มีบางอย่างเกิดขึ้ันในใจนั่น

“พี่สาว ข้าอยากเข้าไปอยู่ในวังกับท่าน”ฟางหลานยิ้มอ่อนโยนเอ็นดูน้องสาวยิ่งนัก

“พี่สาวจะพูดกับท่านพ่อให้เจ้าเอง”

“พี่สาวใจดีที่สุด”ฟางหลานลูบหัวน้องสาวเบาๆ

“ไปนอนได้แล้ว นอนดึกดื่นเดี๋ยวไม่สวยใบหน้าบูดเบี้ยวนะ”อิงนายิ้มก่อนจะวิ่งออกจากห้องไป

ฟางหลานถอนหายใจ องค์ชายใหญ่ผู้นั้นแค่เพียงพบกับฟางหลานในครั้งแรกครั้งเดียวเขาถึงกับลงทุนมาสู่ขอ

“องค์ชายใหญ่เป็นผู้เดียวที่ฝ่าบาทวางพระทัยอย่างมากในอนาคตอาจได้รั้งตำแหน่งไท่จือ”ใต้เท้ากวงและฮูหยินต่างดีดลูกคิดรางแก้ว ฟางหลานก้มหน้านิ่ง ไม่เอ่ยคำคัดค้าน จะคัดค้านได้เช่นไรกันในเมื่อตลอดเวลาที่ผ่านมา ก็ไม่เคยทำตัวดื้อดึงเช่นเดียวกับอิงนา

ตำหนักจันทร์เคียงฟ้า ที่ยิ่งใหญ่งานเลี้ยงสมรสผ่านไปพิธียกน้ำชาคารวะบรรพบุรุษก็ผ่านไปเช่นเดียวกัน ฟางหลานสีหน้าเป็นกังวลแต่อิงนากลับเจื้อยแจ้วสนุกสนาน

“พี่สาว วังหลวงนี่ช่างใหญ่โตเสียจริงอิงนาคงใช้เวลาเป็นแรมเดือนจึงจะสำรวจได้ทั่วถึง”อิงนาอาภรณ์สีชมพูสวยหวาน ในวัยสาวเริ่มต้นนั้นใบหน้างดงามสดใสไม่แพ้ ฟางหลาน ทว่าฟางหลานกลับมีสีหน้าเศร้าสร้อยเกินไปแม้ฟางหลานจะอยู่ในอาภรณ์สีแดงสดใส

“น้องสาวพี่ซุกซน ยิ่งนักไม่เกินสามวัน คงเดินจนทั่ว”วิ่งทะลุเข้าไปด้านในห้อง

“องค์ชายใหญ่เสด็จ…”อิงนาวิ่งกลับมายืนเสนอหน้า หมิงเซ่อยิ้มอ่อนโยนมองไปที่ฟางหลาน สบตาฟางหลานที่สีหน้าเรียบเฉย

“องค์ชาย”เอ่ยปากทักเบาๆ

“เจ้าแต่งเข้าตำหนักจันทร์เคียงฟ้าแต่กลับพาน้องสาวมาวิ่งเล่นสนุกสนานวันนี้วันแต่ง เจ้าจึงต้องอยู่ในห้องหอจึงดี”ทอดเสียงอ่อนโยนหวานฉ่ำ อิงนาเผลออมยิ้ม

“คุณหนูอิงนาเจ้าขา บ่าวพาไปเดินเล่นข้างนอกจะดีไม่น้อย”นางกำนัล พูดเบาๆ ด้วยความเกรงใจ อิงนายิ้มแก้มปริ

“พี่สาว พี่สาวคุยกับองค์ชายไปก่อน อิงนาไปเพียงครู่รับรองไม่ให้พี่สาวต้องห่วงใย”วิ่งแจ้นออกไปทันที หมิงเซ่อหันมามองฟางหลานที่เอาแต่ก้มหน้า คืดไปเองว่าอีกคนเขินอาย จูงแขนของฟางหลานยังแท่นนอนทรุดกายนั่งบนแท่นนอนฉุดแขนฟางหลานให้นั่งลงข้างๆ

“หวางเฟย”

