นิทรามาเฟีย

นิทรามาเฟีย

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-30
Oleh:  นงพะงา Tamat
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
38Bab
945Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

“ผมมาเตือนความจำ คุณคงลืมไปว่าคุณเป็นของผมแล้ว” “แต่ใจฉันไม่ได้เป็นของคุณจำเอาไว้ ไอ้คนทุเรศ!” “ทำไม ใจคุณมันมอบให้โลเลนหมดแล้วเหรอ” “อย่ายุ่งกับโลเลนนะ” เธอพูดลอดไรฟัน เมสันกัดกรามแน่นแค่พูดชื่อของโลเลน เธอถึงกับเป็นเดือดเป็นร้อนแทนกันคงจะเป็นอย่างที่เขาคิดจริง ๆ สองคนนี้อาจมีอะไรที่ลึกซึ้งมากกว่าที่เขาคิด “คุณอย่ามาสั่งผม ผมจะทำมากกว่านั้นอีกสิ่งที่คุณกลัวมันน้อยนักกับสิ่งที่คุณกำลังจะเจอ” เมสันก้าวขึ้นไปบนบ้าน “อย่าทำอะไรริชชี่นะ” รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา “ผมรู้ว่าอะไรทำให้คุณเจ็บปวดที่สุด ฮึ ๆ” “ฉันจะฆ่าคุณคอยดู” เธอแผดเสียงและวิ่งตรงไปที่เมสันพร้อมกับกรรไกรแหลม แต่กลับต้องชะงักเมื่อเห็นเพื่อนรักโดนปืนจ่ออยู่บนบันได เธฮรีบวางกรรไกรลงในทันที “ครั้งหน้าไม่ใช่แค่จ่อ ลูกตะกั่วได้ฝังร่างเพื่อนคนสวยคุณแน่นอน แล้วก็อย่าลืมนะ ว่าคุณเป็นของผมคนเดียวเที่ยงคืนเจอกัน ผมจะรอที่คอนโด ถ้าไม่ไปตามนัด ผมจะเอาตัวเพื่อนคุณไปแทน”

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1 นอนไม่หลับ

"Dalton Brown! Do you have any idea how important this bid was to the company? And yet, you actually had the nerve to sing folk songs during the Q&A session!

"Had Leo not been there to salvage the situation, who knows how much more of a fool you would've made of yourself and how much embarrassment you would've brought on the company and me?" My wife, Gemma Hawkins, fumed, pointing at my nose in my spacious office.

Half an hour ago, Gemma and I had gone to the company's most important tender meeting of the year with an intern and my assistant. When it was my turn to present, I had, as usual, confidently taken the microphone.

But when the client had asked a question, I, who should have answered it smoothly and professionally, had instead stumbled over my words before breaking into a folk song. The scene had stunned everyone in the room.

Gemma's expression had hardened on the spot, and she had demanded to know what on earth I was doing.

I had wanted to explain, but the second I opened my mouth, another folk song had escaped my lips before I could stop it.

Left with no other choice, I had hurriedly passed the microphone to her, hoping she would take over.

Little did I know she hadn't reviewed any of our tender documents. In that moment of crisis, Leon Hart—who had been standing beside us—extended his hand, grabbed the microphone, and answered every question clearly and methodically.

His answers had been flawless. Not only had the client been impressed, but Gemma had also even beamed at him, risen to her feet, and applauded.

I, on the other hand, had been rooted to the spot, feeling the blood in my veins freeze over, reeling in confusion.

Leon was an intern who had joined the company less than a month ago. He hadn't been familiar with our business yet, nor had he ever been exposed to our tender documents.

Yet, his answers matched the document I had spent six months of overtime meticulously drafting, word for word! Not only that, but the calm, composed demeanor and the logical thinking he displayed after standing up were identical to my own.

Even my assistant had noticed it. Right before we walked into my office, he had quietly joked, "If I didn't know any better, I'd think you'd possessed him, Dalton. Even the way he talks and his little habits are identical to yours."

I was no fool. Of course, I knew something was wrong. However, no matter how much I thought about it, I still couldn't figure out where the problem lay.

