วาสนานางร้ายยุค90s

วาสนานางร้ายยุค90s

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-10-24
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
48Bab
3.2KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เฉินเพ่ยอวี้คือนางร้ายเกรดบีปี2568ที่อยากมีวาสนาเป็นปลาเค็ม ใครจะคาด วันหนึ่งเธอจะตายเพราะอุบัติเหตุแล้วมาโผล่ในปี2533ในร่างของลู่หลันถิงตัวซวยแห่งบ้านลู่ ไหนละชีวิตปลาเค็มที่เธอใฝ่ฝัน!

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทนำ ||ชีวิตนางร้ายเกรดบี

「彼と結婚してからもう二十年が経つのね……」

暁(あかつき)家の令嬢であり、今は神宮司夫人である瀬奈(せな)は広い部屋でポツリと呟いた。

彼女は今日もある人物を待ち続けている。来るはずがないとわかっていながらも、瀬奈は二十年間ずっと彼の来訪を心待ちにしているのだ。

「一体どこから私は間違えてしまったのかしら……」

ベッドサイドに腰かけた瀬奈は、彼と初めて出会ったときのことを思い浮かべた。

「初めまして、神宮司湊斗です」

「……」

神宮司湊斗(じんぐうじみなと)と名乗った彼に、強く心惹かれたのを瀬奈は今でも覚えている。一目惚れだったのかもしれない。

サラサラの黒い髪、高い鼻梁、切れ長の美しい瞳、幼いながらに整った顔立ち。瀬奈は一瞬にして彼に心を奪われてしまった。

暁グループの令嬢だった瀬奈と、神宮司財閥の御曹司だった湊斗。

二人は許嫁だった。そのことを父親から聞かされたとき、瀬奈はとても喜んだ。彼女にとって初恋の相手であり、愛する湊斗と結婚できるのだと。

しかし、彼のほうはそうではなかった。

湊斗は瀬奈との婚約中、多くの女性と浮名を流した。学校の同級生、年上の社会人、父親が経営する会社の社員にまで。彼は相手の身分関係なく手を出した。

瀬奈は自分には指一本触れないにもかかわらず、他の女性と関係を持ち続ける湊斗に不満がないわけではなかった。しかし、彼に嫌われるのを恐れていた瀬奈は何も言うことができなかった。

