Se connecterบรรยากาศภายในร้านอาหาร วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ร้านอาหารทะเลร้านนี้ค่อนข้างมีชื่อ และอยู่ใกล้กรุงเทพฯทำให้ลูกค้าค่อนข้างเยอะพอสมควร
“ไม่ทราบว่าจองโต๊ะไว้หรือเปล่าคะ”
เด็กในร้านรีบเดินมาให้การต้อนรับ เมื่อเห็นลูกค้ากำลังมองหาโต๊ะที่วางอยู่
“โต๊ะคุณกฤตธนัชค่ะ”
กฤตธนัช ชายหนุ่มเจ้าของแบรนด์เครื่องหนังชื่อดัง ซึ่งเป็นเพื่อนรุ่นพี่ผู้ชายคนเดียวที่พริมาภาพูดคุยคบหาด้วยตั้งแต่เรียนปริญญาเอกด้วย
หลังเรียนจบเขาก็มารับหน้าที่บริหารงานแทนพี่สาว และก็ดึงพริมาภามาเป็นผู้ช่วยดูแลเรื่องการตลาดเครื่องหนังให้ แต่ในความเป็นจริงแล้วใคร ๆ ก็ดูออกว่าฝ่ายชายนั้นคิดอะไรกับหญิงสาว แต่ดูเหมือนฝ่ายหญิงจะไม่เปิดใจให้เอาเสียเลย แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขาย่อท้อ
และก่อนที่น้องพอวาจะกลับบ้านเขาโทร.เข้ามาหาหญิงสาว
“วันนี้เราไปเลี้ยงฉลองให้น้องพอวาคนเก่งกันนะครับ”
เรื่องเดียวที่สามารถทำให้หญิงสาวยอมพูดคุยด้วยได้อย่างเป็นกันเองที่สุดคือเรื่องบุตรสาว ข้อนี้เขารู้ดีและมักดึงมาเป็นหัวข้อแรกในการเปิดการสนทนาด้วยทุกครั้ง
“จะดีเหรอคะ”
“ดีสิครับ คุณไม่ได้พาน้องพอวาออกมาทานข้าวนอกบ้านนานแล้วไม่ใช่เหรอครับ”
“ค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้น วันนี้โอกาสดีเลยครับ ผมขอเป็นเจ้ามือเอง”
ชายหนุ่มรีบเสนอตัว
“ห้ามปฏิเสธนะครับ”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบ เขารีบบอกต่อทันที
“ก็ได้ค่ะ แต่คงไปได้ไม่นานนะคะพรุ่งนี้น้องพอวาน่าจะมีงานค่ะ”
หญิงสาวรีบบอกก่อน เพราะกลัวว่าเขาจะดึงเวลาให้อยู่จนดึก
“โอเคครับผม ... เจอกันที่ร้านนี้นะครับ ไม่ไกลจากบ้านคุณเท่าไรเดี๋ยวผมโทรไปจองโต๊ะไว้ก่อนเลย”
ชายหนุ่มบอกชื่อร้านเสร็จสรรพ น้ำเสียงกระตือรือร้นดีใจอย่างเปิดเผยเลยทีเดียว
“แล้วเจอกันค่ะ”
หลังจากวางสายไม่นานบุตรสาวก็กลับมาถึงบ้าน
“เชิญทางนี้ค่ะ”
เด็กสาวในร้านรีบบอกแล้วเดินนำไปยังโต๊ะที่จองเอาไว้ทันที ดูจากลูกค้าในร้านแล้วดีที่ว่ากฤตธนัชจองโต๊ะเอาไว้ ไม่เช่นนั้นมีหวังต้องได้รอคิว และคงไม่ได้ที่นั่งดี ๆ แน่นอน
“คุณกฤตมาถึงนานแล้วหรือคะ”