While I was still lost in thought, Gemma's voice pulled me back to my senses.

"Spread the word. Leon has completed his internship and has been converted into a full-time, permanent employee effective immediately. He'll take over Mr. Brown's role as manager, so increase his salary accordingly.

"Mr. Brown, on the other hand, is relieved of his position as of this moment and is expected to reflect on his mistakes. All of his current projects are to be handed over to Mr. Hart as soon as possible."

The moment he heard he was getting promoted and receiving a raise, Leon had ped Gemma's hand in excitement and thanked her over and over.
Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
38 Bab
บทที่ 1 นอนไม่หลับ
 บทที่ 1นอนไม่หลับม่านโปร่งสีเข้มพลิ้วไหวไปตามแรงลมยามค่ำคืน กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้นอกระเบียงลอยเข้ามาพร้อมสายลมเย็น แต่สำหรับเมสันกลิ่นนั้นกลับทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดอย่างน่าประหลาดร่างสูงใหญ่ยืนอยู่กลางห้องนอนอันกว้างใหญ่ท่อนบนเปลือยเปล่า เผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างและกล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ มีเพียงผ้าขนหนูสีเข้มที่พันรอบเอวสอบเพื่อปกปิดส่วนล่างอันกำยำ มือหนาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดสั่งเสียงเฉียบขาด“พาผู้หญิงคนนี้ออกไป”สาวสวยที่นั่งอยู่บนเตียงนุ่มถึงกับสะดุ้งสุดตัว เธอรู้ดีว่าตัวเองทำให้มาเฟียหนุ่มไม่พอใจ เพราะแอบใช้น้ำหอมอ่อน ๆ ที่ตั้งใจจะใช้สะกดใจเขาโดยเฉพาะทั้งที่รู้ว่าเป็นกฎเหล็กข้อแรกของการนอนร่วมเตียงกับเมสันคือห้ามใช้น้ำหอมความหงุดหงิดทำให้เขานอนไม่หลับจนรุ่งสางและทำให้เขาหงุดหงิดไปตลอดทั้งวัน            ณ ห้องทำงานของเมสันห้องทำงานสุดหรูถูกออกแบบอย่างเรียบหรู แต่กลับให้ความรู้สึกน่าเกรงขา
Baca selengkapnya
บทที่ 2 หิ้วผู้หญิงสองคนขึ้นคอนโด
