บันทึกรักนางปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง

00 อดีตเทพตกสวรรค์

เฮือก!

เลือดสีแดงสดถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากบาง ร่างงามระหงของหญิงสาวสวมชุดผ้าเก่าๆ มือเรียวค้ำยันรั้วไม้ไผ่เอาไว้ ก่อนจะย่อตัวลงหลบด้านหลัง หญิงสาวเช็ดเลือดที่ริมฝีปากออกมา ก่อนจะถอนธนูที่ปักอยู่ที่แขน จนเลือดแดงผุดออกมาจากปากแผลฉกรรจ์ ไหลอาบกาย

ไม่นานแสงจากคบไฟก็ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงเซ็งแซ่ของคนในหมู่บ้าน ที่กำลังตะโกนกู่ร้องขู่ขวัญนางให้หวาดกลัว ชายหนุ่มร่างบึกบึนที่คล้ายจะเป็นผู้นำในการปราบปีศาจครั้งนี้ เขาได้จูงหมาป่าตัวใหญ่ขนสีขาวแซมดำ มันใช้จมูกดมฟุดฟิด ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้หญิงสาวที่ซ่อนตัวอยู่ พลันนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนของนางก็แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานไล่เจ้าหมาป่าพวกนั้น ราวกับสะกดจิตให้มันนำเหล่าชาวบ้านไปอีกทาง

ครู่หนึ่งพวกชาวบ้านล่าปีศาจก็จากไป หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะวิ่งกระเสือกกระสนหนีไปอีกทาง ฝีเท้าเคยว่องไวกับกลายเป็นช้าลงกว่าครึ่งเพราะอาการบาดเจ็บ พวกชาวบ้านเหล่านั้นสักวันนางจะจับกินให้หมด หลิงหลิง คิดในใจพลางกระเสือกกระสนตน ไปยังริมแม่น้ำแล้วใช้กรงเล็บจิ้งจอกของนางตัดเชือกที่ผูกลำเรือไว้กับท่าน้ำจนขาดสะบั้น ก่อนจะกระโดดลงเรือไปในทันที

นางผู้นี้คือหลิงหลิง ปีศาจจิ้งจอกเก้าหางผู้ฆ่าชีวิตผู้คนมานับไม่ถ้วน เหตุการณ์ที่โดนตามล่าเช่นนี้เป็นเรื่องปกติที่นางต้องประสบ พบเจอ ก่อนเคยเป็นเทพเซียนเวลาผันเปลี่ยน จึงกลายเป็นมารคำนี้ไม่เกินจริงสักนิด

กาลก่อนนางเป็นเทพรับใช้มหาเทพผู้ยิ่งใหญ่แห่งแดนสวรรค์ แต่ได้กระทำความผิดพลาดใหญ่หลวงครั้งหนึ่ง จึงโดนเนรเทศลงมายังโลกมนุษย์ มหาเทพลุ่นอวี้ให้นางสำนึกตนเพื่อจะได้กลับคืนสวรรค์อีกครา แต่หลิงหลิงไม่คิดเช่นนั้น นางไม่อยากกลับแดนสวรรค์ นางไม่อยากกลับไปหาคนที่ไม่เชื่อถือความจริงใจของนาง

วันแล้ววันเล่าบนแดนมนุษย์ นางปีศาจจิ้งจอกเก้าหางออกอาละวาดไปทั่วแดนดิน หมายปองบุรุษหนุ่ม ที่กิเลสหนา ตัณหาราคะมากล้น เพื่อปรนเปรอความสุขสบายให้แก่นาง แน่นอนว่าปีศาจจิ้งจอกเช่นนางมีอายุยืนยาวมากกว่า มนุษย์ทั้งยังมีเวทมนต์คงรูปลักษณ์ได้

หลายครั้งที่นางเข้าวังไปเป็นสนมของจักรพรรดิ แต่เมื่อทุกคนรู้ว่านางเป็นปีศาจ หลิงหลิงก็จะหนีไปอยู่เมืองอื่น ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนเช่นนี้ไปเรื่อยๆ กระทั่งตอนนี้นางก็มีอายุมากถึง 99 ปีของโลกมนุษย์

นางปีศาจจิ้งจอกผู้นี้อยู่มาเกือบหนึ่งศตวรรษ ทว่าใบหน้าสวยงามของนางก็ยังดูอ่อนเยาว์ ไม่แพ้เด็กสาววัยแรกแย้ม ผิวขาวจัดดุจหิมะแรก ร่างงามระหงสะโอดสะองดึงดูดบุรุษเพศให้ลุ่มหลงในเสน่ห์ของนาง

ทว่านางปีศาจสร้างความเดือดร้อนให้โลกมนุษย์มากเกินไปแล้ว....

