วาสนานางร้ายยุค90s

ตอนที่ 1 || นี่ฉันมาโผล่ที่ไหนกัน?หลังผ่านพ้นห้วงแห่งความมืดมิดพริมาก็สะดุ้งเพราะรู้สึกเหมือนตนเองถูกจับโยนจากที่สูง สัมผัสแรงดิ่งที่โถมเข้ามาจนลมหายใจสะดุด ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนก ก่อนร่างทั้งร่างจะกระแทกเข้ากับพื้นน้ำอย่างรุนแรงและตามมาด้วยความรู้สึกความเย็นเฉียบปะทะร่างจนเจ็บแทบทะลุเข้าไปถึงกระดูกตูม!!!เสียงสายน้ำที่แตกกระจายก้องในโสตประสาท ความเค็มจัดพุ่งเข้าสู่ปากและจมูกในทันที กลิ่นคาวเกลือแรงแสบลึกเข้าโพรงจมูก ความมืดมิดหนาทึบรายล้อมรอบตัวจนเธอแทบไม่รู้ทิศน้ำทะเล… นี่มันคือน้ำทะเล!ความหนาวเย็นแผ่ซ่านเข้ามาราวกับมือเย็นชืดกำลังบีบรัดร่างเล็กไว้ ความอัดแน่นจุกเสียดในปอดบีบคั้นจนแทบแตก พริมารีบอ้าปากพยายามสูดอากาศอย่างตะกละตะกลาม แต่กลับเป็นน้ำทะเลที่ทะลักเข้าปากและคอแทนจนเธอสำลักรุนแรงไม่… ก็ไม่ใช่ว่าฉันตายไปแล้วเหรอ? นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?!ภาพสุดท้ายที่เธอจำได้คือไฟสตูดิโอแผดจ้า เสียงกรีดร้องโกลาหล และความเจ็บปวดแผ่ซ่านจากการตกจากที่สูงก่อนทุกอย่างจะดับวูบไป…แต่พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เธอกลับกำลังจมน้ำอยู่กลางทะเล!พริมาดิ้นรนทุรนทุราย ร่างกายหนักอึ้งเหมือนถูกโซ

ตอนที่ 3 || บ้านลู่ช่างใจกล้าเสียจริงโถงสูบบุหรี่ด้านข้างของโรงพยาบาลประชาชนกว่างโจวยามดึกเงียบสงัดจนแทบได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง แสงไฟนีออนเหนือศีรษะ เขาสว่างเจิดจ้า ช่างแตกต่างจากชีวิตของลู่หลันถิงที่อาจจะดับสนิทไปตอนไหนยังไม่แน่นัก เขาก็หวังว่าหมอจะช่วยเธอได้ทันเสียงรองเท้ายางของพยาบาลดังแว่วผ่านเพียงครู่เดียวก่อนจะไกลลิบ ทิ้งให้ทุกสิ่งกลับคืนสู่ความเงียบวังเวงอีกครั้งจั๋วอี้เหิงยืนพิงผนังซีเมนต์เก่า สูดกลิ่นบุหรี่ขมปร่าเข้าปอดลึกแล้วค่อยพ่นออกเป็นสายควันขาว กลิ่นบุหรี่นั้นคลุกเคล้ากับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อของโรงพยาบาลชวนให้บรรยากาศอึมครึมยิ่งขึ้น สายตาคมกริบของเขาไม่ละไปจากทางเข้าห้องฉุกเฉินที่เพิ่งกลืนร่างเด็กสาวคนนั้นเข้าไปเมื่อครู่ก่อนจะคิดได้ว่าเขาควรรีบโทร. ไปแจ้งบ้านลู่เดี๋ยวนี้เผื่อทางโรงพยาบาลต้องการคนเซ็นยอมรับการรักษา เขาเองไม่ใช่ทั้งญาติและสามีย่อมทำแทนคนบ้านลู่ไม่ได้มือใหญ่หยิบโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ล่าสุดจากญี่ปุ่น ขึ้นมากดหาหมายเลขบ้านลู่ไม่นาน เสียงสัญญาณรอสายดังยาวครั้งแล้วครั้งเล่าโดยไร้คนรับ ความไม่พอใจเริ่มเกาะกุมใบหน้าคมเข้ม“รับสิวะ…”เขาพึมพำลอดไรฟัน เสียงห้วนต่

ตอนที่ 5 || โลกนี้ขับเคลื่อนด้วยเงินช่วงสายวันถัดมา แสงแดดร้อนแรงลอดผ่านม่านผ้าสีซีดเข้ามาในห้องพักฟื้นของโรงพยาบาลประชาชนกว่างโจว แสงอาทิตย์ที่ส่องผ่านทำให้ผนังสีขาวดูซีดหม่นยิ่งกว่าเดิม กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อยังคละคลุ้งอยู่ในอากาศจนแสบจมูก เครื่องวัดชีพจรดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ คล้ายบอกว่าชีวิตอันริบหรี่ของใครบางคนกำลังค่อย ๆ ฟื้นคืนบนเตียงผู้ป่วย ลู่หลันถิง หรือดวงวิญญาณของพริมาเฉินที่เข้ามาอยู่ในร่างนี้ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ราวกับต้องใช้แรงทั้งหมดที่เหลืออยู่ ร่างกายยังอ่อนเปลี้ยเหมือนถูกสูบพลังออกไปจนสิ้น แต่ดวงตากลับคมชัดกว่าเดิม ความทรงจำทั้งใหม่และเก่าไหลทะลักเข้ามาในสมองจนปวดหนึบครู่หนึ่งหญิงสาวเหลือบสายตามองไปยังข้างเตียง ที่นั่นมีร่างเล็กของถังซิน เพื่อนเพียงคนเดียวของร่างนี้ นั่งฟุบหลับอยู่กับโต๊ะเล็ก ข้างโต๊ะมีกล่องข้าวกับกาน้ำร้อนตั้งอยู่ ใบหน้าซูบผอมซบลงกับแขน ร่องรอยความเหนื่อยล้าสะท้อนให้เห็นชัดว่าเธอเฝ้าอยู่ทั้งคืนโดยไม่ได้นอนหลันถิงพยายามขยับมือ เสียงผ้าปูเตียงเสียดสีกับท่อนแขนเล็กดังแผ่ว ๆ การเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยนั้นกลับปลุกถังซินให้สะดุ้งตื่น ตาทั้งสองแดง

