LOGINเสียงกลองและฆ้องประโคมดังไปทั่วทั้งถนนหน้าจวนตระกูลหลิน ขบวนประกาศเกียรติยศขนาดใหญ่ธงของราชวงศ์เค
โจวอวิ๋นเฟิงนั่งสงบนิ่งอยู่หลังโต๊ะไม้ เบื้องหน้าของเขามีถ้วยชาอุ่นๆ ส่งควันกรุ่นลอยขึ้นมาจางๆ ข้างกายของเขาคือสหายสนิทผู้ร่วมหุ้น ซึ่งได้ทำการหารือครั้งใหญ่หลังจากผ่านเรื่องราวต่างๆ ในช่วงนี้เหตุการณ์ครั้งล่าสุดที่เกิดขึ้นในวันนั้นทำให้ทุกคนตระหนักได้ดีว่า การเติบโตอย่างโดดเด่นเพียงลำพังย่อมตกเป็นเป้าสายตาและดึงดูดความริษยาจากรอบด้านอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ลู่เฉียนวางพัดในมือลงบนโต๊ะ เสียงกระทบเบาๆ ดึงความสนใจของทุกคนให้หันมามอง แววตาสีเข้มของเขาฉายแววครุ่นคิดอย่างจริงจัง ก่อนจะเอ่ยเปิดประเด็นขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น“อวิ๋นเฟิง เกี่ยวกับเรื่องที่ฮูหยินของเจ้าเคยเสนอแนะเอาไว้เมื่อหลายวันก่อน เรื่องการเปลี่ยนคู่แข่งให้กลายเป็นคู่ค้า และเปิดช่องทางขายส่งหัวเชื้อเครื่องปรุงสำเร็จรูปให้กับโรงเตี๊ยมหรือภัตตาคารอื่นในเมืองหลวง หลังจากที่ข้ากับจางซานกลับไปคิดทบทวนดูอย่างถี่ถ้วนแล้ว พวกเราสองคนเห็นพ้องต้องกันว่า แผนการนี้ยอดเยี่ยมและแยบยลยิ่งนัก” ลู่เฉียนกวาดสายตามองสหายรักทั้งสอง แล้วเผยรอยยิ้มมุมปากจางซานพยักหน้ารับสนับสนุนคำพูดของสหายทัน
ในที่สุดก็ถึงวันฤกษ์งามยามดีที่จวนโหวรอคอย วันแยกผังตระกูลอย่างเป็นทางการ บรรยากาศภายในจวนอันกว้างใหญ่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความยินดีและความอาลัยอาวรณ์ที่ต้องแยกย้ายกันไปสร้างรากฐานของตนเองณ โถงรับรองใหญ่ของจวนโจวโหว เสิ่นชิงหรูในชุดอาภรณ์เรียบร้อยงดงามสมฐานะ กำลังคุกเข่าลงคารวะลาหลี่เหลียนฮวา ฮูหยินเอกประจำจวนโหวเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะย้ายออก แววตาทั้งสองข้างเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความซาบซึ้งใจ“พี่หญิง ข้าขอคารวะลาท่านในวันนี้ ขอบพระคุณย่างยิ่งที่เมตตาโอบอุ้ม ข้าเป็นเพียงอนุภรรยาฐานะต่ำต้อยที่ก้าวเข้ามาในจวนแห่งนี้ แต่ท่านก็ไม่เคยรังเกียจหรือใช้อำนาจกลั่นแกล้งข้าเลยแม้แต่น้อย พระคุณนี้ข้าจะไม่มีวันลืมเลยเจ้าค่ะ” เสิ่นชิงหรูเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย นางก้มศีรษะลงคำนับด้วยความเคารพสูงสุดหลี่เหลียนฮวาถอนหายใจเบาๆ แววตาคู่สวยฉายแววอ่อนโยนและเห็นอกเห็นใจ นางก้าวเข้ามาประคองร่างของเสิ่นชิงหรูให้ลุกขึ้นยืนช้าๆ พร้อมกับตบหลังมือของอีกฝ่ายเบาๆ เป็นเชิงปลอบโยน“ลุกขึ้นเถอะเสิ่นชิงหรู” หลี่เหลียนฮวากล่าวด้วยรอยยิ้ม
สถานการณ์ภายในภัตตาคารรสเลิศล้ำกำลังอยู่ในช่วงที่กำลังวุ่นวาย หลังคำวิเคราะห์ของโจวอวิ๋นเฟิง แขกในภัตตาคารก็เริ่มคลายความกังวล แต่ก็ยังไม่ได้ตัดสินว่าใครผิดใครถูกจากคำวิเคราะห์ที่แสนชาญฉลาดนั้นโจวอวิ๋นเฟิงหรี่ตามองพวกชายทั้งสี่ด้วยแววตาดุดัน น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมเอ่ยคำขาด“หากพวกเจ้ายังไม่ยอมปริปากพูดความจริงแต่โดยดี ข้าจะไม่เกรงใจอีกต่อไปแล้ว จะให้คนจับตัวพวกเจ้าส่งทางการข้อหาฉ้อโกงและร่วมกันทำลายชื่อเสียงผู้อื่น ยังไม่ต้องพูดถึงโทษสถานหนัก แค่โทษสถานเบาก็คือโบยร้อยทีแล้วส่งไปใช้แรงงานที่เหมืองนอกเมืองตลอดชีวิต”คำขู่ทำให้ชายทั้งสี่คนหวาดกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ พวกเขารู้ดีว่าหากถูกส่งตัวเข้าทางการ มีหวังได้ตายแน่ความหวาดกลัวเข้าครอบงำ ทันใดนั้นคนที่ดูเป็นตัวตั้งตัวตีในกลุ่มก็ทนไม่ไหว รีบกุมท้องคลานเข่าเข้าไปโขกศีรษะกราบกรานร้องขอชีวิตด้วยความตื่นตระหนก“คุณชายโปรดไว้ชีวิต พวกเรายอมรับแล้วขอรับยอมรับความจริงทุกอย่างแล้ว” เขาละล่ำละลักสารภาพ ออกมาด้วยความกลัว“พวกเราไม่ได้ตั้งใจจะมารังควานร้านท่านหรอกนะขอรับ แต่มี...
