جميع فصول : الفصل -الفصل 10

ครอบครัวฝูหยวนใช้ชีวิตกันอย่างสงบเรียบง่ายอยู่ที่เรือนหลังน้อยท้ายหมู่บ้าน จนวันหนึ่งสหายของฝูหยวนก็มาเอ่ยชวนสองสามีภรรยาไปทำงานค้า งานปักของมู่เหยียนที่ตนเคยฝากไปขาย ได้รับความสนใจจนโรงผลิตผ้าในเมืองโจวตงต้องการให้มู่เหยียนไปพูดคุยเรื่องการค้าด้วยกันตระกูลมู่ก่อนที่จะเสียชีวิตจากโรคระบาด จนเหลือทายาทเพียงมู่เหยียนคนเดียว เดิมเคยเปิดโรงปักผ้าที่เมืองซูตง ผ้าปักสองหน้าเป็นสิ่งที่คนตระกูลมู่ชำนาญที่สุด อีกทั้งยังไม่ยอมสอนให้คนนอกได้รู้ พอสิ้นคนภายในตระกูลไป จึงมีเพียงมู่เหยียนเท่านั้นที่ทำออกมาได้ดีกว่าคนงานที่ยังมีชีวิตรอดหากฝูหยางไม่ล้มป่วยหนักจนเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด มู่เหยียนนางก็ไม่คงไม่ยอมปักผ้าสองหน้าออกมาขายหาเงินรักษาบุตรชายของตนเอง และการขายผ้าปักครั้งนั้นทำให้นางและฝูหยวนต้องออกเดินทางไกลไปเจรจาเรื่องการค้า ฝากบุตรทั้งสองที่ไว้ให้ตระกูลฝูช่วยดูแลฝูหยวนและมู่เหยียนทิ้งเงินไว้ให้มากถึงหนึ่งร้อยตำลึงหวังว่าฝูเจาและนางถงซื่อจะช่วยดูแลบุตรทั้งสองอย่างดี ในตอนแรกนางถงซื่อที่ต้องการเงินหนึ่งร้อยตำลึงก็รับปากอย่างดีว่าจะดูหลานทั้งสองคน อีกทั้งยังคาดหวังว่าเมื่อฝูหยวนและมู่เหยียนกลั

หนิงอันดันตัวน้องชายให้ไปอยู่ด้านหลังตามเดิม นางเช็ดเลือดที่ไหลออกมาจากมุมปากอย่างเย็นชา “ต่อให้ข้าทำงานจนตาย ท่านก็ไม่เคยมองข้าเป็นหลานเช่นนั้น ข้าสองพี่น้องก็จะกลับไปใช้ชีวิตอยู่ที่เรือนท้ายหมู่บ้านกันตามลำพัง” นางดึงมือน้องชายจะเข้าไปเก็บของเสียงร้องของถงเจินก็ดังห้ามขึ้นมาเสียก่อน “ไม่ได้!!! เจ้าจะไปอยู่กันเช่นใด เป็นเพียงเด็กน้อยสองคน บิดามารดาก็ไม่รู้ว่าเป็นตายเช่นใด อยู่ที่นี่ยังมีท่านปู่ ท่านย่า และท่านลุงของเจ้าช่วยดูแล” นางยิ้มเอาใจหนิงอันและฝูหยาง ที่ตอนนี้ถอยห่างไปหลายก้าว เมื่อเห็นนางถงเจินเดินเข้ามาหา“หึ ท่านกลัวว่าต้องทำงานเรือนทั้งหมดเองหรือถึงได้รั้งข้าสองพี่น้องเอาไว้ แต่ท่านไม่ต้องกลัว...ท่านมีบุตรสาวคอยช่วย ไม่เหนื่อยแน่เจ้าค่ะ” นางถงเจินและฝูจินเม่ยเขย่าแขนฝูกุ้ยให้ช่วยรั้งสองพี่น้องเอาไว้“ป้าสะใภ้เจ้าพูดถูก เจ้าจะไปอยู่กันตามลำพังได้อย่างไร อยู่ที่นี่ต่อเถิด ท่านแม่...ท่านก็อย่าได้ไปทุบตีอันเออร์ หยางเออร์อีกเลยขอรับ”หนิงอันยิ้มเยาะออกมา “ข้าไม่ไปก็ได้เจ้าค่ะ แต่ต่อไปข้าจะไม่ลุกขึ้นไปทำอาหารให้คนทั้งเรือนแล้ว ข้าจะยอมทำให้เพียงท่านย่าและท่านปู่เท่านั้น ส่วนเส

