Mag-log inเฉินเพ่ยอวี้คือนางร้ายเกรดบีปี2568ที่อยากมีวาสนาเป็นปลาเค็ม ใครจะคาด วันหนึ่งเธอจะตายเพราะอุบัติเหตุแล้วมาโผล่ในปี2533ในร่างของลู่หลันถิงตัวซวยแห่งบ้านลู่ ไหนละชีวิตปลาเค็มที่เธอใฝ่ฝัน!
view moreVictoria Zara Jane Cruz (AUTHOR POV) POV___
Masayang tinatahak ni Zara ang opisina ng kaniyang asawa. Magaang ang kaniyang mga hakbang, hindi rin niya mapigilan ang kaniyang sareli na mapangiti. Mahigpit ang pagkakahawak niya sa dala-dala niyang paper bag at sa loob nito ay may lamang pagkain na buong pagmamahal niyang niluto kaninang umaga. Pinag-isipan niya pa kung ano ang paboritong ulam ni Daylen na siguradong magugustuhan niya, peru may kunting kaba at pag aalala siyang nararamdaman at iniisip niya na kung sapat ba ang timpla, kung magugustuhan ba ito ng kaniyang asawa kahit abala ito sa trabaho. “Siguro pag nakita niya ’to, matutuwa siya,” pag papagaan niyang bulong sa sarili, at bahagyang napangiti. Pag hinto ng elevator ay agad siyang natigilan. Huminga muna siya ng malalim at lumabas, agad siyang sinalubong ng malamig na hangin mula sa air conditioning. Tahimik ang paligid, tanging tunog ng mga keyboard at mahihinang usapan ng mga empleyado ang maririnig. Dire-diretso siyang naglakad papunta sa opisina ng kaniyang asawa—ngunit bago pa man siya makarating, may humarang sa kaniya. “Ma’am, sandali lang po.” Napahinto si Zara at tumingin sa babaeng nasa harapan niya. Agad naman siyang napakunot nuo—sa sekretarya ni Daylen. Maayos ang ayos nito, ngunit ang tono ng boses ay malamig at tila may bahid ng pag-aalala na mas lalong ikinalito ni zara. “Nandito po ako para kay Daylen,” mahinahong sagot ni Zara, bahagyang itinaas ang paper bag. “May dala lang sana akong pagkain para sa kaniya.” Ngunit hindi man lang ngumiti ang sekretarya. Sa halip, bahagya itong umiling. “Pasensya na po, ma’am. Busy po si Mr Cruz ngayon. May importante po siyang meeting.” Parang may malamig na hangin na dumaan sa dibdib ni Zara. Saglit siyang natahimik. At Tumingin siya sa pinto ng opisina ng kaniyang asawa na nakasarado. Walang kahit anong indikasyon kung ano ang nangyayari sa loob. “Ganun ba…” mahina niyang aniya. Napatingin siya sa paper bag na hawak niya. Ilang segundo siyang nag-isip. Ibibigay ba niya ito? O siya na lang mismo ang maghihintay? “Pwede niyo pong