นิยายของข้า เนื้อเรื่องผิดเพี้ยนไปหมดแล้ว

ปัง ปัง เสียงทุบประตูตั้งแต่ฟ้ายังไม่ว่าง ปลุกเรียกเด็กสาวที่นอนอยู่ผ่านในห้อง พร้อมเสียงตะโกนที่พ่นออกมาแต่ละคำ ช่าง...น่ารังเกียจนัก

“นังตัวขาดทุน!!! ตะวันจะโผล่พ้นหลังคาเรือนแล้ว จะนอนไปถึงไหน ลุกขึ้นมาประเดี๋ยวนี้”

“เจ้าค่ะ...” หนิงอันลากเสียงยาวตอบรับอย่างเบื่อหน่าย

ยายแก่ถงซื่อคงตาบอด แยกไม่ออกว่าตอนนี้ฟ้าด้านนอกมันยังไม่สว่าง นางที่อยู่ในห้องยังรู้เลย แต่อย่างว่า...หนิงอันมาอยู่ที่นี่ได้นับเดือน ไม่มีวันใดที่นางถงซื่อจะไม่แหกปากเรียกนางก่อนฟ้าสว่างเลยสักวัน

หนิงอัน นักเขียนนิยายนามปากกาทองคำ มีผลงานออกมาเพียงปีละหนึ่งเล่ม แต่ทุกเล่มล้วนแต่ได้รับความนิยม จนนำไปสร้างเป็นผลงานละครอยู่หลายเรื่อง หากชีวิตนางเอกไม่รันทดจนเรียกน้ำตา ก็เป็นแนวทะลุมิติย้อนกลับไปแก้แค้นแบบถึงพริกถึงขิง

หนึ่งเดือนก่อนหน้า นางกำลังแก้ไขนิยายเรื่องใหม่ที่จะส่งให้ทางสำนักพิมพ์ เพิ่มจุดจบแสนน่าสะใจของนางร้าย ฝูหนิงอัน ที่มีนามเดียวกับนาง

ในบทนิยาย ฝูหนิงอัน เด็กสาวในหมู่บ้านถงจิ่ง เพราะคนในหมู่บ้านใช้แซ่ถงมากกว่าขึ้น จึงเรียกว่าหมู่บ้านถงจิ่ง หมู่บ้านถงจิ่งอยู่ที่เมืองซีหลิง อยู่ทิศตะวันตกห่างจากเมืองหลวงสองพันลี้

เรือนตระกูลฝูอยู่เกือบท้ายสุดของหมู่บ้าน แม่น้ำสายหลักที่คนในหมู่บ้านใช้ในชีวิตประจำวัน อยู่ไม่ห่างจากเรือนมากนัก ข้ามแม่น้ำไปก็จะเป็นไร่สวน ที่ชาวบ้านเพาะปลูก ข้าว ข้าวโพด และถั่ว

ฝูเจา ท่านปู่ของฝูหนิงอัน มีภรรยาคือถงซื่อ (ถงอ้าย) ทั้งสองมีบุตรด้วยกันทั้งหมดสี่คน เป็นบุตรชายสามคนและบุตรสาวหนึ่งคน

แผนผังคนตระกูลฝู

ฝูเจา+ถงซื่อ = ฝูกุ้ย (บุตรชายคนโต) ฝูหยวน (บุตรชายคนรอง) ฝูฮวา (บุตรสาว) ฝูหลาง (บุตรชายคนเล็ก

ฝูกุ้ย+ถงเจิน (เป็นหลานสาวบ้านเดิมของนางถงซื่อ) = ฝูจินเม่ย (บุตรสาววัย16หนาว) ฝูจ้าน (บุตรชายวัย12หนาว)

ฝูหยวน+มู่เหยียน = ฝูหนิงอัน (วัย15หนาว) ฝูหยาง (วัย10หนาว)