 บทที่ 2 หิ้วผู้หญิงสองคนขึ้นคอนโดณ คอนโดหรูเมสันยืนเหม่อมองออกไปนอกกระจกบานใหญ่ แสงไฟในเมืองที่ไม่เคยหลับใหลเหมือนแสงที่หลอกล่อฝูงแมลงเม่าให้บินเข้าไปเผาตัวเองจนกลายเป็นเถ้าธุลี“ก๊อก ๆ” เสียงเคาะประตูดังขึ้น"นายครับ ผมเตรียมผู้หญิงไว้แล้วครับ" ร่างกายที่เหนื่อยล้าต้องการพักผ่อนเต็มที่ สิ่งเดียวที่จะทำให้เขากลับตาลงได้คือการได้นอนกอดร่างอุ่นๆ ของใครสักคนเมสันเดินเข้าไปในห้องน้ำ ไวน์แดงตั้งอยู่บนขอบอ่าง ไวน์รสเลิศกับการได้นอนแช่น้ำอุ่นช่างเป็นอะไรที่ทำให้เขาผ่อนคลายเสียจริง แต่แล้วความรู้สึกเบาสบายกลับอัดแน่นอยู่ตรงหว่างขาในเวลานี้"บัดซบ!" คำสบถดังออกมาจากห้องน้ำ ทำไมร่างกายของเขาถึงได้มีต้องการอะไรตอนนี้"ฮัลโหล มอนเต วันนี้บอกเธอกลับไปก่อนฉันคงไม่ได้นอน เตรียมรถอีกห้านาที ฉันจะไปบาร์ของโลเลนส่วนผู้หญิงก็จ่ายค่าเสียเวลาไป"  บาร์ของโลเลนเพื่อนสนิทของชายหนุ่มมีนิสั
Baca selengkapnya
บทที่ 3 ปลดปล่อยตัณหาในกาย
 บทที่ 3ปลดปล่อยตัณหาในกาย นิ้วใหญ่ค่อย ๆ ไล่สำรวจช่วงล่างของเธอไปถึงแก้มก้นงามงอนที่พร้อมตั้งรับแรงกระแทกอันมหาศาลของชายหนุ่ม แค่สัมผัสเธอก็รู้ว่าเมสันคงชอบสัมผัสที่ร้อนแรงเอมี่คงต้องงัดกลยุทธ์เด็ดมาใช้กับมาเฟียหนุ่มซะแล้ว เพราะเขาคงไม่ชอบจริตจะก้านเขินอายที่เธอเคยใช้กับนักธุรกิจหลายคนที่ผ่านมานิ้วร้อนใหญ่ไล่ลูบไปตามเนื้อกายสาว ประสาทสัมผัสของเธอตื่นตัวพร้อมรับท่อนใหญ่อันแข็งขืนที่แทงหลังของเธออยู่ตอนนี้ นิ้วร้อนไล่ถูอยู่ระหว่างร่องหลังกลางกลีบก้นงอน ขยับถูไถไปมา คืบคลานใกล้เข้ามาถึงประตูหลังเมสันหยุดนิ้วแล้วถูรอบปากประตูหลังที่ปิดสนิทไปมายิ่งปลุกเร้าอารมณ์เสียวซ่านจนหญิงสาวใบหน้าร้อนผ่าว เนื้อตัวสั่นเทาไปหมด ความคิดก่อนหน้าที่คอยคิดจะแย่งชิงกลับเหลือแค่กามารมณ์ที่ครอบงำจิตใจ ร่างกายสาวเจ้าเพียงต้องการจะปลดปล่อยตัณหาในกายให้ผ่อนปรน“เมสัน” เสียงหวานครางเรียกชื่อของชายที่ทำให้ร่างกายเธอกระสันเสียว“อ้า!”“อย่าหยุด” เสียงครวญครางปลุกเร้าอารมณ์ของคนที่ยืนมองอยู่
Baca selengkapnya
บทที่ 4 ประสบการณ์โชกโชน
 บทที่ 4 ประสบการณ์โชกโชนเมสันผลัดผ่อนถอนทอดดุ้นใหญ่ยัดเยียดเสียดใส่ทางฝั่งเอลลิซ ใบหน้าสวยต้องเบิกตากว้างเชิงคำถามกับเอมี่ทันที ตอนนี้เธอเข้าใจเสียงกรี๊ดร้องที่เอมี่เปล่งออกมาจากอาการคับแน่นแล้ว แต่เพียงไม่กี่ชั่วอึดใจใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนสีเป็นยิ้มพริ้มออกมาจากประสบการณ์โชกโชนของเอลลิซ เธอใช้กล้ามเนื้อช่องในร่องตอดรัดเป็นจังหวะเพื่อเพิ่มความสุขให้เมสันมากขึ้น“ซี๊ด! อ้า โอ้ว!” และแล้วก็ได้ผลจริง ๆ เขาครางเสียงหลงและเร่งจังหวะเร็วขึ้น เอวหนาโยกย้ายกระแทกเร็วและแรงขึ้นเรื่อย ๆ ไม่วายมือหนาใช้นิ้วทะลวงเนื้อนุ่มเปียกชุ่มของเอมี่ ถึงเมสันจะสนุกกับเอลลิซแต่เขาก็ไม่ลืมส่งความสุขให้กับเอมี่ เสียงสองสาวสวยครางกระเส่าอยู่ใต้ร่างของเมสัน บางคราเขาสลับเปลี่ยนร่องสอดใส่ให้ความเสียวซ่านล่องลอยไปตามสายลม“เพี๊ยะ!”