All Chapters of นิทรามาเฟีย: Chapter 1 - Chapter 10

 บทที่ 2 หิ้วผู้หญิงสองคนขึ้นคอนโดณ คอนโดหรูเมสันยืนเหม่อมองออกไปนอกกระจกบานใหญ่ แสงไฟในเมืองที่ไม่เคยหลับใหลเหมือนแสงที่หลอกล่อฝูงแมลงเม่าให้บินเข้าไปเผาตัวเองจนกลายเป็นเถ้าธุลี“ก๊อก ๆ” เสียงเคาะประตูดังขึ้น"นายครับ ผมเตรียมผู้หญิงไว้แล้วครับ" ร่างกายที่เหนื่อยล้าต้องการพักผ่อนเต็มที่ สิ่งเดียวที่จะทำให้เขากลับตาลงได้คือการได้นอนกอดร่างอุ่นๆ ของใครสักคนเมสันเดินเข้าไปในห้องน้ำ ไวน์แดงตั้งอยู่บนขอบอ่าง ไวน์รสเลิศกับการได้นอนแช่น้ำอุ่นช่างเป็นอะไรที่ทำให้เขาผ่อนคลายเสียจริง แต่แล้วความรู้สึกเบาสบายกลับอัดแน่นอยู่ตรงหว่างขาในเวลานี้"บัดซบ!" คำสบถดังออกมาจากห้องน้ำ ทำไมร่างกายของเขาถึงได้มีต้องการอะไรตอนนี้"ฮัลโหล มอนเต วันนี้บอกเธอกลับไปก่อนฉันคงไม่ได้นอน เตรียมรถอีกห้านาที ฉันจะไปบาร์ของโลเลนส่วนผู้หญิงก็จ่ายค่าเสียเวลาไป"  บาร์ของโลเลนเพื่อนสนิทของชายหนุ่มมีนิสั

 บทที่ 4 ประสบการณ์โชกโชนเมสันผลัดผ่อนถอนทอดดุ้นใหญ่ยัดเยียดเสียดใส่ทางฝั่งเอลลิซ ใบหน้าสวยต้องเบิกตากว้างเชิงคำถามกับเอมี่ทันที ตอนนี้เธอเข้าใจเสียงกรี๊ดร้องที่เอมี่เปล่งออกมาจากอาการคับแน่นแล้ว แต่เพียงไม่กี่ชั่วอึดใจใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนสีเป็นยิ้มพริ้มออกมาจากประสบการณ์โชกโชนของเอลลิซ เธอใช้กล้ามเนื้อช่องในร่องตอดรัดเป็นจังหวะเพื่อเพิ่มความสุขให้เมสันมากขึ้น“ซี๊ด! อ้า โอ้ว!” และแล้วก็ได้ผลจริง ๆ เขาครางเสียงหลงและเร่งจังหวะเร็วขึ้น เอวหนาโยกย้ายกระแทกเร็วและแรงขึ้นเรื่อย ๆ ไม่วายมือหนาใช้นิ้วทะลวงเนื้อนุ่มเปียกชุ่มของเอมี่ ถึงเมสันจะสนุกกับเอลลิซแต่เขาก็ไม่ลืมส่งความสุขให้กับเอมี่ เสียงสองสาวสวยครางกระเส่าอยู่ใต้ร่างของเมสัน บางคราเขาสลับเปลี่ยนร่องสอดใส่ให้ความเสียวซ่านล่องลอยไปตามสายลม“เพี๊ยะ!”“ปึก! ปึก! ปึก!” เมสันจับเอมี่เปลี่ยนท่าแหงนหงายแทงสอดลอดเข้าโพรงถ้ำน้ำหวาน“อ๊ะ!” ความสุขสมอารมณ์หมายที่ดุ้นทองอัดแน่นเสียดสีไปมา ความร้อนเพิ่มขึ้นเป็นร้อยเท่า เสียงกระเส่าขาด ๆ หาย