หญิงสาวเห็นชายหนุ่มนั่งยิ้มกริ่มอยู่ก่อนแล้ว และถึงแม้เขาไม่ตอบก็พอจะรู้ว่า น่าจะมาถึงได้สักพักแล้ว เพราะเวลานี้กุ้งเผาตัวใหญ่ของโปรดเจ้าตัวเล็ก พร้อมอาหารอื่น ๆ อีกสองสามอย่างถูกเสิร์ฟไว้บนโต๊ะอาหารเรียบร้อยแล้ว
“สักพักแล้วครับ ... แต่อาหารเพิ่งมาถึงเมื่อสักครู่นี่เองนะครับ”
เขารีบบอกด้วยกลัวว่าคนเพิ่งมาจะคิดว่าอาหารตรงหน้ามาวางไว้นานแล้ว
“ค่ะ ... น้องพอวาคะ สัวสดีคุณลุงหรือยังคะ”
เด็กน้อยรีบยกมือขึ้นไหว้ทำความเคารพอย่างว่าง่ายทันที
“คุณลุงรู้ด้วยเหรอคะว่าน้องพอวาชอบกินกุ้ง”
ดวงตาคู่สวยไม่ผิดมารดาประกายวาววับอย่างตื่นเต้นที่ได้เห็นของโปรดอยู่บนโต๊ะรออยู่แล้ว
“รู้สิครับ”
เขาบอกพร้อมกับยิ้มกริ่มให้คนถาม
“ล้างมือก่อนค่ะ”
พริมาภารีบบอกบุตรสาวเมื่อเห็นเจ้าตัวกำลังจะนั่งบนเก้าอี้สำหรับเด็ก ที่เด็กในร้านเพิ่งเอามาให้เมื่อครู่
“แกอยู่กับคุณกฤตนี่แหละ เดี๋ยวฉันพายายตัวแสบไปล้างมือเอง ฉันจะเข้าห้องน้ำด้วย”
ว่าแล้วพลอยณิศา ก็พาหลานสาวตรงไปยังห้องน้ำเพื่อทำความสะอาดมือให้เรียบร้อย ซึ่งเรื่องนี้ทุกคนที่อยู่รอบตัวพริมาภารู้ดีว่าเธอให้ความสำคัญในเรื่องสุขลักษณะกับบุตรสาวมาก ๆ
“น้องพอวาโตเร็วนะครับ ไม่ได้เจอไม่กี่เดือนเอง”
“กินเก่ง นอนเก่งค่ะ”
หญิงสาวบอกพลางหัวเราะ มือก็เลือกกุ้งใส่จานไว้รอบุตรสาวไปด้วย ฝ่ายกฤตธนัชก็หาเรื่องชวนคุยรอเด็กน้อยไปด้วย
สองน้าหลานต่างสายเลือด พากันเดินมายังห้องน้ำฝั่งผู้หญิง ซึ่งจะมีอ่างล้างมืออยู่ด้านนอก และจะมีอ้างเตี้ยสำหรับเด็กอยู่ด้วย
“น้องพอวาเข้าห้องน้ำไหมคะ”
หญิงสาวก้มลงถามเจ้าตัวเล็กข้าง ๆ
“ไม่เข้าค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นน้องพอวาล้างมือแล้วรอน้าพลอยอยู่ตรงนี้นะคะ ห้ามเดินไปไหนเด็ดขาด ถ้าน้าพลอยยังไม่ออกมาเข้าใจไหมคะ”
เธอกำชับเด็กน้อยอีกครั้ง ซึ่งหล่อนจะกำชับแบบนี้ทุกครั้ง
“ค่ะน้องพอวาไม่ไปไหนค่ะ”
“ดีมาก”
พลอยณิศาเดินเข้าไปห้องน้ำ ร่างเล็กก็เดินไปที่อ้างล้างมือ แล้วกดน้ำเองอย่างคล่องแคล้ว ทว่าที่กดสบูจะอยู่สูงไปสักหน่อย เด็กน้อยเลยต้องเขย่งปลายเท้าดูทุลักทุเล
“ล้างมือหรือคะ”
เสียงนุ่มทุ้มของชายคนหนึ่งดังขึ้น เด็กน้อยหันมองต้นเสียงแล้วพยักหน้าให้แทนคำตอบ