“ปึก! ปึก! ปึก!” เมสันจับเอมี่เปลี่ยนท่าแหงนหงายแทงสอดลอดเข้าโพรงถ้ำน้ำหวาน“อ๊ะ!” ความสุขสมอารมณ์หมายที่ดุ้นทองอัดแน่นเสียดสีไปมา ความร้อนเพิ่มขึ้นเป็นร้อยเท่า เสียงกระเส่าขาด ๆ หาย
Baca selengkapnya
บทที่ 5  ชอบคนมีอายุ
 บทที่ 5 ชอบคนมีอายุ “คะ! มี เอ่อ มี...” มีอะไรดีล่ะเนี่ย เป็นคำถามที่เล่นเอาแก้วจำปาไม่รู้จะตอบยังไงให้มาเฟียคนนี้ถูกใจ แต่แล้วเมสันลุกขึ้นเดินผ่านเธอไปพร้อมยิ้มมุมปาก เขาเข้าห้องน้ำและปล่อยให้หญิงวัยกลางคนยืนงงหาคำตอบอยู่ที่เดิม การได้คุยกับคนที่ไม่รู้จักเขาเลยทำให้เขาผ่อนคลายลงไปบ้าง แต่เธอคงทำงานหนักมากดูออกจะผอมโซช่างน่าสงสารเมสันนุ่งผ้าขนหนูผืนใหญ่ออกมาจากห้องน้ำเขายกมือเสยผมเปียกแบบลวก ๆ“ประเทศไทย” คำนั้นยังผุดขึ้นมาเต็มหัว“หึ ๆ” เกิดมาไม่เคยสนใจสาวที่ไหนดันมาสะดุดใจกับสาวเหลือน้อยซะงั้น ความจริงก็ไม่ใช่แบบนั้น เขารู้สึกว่าแม่บ้านคนนี้ทำงานดีเรียบร้อยสะอาดสะอ้าน รู้ว่าเขาชอบอะไรไม่ชอบอะไร จัดหาเตรียมพร้อมไว้เสร็จสรรพและรีบมาทุกครั้งทันทีที่เรียกหา และไม่แสดงท่าทางเอาใจเขาเลยสักครั้ง สิ่งที่แก้วจำปาทำนั้นออกมาจากใจจริง ถ้าเจอผู้หญิงแบบนี้สักคนเขาคงจะลองศึกษาดูสักพักแต่ใครจะมาจริงใจกับเขากันเล่า ผู้หญิงส่วนใหญ่ก็แค่ต้องการเงินทองทั้งนั้น สวยแต่เปลือก แต่งตัวเป็นอย่างเดีย
Baca selengkapnya
บทที่ 6 ขยับเนกไท
   บทที่ 6 ขยับเนกไท รษาเดินกลับบ้านที่อยู่อีกไม่ไกล พอเดินผ่านบ้านป้าแก้วเธอก็แวะทักทายป้าแก้วที่กำลังรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้าน“สวัสดีค่ะป้าแก้ว วันนี้ไม่ได้ไปทำงานหรือคะ วันก่อนหนูเห็นป้ารีบออกไปทำงานแต่เช้าตรู่เลยนะคะ”“อ๋อ! ใช่จ้ะ พอดีเจ้านายเขาต้องการทำความสะอาดห้องด่วน”“วันนี้รษาไปซื้อของมาทำทับทิมกรอบ ถ้าเสร็จแล้วรษาจะแบ่งให้ทานนะคะ” รษาอยากลองฝีมือก่อนเผื่อจะมีลู่ทางเปิดการตลาดพอสร้างรายได้เล็กๆ ไว้เป็นทุนในอนาคต เธอชอบมายืนคุยกับป้าแก้วคนประเทศเดียวกันบ่อยๆ แก้วจำปาก็เอ็นดูรษาเหมือนลูกหลานมอนเตขับรถพาเจ้านายมาจอดที่หน้าบ้านตามที่อยู่ในใบสมัคร