วาสนานางร้ายยุค90s

Victoria Zara Jane Cruz (AUTHOR POV) POV___

Masayang tinatahak ni Zara ang opisina ng kaniyang asawa. Magaang ang kaniyang mga hakbang, hindi rin niya mapigilan ang kaniyang sareli na mapangiti.

Mahigpit ang pagkakahawak niya sa dala-dala niyang paper bag at sa loob nito ay may lamang pagkain na buong pagmamahal niyang niluto kaninang umaga. Pinag-isipan niya pa kung ano ang paboritong ulam ni  Daylen na siguradong magugustuhan niya, peru may kunting kaba at pag aalala siyang nararamdaman at iniisip niya na kung sapat ba ang timpla, kung magugustuhan ba ito ng kaniyang asawa kahit abala ito sa trabaho.

“Siguro pag nakita niya ’to, matutuwa siya,” pag papagaan niyang bulong sa sarili, at bahagyang napangiti.

Pag hinto ng elevator ay agad siyang natigilan. Huminga muna siya ng malalim at lumabas, agad siyang sinalubong ng malamig na hangin mula sa air conditioning. Tahimik ang paligid, tanging tunog ng mga keyboard at mahihinang usapan ng mga empleyado ang maririnig. Dire-diretso siyang naglakad papunta sa opisina ng kaniyang asawa—ngunit bago pa man siya makarating, may humarang sa kaniya.

“Ma’am, sandali lang po.”

Napahinto si Zara at tumingin sa babaeng nasa harapan niya. Agad naman siyang napakunot nuo—sa sekretarya ni Daylen. Maayos ang ayos nito, ngunit ang tono ng boses ay malamig at tila may bahid ng pag-aalala na mas lalong ikinalito ni zara.

“Nandito po ako para kay Daylen,” mahinahong sagot ni Zara, bahagyang itinaas ang paper bag. “May dala lang sana akong pagkain para sa kaniya.”

Ngunit hindi man lang ngumiti ang sekretarya. Sa halip, bahagya itong umiling.

“Pasensya na po, ma’am. Busy po si Mr Cruz ngayon. May importante po siyang meeting.”

Parang may malamig na hangin na dumaan sa dibdib ni Zara. Saglit siyang natahimik. At Tumingin siya sa pinto ng opisina ng kaniyang asawa na nakasarado. Walang kahit anong indikasyon kung ano ang nangyayari sa loob.

“Ganun ba…” mahina niyang aniya.

Napatingin siya sa paper bag na hawak niya. Ilang segundo siyang nag-isip. Ibibigay ba niya ito? O siya na lang mismo ang maghihintay?

“Pwede niyo pong iwan na lang sa akin, ma’am. Ako na po ang magbibigay kay sir,” dagdag pa ng sekretarya, at bahagyang inilahad ang kamay

Nagdalawang-isip pa si Zara. May kung anong pakiramdam sa dibdib niya na hindi niya maipaliwanag—isang kakaibang kaba, o marahil ay pag-aalinlangan. Ngunit sa huli, napabuntong-hininga na lamang siya.

“Sige… pakibigay na lang sa kaniya,” mahinang sabi niya, saka iniabot ang paper bag.

“Salamat po,” tugon ng sekretarya, ngunit walang emosyon ang boses nito.

Bahagyang ngumiti si Zara, kahit pilit, saka dahan-dahang tumalikod. Unti-unti siyang naglakad palayo, pilit kinakalma ang sarili.

“Okay lang ’yon… busy lang siya,” bulong niya. “Maiintindihan ko naman.”

Ngunit habang papalayo siya, may  bigla siyang naalala kaya agad siyang Napahawak sa kaniyang  kamay  ng  makita niya ang wedding ring ng kaniyang asawa na araw-araw nakakalimutan ng asawa niya, kaya lagi niya itong dinadala sa office ng kaniyang asawa

“nakooo... Bakit ba naman kasi lagi niyang naiiwan ang kaniyang sing sing” naiiling na bulong ni zara sa kaniyang sarili, agad siyang napabuntong- hininga at agad na bumalik.

Hindi na siya nag-isip pa. Mabilis ang kaniyang mga hakbang, tila ba may kung anong nag-uudyok sa kaniya na magmadali.

Ngunit pagdating niya sa may desk ng sekretarya, isang eksena ang bumungad sa kaniya na nagpahinto sa kaniyang mundo.

Nakita niya ang sekretarya ni daynel at hawak nito ang lalagyan ng pagkain at Dahan-dahan nitong itinatapon sa basurahan—ang pagkain na buong pagmamahal niyang niluto.

At walang kahit anong pag-aalinlangan o pang hihinayang man lang sa mukha ng Secretary habang tinatapon ang niluto niya, parang may malakas na puwersang tumama sa dibdib ni Zara.

“Ano… ginagawa mo?”

Mahina ang kaniyang boses, ngunit sapat para mapalingon ang sekretarya ni daylen. Nagulat ito saglit, ngunit agad ding nakabawi.

“Ah—ma’am—” kinakabahang ani ng Secretary Ngunit hindi na niya ito pinatapos.

“Tinapon mo?”  nanginginig ang boses ni zara ng tanongin niya ito, hindi niya maintindihan kong bakit ito tinatapon ng Secretary ni daylen.

“Araw-araw…” bulong niya, halos sa sarili lang. “Araw-araw akong nagluluto para sa kaniya…”

Napatingin siya sa basurahan. Nandoon ang pagkaing pinag hirapan niyang lutoin ay napunta lang sa basurahan

“Ma’am, hindi po kasi—”

“Hindi kasi ano?” biglang taas ng boses ni Zara kaya bahagyang napaatras ang sekretarya.

“Huwag mo akong pagsinungalingan,” mariing sabi niya. “Hindi mo man lang ibinigay sa kaniya, hindi ba?” galit na galit na tanong ni zara kays natigilan ang babae sa takot

"M-ma'am yun p-po kasi a-ang inutos ni sir na pag may dadalhin kang pagkain ay itapon ko daw po" lakas loob na tugon ng Secretary

Agad namang napapikit si Zara, pilit kinokontrol ang sarili. Ngunit hindi niya mapigilan ang galit na unti-unting umaakyat sa kaniyang dibdib.

“Nasasayang lang pala lahat…” mahina niyang ani at agad nandilim ang  kaniyang paningin at walang  kahit anong salita ay Bigla siyang umabante, diretsong tinungo ang pinto ng opisina ni Daylen.

“Ma’am, sandali po—!” habol ng sekretarya at sinubukan siya nitong pigilan, hinawakan ng babae ang kaniyang braso upang pigilan si zara.

“Hindi po kayo pwedeng pumasok—” nag aalalang pigil ng Secretary ngunit mas malakas si Zara.

“Bitawan mo ako.” Malamig na ani ni zara ngunit puno ng determinasyon , sinubukan pa siyang pigilan ng sekretarya, ngunit sa huli, napaatras din ito—At sa isang iglap tuloyan ng nabuksan ni zara ang pinto.

Parang huminto ang mundo ni zara ng makita niya ang kaniyang asawa na may babaeng nakaupo sa hita ni  daylen habang sarap na sarap sa ginagawa nilang pag hahalikan, Hindi niya maipaliwanag ang  kaniyang nararamdaman  halo-halong emosyon ang kaniyang nararamdaman sa sandaling yun.

“Daylen…” Mahina ang kaniyang boses, at halos hindi na marinig.

TO BE CONTINUE