iwan na lang sa akin, ma’am. Ako na po ang magbibigay kay sir,” dagdag pa ng sekretarya, at bahagyang inilahad ang kamay Nagdalawang-isip pa si Zara. May kung anong pakiramdam sa dibdib niya na hindi niya maipaliwanag—isang kakaibang kaba, o marahil ay pag-aalinlangan. Ngunit sa huli, napabuntong-hininga na lamang siya. “Sige… pakibigay na lang sa kaniya,” mahinang sabi niya, saka iniabot ang paper bag. “Salamat po,” tugon ng sekretarya, ngunit walang emosyon ang boses nito. Bahagyang ngumiti si Zara, kahit pilit, saka dahan-dahang tumalikod. Unti-unti siyang naglakad palayo, pilit kinakalma ang sarili. “Okay lang ’yon… busy lang siya,” bulong niya. “Maiintindihan ko naman.” Ngunit habang papalayo siya, may bigla siyang naalala kaya agad siyang Napahawak sa kaniyang kamay ng makita niya ang wedding ring ng kaniyang asawa na araw-araw nakakalimutan ng asawa niya, kaya lagi niya itong dinadala sa office ng kaniyang asawa “nakooo... Bakit ba naman kasi lagi niyang naiiwan ang kaniyang sing sing” naiiling na bulong ni zara sa kaniyang sarili, agad siyang napabuntong- hininga at agad na bumalik. Hindi na siya nag-isip pa. Mabilis ang kaniyang mga hakbang, tila ba may kung anong nag-uudyok sa kaniya na magmadali. Ngunit pagdating niya sa may desk ng sekretarya, isang eksena ang bumungad sa kaniya na nagpahinto sa kaniyang mundo. Nakita niya ang sekretarya ni daynel at hawak nito ang lalagyan ng pagkain at Dahan-dahan nitong itinatapon sa basurahan—ang pagkain na buong pagmamahal niyang niluto. At walang kahit anong pag-aalinlangan o pang hihinayang man lang sa mukha ng Secretary habang tinatapon ang niluto niya, parang may malakas na puwersang tumama sa dibdib ni Zara. “Ano… ginagawa mo?” Mahina ang kaniyang boses, ngunit sapat para mapalingon ang sekretarya ni daylen. Nagulat ito saglit, ngunit agad ding nakabawi. “Ah—ma’am—” kinakabahang ani ng Secretary Ngunit hindi na niya ito pinatapos. “Tinapon mo?” nanginginig ang boses ni zara ng tanongin niya ito, hindi niya maintindihan kong bakit ito tinatapon ng Secretary ni daylen. “Araw-araw…” bulong niya, halos sa sarili lang. “Araw-araw akong nagluluto para sa kaniya…” Napatingin siya sa basurahan. Nandoon ang pagkaing pinag hirapan niyang lutoin ay napunta lang sa basurahan “Ma’am, hindi po kasi—” “Hindi