“เมื่อเช้าผมบอกป้าอิ่มว่าผมเจอพรีม และเอารูปน้องพอวาให้ป้าอิ่มดู”“ป้าอิ่มว่ายังไงบ้างคะ”“ป้าอิ่มบอกแค่ว่า ไม่ให้ผมไปยุ่งกับสองแม่ลูก เพราะไม่อยากให้มีปัญหากับคุณแม่ แค่นี้ผมก็มั่นใจแล้ว ไม่อย่างนั้นป้าอิ่มจะห้ามผมทำไม”“ค่ะ ... มีอะไรให้ขวัญช่วยก็บอกได้เลยนะคะ ขวัญยินดีค่ะ น้องพอวาเป็นเด็กน่ารัก เก่ง ฉลาด น้องพรีมดูแลดีมาก ๆ ขวัญชื่นชมเลยค่ะ”หญิงสาวชื่นชมอีกครั้ง“เย้ ไอติมของน้องพอวามาแล้ว”เสียงเจ้าตัวเล็กที่กำลังพูดถึงดังมาก่อนตัวจะมาถึงเสียอีก“น้าขวัญตักก้อนใหญ่พิเศษให้เลยนะคะ”ว่าแล้วหล่อนก็ช่วยขยับเก้าอี้ตัวเล็กให้ เพื่อจะได้ขึ้นนั่งได้สะดวกขึ้นแม้ว่าเพลงขวัญจะเพื่อนสนิทคณาธิป หากแต่เธอก็ยังอายุน้อยกว่าเขาประมาณสอง - สามปี“ขอบคุณค่ะ”“ทานดี ๆ อย่างให้เลอะเสื้อผ้านะคะ”พริมาภาเตือนบุตรสาวพร้อมเลื่อนถ้วยไอศกรีมเข้าใกล้เจ้าตัวเล็กอีกนิด“ต้องการอะไรเพิ่มบอกได้เลยนะคะ”“ขอบคุณมากค่ะ”พริมาภายิ้มให้อย่างคนวางตัวไม่ถูกสักเท่าไร ด้วยความสนิทของทั้งคู่ที่ได้เห็นเมื่อครู่ ทำให้กลัวว่าหล่อนจะเข้าใจผิดเรื่องเธอกับเขา“ขวัญขอตัวไปดูลูกค้าก่อนนะคะ”เพลงขวัญหันมาบอกชายหนุ่มอีกครั้งก่อนเ
“ชื่อมัดหมี่เหรอคะ ต้องกินเก่งเหมือนส้มๆ แน่ ๆ เลยถึงได้ตัวอ้วนขนาดนี้”“รับไอศกรีมอะไรดีค่ะ”เพลงขวัญเดินมาพร้อมกับเมนูที่เคลือบพลาสติกไว้อย่างดีให้หญิงสาวที่นั่งข้าง ๆ เด็กน้อย“น้องพอวาใช่ไหมคะ”เจ้าของร้านสาวได้เห็นหน้าชัด ๆ แล้วจำได้ เพราะหล่อนติดตามการประกวดโครงการนี้อยู่ และก็แอบชื่นชอบในความสามารถ อีกทั้งแอบเชียร์น้องพอวาอยู่เหมือนกัน“ใช่ค่ะ”พริมาภาเป็นฝ่ายตอบแทน“น้องเก่งมาก ๆ ต้องชื่นชมคุณแม่เลยค่ะ ตัวจริงน้องน่ารักมาก ๆ เลยนะคะ”หญิงสาวชื่นชมจากใจจริง“ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ พรีมเองก็ตกใจเหมือนกันค่ะ ไม่คิดว่าน้องจะคว้ารางวัลมาได้เหมือนกันค่ะ”“ต้องบอกว่าสายเลือดเขาดีครับ”“นี่คุณ”สิ้นเสียงชายหนุ่มพริมาภาถึงกับหันมาเบรก น้ำเสียงออกไปทางดุ ๆ กลัวเขาจะพูดอะไรมากไปกว่านี้เพลงขวัญได้ยินแล้วมองหน้าทั้งคู่สลับไปมา พลางยิ้มให้ฝ่ายชายเหมือนกำลังบอกให้รู้ว่า หล่อนพอจะเข้าใจอะไรขึ้นมาบ้างแล้ว“ทานไอศกรีมอะไรดีคะ น้องพาวาชอบ ช็อกโกแล็ต สตรอว์เบอร์รี หรือรสอะไรคะ”“แม่จ๋าวันนี้น้องพอวาขอกินรสช็อกโกแล็ต 2 ลูกได้ไหมคะ”เด็กน้อยบอกพลางยิ้มหวานแล้วเอียงศีรษะพิงที่ไหล่มารดา หากไม่ติดว่าในมือมี