「結婚前に遊びたいだけだろう。神宮司家の正妻になれるのだから、それくらいは目を瞑りなさい」

父親は湊斗が遊んでいることを知っていたが、瀬奈に我慢しろと言った。

両親からも味方してもらえなかった瀬奈は、必死で自分に言い聞かせた。

彼女たちはただの遊びであり、自分は神宮家の夫人となる女だ。だから結婚すればきっと自分だけを見てくれる、とそう信じていた。

しかし、現実は残酷だった。

湊斗は結婚してもなお、瀬奈の元には訪れることなく、愛人の元で夜を過ごした。そのことを責めた瀬奈に、彼は言い放った。

「お前を愛することはできない、これからは俺の行動に口を出さないでくれ」

彼の目は初めて出会った頃とは別人のように冷たかった。

それから湊斗は瀬奈に指一本触れることなく、多くの愛人を囲い、彼女たちとの間に五人もの子供をもうけた。そのうちの誰かに会社を継がせるつもりのようだ。

「奥様ったら、今日も一人ぼっちでいるわ」

瀬奈は湊斗の帰ってこない邸宅に一人取り残された。彼は今日もきっと愛人たちの住む家へ帰っているのだろう。

しかし、湊斗を愛している彼女は毎日のように彼を待ち続けた。自分の元へ来るわけがないとわかっていながらも。

そんなことを続けているうちに、二十年という歳月が経過していた。瀬奈と湊斗はお互いに三十八歳となった。

彼女は既に子を望めるような年齢ではなくなり、湊斗のほうも新しく愛人となった若く美しい女に夢中になっていると聞いている。

瀬奈の中で、何かが音を立てて崩れ落ちて行くようだった。

二十年という年月はあまりにも長すぎた。彼女の心は既に限界を迎えていた。

翌朝、心配そうに彼女に声をかけたのは湊斗の秘書だった。

「奥様……」

普段別邸で暮らしている湊斗の私物を取りに来る彼は、たびたび瀬奈とも顔を合わせていた。神宮司家で彼女を気にかけてくれていた数少ない人だ。

「今日も湊斗は愛人のところにいるんでしょう?」

「そ、それは……」

彼の秘書・中田一馬(なかたかずま)が言いづらそうに視線を逸らした。

知ったところで今さら驚きもしない。湊斗が瀬奈の元を訪れることなど、この二十年間数えるほどしかなかったのだから。

それでも彼女は彼のことを信じて待っていたが。

「いいのよ、わかっているから」

「……」

彼はうつむいた。瀬奈が辛い思いをしていることを知っておきながら、何もしてあげられないことに罪の意識を抱いていた。

しかし、今日の瀬奈の表情はいつもと違うと、彼は思った。これまでは湊斗に対する希望を見せていたにもかかわらず、今はどこか諦念に似たものを彼は感じた。

「中田さん、私最後に行きたい場所があるの。よかったら付き添ってくれない?」

「は、はい!奥様!」

”最後”という言葉に疑問を感じながらも、中田は彼女について行った。

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
48 Bab
บทนำ ||ชีวิตนางร้ายเกรดบี
บทนำ ||ชีวิตนางร้ายเกรดบีเสียงพัดลมขนาดใหญ่ในสตูดิโอโรงถ่ายในกรุงปักกิ่งดังก้อง บอกว่ามันกำลังทำงานอย่างหนักขนาดไหน ใบพัดเหล็กหมุนถี่ยิบพัดลมร้อนวนเวียนไปทั่ว แต่ก็ไม่อาจขับไล่ไออบอ้าวจากสปอตไลต์นับสิบดวงที่พุ่งตรงลงมายังพื้นด้านล่างได้ ความร้อนนั้นเหมือนเปลวเพลิงที่คอยแผดเผาผิวกายของหญิงสาวผู้ยืนอยู่ภายใต้แสงจ้าเจิดจ้าดังกล่าวพริมา เฉิน หรือชื่อจีนที่ผู้คนในวงการบันเทิงรู้จักกันดีว่า เฉินเพ่ยอวี้เหงื่อเม็ดโตไหลรินผ่านไรผมลงมาตามแก้มขาว ร่วงหยดลงที่ซอกคอและซึมซับกับชุดหนังสีดำสนิทที่แนบแน่นอยู่บนร่างกายบอบบาง ชุดนักรบหญิงโบราณที่เธอสวมสำหรับถ่ายทำฉากบู๊ของซีรีส์จีนพีเรียดฟอร์มยักษ์ กลับกลายเป็นดั่งเกราะเหล็กหนักอึ้งที่กักเก็บความร้อนและความเหนื่อยล้าไว้ทั้งหมด“ฮึบ!… ฮ่า…”ลมหายใจหอบกระชั้นแผ่วแรงหลุดลอดออกจากริมฝีปาก เธอกำด้ามไม้พลองซึ่งใช้แทนทวนโบราณแน่นจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูดขึ้นชัดเจนทั้งสองข้าง ความชาแล่นขึ้นมาตั้งแต่ปลายนิ้ว แต่กระนั้นก็ยังฝืนยกแขนขึ้นอีกครั้ง ฟาดท่อนไม้ในมือให้หวือหวาตามจังหวะบู๊ที่ซักซ้อมมาไม่รู้กี่สิบรอบ“ยังไม่ดีพอ! ทำใหม่อีกรอบออกแรงหน่อย!”เสียงตวาดก้อง
