บทที่ 2 ถูกชะตา

หญิงสาวจำหญิงสูงวัยผู้นี้ได้ไม่เคยลืม เพราะท่านเป็นทั้งผู้ให้ที่พักพิง ให้ทั้งเงิน เพื่อให้เธอกับน้องสาวได้เรียนต่อ และก็ยังเป็นคนที่ทำให้ต้องกลายเป็นนกไร้รังอีกครั้ง

แต่หากให้มาคิดอีกทีต้องของคุณด้วยซ้ำที่ทำให้ชีวิตเธอมี­คุณภาพ และมีคุณค่ามากขึ้น เพราะหากไม่ใช่เพราะนาง ดีไม่ดีเธออาจจะยังคงเป็นแค่เด็กรับใช้ และคงไม่มี ดร.พริมาภา กับ เด็กหญิงพอวาในวันนี้ก็ได้

เธอมองหญิงสูงวัยที่ยังคงภูมิฐานเฉกเช่นเดิม แม้เวลาจะล่วงเลยมานานหลายปี ทว่าดูเหมือนว่านางยังคงเหมือนเดิมทุกอย่าง สายตาคู่สวยมองผ่านไปยังเจ้าตัวเล็กบนเวทีแล้วพลอยให้ยิ้มออกมาอีกครั้ง

“เด็กคนนั้นคือสายเลือดของคุณผู้หญิงนะคะ”

ริมฝีปากสวยได้รูปขยับเอ่ยขึ้นเบา ๆ ให้ได้ยินเพียงตัวเองเท่านั้น

ณ บ้านหลังใหญ่ คุณกิ่งกาญจน์เดินควงคู่กับกัญญ์ หรือ ‘กัญญ์ณรัณ’ ซึ่งเป็นบุตรสาว เข้าบ้านมาใบหน้ายิ้มแย้ม

“เดินยิ้มหน้าบานกันมาเชียวนะสองแม่ลูก”

คุณคะนึงนิตที่นั่งคุยกับบุตรชายเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น

“คุณก็ช่างแซวนะคะ”

“ก็นาน ๆ จะเห็นคุณยิ้มหน้าบานแบบนี้”

“นั่นสิ ต้องมีเรื่องอะไรดี ๆ แน่ ๆ เลย”

‘คนาธิป’ ที่นั่งฟังอยู่เอ่ยขึ้น เพราะรู้สึกได้ไม่ต่างจากผู้บิดา

“คุณแม่ถูกอกถูกใจเด็กที่ได้รับทุนการศึกษาวันนี้ค่ะ เด็กอะไรก็ไม่รู้เก่ง ฉลาด น่ารักเป็นบ้าเลย นี่คุณแม่นะชมมาตลอดทางเลย ออที่สำคัญคุณแม่น้องเขาสวยมาก ๆ เลยค่ะ ขนาดกัญญ์เป็น­ผู้หญิงยังอดชมไม่ได้เลย”

กัญญ์ณรัณร่ายยาวเลยทีเดียว

“อ้าวแล้วคนที่ขึ้นไปบนเวทีนั่นไม่ใช่แม่เขาเหรอ แม่ก็คิดว่าเป็นแม่เด็กซะอีก แต่ดูก็ไม่มีเค้าสักเท่าไร”

“ไม่ใช่ค่ะ”

“แล้วเราไปรู้ได้ยังไงว่าเขาไม่ใช่แม่”

คุณคะนึงนิตถามขึ้น

“ตอนแรกก็ไม่คิดว่าจะใช่หรอกค่ะ แต่เห็นน้องวิ่งไปหาหลังจากสัมภาษณ์เสร็จแล้วเรียกผู้หญิงคนนั้นว่าแม่จ๋า น่ารักนะคะเรียกแม่จ๋าด้วย”

หญิงสาวเล่าต่อ น้ำเสียงและแววตาที่ถ่ายทอดออกมาตอนนี้แสดงชัดเจนว่าชื่นชอบบุคคลที่กำลังกล่าวถึงอยู่มาก

“อือ ... แต่จะว่าไปแล้วเด็กคนนี้ เก่ง ฉลาดนะพูดได้ตั้งสามภาษา หน้าตาก็เป็นเด็กไทย ชื่อก็ไทย ไม่มีแววว่าจะเป็นลูกครึ่งเลย แต่ภาษาอังกฤษนี่สำเนียงยังกับเด็กฝรั่งเลยทีเดียว”

“นั่นสิคะ”

“เดี๋ยวนี้เด็ก ๆ เก่ง ๆ ฉลาด ๆ กันจะตายไปคุณ”