ฝูฮวา แต่งงานติดตามสามีไปทำการค้าอยู่ชายแดนเหนือ

ฝูหลาง บุตรชายคนเล็กเป็นลูกหลงอายุ18หนาว กำลังเรียนอยู่ในสำนักศึกษาในเมืองซีหลิง

นางถงซื่อนับว่าเป็นมารดาที่รักบุตรของนางไม่เท่ากัน นางให้ความสำคัญกับฝูกุ้ยบุตรชายคนโต และรักบุตรชายคนเล็กฝูหลางดั่งชีวิตของนาง กับฝูหยวนนางละเลยบุตรชายคนนี้มากที่สุด เพราะตอนที่ฝูหยวนเกิด นางตกเลือดเสียเกือบตาย นางเชื่อว่าฝูหยวนเกิดมาเพื่อเอาชีวิตนาง จึงไม่ยอมเลี้ยงดูเขา จนมารดาของนางถงซื่อต้องมารับตัวฝูหยวนไปเลี้ยงดูจนรอดชีวิตมาได้

พอฝูหยวนโตขึ้น นางต้องการให้แต่งกับหลานสาวบ้านเดิมของนางเช่นเดียวกับฝูกุ้ย แต่ฝูหยวนที่ออกไปทำงานผู้คุ้มกันสินค้า ดันพามู่เหยียนที่ท้องโตกลับมาด้วย ถึงไม่พอใจแต่ก็ไม่อาจไล่มู่เหยียนที่ท้องโตใกล้คลอดไปอยู่ที่อื่นได้ อีกอย่างเงินที่ใช้จ่ายอย่างคล่องมือในเรือนก็ล้วนแต่มาจากฝูหยวนที่ส่งมาให้ตลอด

ถึงจะเป็นเช่นนั้น แต่นางถงซื่อก็ทำใจยอมรับมู่เหยียนไม่ได้ ยามที่นางอาศัยอยู่ในเรือนก็ถากถางนางอยู่ตลอด พอคลอดฝูหนิงอันยังไม่ทันพักฟื้นดี ก็ใช้ให้นางเริ่มทำงานในเรือนแล้ว ต่างจากถงเจินสะใภ้ใหญ่ ต่อให้ไม่ทำงานเรือนหรือช่วยงานในนา ถงซื่อก็หลับตาข้างตลอด

นานวันเข้ามู่เหยียนนางก็ทนความร้ายกาจของนางถงซื่อไม่ได้ นอกจากจะใช้ให้นางทำงานเรือน มู่เหยียนยังต้องซักเสื้อผ้าให้พ่อแม่สามีและฝูหลางอีกด้วย งานในสวนในไร่นางก็ต้องไปทำทั้งที่นางไม่เคยทำมาก่อน

เดิมมู่เหยียนเป็นคนงานในร้านขายผ้า ฝีมือนางนับว่าไม่ด้อยกว่าผู้ใดในเรื่องเย็บปัก งานหนึ่งชิ้นบางครั้งทำเงินได้ถึงร้อยตำลึงเงินก็มี แต่ต้องให้นางทิ้งงานเย็บปักมาเข้าไร่ ถึงแม้นางจะยอมหาเงินเพิ่มเข้าเรือน นางถงซื่อก็ไม่ยอมรับข้อเสนอ นางต้องการกลั่นแกล้งเสียมากกว่า

ฝูหยวนเองก็ทนกับความลำเอียงของมารดาไม่ไหว ในวันหนึ่งหลังจากที่เขาจากบ้านไปทำงานถึงสามเดือน กลับมาพบว่าภรรยาและลูกทั้งสองถูกนางถงซื่อใช้งานอย่างหนัก ทั้งยังให้อยู่อย่างอดๆ อยากๆ ทั้งที่ตนเองเป็นผู้หาเงินเข้าเรือน ก็อาละวาดออกมาอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

ฝูเจาเห็นใจบุตรชายคนรองไม่น้อย จึงยอมที่จะให้เขาแยกเรือนไปอยู่กันเองสี่คนพ่อแม่ลูก เพียงแต่ยังคงส่งเงินมาให้ตามเดิมห้ามขาดไปแม้แต่เหรียญทองแดงเดียว ฝูหยวนกับมู่เหยียนยอมรับข้อเสนอในทันที แม้จะต้องเหนื่อยเพิ่มกว่าเดิม แต่ก็คงดีกว่าอยู่ในเรือนที่มีแต่เสียงด่า ดูแคลนตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างจนตะวันตกดิน