Baca selengkapnya
ตอนที่ 1 || นี่ฉันมาโผล่ที่ไหนกัน?
ตอนที่ 1 || นี่ฉันมาโผล่ที่ไหนกัน?หลังผ่านพ้นห้วงแห่งความมืดมิดพริมาก็สะดุ้งเพราะรู้สึกเหมือนตนเองถูกจับโยนจากที่สูง สัมผัสแรงดิ่งที่โถมเข้ามาจนลมหายใจสะดุด ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนก ก่อนร่างทั้งร่างจะกระแทกเข้ากับพื้นน้ำอย่างรุนแรงและตามมาด้วยความรู้สึกความเย็นเฉียบปะทะร่างจนเจ็บแทบทะลุเข้าไปถึงกระดูกตูม!!!เสียงสายน้ำที่แตกกระจายก้องในโสตประสาท ความเค็มจัดพุ่งเข้าสู่ปากและจมูกในทันที กลิ่นคาวเกลือแรงแสบลึกเข้าโพรงจมูก ความมืดมิดหนาทึบรายล้อมรอบตัวจนเธอแทบไม่รู้ทิศน้ำทะเล… นี่มันคือน้ำทะเล!ความหนาวเย็นแผ่ซ่านเข้ามาราวกับมือเย็นชืดกำลังบีบรัดร่างเล็กไว้ ความอัดแน่นจุกเสียดในปอดบีบคั้นจนแทบแตก พริมารีบอ้าปากพยายามสูดอากาศอย่างตะกละตะกลาม แต่กลับเป็นน้ำทะเลที่ทะลักเข้าปากและคอแทนจนเธอสำลักรุนแรงไม่… ก็ไม่ใช่ว่าฉันตายไปแล้วเหรอ? นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?!ภาพสุดท้ายที่เธอจำได้คือไฟสตูดิโอแผดจ้า เสียงกรีดร้องโกลาหล และความเจ็บปวดแผ่ซ่านจากการตกจากที่สูงก่อนทุกอย่างจะดับวูบไป…แต่พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เธอกลับกำลังจมน้ำอยู่กลางทะเล!พริมาดิ้นรนทุรนทุราย ร่างกายหนักอึ้งเหมือนถูกโซ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2 || หรือเขาต้องเปลี่ยนเจ้าสาว
ตอนที่ 2 || หรือเขาต้องเปลี่ยนเจ้าสาวเผียะ!เสียงฝ่ามือกระทบแก้มใสกังวานจนร่างบอบบางสะดุ้งเฮือก ดวงตาคมของพริมาหรือก็คือ ลู่หลันถิง ร่างใหม่ ลืมโพลงขึ้นอย่างตื่นตระหนก หญิงสาวกำลังจมอยู่ในภวังค์ความทรงจำปนเปสับสน แต่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาด้วยแรงตบที่ทำเอาแก้มชาไปทั้งแถบ“ไอ้บ้า! นายตบฉันทำไม…” เสียงที่คิดว่าตะโกนออกมาเต็มแรง กลับเบาหวิวเหมือนสายลมจางจนแทบไม่ได้ยินเองด้วยซ้ำชายหนุ่มแผลเป็นที่เพิ่งโดดลงทะเลช่วยเธอขึ้นมา อาเฟย ขมวดคิ้วหันไปถามเจ้านายทันที“คุณอี้เหิง ทำไมต้องตบเธอด้วยครับ”จั๋วอี้เหิง ที่กำลังนั่งยองๆ ทับส้นเท้าอยู่ข้างกายเล็กที่นอนตาลอยเอ่ยตอบไร้อารมณ์“เพราะฉันกลัวเด็กนี่จะตาย ตาลอยอยู่ตั้งนาน เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ตอบ”“แล้วคุณก็เลยตบเธอ?” อาเฟยมองเจ้านายตาโต“ใช่!” คราวนี้น้ำเสียงกระแทกห้วนสั้น เสี้ยวหน้าคมกริบนั้นเปื้อนรอยไม่สบอารมณ์ให้อาเฟยกับอาจ้านเห็นชัดเจน จนฟังแล้วขนลุกในขณะที่สองชายกำลังโต้ตอบกัน คนที่เพิ่งผ่านความตายมาอย่างหวุดหวิดกลับรู้สึกปวดหัวรุนแรง ภาพรอบกายหมุนคว้างเหมือนโลกกำลังแยกออกเป็นสอง เธอพยายามขยับปากด่า ที่ตนเองถูกเขาตบหน้าจนชาหนึบแต่แทบไม่มีแรง ด
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3 || บ้านลู่ช่างใจกล้าเสียจริง
ตอนที่ 3 || บ้านลู่ช่างใจกล้าเสียจริงโถงสูบบุหรี่ด้านข้างของโรงพยาบาลประชาชนกว่างโจวยามดึกเงียบสงัดจนแทบได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง แสงไฟนีออนเหนือศีรษะ เขาสว่างเจิดจ้า ช่างแตกต่างจากชีวิตของลู่หลันถิงที่อาจจะดับสนิทไปตอนไหนยังไม่แน่นัก เขาก็หวังว่าหมอจะช่วยเธอได้ทันเสียงรองเท้ายางของพยาบาลดังแว่วผ่านเพียงครู่เดียวก่อนจะไกลลิบ ทิ้งให้ทุกสิ่งกลับคืนสู่ความเงียบวังเวงอีกครั้งจั๋วอี้เหิงยืนพิงผนังซีเมนต์เก่า สูดกลิ่นบุหรี่ขมปร่าเข้าปอดลึกแล้วค่อยพ่นออกเป็นสายควันขาว กลิ่นบุหรี่นั้นคลุกเคล้ากับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อของโรงพยาบาลชวนให้บรรยากาศอึมครึมยิ่งขึ้น สายตาคมกริบของเขาไม่ละไปจากทางเข้าห้องฉุกเฉินที่เพิ่งกลืนร่างเด็กสาวคนนั้นเข้าไปเมื่อครู่ก่อนจะคิดได้ว่าเขาควรรีบโทร. ไปแจ้งบ้านลู่เดี๋ยวนี้เผื่อทางโรงพยาบาลต้องการคนเซ็นยอมรับการรักษา เขาเองไม่ใช่ทั้งญาติและสามีย่อมทำแทนคนบ้านลู่ไม่ได้มือใหญ่หยิบโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ล่าสุดจากญี่ปุ่น ขึ้นมากดหาหมายเลขบ้านลู่ไม่นาน เสียงสัญญาณรอสายดังยาวครั้งแล้วครั้งเล่าโดยไร้คนรับ ความไม่พอใจเริ่มเกาะกุมใบหน้าคมเข้ม“รับสิวะ…”เขาพึมพำลอดไรฟัน เสียงห้วนต่
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4 || เจ้าสาวเปลี่ยนได้แต่งานแต่งจะล่มไม่ได้!
ตอนที่ 4 || เจ้าสาวเปลี่ยนได้แต่งานแต่งจะล่มไม่ได้!เกือบตีสี่ รถเก๋งเก่าคันเล็กเร่งฝ่าความมืดไปตามถนนสายยาวมุ่งหน้าสู่เขตเมือง ไฟหน้าส่องแสงเป็นเส้นตรงตัดกับท้องฟ้าสีหม่น เสียงเครื่องยนต์เก่าดังแผ่วราวจะดับทุกเมื่อในแต่ละจังหวะที่ล้อบดกับพื้นถนน ลู่เสียนอี่จับพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วซีด ใบหน้าขาวคล้ำด้วยเหงื่อเย็น ๆ ที่ผุดพราวเต็มหน้าผากกว้าง“คุณ… ถิงถิงจะไม่เป็นไรใช่ไหมคะ” เสียงสั่นเครือของซ่งอวี้ดังขึ้นจากเบาะข้างคนขับ เธอกอดลูกชายวัยสามขวบแนบอกหวังให้เด็กชาย