คุณคะนึงนิตกล่าวขึ้นอีก

“ก็จริง ๆ ค่ะ ... ว่า แต่นี่แม่อิ่มไปไหนเนี่ย ตั้งแต่มายังไม่­เห็นหน้าเลย”

นางกิ่งกาญจน์ถามหาแม่บ้านคนสนิท ที่ปกติแล้วจะต้องเห็นหน้าเกือบจะตลอดเวลา ทว่าวันนี้กลับยังไม่เห็นเสียอย่างนั้น

“ป้าอิ่มบ่นว่าปวดหัว ผมเลยให้ไปพักแล้วครับ”

คนาธิปบอกพลางวางหนังสือที่ถืออ่านอยู่ไว้บนโต๊ะ

“อ้าวเหรอ แล้วแล้วหาหยูกยาให้กันแล้วหรือยัง”

นางถามด้วยความเป็นห่วง นางอิ่มเอมอายุรุ่นราวคราวเดียวกับนางนั่นแหละ จะอ่อนกว่าแก่กว่าก็ไม่เกินสองปีอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ลูกชายลูกสาวยังไม่เป็นหนุ่มเป็นสาวเต็มตัวกันเลย

“ผมให้จิ๋วจัดการให้เรียบร้อยแล้วครับ”

เขาบอกอีกครั้ง พร้อมกับขยับตัวจะลุกขึ้นยืน

“แล้วนั่นจะไปทำงานต่อแล้วหรือตาป้อง”

“ว่าจะเข้าไปดูงานอีกสักหน่อย”

“พรุ่งนี้ไปไหนหรือเปล่าละ”

“พรุ่งนี้ผมว่างครับ”

“โอ๊ย! ตายแล้วพรุ่งนี้ฝนต้องตกหนักแน่ ๆ พี่ชายกัญญ์ว่าง”

กัญญ์ณรัณรีบแซวสวนขึ้นมาทันควัน ก็นับตั้งแต่เขาเข้ารับตำแหน่งบริหารงานแทนบิดาเต็มตัว ก็ไม่เคยเห็นชายหนุ่มมีเวลาว่าง หรืออยู่บ้านในวันหยุดเลยสักครั้ง

‘คณาธิป’ นักธุรกิจหนุ่มที่กำลังมาแรงในวงการอสังหาริมทรัพย์ เกี่ยวกับบ้านจัดสรร และคอนโด ที่เวลานี้ขยายเติบโตในหลาย ๆ โครงการทั้งในกรุงเทพฯ และในจังหวัดใหญ่ ๆ ในประเทศ

และตอนนี้ยิ่งถูกเป็นที่จับตามองในแวดวงยานยนต์ เมื่อเขาเพิ่งเปิดตัวโชว์รูมรถหรูนำเข้า ซึ่งมีเป็นเพียงหนึ่งเดียวในประเทศไปเมื่อไม่กี่เดือนนี้

“เวอร์ไปแล้วยายกัญญ์”

ชายหนุ่มแสร้งทำเป็นเอ็ดน้องสาว

“แต่ก็ดีนะ ไหน ๆ พรุ่งนี้ก็ว่าง ไปสมาคมกับแม่นะ”

ได้ทีคุณกิ่งกาญจน์รีบถือโอกาสนี้ชวนบุตรชายไปสมาคมด้วยเสียเลย

“ไม่ดีกว่าครับ”

ชายหนุ่มรีบปฏิเสธทันควัน

“ทำไมละ แม่จะได้แนะนำ ...”

“แม่จะได้แนะนำพี่ทรายให้รู้จัก”

บุตรสาวรีบพูดแทรกขึ้นก่อนที่มารดาจะพูดจบ เป็นผลให้นางต้องส่งค้อนวงใหญ่ให้ก่อนจะหันมายิ้มให้บุตรชาย ซึ่งแน่นอนว่า สายตาอีกฝ่ายที่มองกลับมานั้นเป็นการปฏิเสธชัดเจน

คุณกิ่งกาญจน์ รักลูกทั้งสองคนมาก ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติของผู้เป็นมารดา ที่อยากให้บุตรมีชีวิตที่ดี และได้ในสิ่งที่ดีที่สุด ทว่าเรื่องคู่ครองน่าจะเป็นเรื่องเดียวที่นางไม่สามารถเข้าไปยุ่งเกี่ยวหรือควบคุมได้

“ไม่ครับแม่”

น้ำเสียงตอบกลับมานั้นทำเอานางถึงกับหันมองบุตรสาวและสามีหน้าเจื่อน ๆ ลง ก่อนหันมายิ้มแหย ๆ ให้กับเจ้าของคำตอบนั้นอีกครั้ง