kasi ano?” biglang taas ng boses ni Zara kaya bahagyang napaatras ang sekretarya. “Huwag mo akong pagsinungalingan,” mariing sabi niya. “Hindi mo man lang ibinigay sa kaniya, hindi ba?” galit na galit na tanong ni zara kays natigilan ang babae sa takot "M-ma'am yun p-po kasi a-ang inutos ni sir na pag may dadalhin kang pagkain ay itapon ko daw po" lakas loob na tugon ng Secretary Agad namang napapikit si Zara, pilit kinokontrol ang sarili. Ngunit hindi niya mapigilan ang galit na unti-unting umaakyat sa kaniyang dibdib. “Nasasayang lang pala lahat…” mahina niyang ani at agad nandilim ang kaniyang paningin at walang kahit anong salita ay Bigla siyang umabante, diretsong tinungo ang pinto ng opisina ni Daylen. “Ma’am, sandali po—!” habol ng sekretarya at sinubukan siya nitong pigilan, hinawakan ng babae ang kaniyang braso upang pigilan si zara. “Hindi po kayo pwedeng pumasok—” nag aalalang pigil ng Secretary ngunit mas malakas si Zara. “Bitawan mo ako.” Malamig na ani ni zara ngunit puno ng determinasyon , sinubukan pa siyang pigilan ng sekretarya, ngunit sa huli, napaatras din ito—At sa isang iglap tuloyan ng nabuksan ni zara ang pinto. Parang huminto ang mundo ni zara ng makita niya ang kaniyang asawa na may babaeng nakaupo sa hita ni daylen habang sarap na sarap sa ginagawa nilang pag hahalikan, Hindi niya maipaliwanag ang kaniyang nararamdaman halo-halong emosyon ang kaniyang nararamdaman sa sandaling yun. “Daylen…” Mahina ang kaniyang boses, at halos hindi na marinig. TO BE CONTINUEตอนพิเศษตัดปัญหาบ้านจั๋วไปแล้ว ใครจะคิดบ้านลู่กลับเกิดปัญหาขึ้นมา และจะเป็นใครได้อีกที่สร้างเรื่องหากไม่ใช่ยายแก่สารพัดพิษหลินฟางหรือย่าลู่ หญิงชราแอบมาขโมยเงินก้อนที่เสียนอี่เตรียมจะนำไปขยายโรงงานเอาไปให้ครอบครัวลู่เสียนเซิ่ง ที่ถูกเจ้าหนี้ตามฆ่าเพราะติดหนี้ก้อนโต (เกือบล้านหยวน)หลันถิงทราบเพราะแม่เลี้ยง (ซ่งอวี้) โทร.มาบอก หญิงสาวโกรธมาก อี้เหิงที่ทราบก็ถามเธอว่าอยากให้เขาจัดการคนพวกนี้แบบไหน หลันถิงนิ่งไปพักใหญ่ แต่สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจบอกให้สามีจัดการในแบบของเขาได้เลย เธอกับหญิงแก่มหาภัยไม่เกี่ยวกันนานแล้ว ยิ่งคนบ้านลู่รองหรือาผู้ชายกับอาสะใภ้เธอยิ่งไม่เคยผูกพันอี้เหิงจับศีรษะภรรยาแล้วชมว่า “ดี” พร้อมกับบอกว่าคนเราต้องใจเด็ดแบบนี้ คนที่เคยลงมือฆ่าเราเธอไม่จำเป็นต้องนับใครเป็นญาติ หลันถิงจึงว่าฉันถือคติทำให้คนเกลียด...ยังพูดไม่จบอี้เหิงก็ต่อว่า...อายุยืนหมื่นปี แล้วก็หัวเราะ หลันถิงจึงหัวเราะตาม พร้อมกับบอกสามีว่าชีวิตคนเราก็แบบนี้ต้องเห็นแก่ตัวบ้างใจดีเกินไปตายมามากแล้วอี้เหิงเห็นหลันถิงแกร่งแบบนี้เขาจึงเล่าถึงอู่กวงกับหลินอิงว่าตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง เขาบอกกับหลันถิงว่าตนเองปล่