ลู่หลงอวี่ ความหวาดกลัวในดวงตาของหญิงวัยสามสิบแปดปีนั้นไม่ต่างจากคนขับแม้แต่น้อย“ฉันไม่รู้…” เสียงตอบสั้นของเสียนอี่แหบพร่า ดวงตาสั่นไหวด้วยความหวาดกลัวจนแทบสิ้นเรี่ยวแรง เขาไม่รู้เลยว่าลูกสาวทำไมถึงบาดเจ็บสาหัสได้ ทั้งที่ดึกดื่นขนาดนี้อีกฝ่ายควรนอนพักอยู่บนชั้นสามของบ้านลู่ความเงียบกดทับภายในรถ มีเพียงเสียงเครื่องยนต์กระตุกในบางจังหวะ ที่ดังประสานกับหัวใจของทั้งคู่ที่เต้นถี่แรง ซ่งอวี้พยายามเอ่ยคำปลอบใจ “บางที…อาจไม่แย่ขนาดที่เรากลัว”แต่ประโยคที่ควรจะปลอบใจ กลับทำให้บรรยากาศตึงเครียดยิ่งกว่าเดิม ในที่สุด แสงไฟสว่างจ้าของโรงพ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5 || โลกนี้ขับเคลื่อนด้วยเงิน
ตอนที่ 5 || โลกนี้ขับเคลื่อนด้วยเงินช่วงสายวันถัดมา แสงแดดร้อนแรงลอดผ่านม่านผ้าสีซีดเข้ามาในห้องพักฟื้นของโรงพยาบาลประชาชนกว่างโจว แสงอาทิตย์ที่ส่องผ่านทำให้ผนังสีขาวดูซีดหม่นยิ่งกว่าเดิม กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อยังคละคลุ้งอยู่ในอากาศจนแสบจมูก เครื่องวัดชีพจรดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ คล้ายบอกว่าชีวิตอันริบหรี่ของใครบางคนกำลังค่อย ๆ ฟื้นคืนบนเตียงผู้ป่วย ลู่หลันถิง หรือดวงวิญญาณของพริมาเฉินที่เข้ามาอยู่ในร่างนี้ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ราวกับต้องใช้แรงทั้งหมดที่เหลืออยู่ ร่างกายยังอ่อนเปลี้ยเหมือนถูกสูบพลังออกไปจนสิ้น แต่ดวงตากลับคมชัดกว่าเดิม ความทรงจำทั้งใหม่และเก่าไหลทะลักเข้ามาในสมองจนปวดหนึบครู่หนึ่งหญิงสาวเหลือบสายตามองไปยังข้างเตียง ที่นั่นมีร่างเล็กของถังซิน เพื่อนเพียงคนเดียวของร่างนี้ นั่งฟุบหลับอยู่กับโต๊ะเล็ก ข้างโต๊ะมีกล่องข้าวกับกาน้ำร้อนตั้งอยู่ ใบหน้าซูบผอมซบลงกับแขน ร่องรอยความเหนื่อยล้าสะท้อนให้เห็นชัดว่าเธอเฝ้าอยู่ทั้งคืนโดยไม่ได้นอนหลันถิงพยายามขยับมือ เสียงผ้าปูเตียงเสียดสีกับท่อนแขนเล็กดังแผ่ว ๆ การเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยนั้นกลับปลุกถังซินให้สะดุ้งตื่น ตาทั้งสองแดง
Baca selengkapnya
ตอนที่ 6 || เงื่อนไขที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