   บทที่ 6 ขยับเนกไท รษาเดินกลับบ้านที่อยู่อีกไม่ไกล พอเดินผ่านบ้านป้าแก้วเธอก็แวะทักทายป้าแก้วที่กำลังรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้าน“สวัสดีค่ะป้าแก้ว วันนี้ไม่ได้ไปทำงานหรือคะ วันก่อนหนูเห็นป้ารีบออกไปทำงานแต่เช้าตรู่เลยนะคะ”“อ๋อ! ใช่จ้ะ พอดีเจ้านายเขาต้องการทำความสะอาดห้องด่วน”“วันนี้รษาไปซื้อของมาทำทับทิมกรอบ ถ้าเสร็จแล้วรษาจะแบ่งให้ทานนะคะ” รษาอยากลองฝีมือก่อนเผื่อจะมีลู่ทางเปิดการตลาดพอสร้างรายได้เล็กๆ ไว้เป็นทุนในอนาคต เธอชอบมายืนคุยกับป้าแก้วคนประเทศเดียวกันบ่อยๆ แก้วจำปาก็เอ็นดูรษาเหมือนลูกหลานมอนเตขับรถพาเจ้านายมาจอดที่หน้าบ้านตามที่อยู่ในใบสมัคร แก้วจำปาเห็นรถหรูคันงามก็จำได้ทันทีว่าเป็นรถของเมสัน หรือว่าเขาจะมาเอาคำตอบที่ถามเธอค้างไว้ แก้วจำปารีบวิ่งออกไปต้อนรับเจ้านายทันที“คุณเมสันมาทำอะไรหรือคะ” คนถามสีหน้ากังวล“ฉันแค่ผ่านมาเลยแวะมาดูที่อยู่ของป้าซะหน่อย ป้าสะดวกหรือเปล่า”“อ๋อ! สะดวกค่ะ งั้นเชิญที่สวนสาธารณะก็ได้นะ คุ

 บทที่ 8 เจอนางแมวยั่วสวาท “อื้อ! หยุดนะ ไอ้บ้า! มันเป็นของสงวนไม่ใช่หน้าอกสาธารณะ” ริชชี่ยังพูดไม่จบประโยคด้วยซ้ำ มือซุกซนดันบีบคลึงดอกบัวอย่างสนุกก่อนจะจูบประทับตราเป็นรอยแดงบนเนินอกหญิงสาว ก่อนยกมือทั้งสองข้างขึ้นแล้วถอนปากร้อนออกจากอกอันอวบอิ่ม“คืนนี้ผมคงต้องฝันดีแน่นอน หวังว่าคุณก็เช่นกันนะ” เขายิ้มร่าแล้วเดินจากไป ริชชี่โกรธจนหน้าแดงก่ำ“ไอ้คนบ้า! ไอ้โรคจิต!” ริชชี่ขับรถมาจอดหน้าบ้านได้ยังw’ไม่รู้ในหัวมีแต่สิ่งที่เกิดขึ้นในหัวเต็มไปหมด“ไอ้โรคจิตนั่นเป็นใครกัน เกลียดที่สุดผู้ชายแบบนี้ อย่าให้เจออีกนะจะตบให้ตายคามือแน่” รอยนิ้วมือประทับบนใบหน้าของโลเลน“สี่” เมสันจ้องหน้าโลเลน“สี่อะไรวะ”“สี่นิ้วบนแก้มของนาย” โลเลนหัวเราะร่า“อ๋อ! ฉันเดินสะดุดล้มไม่มีอะไรหรอก”“รอยตบชัด สะดุดที่ไหนจะเป็นแบบนี้”“ช่างมันเถอะ ว่าแต่แกเถอะจะจัดการยังไงกับไอ้จอห์น”“ฮึ แกคอยดูฝีมือฉันก็แล้วกัน” เมสันยกแก้วขึ้นดื่มอย่างสบายอารมณ์พร้อมรอยยิ้มร้ายปรากฏ

 บทที่ 10 ชายหนุ่มแปลกหน้า “ป้าแก้วคะ” เสียงหวานเรียกหาเจ้าของบ้านริชชี่ที่กำลังกังวลกับสิ่งที่เกิดขึ้นเพราะในข่าวบอกว่าตำรวจจับพ่อค้าอาวุธเถื่อน “จอห์น มิสเลอร์คาร์ล”“ต้องใช่แน่ ๆ ต้องเป็นชื่อที่ชายคนนั้นสารภาพแน่นอน เมสันจัดการเป็นแน่แท้”“ถ้าหากเขารู้ว่าฉันเห็นทุกอย่าง เขาต้องฆ่าปิดปากฉันแน่นอน” ต้องรีบหาเงินให้เร็วที่สุด แค่ค่าเครื่องบินก็พอแล้วบินกลับไทยให้เร็วที่สุด ความกลัวกัดกินใจของริชชี่จนหมดสิ้น“ริชชี่ ริชชี่” รษาเดินมาเขย่าตัวเพื่อนสาว“ยังไม่อาบน้ำอีกเหรอ เราต้องรีบไปสมัครงานนะ เร็วสิ”“อ๋อ ๆ จะไปเดี๋ยวนี้แหละ” “เดี๋ยว” รษาเป็นฝ่ายดึงแขนริชชี่ไว้ เมื่อเห็นว่าที่คอของเพื่อนสาวนั้นมีรอยแดงเป็นจ้ำ“คอเธอไปโดนอะไรมา ถึงช้ำขนาดนั้น” สายตาคู่หวานจ้องหลี่ตรงซอกคอขาวที่มีรอยแดงช้ำอย่างเห็นได้ชัดรษามองอย่างจับผิด เธอไม่ได้