แก้วจำปาเห็นรถหรูคันงามก็จำได้ทันทีว่าเป็นรถของเมสัน หรือว่าเขาจะมาเอาคำตอบที่ถามเธอค้างไว้ แก้วจำปารีบวิ่งออกไปต้อนรับเจ้านายทันที“คุณเมสันมาทำอะไรหรือคะ” คนถามสีหน้ากังวล“ฉันแค่ผ่านมาเลยแวะมาดูที่อยู่ของป้าซะหน่อย ป้าสะดวกหรือเปล่า”“อ๋อ! สะดวกค่ะ งั้นเชิญที่สวนสาธารณะก็ได้นะ คุ
Baca selengkapnya
บทที่ 7  รู้ความลับดำมืด
บทที่ 7 รู้ความลับดำมืด ขณะที่เมสันนั่งรถกลับไปเขาฟังรายงานจากลูกน้องจากโรงงานรายงานเป็นที่เรียบร้อย“เค้นความจริงจากปากมันออกมาให้ได้ว่ามันทำงานให้ใคร” ใครที่กล้ามากระตุ้นหนวดเสืออย่างเขา“ได้ตัวบงการแล้วโทรบอกฉันด่วน” เมสันวางโทรศัพท์ลงข้างเบาะที่นั่งณ โรงงาน“อ๊าก! โอ๊ย!” เสียงร้องโหยหวนของชายตรงหน้าที่สะบักสะบอม ใบหน้าบวมเขียวอาบเลือด ตาข้างหนึ่งปิดมิด ปากเจ่อแตกเลือดไหลออกมาตลอดเวลา มันเริ่มปริปากหลังจากที่โดนเมสันถอดเล็บไปสี่นิ“อย่าห่วงเรื่องเล็บแกเลย ไม่นานมันก็งอกออกมาใหม่แน่นอน ฉันรู้ดี ฉันเป็นหมอ” เสียงหัวเราะร่วนดังขึ้นอย่างเยือกเย็นจนลูกน้องที่ยืนคุมเชิงต้องเสียวหลัง น้อยนักที่เมสันจะลงมือเอง แต่หากเขาได้ลงมือขึ้นมาแล้วละก็ คนที่โดนเขาสอบต้องร้องเรียกหายมบาลแน่นอน เพราะเขาจะทรมานจนมันยอมเปิดปาก สิ่งนี้เป็นสิ่งที่ทำให้ลูกน้องเขายำเกรงในตัวของเมสันเป็นอย่างมาก“มอนเต” เขายื่นมือออกไปรออะไรบ
Baca selengkapnya
บทที่ 8 เจอนางแมวยั่วสวาท
 บทที่ 8 เจอนางแมวยั่วสวาท “อื้อ! หยุดนะ ไอ้บ้า! มันเป็นของสงวนไม่ใช่หน้าอกสาธารณะ” ริชชี่ยังพูดไม่จบประโยคด้วยซ้ำ มือซุกซนดันบีบคลึงดอกบัวอย่างสนุกก่อนจะจูบประทับตราเป็นรอยแดงบนเนินอกหญิงสาว ก่อนยกมือทั้งสองข้างขึ้นแล้วถอนปากร้อนออกจากอกอันอวบอิ่ม“คืนนี้ผมคงต้องฝันดีแน่นอน หวังว่าคุณก็เช่นกันนะ” เขายิ้มร่าแล้วเดินจากไป ริชชี่โกรธจนหน้าแดงก่ำ“ไอ้คนบ้า! ไอ้โรคจิต!” ริชชี่ขับรถมาจอดหน้าบ้านได้ยังw’ไม่รู้ในหัวมีแต่สิ่งที่เกิดขึ้นในหัวเต็มไปหมด“ไอ้โรคจิตนั่นเป็นใครกัน เกลียดที่สุดผู้ชายแบบนี้ อย่าให้เจออีกนะจะตบให้ตายคามือแน่” รอยนิ้วมือประทับบนใบหน้าของโลเลน“สี่” เมสันจ้องหน้าโลเลน“สี่อะไรวะ”“สี่นิ้วบนแก้มของนาย” โลเลนหัวเราะร่า“อ๋อ! ฉันเดินสะดุดล้มไม่มีอะไรหรอก”“รอยตบชัด สะดุดที่ไหนจะเป็นแบบนี้”“ช่างมันเถอะ ว่าแต่แกเถอะจะจัดการยังไงกับไอ้จอห์น”“ฮึ แกคอยดูฝีมือฉันก็แล้วกัน” เมสันยกแก้วขึ้นดื่มอย่างสบายอารมณ์พร้อมรอยยิ้มร้ายปรากฏ