ตอนที่ 7 || ในที่สุดหลันถิงก็กระจ่างหลังจากอี้เหิงลุกออกไปพร้อมอาเฟยและอาจ้าน เงาเย็นเยียบยังทิ้งร่องรอยในโถงบ้านสกุลลู่ ลู่เสียนอี่ไม่อยากอยู่ต่อแม้เพียงอึดใจ รีบออกจากบ้านมุ่งหน้ากลับโรงพยาบาลประชาชนกว่างโจว เพื่อปรึกษากับลูกสาวทันทีทางเดินยาวของโรงพยาบาลเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ เสียงล้อรถเข็นดังครืดไปตามพื้นขัดมัน เขาก้าวเร่งตรงไปยังห้องพักฟื้นของลูกสาว ประตูถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา ภายในห้องมีเพียงแสงไฟสลัว ร่างเล็กบนเตียงยังซีดเซียว น้ำเกลือหยดลงตามจังหวะ ข้างกายมีถังซินนั่งเฝ้าอย่างสงบเมื่อเห็นเถ้าแก่ลู่ผู้มีพระคุณ ถังซินรีบลุกขึ้น ก้มหัวเล็กน้อยแล้วถอยออกไปยืนชิดผนังเพื่อเปิดทางให้พ่อลูกได้คุยกัน“เธอออกไปหาอะไรกินก่อนเถอะซินซิน” ลู่เสียนอี่พูดขณะหยิบเงินจากกระเป๋าส่งให้เด็กสาวกำพร้าลูกสาวเพื่อสนิทของเขาที่จากไปกว่า 7ปี และไม่มีใครต้องการเด็กคนนี้เขาจึงรับถังซินมาเลี้ยงคู่กับหลันถิงและหลินอิง“ขอบคุณค่ะ เถ้าแก่ลู่” จนถึงวันนี้ถังซินก็ไม่ยอมเรียกลู่เสียนอี่ว่า คุณลุง เพราะกลัวถูกย่าลู่ด่าทอ ร่างเล็กของเด็กสาววัย 18ปีก้าวพ้นไปจากห้อง ลู่เสียนอี่จึงก้าวไปทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ข้

ตอนที่ 9 ||เป็นไปตามแผนหลันถิง(2)หลังเหลือกันเพียงห้าคน ความเงียบก็ปกคลุมโถงใหญ่บ้านลู่อยู่ครู่หนึ่ง ราวกับทุกเสียงวุ่นวายทั้งคืนถูกกลืนหายไปหมด ลู่เสียนอี่มองลูกสาวคนรองด้วยสายตาซับซ้อนอยู่นาน ดวงตาที่ผ่านร้อนหนาวมานับไม่ถ้วนฉายทั้งความรัก ความกลัว และความลังเลปะปนกัน เขาเหมือนกำลังชั่งใจอยู่ว่าควรจะเอ่ยถ้อยคำใดออกมา สุดท้ายชายวัยกลางคนก็ก้าวเข้ามาใกล้ น้ำหนักของแต่ละก้าวสะท้อนถึงความกังวลที่อัดแน่นอยู่ในอกเสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้นในที่สุด “ถิงถิง… ลูกแน่ใจแล้วใช่ไหม ว่าจะเลือกไปเรียนต่อ ไม่ยอมแต่งงานกับคุณชายรองจั๋วจริง ๆ”คำถามนั้นไม่เพียงแต่เป็นการทวนความตั้งใจ แต่ยังเป็นเสมือนการขอคำยืนยันครั้งสุดท้าย หลันถิงเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาคมกริบที่เคยหม่นเศร้ากลับส่องประกายแข็งกร้าว เด็กสาวที่เคยยอมจำนนต่อโชคชะตาได้หายไปแล้ว เหลือเพียงหญิงสาวผู้ตัดสินใจจะใช้ชีวิตของตนเองเธอสูดหายใจลึกจนอกสั่น ก่อนตอบออกมาอย่างมั่นคง “ค่ะพ่อ… ฉันแน่ใจแล้ว ตลอดสิบแปดปีที่ผ่านมา ยอมทำทุกอย่างแทนอิงอิงมามากพอแล้ว ยอมแบกทุกคำด่า ทุกความลำเอียง แต่วันนี้พอแล้ว จะไม่ใช้ชีวิตแทนใครอีก ฉันจะไม่เป็นตัวซวยค่ะ”น้