หากหนิงอันนางไม่ได้เป็นผู้สร้างตัวละครทุกตัวขึ้นมา นางคงได้สงสัยว่านางถงซื่อจะเกลียดชังอันใดฝูหยวนและครอบครัวของเขานัก แต่เพราะว่ารู้ดี...นอกจากจะตกเลือดจนเกือบตายหลังจากที่คลอดฝูหยวนแล้ว ฝูเจายังลักลอบได้เสียกับแม่หม้ายอีกฟากหนึ่งของหมู่บ้านในช่วงที่นางตั้งครรภ์ฝูหยวนด้วย มันจึงกลายเป็นเรื่องฝังใจนางและโทษทุกสิ่งว่าเป็นเพราะฝูหยวน ที่เกิดมาทำให้ครอบครัวมีแต่เรื่อง“เจ้าตามข้ามามีเรื่องอันใด” ถงเหมาก็พอจะเดาออก เมื่อเห็นห่อผ้าในมือของเด็กทั้งสอง แต่ต้องถามเพื่อความแน่ใจ“นัง...อันเออร์และหยางเออร์จะย้ายกลับไปอยู่ที่เรือนของอาหยวนเช่นเดิม พวกข้าเอ่ยห้ามแล้ว แต่นางดื้อรั้นจะไปให้ได้”ถงเหมามิได้เชื่อนางถงซื่อทั้งหมด เขาหรี่ตามองจับผิดนางถงซื่อ เมื่อเห็นนางหลบสายตาก็หันมามองที่เด็กทั้งสองแทน “ที่ย่าเจ้าพูดจริงหรือไม่”“เจ้าค่ะ ข้ากับน้องชายจะกลับไปอยู่ที่เรือนท้ายหมู่บ้านตามเดิมเจ้าค่ะ”“เจ้าถูกไล่หรือ?”หนิงอันรีบโบกมือปฏิเสธทันที “ไม่ใช่เจ้าค่ะ ท่านปู่ท่านย่าเสียเงินเลี้ยงดูพวกข้ามานานหลายปี ยามนี้ข้าเติบโตจนรู้ความแล้ว ว่าคงมิอาจอยู่เอาเปรียบแย่งอาหารของพี่น้องคนอื่นได้ อีกอย่างท่านพ่

หนิงอันถอนหายใจออกมา เพราะความใจดีของพระเอกเช่นนี้ ทำให้ฝูหนิงอันนางยึดติดกับเขา แม้รู้ว่าเขาจะทำดีกับคนทั่วหมู่บ้าน และที่ทำดีกับนางเพราะสงสารนางสองพี่น้อง มันจึงทำให้ฝูหนิงอันอยากได้เขาเป็นสามี จนทำทุกทาง โดยไม่สนใจว่าถูกหรือผิด“ไม่เป็นอันใดเจ้าค่ะ ขอบคุณท่านมาก พวกข้าสองพี่น้องแม้จะน่าสงสารก็จริง แต่พวกข้าดูแลตนเองได้ อีกอย่าง” นางมองสบตาเขาอย่างจริงจัง “ความใจดีของท่านฆ่าคนได้ ตัวข้ายังไม่อยากจะตายเจ้าค่ะ”เถียนซีโหยว่ไม่เข้าใจในสิ่งที่หนิงอันนางพูด เขาขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ หากเป็นเมื่อก่อนหนิงอันนางย่อมยินดีที่เขายื่นมือเข้าช่วยเหลือ แต่นางในตอนนี้กลับผลักไสเขาออกไป“ผู้ใดจะฆ่าเจ้ากัน”พรืดดด “หากข้าไม่รู้ว่าท่านสอบผ่านซิ่วไฉแล้ว ข้าต้องคิดว่าท่านคงไม่อาจสอบผ่านได้แน่ กลับไปเถิดเจ้าค่ะ เพียงเท่านี้พวกข้าก็รบกวนท่านมากแล้ว”“อืม” เถียนซีโหยว่พยักหน้าเล็กน้อยแล้วกลับออกไปฝูหยางหลังจากส่งเถียนซีโหยว่กลับไปแล้วก็มานั่งกินข้าวเช่นเดิม เขาเองก็สงสัยกับสิ่งที่พี่สาวพูดเช่นกัน “ท่านพี่ ท่านหมายความเช่นใด ข้าเองก็ไม่เข้าใจขอรับ”“หึหึ หยางเออร์ หากมีคนมาทำดีกับเจ้าบ่อยๆ เจ้าจะคิดเข้าข้างต

“ข้าไม่ได้ขโมยนะเจ้าคะ” นางร้องออกมาอย่างร้อนตัว“ข้ายังไม่ได้กล่าวหาว่าเจ้าขโมยเลย แล้วเจ้ารู้หรือว่ามันคือสิ่งใด”“ก็...โสมแดงอย่างไรเล่าเจ้าคะ”“อืม...” เขามองนางอย่างสงสัยเพราะเมื่อครู่สอบถามมาจากฝูหยาง เขาตอบอย่างสับสนด้วยไม่รู้ว่าพี่สาวพาเดินมาไกลถึงเพียงนี้เพื่อหาสิ่งใด หากนางต้องการหาของกินประทังชีวิต หรือสมุนไพรไปขายในเมือง ภูเขาด้านหลังเรือนของนางก็มีไม่น้อยเลย“เออ...ข้าเจอสองหัว แบ่งให้ท่านหัวหนึ่งก็ได้เจ้าค่ะ” แม้นางจะเสียดายที่ไม่ได้โสมแดงทั้งสองหัว แต่จำต้องแบ่งให้เจ้าของที่แท้จริงหนึ่งหัว ในเมื่อเขามาเห็นเข้าพอดี อีกอย่างก็เพื่อปิดปากของเถียนซีโหยว่ไม่ให้นำเรื่องที่นางเจอโสมไปบอกผู้ใดในหมู่บ้าน"ไม่เป็นไร เจ้าพบย่อมต้องเป็นของเจ้า”หนิงอันโบกมือรัว “ไม่ได้เจ้าค่ะ ท่านขุดเก็บไปเถิด ถึงอย่างไรท่านก็ต้องใช้เงินเพื่อรักษาอาการป่วยของท่านป้าและยังต้องเตรียมเงินที่จะใช้เดินทางไปสอบ ข้าได้มาหัวหนึ่งแล้ว คงขายได้มากพอเจ้าค่ะ”เถียนซีโหยว่เม้มปากแน่น ต่อให้เขาอยากได้เพียงใด แต่ก็ดูเหมือนจะหน้าหนาเกินไปหากต้องแย่งมาจากนาง “มันเป็นของเจ้า ข้า...”“รับไปเถิดเจ้าค่ะ ท่านกับท่านป้า