“หลิงหลิง...เจ้าไม่คิดจะกลับแดนสวรรค์อย่างนั้นรึ?”ฝ่ามือหนาตบเบาๆ เข้าที่ใบหน้างามของปีศาจจิ้งจอกจนเป็นรอยแดง หลิงหลิง ที่กำลังนอนหลับอยู่บนลำเรือปรือตาขึ้นมามองคนตรงหน้า

“สายลมเหนือ เจ้ามาทำไม?”อี้ฉิง เทพวายุ ที่กาลก่อนเคยรับใช้มหาเทพที่ตำหนักเดียวกัน ได้รับคำสั่งให้มาเตือนสติหลิงหลิงหลายต่อหลายครั้ง แต่นางปีศาจก็ไม่เคยฟังคำของเขา

“บาดเจ็บมาอีกแล้วใช่ไหม?”แทนที่จะช่วยเหลือมือหนากลับตีซ้ำลงไปที่บาดแผลของนาง

“โอ้ย เจ้าสายลมบ้า!! ข้าเจ็บนะ!” สตรีร่างบางร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด

“เจ็บสิดีจะได้จำ ที่ข้ามาในวันนี้มาเตือนเจ้าด้วยความหวังดี หากเจ้ายังไม่หยุดดูดวิญญาณสังหารมนุษย์มหาเทพจะไม่มีวันให้อภัยเจ้า!”

“ช่างเขาสิ ข้าไม่สนใจอยู่แล้ว ในเมื่อคิดว่าข้าเป็นมาร ข้าก็ย่อมไม่ขัดพระประสงค์”

“หลิงหลิง เจ้ากำลังประชดประชันทำตัวเหมือนเด็กๆ แต่ตอนนี้เรื่องที่เจ้าออกอาลาวาดแดนมนุษย์ล้วนรู้กันไปจนทั่ว ไม่ใช่มีแค่เหล่ามนุษย์ที่จะตามล่าเจ้า เทพอัคคี จอมมารหรือกระทั่งเซียนเล็กๆ ก็อยากจะปราบเจ้า”ใครก็ตามที่สังหารนางได้ คนผู้นั้นจะได้ครอบครองพลังจิ้งจอกเก้าหาง เทพจิ้งจอกกลับใจเป็นมารมีหรือพลังตบะจะไม่แก่กล้า

“ช่างเถอะๆ เจ้ามีสิ่งใดให้ข้ากินบ้าง”หลิงหลิง ไม่อยากจะสนใจอี้ฉิงนัก มือเรียวแย่งห่อผ้าในมือเขาไปต่อหน้าต่อตา

อี้ฉิงพยายามจะแย่งคืนมา นางจิ้งจอกกลับหยิบขนมเปี๊ยะแผ่นใหญ่ขึ้นมากัดประทังความหิว นางดูดวิญญาณชายหนุ่มมา สอง ดวง เพื่อเพิ่มพลังจิต แต่นี่นางก็ล่องเรือมาหลายวัน แล้วนางยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง นางจิ้งจอกกินอาหารในห่อผ้าจนหมดเกลี้ยง ทว่าสีหน้าของอี้ฉิงกับไม่สู้ดีนัก

กระทั่งเรือมาหยุดอยู่ที่ท่าเรือเล็กๆ ที่ตีนเขา มองไปลิบๆ มีกระท่อมอยู่ไม่ไกลนัก หลิงหลิงโยนเชือกไปคล้องกับเสาท่าน้ำ ก่อนจะก้าวขึ้นฝั่ง

ทว่าจู่ๆ ความรู้สึกปั่นป่วนก็เกิดขึ้น จนร่างบางล้มลงไปกับพื้นไม้กระดานของท่าน้ำ อี้ฉิงทอดสายตามองนาง ทว่าไม่ได้เข้ามาช่วยเหลือ เขาเลือกที่จะหลบสายตา หลิงหลิงตวัดสายตาคมมองอี้ฉิง ก่อนจะกระอักเลือดออกมาอย่างต่อเนื่อง

“เจ้าวางยาข้า?”

“ข้าขอโทษ ข้าไม่อยากให้เจ้าก่อกรรมทำเข็ญอีกแล้ว”

“สายลมเหนือเจ้าคนถ่อย!!”

