ทำหน้าเศร้าเข้าไว้

ฝูจินเม่ยได้แต่ยืนตัวสั่นไปด้วยความโกรธ แต่ไม่กล้าจะแสดงออกมาให้คนอื่นได้เห็น เป็นเช่นที่หนิงอันนางพูด เพราะคนอื่นล้วนแต่เคยเห็นด้านที่เรียบร้อยอ่อนหวานของนางเท่านั้น แต่ยังไม่เคยมีผู้ใดเห็นอีกด้าน

หนิงอันพอเข้ามาในห้อง นางก็สำรวจร่างกายของฝูหยางก่อน ว่าได้รับบาดเจ็บที่ใดบ้าง “ท่านพี่ ข้าไม่ได้เป็นอันใดมากขอรับ อีกอย่างข้าโตแล้วนะขอรับ” ฝูหยางดึงเสื้อผ้าที่ถูกหนิงอันเปิดดูอย่างเขินอาย

“หึ” หนิงอันดีดหน้าผากน้องชาย “เจ้ายังคิดเรื่องชายหญิงห้ามโดนตัวกันหลังจากอายุเจ็ดหนาวอยู่อีกหรือ แล้วที่เจ้านอนกอดข้าทุกคืนเล่า จะว่าเช่นใด” นางมองน้องชายอย่างหยอกล้อ

“ตะ ตอนนั้นข้าไม่รู้ตัว อีกอย่างเตียงเล็กเพียงเท่านี้ ข้าย่อมต้องถูกตัวท่าน จะเรียกว่ากอดได้อย่างไร”

“เอาเถิด ข้าไม่ล้อเจ้าแล้ว ให้พี่ดูหน่อย” ฝูหยางยอมเปิดเสื้อให้หนิงอันดู

นางถงซื่อมือหนักไม่น้อย แผ่นหลังของฝูหยางเป็นรอยไม้ขนาดใหญ่ บวมแดงอย่างน่าสงสาร หนิงอันไล้ปลายนิ้วไปตามรอยแดง ฝูหยางสะดุ้งตัวยามที่นิ้วเย็นๆ ของพี่สาวถูกแผลของเขา

“คงเจ็บมากเลยใช่หรือไม่”

“ไม่แล้วขอรับ ท่านพี่เองก็ถูกตีมิใช่หรือ”

“นางใช้แรงทั้งหมดกับเจ้าแล้ว พอตีพี่เลยไม่แรงเท่าใดนัก” นางยิ้มบางมองน้องชาย

สองพี่น้องปลอบประโลมกันอยู่ครู่ ก่อนจะช่วยกันเก็บเสื้อผ้าที่มีอยู่เพียงคนละไม่กี่ชุด เพื่อเตรียมตัวย้ายกลับไปอยู่เรือนหลังเดิม ไม่นานเสียงทุบประตูห้องก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงร้องด่าของนางถงซื่อ ที่เร่งให้สองพี่น้องรีบออกมา

“นึกว่าตนเองเป็นคุณหนู คุณชายหรืออย่างใด ที่ต้องคอยให้ผู้อาวุโสเช่นข้าร้องเรียกพวกเจ้าอยู่เช่นนี้”

หนิงอันจับมือน้องชายมาบีบเบาๆ เพื่อให้กำลังใจเขา “ไปกันเถิด ทำหน้าเศร้าเข้าไว้” นางขยิบตาให้ฝูหยาง

เมื่อประตูห้องถูกเปิดออก สองพี่น้องเดินออกมาด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตาที่ยังไม่ได้เช็ดออก มุมปากของหนิงอันยังคงมีเลือดแห้งกรังติดอยู่ แก้มของนางบวมแดงขึ้นรอยนิ้วมืออย่างชัดเจน เสื้อผ้าที่ทั้งสองสวมใส่ถูกเย็บปะเอาไว้ทั้งตัว หากเป็นของผู้อื่นคงได้นำไปทำผ้าเช็ดพื้นเสียแล้ว

“นะ นี่ พวกเจ้า” นางถงซื่อถลึงตาเสียจนแทบจะหลุดออกมาจากเบ้า เมื่อครู่ทั้งสองยังไม่ได้สวมเสื้อผ้าเช่นนี้เสียหน่อย “เสื้อผ้าอันใดของเจ้ากัน” แม้จะไม่เคยซื้อของใหม่ให้ แต่เสื้อผ้าของทั้งสองก็ได้รับของเหลือใช้จากสองพี่น้องบ้านใหญ่อยู่หลายตัว และไม่ได้มีสภาพเช่นนี้อย่างแน่นอน

เดิมหนิงอันนางจะเก็บชุดนี้เอาไว้ใส่ในวันที่บิดามารดาเดินทางกลับมา เพื่อให้ทั้งสองเห็นว่าบุตรของตนถูกรังแกมากเพียงใด แต่...ใช้วันนี้เลยก็ดีในเมื่อมีชาวบ้านและผู้นำหมู่บ้านมาพร้อมกัน

หนิงอันทำหน้าใส่ซื่อมองนางถงซื่อ “ท่านย่า ข้ากับหยางเออร์มีเสื้อผ้ามากเสียที่ใดเล่าเจ้าคะ ชุดนี้ก็เป็นของพี่ใหญ่ที่มอบให้ข้า ข้าทำงานตลอดทั้งวันย่อมเสียหาย ยังดีที่ข้าเรียนรู้เรื่องงานเย็บปักมาจากท่านแม่ ทำให้ยังพอสวมใส่ได้”

“จะ เจ้า” นางถงซื่อเงื้อมมือขึ้นหมายจะตีหนิงอันที่กล้าพูดโกหกต่อหน้าคนอื่น

“พอได้แล้ว!!! นี่ เจ้าเรียกข้ามาเพื่อให้ดูเจ้าทุบตีหลานเจ้าเช่นนั้นหรือ” ผู้นำหมู่บ้านถงเหมา ตวาดนางถงซื่อออกมา

นางถงซื่อคิดว่าถงเหมาที่เป็นลูกพี่ลูกน้องตนจะเข้าข้างตน แต่ดูจากแววตาของเขาแล้ว คงเลือกที่จะเชื่อนังเด็กสารเลวเสียมากกว่า

“เจ้าก็ดู มันน่าโดนข้าทุบตีหรือไม่เล่า”

“ฮึก ฮึก ท่านย่าเมื่อครู่ท่านยังตบตีข้าไม่พออีกหรือเจ้าคะ ท่านตบข้า ข้ายังทนได้ แต่ท่านตีหยางเออร์เสียจนเขาแทบจะลุกไม่ขึ้น” นางมองไปทางน้องชาย ฝูหยางรีบโค้งตัวอย่างอ่อนแรงทันที นางเกือบจะยกนิ้วโป้งมือชื่นชมน้องชายนางแล้ว

“จะ เจ้า...” นางถงซื่อได้แต่ขบกรามจนขึ้นสันนู้น ก่อนหน้านี้นางน่าจะทุบตีเด็กทั้งสองหลายๆ ทีหน่อย แต่พอคิดได้ว่าอีกไม่นานทั้งสองจะต้องออกไปอยู่อย่างอดๆ อยากๆ มุมปากของนางก็ยกขึ้นด้วยความสะใจ