ตอนที่ 6 || เงื่อนไขที่หลีกเลี่ยงไม่ได้หลังจากลับเงาร่างของจั๋วอี้เหิงแล้ว บรรยากาศในห้องก็เงียบลงทันที ลู่เสียนอี่ขมวดคิ้ว หันมามองลูกสาวตรง ๆ“ถิงถิง…ทำไมลูกถึงยอมคล้อยตามเขา”หลันถิงสบตาพ่อแล้วเอ่ยเสียงเรียบ “เพราะเราไม่มีเงินค่ะพ่อ โอกาสที่จะปฏิเสธ…เราไม่เคยมี”คำตอบนั้นทำให้เสียนอี่พูดไม่ออก ข้างกายมีซ่งอวี้ที่รีบถามต่อ “แล้วเราจะทำยังไงกันต่อไปล่ะถิงถิง”หญิงสาวนิ่งคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนเอ่ยชัดเจน “คนอย่างจั๋วอี้เหิงไม่มีวันยอมเสียประโยชน์ คราวนี้ที่เขาไม่ให้บ้านเราพูดอะไรออกไป แปลว่าเขาเองก็คงเสียมากกว่าจะได้…เราอยู่เฉย ๆ ดีกว่าค่ะ”ซ่งอวี้ขมวดคิ้ว “หมายความว่า?”“เขาไม่ปล่อยให้พี่หลินอิงกับอู่กวงเหยียบจมูกแน่ รอดูเถอะค่ะ เขาต้องขยับเอง”พอดีกับที่พยาบาลเข้ามาเปลี่ยนถุงเลือดใหม่ หลันถิงหันไปบอกซ่งอวี้เสียงเบาแต่จริงจัง “น้าอวี้…ช่วงนี้ช่วยจับตาย่าลู่ให้ดี ๆ หน่อยนะคะ ฉันไม่ไว้ใจ”คำพูดนั้นทำให้ซ่งอวี้ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับ สีหน้าหญิงสาวเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดเธอเองก็รู้ดีว่าหญิงชราอย่างหลินฟางไม่มีวันยอมปล่อยให้ความจริงเปิดเผยง่าย ๆภายในห้องพักผู้ป่วย จึงเหลือเพี
Baca selengkapnya
ตอนที่ 7 || ในที่สุดหลันถิงก็กระจ่าง
ตอนที่ 7 || ในที่สุดหลันถิงก็กระจ่างหลังจากอี้เหิงลุกออกไปพร้อมอาเฟยและอาจ้าน เงาเย็นเยียบยังทิ้งร่องรอยในโถงบ้านสกุลลู่ ลู่เสียนอี่ไม่อยากอยู่ต่อแม้เพียงอึดใจ รีบออกจากบ้านมุ่งหน้ากลับโรงพยาบาลประชาชนกว่างโจว เพื่อปรึกษากับลูกสาวทันทีทางเดินยาวของโรงพยาบาลเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ เสียงล้อรถเข็นดังครืดไปตามพื้นขัดมัน เขาก้าวเร่งตรงไปยังห้องพักฟื้นของลูกสาว ประตูถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา ภายในห้องมีเพียงแสงไฟสลัว ร่างเล็กบนเตียงยังซีดเซียว น้ำเกลือหยดลงตามจังหวะ ข้างกายมีถังซินนั่งเฝ้าอย่างสงบเมื่อเห็นเถ้าแก่ลู่ผู้มีพระคุณ ถังซินรีบลุกขึ้น ก้มหัวเล็กน้อยแล้วถอยออกไปยืนชิดผนังเพื่อเปิดทางให้พ่อลูกได้คุยกัน“เธอออกไปหาอะไรกินก่อนเถอะซินซิน” ลู่เสียนอี่พูดขณะหยิบเงินจากกระเป๋าส่งให้เด็กสาวกำพร้าลูกสาวเพื่อสนิทของเขาที่จากไปกว่า 7ปี และไม่มีใครต้องการเด็กคนนี้เขาจึงรับถังซินมาเลี้ยงคู่กับหลันถิงและหลินอิง“ขอบคุณค่ะ เถ้าแก่ลู่” จนถึงวันนี้ถังซินก็ไม่ยอมเรียกลู่เสียนอี่ว่า คุณลุง เพราะกลัวถูกย่าลู่ด่าทอ ร่างเล็กของเด็กสาววัย 18ปีก้าวพ้นไปจากห้อง ลู่เสียนอี่จึงก้าวไปทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ข้
Baca selengkapnya
ตอนที่ 8 || เป็นไปตามแผนหลันถิง(1)
ตอนที่ 8 || เป็นไปตามแผนหลันถิง(1)รถเก๋งญี่ปุ่นดันเก่าใช้มาสิบกว่าปีสีหม่น แล่นมาจอดสนิทตรงหน้าบ้านสกุลลู่ตึกสามชั้นครึ่งหลังโตที่ยี่สิบกว่าปีก่อนทั้งหรูหราและรุ่งเรือง แต่ตอนนี้แม้แต่ประตูเหล็กยังขึ้นสนิมหนุ่มใหญ่ก้าวลงจากรถไปเปิดประตูด้วยตนเองความเก่าและไม่ได้ดูแลทำให้ขณะเลื่อนมันส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด เขาวนกลับไปเคลื่อนรถเข้ามาจอดในโรงรถ ร่างสูงใหญ่ในเสื้อเชิ้ตที่ยังชื้นเหงื่อก้าวพรวดเข้าไปโดยไม่เหลียวซ้ายขวาหลังจอดเรียบร้อยวันนี้บ้านเงียบผิดปกติ อาจเพราะครอบครัวเริ่มรัดเข็มขัดจนต้องเลิกจ้างคนรับใช้มาสักพัก ทุกอย่างเลยเหลือแค่สมาชิกในบ้านจัดการกันเอง พื้นห้องรับแขกที่เคยขัดจนเงา ตอนนี้เต็มไปด้วยรอยฝุ่นจาง ๆ เฟอร์นิเจอร์ไม้เก่าหนักอึ้งทำให้บรรยากาศยิ่งกดอึดอัดยิ่งช่วงนี้ครอบครัวของน้องชายเขาทั้งสี่คนไม่อยู่และวันนี้ซ่งอวี้ก็ต้องวิ่งวุ่นอยู่ที่โรงงานที่ห่างออกไปราว 800เมตรจากตึกหลังนี้อีก บ้านจึงยิ่งเงียบกว่าเดิมแต่เสียนอี่ไม่สนใจสิ่งรอบข้างเหล่านี้ เพราะในใจเขาเต็มไปด้วยโทสะ เขาก้าวยาว ๆ ตรงไปยังห้องนอนของมารดาที่อยู่ชั้นล่าง ประตูไม้สลักลวดลายหรูหราแต่ไม่ถูกดูแลจนสีของไม้ดูเก่าไปถ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 9 ||เป็นไปตามแผนหลันถิง(2)
ตอนที่ 9 ||เป็นไปตามแผนหลันถิง(2)หลังเหลือกันเพียงห้าคน ความเงียบก็ปกคลุมโถงใหญ่บ้านลู่อยู่ครู่หนึ่ง ราวกับทุกเสียงวุ่นวายทั้งคืนถูกกลืนหายไปหมด ลู่เสียนอี่มองลูกสาวคนรองด้วยสายตาซับซ้อนอยู่นาน ดวงตาที่ผ่านร้อนหนาวมานับไม่ถ้วนฉายทั้งความรัก ความกลัว และความลังเลปะปนกัน เขาเหมือนกำลังชั่งใจอยู่ว่าควรจะเอ่ยถ้อยคำใดออกมา สุดท้ายชายวัยกลางคนก็ก้าวเข้ามาใกล้ น้ำหนักของแต่ละก้าวสะท้อนถึงความกังวลที่อัดแน่นอยู่ในอกเสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้นในที่สุด “ถิงถิง… ลูกแน่ใจแล้วใช่ไหม ว่าจะเลือกไปเรียนต่อ ไม่ยอมแต่งงานกับคุณชายรองจั๋วจริง ๆ”คำถามนั้นไม่เพียงแต่เป็นการทวนความตั้งใจ แต่ยังเป็นเสมือนการขอคำยืนยันครั้งสุดท้าย หลันถิงเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาคมกริบที่เคยหม่นเศร้ากลับส่องประกายแข็งกร้าว เด็กสาวที่เคยยอมจำนนต่อโชคชะตาได้หายไปแล้ว เหลือเพียงหญิงสาวผู้ตัดสินใจจะใช้ชีวิตของตนเองเธอสูดหายใจลึกจนอกสั่น ก่อนตอบออกมาอย่างมั่นคง “ค่ะพ่อ… ฉันแน่ใจแล้ว ตลอดสิบแปดปีที่ผ่านมา ยอมทำทุกอย่างแทนอิงอิงมามากพอแล้ว ยอมแบกทุกคำด่า ทุกความลำเอียง แต่วันนี้พอแล้ว จะไม่ใช้ชีวิตแทนใครอีก ฉันจะไม่เป็นตัวซวยค่ะ”น้
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status