“เจ้าจะด่าข้าอย่างไรก็ช่าง ข้าไม่สนในเมื่อเจ้าดื้อด้านไม่ยอมเชื่อ ก็จงใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในกระท่อมหลังนี้จนถึงวาระสุดท้ายในชีวิตของเจ้าเถิด”อี้ฉิงปาดน้ำตา ก่อนจะหันหลังให้และหายตัววับไปในทันที ทิ้งให้หลิงหลิงกำหมัดแน่นทุบพื้นปังๆ อย่างเจ็บแค้น

ยาพิษที่หลิงหลิงได้กินเข้าไปนั่นอยู่ในขนมเปี๊ยะ พิษของต้นหนามชือสว่าน ต้นไม้ในป่าลึกแดนมาร หากได้ดื่มกินเข้าไปก็ยากที่จะรอดชีวิต พิษของมันจะค่อยๆ แทรกซึมเข้าไปในกายช้าๆ และตายไปในที่สุด หากอยากรักษาชีวิตเอาไว้จำเป็นจะต้องงดใช้พลังปราณโดยเด็ดขาด ยามนี้นางจิ้งจอกอย่างหลิงหลิงไม่ต่างอะไรจากมนุษย์คนหนึ่ง ที่ไม่สามารถใช้พลังอะไรได้อีก

มือเรียวกำด้ามขวานให้มั่นแล้วผ่าลงไปที่ฝืนไม้แห้งให้เป็นซีกๆ เพื่อก่อไฟให้ความอบอุ่นแก่ร่างกาย อี้ฉิงคงอยากให้นางเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น ไม่อยากให้นางไปก่อกรรมทำเข็ญใดอีกสินะ หลิงหลิงคิดในใจ คะเนดูแล้วจากพิษที่ได้รับนางอาจจะอยู่บนโลกมนุษย์ได้อีกสัก สอง ปี ปีศาจจิ้งจอกสาวถอนหายใจเบาๆ กับตนเองถึงอย่างไรนางก็ไม่มีวันยอมกลับไปแดนสวรรค์ง่ายๆ แน่

หลังจากลำบากตรากตรำมา 3 วัน หลิงหลิงก็ปัดกวาดเช็ดถูบ้านไม้จนสะอาด บาดแผลบนตัวของนางสมานด้วยพลังปราณ แม้ว่าหลังจากใช้พลังจะกระอักเลือดออกมาก็ตาม หลิงหลิงล้มตัวนอนลงบนเตียงฟูกเก่าๆ ขาดวิ่น พรุ่งนี้เช้านางจะต้องออกไปหาเก็บสมุนไพรในป่ามาขาย น่าจะได้ที่นอนใหม่และเสื้อผ้าที่ให้ความอบอุ่น แก่คนที่พึ่งเป็นมนุษย์เช่นนางแน่

จิ้งจอกสาวหารู้ไม่ว่าอีกด้านหนึ่งของภูเขามีกองกำลังทหารกล้าแห่งแคว้นเหลียง กับแคว้นโจวกำลังสู้รบกันอย่างดุเดือด เลือดไหลนองเต็มพื้น เสียงดาบฟาดฟันกระทบกันบนยอดเขาดังลั่น แม่ทัพหวังหรือ ‘หวังซุนเจียน’ วีรบุรุษหนุ่มหยัดกายอยู่บนหลังม้า หลังทหารคนสนิทหักหลังสมคบคิดกับแคว้นเหลียง หลอกล่อเขาให้นำกำลังทหารเพียงบางส่วนมาออกรบ ปลายดาบที่แกว่งไกวครั้งแล้วครั้งเล่า แม้เก่งกาจก็ไม่อาจต้านกองกำลังที่มีมากมายได้ สุดท้ายทั้งกองทัพก็เหลือเพียงแม่ทัพหวังเพียงผู้เดียว

“หวังซุนเจียน ส่งป้ายอาญาสิทธิ์กองทัพโจวมาให้ข้าเสียดีกว่า!!”เสียงอู่ซานรองแม่ทัพผู้คิดคดเอ่ยขึ้น ขณะที่แม่ทัพหวังกำลังปีนป่าย เกาะแกะต้นไม้และเนินดินที่สูงชันขึ้นไปบนยอดเขา ทหารหลายสิบนายเร่งระดมกำลังติดตามมา ก่อนที่หวังซุนเจียนจะวิ่งมาจนถึงขอบหน้าผา

“เจ้าคงไม่คิดจะตายไปพร้อมกับป้ายนั่นหรอกใช่ไหม?”

“ข้ายอมตาย ยังดีซะกว่ามอบป้ายอาญาสิทธิ์แก่คนคิดคดเช่นเจ้