ตอนที่ 45 ||อวสานสองเดือนต่อมา...อี้เหิงเริ่มเห็นว่าหลายสิ่งที่หลันถิงเคยพูดไว้ในคืนนั้นเริ่มเกิดขึ้นจริง ข่าวลือเรื่องเขตเศรษฐกิจใหม่ที่เซี่ยงไฮ้สะพัดไปทั่ววงการการเงินในเงามืด เขาใช้เส้นสายตรวจสอบทุกแหล่งข้อมูลและพบว่า ทุกอย่างกำลังจะเป็นจริงตามที่เธอบอกไม่มีผิด บวกกับเหตุการณ์เล็กน้อยอีกหลายเหตุการณ์ล้วนเป็นจริงทำให้เขายิ่งคิดว่าความฝันของหลันถิงน่าจะเป็นฝังบอกอนาคตจริงๆค่ำหนึ่งในห้องทำงาน เขาเปิดแฟ้มข้อมูลพลางสูบลมหายใจลึก “ถิงถิง…ดูท่าฝันของเธอจะไม่ธรรมดาแล้วล่ะ”หลันถิงวางแก้วชาลงบนโต๊ะ พลางหัวเราะเสียงหวาน รอยยิ้มที่อ่อนโยนแต่มีความมั่นใจในตัวเองแผ่ออกมา “เห็นไหมคะพี่…ฉันไม่ได้พูดเพ้อเจ้อเลยสักนิด”อี้เหิงขำเบา ๆ ก่อนเอ่ยเล่น ๆ “พี่เริ่มจะเชื่อแล้วจริง ๆ ว่าเมียพี่อาจจะมาจากอนาคตก็ได้”หลันถิงทำหน้าทำตาประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนยิ้มเจ้าเล่ห์เขาโน้มตัวไปใกล้ พลางเอื้อมมือคว้าข้อมือเล็กของเธอมากุมไว้เบา ๆ “หรือไม่ก็…เป็นนางฟ้า หืม?”หลันถิงหัวเราะคิกคัก “พี่อี้! ฉันห่างไกลคำว่านางฟ้าเยอะมาก ยิ่งนางเอก…ยิ่งไกลเต็มที่ หลันถิงคนนี้ก็มีแต่จะเป็นนางร้ายเต็มตัว!”อี้เหิงยิ้มมุมปาก ดวงต
ตอนที่ 44 || ฝันบอกอนาคตของหลันถิงหลังจบมื้อค่ำดึก อี้เหิงกับหลันถิงขึ้นมานั่งดื่มชาดอกไม้ที่ระเบียงห้องนอนเพื่อรอให้อาหารย่อย แสงไฟยามค่ำส่องสว่างไสว กลิ่นชาอ่อน ๆ ผสมกลิ่นลมเย็นยามค่ำ ทำให้บรรยากาศเงียบสงบอย่างแปลกประหลาดหลันถิงนั่งถือถ้วยน้ำชาแน่นิ่งมาครู่ใหญ่ ในใจของหญิงสาวกำลังกังวล เธอจ้องไปยังความมืดข้างนอกมากกว่าจะมองสามีที่นั่งตรงข้าม อี้เหิงย่อมสังเกตเห็นแล้วแต่เขายังเงียบอยู่ เพราะอาการของหลันถิงดูเหมือนเธอจะมีเรื่องในใจ เขาไม่รีบร้อนปล่อยให้เมียตัวน้อยอยู่กับตัวเองครู่หนึ่ง จึงได้เอ่ยถามเสียงทุ้มต่ำแต่อบอุ่นเหลือเกิน“หลันถิง เธอต้องการอะไรจากพี่ก็พูดมาเถอะ ระหว่างผัวเมียเราไม่ต้องเกรงใจกัน” น้ำเสียงของเขาเรียบแต่หนัก แน่วแน่สื่อความหมายดังที่พูดออกไปทุกคำคำพูดนั้นทำให้หลันถิงชะงัก ใบหน้าเธอร้อนผ่าวขึ้นเล็กน้อยก่อนพยายามข่มใจให้ยิ้มกลบความรู้สึกหวาดกลัวว่าหากตนเองพูดสามีเธอจะไม่คิดว่าเธอเพ้อเจ้อไปเอง“นี่พี่อี้มองออกเลยเหรอ… แหม เขินเลยนะเนี่ย” หลันถิงพูดคล้ายหยอกเย้าสามีเพื่อไม่ให้บรรยากาศตึงเครียดเกินไปอี้เหิงยิ้มมุมปาก ดึงร่างเล็กมานั่งบนตักอย่างคุ้นเคยและเขาอยากบอก