“องค์ชาย ฟางหลาน…”พูดได้เพียงแค่นั้นทั้งๆ ที่อยากจะบอกว่ายังไม่พร้อมจะเป็นของเขาในวันนี้ แต่ร่างบางก็ถูกโน้มลงบนแท่นนอนนุ่ม เปลวเทียนลามเลียไปครึ่งเล่มถูกเป่าให้ดับลง ริมฝีปากถูกปิดสนิท

เช้าสดใส อิงนาบิดขี้เกียจบนแท่นนอน ความตื่นเต้นยังไม่หายไปวันนี้ตั้งใจจะเดินสำรวจให้ไกลหน่อยเมื่อคืนกว่าจะกลับไปที่ห้องพี่สาวก็พบว่าฟางหลานดับไฟมืดมิด นางกำนัลหน้าห้องส่งเสียงห้าม บอกว่าพี่สาวอยู่กับองค์ชายห้ามใครกวนใจ อิงนาถูกพามานอนอีกห้องภายในตำหนักจันทร์เคียงฟ้า ไม่ทันได้จัดการตัวเองวิ่งออกจากห้องไปทั้งที่สวมเพียงชุดสีขาวบางเบาผมยาวสลวย เต็มแผ่นหลังใบหน้าสดใสงดงามแม้จะเพิ่งตื่นนอนก็ตาม ตั้งใจไปหาฟางหลานเพื่อขออนุญาตเดินเที่ยวชมวังหลวงอีกวัน หากไม่บอกเกรงว่าฟางหลานจะเหงา มารดาบอกให้อิงนาคอยอยู่เป็นเพื่อนพี่สาวหากเข้ามาอยู่ในวังหลวงห้ามปล่อยให้ ฟางหลานอยู่เพียงลำพังตัวเองเอาแต่เที่ยว เล่นอิงนาคิดว่ามารดารักและเป็นห่วงพี่สาวเสียจริงคงกลัวว่าฟางหลานจะเหงาจึงอนุญาตให้อิงนาเข้ามาอยู่ในวังเป็นเพื่อน

วิ่งด้วยความเร่งรีบ สะดุดเข้ากับก้อนหินบนทางเท้า ทอดยาวสู่ตัวห้องพักอิงนาเจ็บจนต้องทรุดกายลงกับพื้นนั่งลงชันเข่ามองข้อเท้าที่เขียวซ้ำบวมเปล่งทันตาเห็น

หมิงเซ่อ เกือบจะเดินผ่านไป

“เป็นอะไรไป”

“อิงนาล้ม เจ็บจริงเชียว”เงยหน้าจากข้อเท้าขึ้นมองสบตาคมของหมิงเซ่อที่มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก แต่เมื่อเห็นสภาพของอิงนา หมิงเซ่อกลับเบิกตากว้าง ใบหน้างดงามสดใส อาภรณ์บางเบารัดรูปมีส่วนโค้งส่วนเว้าผิดกับ อิงนาที่เขาเห็นในครั้งแรกอาจเป็นเพราะอาภรณ์ที่สวมใสบางเบารัดรูป จะว่าไปอิงนางดงามกว่าฟางหลาน เพียงแต่ยังเด็กนัก ถอนหายใจยาว

“ลุกขึ้น”พูดพร้อมกับเอามือไพล่หลัง

“ลุกไม่ไหว เจี่ยฟู (พี่เขย) ไปเสียเถอะข้านั่งนี่นานหน่อยค่อยยังชั่วจึงจะลุกขึ้น”หลบตาคม หมิงเซ่อก้าวเดินจากไป อิงนาคลำที่ข้อเท้าแต่เพียงอึดใจ หมิงเซ่อกลับหันหลังกลับมาซ้อนร่างเล็กไว้ในอ้อมแขนพาเดินลิ่วไปยังห้องของฟางหลาน อิงนาลอบมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลา อ้อมแขนอบอุ่นที่มีสีหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึกใดใด

“อิงนาเป็นอะไรไปน้องพี่”ฟางหลานลุกจากแท่นนอนจากสีหน้าเศร้าสร้อยเปลี่ยนเป็นสีหน้าร้อนรนเมื่อเห็นว่าอยุ่ในอ้อมแขนของหมิงเซ่อแล้วยังข้อเท้าที่บวมเป่ง เหลือบตามองหมิงเซ่อที่วางอิงนาลงบนแท่นนอน ก่อนจะก้าวออกจากห้องไปไม่เอ่ยคำใด