“ถ้าเด็กคนนี้เป็นลูกผมจริง ๆ พรีมก็ไม่ใช่เด็กรับใช้นะป้าอิ่ม"พูดจบร่างสูงใหญ่ก็เดินออกจากเรือนหลังเล็กไป“คุณป้อง”นางอิ่มเอมได้แต่ร้องเรียกเขาไว้เท่านั้นหากแต่ก็คงห้ามอะไรไม่ได้‘ความลับไม่มีในโลกจริง ๆ’นางคิดได้เพียงแค่นี้ แล้วหญิงสูงวัยผ่อนลมหายใจออกมาไม่ใช่ว่าโล่งใจ หากแต่กลับเพิ่มความกังวลใจเสียมากกว่า เพราะลงเป็นอย่างนี้เจ้านายหนุ่มคงไม่ปล่อยสองแม่ลูกไปแน่ ๆ และไม่มีทางที่คุณหญิงท่านจะยอมรับได้“น้องพอวาไม่มีพ่อ”เธอสะบัดเสียงเล็กน้อย พอถึงเวลาจริง ๆ หญิงสาวกลับรู้สึกกลัว และไม่กล้าที่จะพูดความจริงขึ้นมาเสียอย่างนั้น“แม่จ๋าไปกันเถอะค่ะน้องพอวาหิวแล้ว”เสียงเด็กน้อยดังมาก่อนตัวเลยทีเดียว“สวัสดีคุณลุงก่อนค่ะ เราจะได้ไปกันค่ะ”ว่าแล้วเจ้าตัวเล็กก็ยอมทำตามคำบอกอย่างว่าง่าย“คุณลุงมีร้านไอศกรีมแสนอร่อยแนะนำนะคะ”ในเมื่อแม่ยังใจแข็ง ก็คงต้องใช้ไม้นี้แหละเขาพอจะเดาได้ว่าลูกน่าจะเป็นจุดอ่อนของเธอ“แม่จ๋า คุณลุงมีร้านไอศกรีมอร่อยด้วยค่ะ”เด็กก็คือเด็กแค่ได้ยินว่ามีร้านอร่อย เด็กน้อยก็ตาวาวขึ้นมาทันที“นี่คุณ!”“ถ้าวันนี้เราไม่ได้คุยกัน ผมก็จะตามพรีมกับน้องพอวาไปทุกที่”เขาคุมน้ำเสียง
“แม่จ๋าว่าเรากลับกันเถอะค่ะ”หญิงสาวรีบตัดบทการสนทนาของทั้งคู่“แล้วน้าพลอยละคะ ไม่รอน้าพลอยเหรอคะ”“น้าพลอยไปทำธุระแล้วค่ะ วันนี้เราต้องกลับกันสองคนค่ะ”“วันนี้เราไม่ต้องไปหาป้านกแล้วเหรอคะ”ริมฝีปากจิ้มลิ้มถามต่อ“ไม่ต้องแล้วค่ะ ป้านกโทรมาเลื่อนกับน้าพลอยแล้วค่ะ”“เย้ ๆ ... ถ้าอย่างนั้นแม่จ๋าพาน้องพอวาไปกินไอติมได้ไหมคะ น้องพอวาอยากกินมาก ๆ เลยค่ะ”เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมองมารดา สีหน้าและแววตาอ้อนเสียจนคนเห็นถึงกับปฏิเสธไม่ลง“ไปลาคุณครูก่อนค่ะ”“เย้ ๆ แม่จ๋าใจดีที่สุดเลยค่ะ”แม้จะได้ไม่ได้คำตอบ แต่ผู้เป็นมารดาก็ไม่ได้ปฏิเสธแสดงว่าการอ้อนครั้งนี้สำเร็จ เด็กน้อยจึงรีบวิ่งไปหาคุณครูที่ยืนอยู่ริมสระ“ผมมีเรื่องจะคุยด้วย”คณาธิปรีบบอกทันทีที่ร่างเล็กวิ่งไปหาคุณครูที่ยืนอยู่ด้านนอก“แต่พรีมไม่มีอะไรจะคุยแล้วค่ะ ... ขอตัวนะคะ”ว่าแล้วร่างเล็กก็เบี่ยงตัวจะเดินแยกจากเขา“ยังไม่กลับเหรอคะคุณแม่น้องพอวา”เสียงมารดาน้องเกรซก็ดังขึ้น ทำเอาร่างเล็กต้องหยุดและยิ้มให้อย่างมีไมตรี“กำลังจะกลับพอดีค่ะ”“คุณแม่สวย คุณพ่อก็หล่อแบบนี้นี่เอง น้องพอวาถึงได้น่ารัก มิน่าวันนี้ดูน้องพอวาอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เพราะ
ณ โรงเรียนสอนว่ายน้ำ“เกรซ ... แม่จ๋าเกรซมาแล้วค่ะ”เด็กน้อยเห็นเพื่อนสนิทก็ส่งเสียงเรียกทันทีน้องเกรซเป็นเพื่อนสนิทของน้องพอวาที่เรียนห้องเดียวกัน ทั้งคู่มักทำกิจกรรมอะไรคล้าย ๆ กัน เพราะส่วนมากแล้วจะชวนกันทำ หรือเรียน แล้วก็พร้อมใจกันมาขออนุญาตผู้ปกครอง“สวัสดีค่ะน้องพอวา วันนี้พาคุณแม่คนสวยมาด้วยเหรอคะ น้องเกรซสวัสดีคุณน้าหรือยังคะ”ว่าแล้วเด็กน้อยก็ยกมือขึ้นไหว้ พริมาภายกมือรับไหว้เช่นกัน“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ วันนี้คุณแม่น้องพอวาว่างหรือคะ”มารดาของเด็กน้อยถามเหมือนเป็นการชวนคุยเสียมากกว่า“ช่วงนี้เคลียร์งานได้ เลยมาดูสักหน่อยว่าดื้อกับคุณครู หรือเกเรเพื่อน ๆ บ้างหรือเปล่า”พูดไปมือก็ลูบศีรษะบุตรสาวไปด้วย“น้องพอวาไม่ดื้อเลยนะคะ เกรซก็ไม่ดื้อค่ะ”คนโดนพูดถึงรีบบอกเสียงใสพร้อมกับคว้ามือเพื่อนสนิทที่โรงเรียนเอาไว้ด้วย ทั้งคู่มองหน้ากันแล้วฉีกยิ้มกว้างพร้อมกันทันที“ใช่ค่ะ น้องพอวากับน้องเกรซไม่เคยดื้อกับคุณครูเลยค่ะ”เด็กน้อยอีกคนรีบสนับสนุนคำเพื่อนอีกครั้ง“ไม่ดื้อก็ไม่ดื้อค่ะ แต่ตอนนี้ได้เวลาเรียนแล้วไปเปลี่ยนชุดก่อนเลยค่ะ คุณครูรอแล้ว คุณแม่ขอตัวพาน้องไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ”มา
เช้าวันเดียวกันคณาธิปได้รับข้อความผ่านทางแอปพลิเคชันไลน์ ซึ่งมาจากพิมพ์รดา เขาไม่เคยรู้สึกตื่นเต้นและดีใจอะไรอย่างนี้มาก่อนจะว่าเป็นเรื่องแปลกก็ใช่ เพราะเรื่องระหว่างเขากับพริมาภา นอกจากความสัมพันธ์ลึกซึ้งในวันนั้น ทว่าความผูกพันอื่นที่นอกเหนือไปจากความเอ็นดูที่เป็นเด็กในบ้านคนหนึ่งก็ไม่เคยเกิดขึ้นแต่ทำไมเขากลับรู้สึกอยากเจอ อยากดูแล อยากใกล้ชิด