Baca selengkapnya
บทที่ 9 ผ้าเช็ดหน้า
 บทที่ 9 ผ้าเช็ดหน้า “เดี๋ยวครับ” ผมไปด้วยครับ เมสันก้าวเข้ามาในลิฟต์ผ่านหน้าเคาน์เตอร์ พนักงานต้อนรับยืนตัวตรงยิ้มหวานให้เจ้าของคอนโด สวนกับมอนเตและรษาเพียงเสี้ยววินาที เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกอีกครั้ง รษาก็ก้าวออกมา กล่าวลามอนเตเพื่อกลับบ้าน“คุณมอนเตคะ คุณเมสันกลับมาแล้วค่ะ” พนักงานแจ้งแก่มอนเต“อ๋อ! ครับ ขอบคุณมากครับ” มอนเตรีบขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นบนสุดทันที“ติ้ง!” ประตูลิฟต์เปิดออก เมสันก้าวเข้าห้อง ลมเย็นปะทะร่าง จมูกของเขาพลันทำงานอย่างรวดเร็ว“กลิ่นนี้…ฉันจำได้” เขารีบเดินเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว เพื่อค้นหาเจ้าของกลิ่นที่ยังคงตรึงตราในใจไม่จางหายไป หรือว่าเขาจะคิดไปเอง“กลิ่นหอมนี้” แต่กลิ่นมันชัดเจนเหมือนจริง เขาเดินเข้าห้องน้ำ แต่ต้องสะดุดกับผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กสีหวาน ยิ่งยื่นหน้าเข้าไปใกล้ กลิ่นหอมก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ มอนเตเดินเข้ามาพอดี“ใคร! นายพาใครเข้ามาในห้อง” เขาถามเสียงกร้าว“เอ่อ! คือว่าแก้วจำปาลื่นล้ม มาทำความสะอาดห้องไม่ได้
Baca selengkapnya
บทที่ 10 ชายหนุ่มแปลกหน้า
 บทที่ 10 ชายหนุ่มแปลกหน้า “ป้าแก้วคะ” เสียงหวานเรียกหาเจ้าของบ้านริชชี่ที่กำลังกังวลกับสิ่งที่เกิดขึ้นเพราะในข่าวบอกว่าตำรวจจับพ่อค้าอาวุธเถื่อน “จอห์น มิสเลอร์คาร์ล”“ต้องใช่แน่ ๆ ต้องเป็นชื่อที่ชายคนนั้นสารภาพแน่นอน เมสันจัดการเป็นแน่แท้”“ถ้าหากเขารู้ว่าฉันเห็นทุกอย่าง เขาต้องฆ่าปิดปากฉันแน่นอน” ต้องรีบหาเงินให้เร็วที่สุด แค่ค่าเครื่องบินก็พอแล้วบินกลับไทยให้เร็วที่สุด ความกลัวกัดกินใจของริชชี่จนหมดสิ้น“ริชชี่ ริชชี่” รษาเดินมาเขย่าตัวเพื่อนสาว“ยังไม่อาบน้ำอีกเหรอ เราต้องรีบไปสมัครงานนะ เร็วสิ”“อ๋อ ๆ จะไปเดี๋ยวนี้แหละ” “เดี๋ยว” รษาเป็นฝ่ายดึงแขนริชชี่ไว้ เมื่อเห็นว่าที่คอของเพื่อนสาวนั้นมีรอยแดงเป็นจ้ำ“คอเธอไปโดนอะไรมา ถึงช้ำขนาดนั้น” สายตาคู่หวานจ้องหลี่ตรงซอกคอขาวที่มีรอยแดงช้ำอย่างเห็นได้ชัดรษามองอย่างจับผิด เธอไม่ได้
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status