิเขา

"ทำผิดแล้วยังไม่ขอโทษอีก” แม้จะเป็นแค่ความคิดในใจก็ตามถึงจะไม่โดนชนเต็มๆ แต่สองสาวก็ตกใจไม่น้อย ทั้งหมดเป็นเพราะ ริชชี่ ที่จู่ๆ ก็วิ่งออกมาตัดหน้ารถเอาดื้อๆ ถ้าเธอไม่ดึงไว้ก่อนหน้านี้ ริชชี่คงโดนชนไปแล้ว

ริชชี่ที่นั่งทำท่าทางเจ็บปวดอยู่กับพื้นทั้งที่ความจริงมีแค่แผลถลอกที่เท้าและหัวเข่าเล็กน้อย

"ริชชี่ เป็นไงบ้าง เจ็บตรงไหนหรือเปล่า เราจะพาไปหาหมอนะ" รษาถามอย่างร้อนใจ

"มอนเต" เมสันเรียกชื่อลูกน้องที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาแน่ใจแล้วว่ามอนเตจะเป็นคนจัดการปัญหานี้ให้แน่ เขาถอยรถแล้วขับออกไปอย่างหน้าตาเฉย ทิ้งให้ริชชี่ที่กำลังนั่งเล่นละครอยู่ถึงกับอ้าปากค้าง

"นี่เขาไม่สนใจฉันเลยสักนิด" เธอคิดแล้วก็หัวเสีย พลางหัวเราะอย่างสิ้นหวัง อุตส่าห์วางแผนมาตั้งนานเพื่อเรียกร้องความสนใจจากเขาแท้ๆ

"คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ" มอนเตเอ่ยถามหลังจากสังเกตปฏิกิริยาของหญิงสาวทั้งสองอยู่ครู่หนึ่ง

จู่ ๆ มอนเตยื่นเช็คเงินสดให้ริชชี่สาวลูกครึ่งอังกฤษ เขาเห็นแววตาไม่พอใจของเธอในทันที แต่สาวเจ้าปฏิเสธอย่างนุ่มนวล

"ไม่เป็นไรค่ะ" สิ่งที่เธอต้องการไม่ใช่เงินในกระดาษแผ่นนั้น แต่เป็นเจ้าของลายเซ็นบนเช็คใบนั้นต่างหาก

มอนเตจ้องมองใบหน้าสวยรูปร่างเซ็กซี่ของริชชี่ที่ลุกขึ้นยืนคุยกับเขา เธอมีผิวสีน้ำผึ้ง ใบหน้าได้รูป และหุ่นที่กลมกลึง ริชชี่เชิดหน้าสวยขึ้นพร้อมรอยยิ้มโปรยเสน่ห์ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ริชชี่เจ็บนิดหน่อย แค่ตกใจเท่านั้นเอง แล้วคนเมื่อกี้เป็นใครหรือคะ"

"เจ้านายผมเองครับ" มอนเตยิ้มตอบ เขารู้ว่าริชชี่ชอบเจ้านายของเขาเข้าแล้ว แต่เมื่อครู่ที่เขาแอบสังเกต เมสันไม่ได้สนใจเธอเลยสักนิดเดียว

"ริชชี่" เสียงหวานของรษาเรียกสติเพื่อนสาวกลับมา

"มีอะไรรษา เรียกซะเสียงดังเลย"

"เธอจะไปอยากรู้อะไรกับผู้ชายแบบนั้น เกือบโดนรถชนยังจะยืนยิ้มอีก" รษาหันไปจ้องหน้ามอนเตอย่างเอาเรื่อง มอนเตถึงกับสะดุ้งกับสายตาคู่นั้นที่ดูหวานแต่กลับแฝงด้วยความไม่พอใจ

"เจ้านายคุณคิดว่ามีเงินแล้วจะซื้อทุกอย่างได้งั้นหรือ" รษาหัวเราะหึ ๆ ในลำคอ

"หน้าตาดี มีรถหรูขับ แต่แล้งน้ำใจ อันธพาลในคราบคนรวยชัด ๆ" เธอพูดอย่างหัวเสีย ถึงแม้รษาจะมาเรียนที่อังกฤษและพยายามสงบเสงี่ยมระวังคำพูดของตัวเองตลอด แต่ครั้งนี้เธอฟิวส์ขาดจริง ๆ จนใบหน้าแดงก่ำ

"ให้ตายเถอะริชชี่ ทำไมวิ่งตัดหน้ารถแบบนั้น"

"ฉันก็แค่อยากไปดูรถคันสวยใกล้ ๆ ก็แค่นั้น ช่างมันเถอะ เธออย่าถามมากเลย" ริชชี่ตัดบทอย่างรำคาญ