และที่สำคัญมันทำให้เขาหวนคิดถึงความไร้เดียงสาของเธอในคืนนั้น เพียงแค่ได้เจอกันอีกครั้งหรือจะเพราะหน้าตา หรือบุคลิกแรกเห็น หรือจะเป็นเด็กคนนั้น ทุกอย่างมันเป็นคำถามวนเวียนในหัวเขาตลอดเวลา[วันนี้น้องพอวามีเรียนว่ายน้ำตอน 10.00 น. พี่พรีมไปกับพี่พลอยด้วยค่ะ หลังเรียนเสร็จน้องพอวาต้องไปคุยงานที่โมเดลลิง คุณป้องเมมเบอร์ และแอดไอดีไลน์พี่พลอยไว้นะคะ พิมพ์บอกพี่พลอยให้แล้วค่ะ พิมพ์ช่วยได้เท่านี้ขอให้คุณป้องโชคดีนะคะ พิมพ์เป็นกำลังใจให้ค่ะ]พิมพ์รดาส่งข้อความพร้อมสถานที่ เบอร์โทร และไอดีไลน์ของพลอยณิศาให้เรียบร้อยชายหนุ่มกวาดสายตาอ่านข้อความทั้งหมด แล้วรีบจัดการเซฟเบอร์โทรศัพท์ และแอดไลน์ตามที่บอกในข้อความไว้ทันที“พี่ป้องจะไปไหนคะ”กัญญ์ณรัณเ
“คุณลุงช่วยกดให้เอาไหมคะ”เด็กน้อยพยักหน้าให้อีกครั้ง พร้อมกับยื่นมือไปรองรับเจลล้างมือ แล้วจัดการถูกับมือตัวเอง จากนั้นก็กดน้ำทำความสะอาดมือด้วยน้ำสะอาดอีกครั้ง“กระดาษทิชชูค่ะ”“ขอบคุณค่ะ”เจ้าตัวเล็กรับกระดาษชำระจากมือชายแปลกหน้า แล้วจัดการเช็ดมือตัวเองจนแห้ง เรียบร้อยแล้วก็นำกระดาษในมือทิ้งลงถ
พริมาภานั่งอ่านข่าว และดูคลิปการประกวดของบุตรสาวตัวเองที่ผ่านมา ยิ่งได้อ่านข่าว ได้อ่านคอมเมนต์ต่าง ๆ แล้วก็อดปลื้มใจในความสามารถของบุตรสาวตัวเองไม่ได้“แม่จ๋า”เสียงแจ๋วของเด็กน้อยที่กำลังแอบชื่นชมอยู่คนเดียวเมื่อครู่ดังมาแต่ไกล ก่อนจะวิ่งมาพร้อมกับตุ๊กตากระต่ายหูยาวตัวโปรดเรียกสติเธอให้กลับมา“กล
หญิงสาวจำหญิงสูงวัยผู้นี้ได้ไม่เคยลืม เพราะท่านเป็นทั้งผู้ให้ที่พักพิง ให้ทั้งเงิน เพื่อให้เธอกับน้องสาวได้เรียนต่อ และก็ยังเป็นคนที่ทำให้ต้องกลายเป็นนกไร้รังอีกครั้งแต่หากให้มาคิดอีกทีต้องของคุณด้วยซ้ำที่ทำให้ชีวิตเธอมีคุณภาพ และมีคุณค่ามากขึ้น เพราะหากไม่ใช่เพราะนาง ดีไม่ดีเธออาจจะยังคงเป็นแค่เ
บรรยากาศภายในงานประกาศผลรางวัล โครงการ ‘ส่งเสริมให้เด็กได้โชว์ศักยภาพ และความสามารถ เพื่อชิงทุนการศึกษา’ ของบริษัทผลิตนมผงคุณภาพระดับพรีเมียมของประเทศซึ่งได้มีการประกวดและตัดสินในบางส่วนไปบ้างแล้ว สำหรับวันนี้เป็นวันที่ประกาศผลว่าเด็กคนไหนจะคว้าทุนการศึกษาหนึ่งล้านบาทไปได้เสียงที่ดังเจื้อยแจ้วขอ