ตอนที่ 43||การตัดสินใจเด็ดขาดของอี้เหิงหลันถิงรีบพูดเสียงสั่น แต่ยังไม่ทันพูดจบ ร่างบางก็ถูกแขนแข็งแรงโอบอุ้มขึ้นจากท่านั่งคุกเข่าโดยเขาก็กลับลงมานั่งในอ่างเช่นเดิม แล้ววางร่างเล็กลงคร่อมตักแกร่งกลางอ่างทันที น้ำกระเซ็นจนล้นขอบอ่างลงเปียกพื้นแต่อี้เหิงหรือจะสนใจ“ลองขย่มพี่เองสักครั้งสิ” เขากระซิบเสียงแหบพร่าที่ข้างหู ริมฝีปากกัดติ่งหูเล็กแรงพอให้เธอสั่นสะท้าน“ไม่เอา!” เธอส่ายหน้าสุดแรง แต่เขากลับจับสะโพกกลมแน่น กดลงตรงแก่นกายแข็งกร้าวที่เพิ่งคืนชีพอีกครั้ง ความร้อนผ่าวกระแทกตรงจุดอ่อนไหวทำให้หลันถิงสะดุ้งเฮือก“อย่าดื้อ...เดี๋ยวพี่ทิปอีกห้าหมื่น” เสียงทุ้มต่ำล่อลวงคนชอบเงินหลันถิงยังไม่ทันปฏิเสธเพราะรอบนี้เธอเหนื่อยแล้วอีกห้าหมื่นก็ไม่เอา แต่ปลายแท่งร้อนก็สอดแทรกเข้าไปในกายคับแน่นอย่างรวดเร็ว เสียงกรีดร้องหวานปนแหบพร่าหลุดจากปากหลันถิง น้ำตาคลอเมื่อความใหญ่โตดันลึกเข้าไปสุดทางในคราวเดียว“อ๊ะ...พี่อี้ มันเจ็บนะ!” เธอทุบอกเขาเบา ๆ แต่เสียงครางแหบพร่ากลบความโกรธไปหมดสิ้น“ก็เจ็บแค่แรก ๆ ทุกครั้งไม่ใช่หรือไง เดี๋ยวขยับเธอก็เสียวไปกับพี่ทุกที...” เขาหัวเราะต่ำในลำคอ แล้วดันสะโพกเธอขึ้
ตอนที่ 40 ||กลับปักกิ่งในเย็นวันหนึ่ง หลังจากมาอยู่ฮ่องกงได้สองเดือนกว่า อี้เหิงก็กลับมาพร้อมข่าวดี ธุรกิจฝั่งฮ่องกงที่เคยมีปัญหาเพราะเฉินซือกรุปคอยขัดแข้งขัดขาเริ่ม สงบลง แต่ในโลกของมาเฟีย ความสงบ ไม่เคยอยู่ได้นานทว่าคราวนี้อี้เหิงมั่นใจว่าเขาจัดการต้นตอแห่งปัญหาได้ดีแล้ว ปัญหาต่าง ๆ หลังจากนี้ค
ตอนที่ 37 ||หลันถิงถูกยิง!จั๋วอี้เหิงแน่ใจเดี๋ยวนั้นพวกมันล็อกเป้าหมายแล้ว ไม่ใช่เขาแต่กลับเป็นเมียของเขาอย่างชัดเจน มาเฟียหนุ่มซึ่งผ่านเหตุการณ์ลอบสังหารมาเกินสิบครั้งตาโต เขาดึงปืนพกออกมาจากช่องเก็บลับเล็งเป้าไปยังหนึ่งในสองคันตามสัญชาตญาณ“อาเฟย หยุดรถ!”เขาตะโกนสั่งก้อง ความตึงเครียดถาโถมอัดแน
ตอนที่ 36 ||มาเฟียถูกเมียเมินสิบเจ็ดวันหลังเหตุการณ์ร้ายที่สุดในชีวิตของถังซิน ทุกอย่างดูเหมือนกลับสู่ความสงบ แต่สำหรับจั๋วอี้เหิง คำว่า สงบสุข ไม่มีอยู่จริงอีกแล้วไม่ใช่งานที่ทำให้มาเฟียหนุ่มกลัดกลุ้ม หากแต่เป็นเรื่องส่วนตัวต่างหาก เพราะธุรกิจของเหิงไท่กรุปบนเกาะมาเก๊าดำเนินไปอย่างราบรื่น ไม่มีอ
ตอนที่ 34 ||เอาหน้าแต่ได้ใจเมียวันใหม่มาเยือน ท้องฟ้าเพิ่งเริ่มสว่าง เสียงนกยามอรุณดังแว่วอยู่ไกล ๆ ทว่าในห้องพักพิเศษชั้นสี่ของโรงพยาบาลกลับยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อหลันถิงนั่งนิ่งอยู่ข้างเตียง คนป่วยยังหลับลึกเพราะฤทธิ์ยาถังซินหลับลึก ใบหน้าซีดขาวของเธอเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ มุมปากเล็กแตกอ