หลายวันต่อมา บรรยากาศภายในภัตตาคารรสเลิศล้ำกำลังดำเนินไปอย่างครึกครื้นและเนืองแน่นไปด้วยลูกค้าผู้ที่มาลิ้มลองอาหารเลิศรส ทว่าท่ามกลางความครึกครื้นนั้น กลับมีกลุ่มชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งแต่งกายด้วยชุดชาวบ้านเนื้อหยาบที่ดูปกติทั่วไป เดินก้าวเข้ามาในร้านด้วยท่าทีลับๆ ล่อๆ ก่อนจะแยกย้ายกันกระจายตัวนั่งลงตามโต๊ะต่างๆ ทั้งหมดสี่โต๊ะทั่วห้องโถงชายกลุ่มนั้นก็คือกลุ่มขอทานที่ถูกหลี่เฉิงอี้ว่าจ้างมาด้วยเงินก้อนโตเพื่อให้มาสร้างสถานการณ์ใส่ร้ายป้ายสีหลังจากที่สั่งอาหารและรับประทานเข้าไปได้ไม่นาน ชายกลุ่มนั้นแอบนำสมุนไพรฤทธิ์รุนแรงชนิดหนึ่งที่พกติดตัวมาแอบกลืนกินลงท้องไปเพื่อบีบให้เกิดอาการปวดท้องกำเริบอย่างรวดเร็วผ่านไปเพียงชั่วครู่ อาการก็เริ่มออกฤทธิ์ ลูกค้าทั้งสี่คนตามโต๊ะต่างๆ ต่างก็พากันใช้มือท้องร้องโอดครวญ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่ร่างของพวกเขาจะล้มฟุบลงไปนอนดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้นร้าน ส่งเสียงร้องโวยวายลั่นด้วยความเจ็บปวดทรมาน“โอ๊ย! ปวดท้องเหลือเกิน ปวดและแสบร้อนราวกับมีใครเอาไฟมาแผดเผา”“ช่วยด้วย อาหารของภัตตาคารนี้เป็น
หลังจากผ่านพ้นเรื่องราววุ่นวายและการดูแลกิจการอันเหน็ดเหนื่อยมาตลอดทั้งวันสวี่เยว่หรานในชุดอาภรณ์เนื้อนุ่มสบายตัว กำลังนั่งรินน้ำชาอุ่นๆ ให้กับผู้เป็นสามี แววตากลมโตฉายแววครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง แม้ว่าในตอนนี้ภัตตาคารจะประสบความสำเร็จและมีชื่อเสียง แต่ด้วยประสบการณ์และสัญชาตญาณอันเฉียบคม ทำให้นางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกระแวดระวังภัยมืดที่อาจคืบคลานเข้ามาสวี่เยว่หรานวางถ้วยชาลงเบื้องหน้าสามี ก่อนจะเอ่ยปากเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจังและนุ่มนวล“ท่านพี่ ช่วงนี้กิจการของร้านเราเติบโตวันเติบโตคืนจนโดดเด่นเกินหน้าเกินตาคนอื่น เกรงว่าคู่แข่งในเมืองหลวงคงจะไม่ยอมรามือง่ายๆ และอาจจะคอยหาช่องทางเล่นงานพวกเราลับหลังอีกเป็นแน่เจ้าค่ะ” นางกล่าวด้วยความห่วงใยโจวอวิ๋นเฟิงขยับเข้าไปใกล้ภรรยา รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา เขาเอื้อมมือไปกุมมือเรียวบางของนางไว้แล้วบีบเบาๆ เป็นเชิงปลอบโยน“เจ้าไม่ต้องกังวลไปหรอก ข้าและสหายเตรียมรับมือกับพวกคนใจแคบเหล่านั้นไว้หมดแล้ว หากพวกนั้นกล้ามาไม้ไหน ข้าก็พร้อมซัดกลับไปให้สาสมเช่นกัน”หญิงสาวส่ายหัว
ภายในห้องทำงาน สามสหายผู้ร่วมหุ้นกำลังนั่งปรึกษาหารือกันถึงเหตุการณ์ความวุ่นวายที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ลู่เฉียนในชุดอาภรณ์หรูหราสีน้ำเงินเข้ม วางพัดในมือลงบนโต๊ะ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมและแววตาเฉียบคม“อวิ๋นเฟิง ข้าให้คนไปสืบสาวราวเรื่องจนถึงที่สุดแล้ว ปรากฏว่าเบื้องหลังของภัตตาคารคู่แข่งที่บังอาจส่งคนมาซื้อตัวพ่อครัวร้านเราเมื่อวานนี้ แท้จริงแล้วไม่ได้ทำไปเพราะโลภมากอย่างเดียว แต่มีคนหนุนหลังและยุยงอยู่เบื้องหลังอีกทอดหนึ่ง”โจวอวิ๋นเฟิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ร่างสูงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลาย ใบหน้าหล่อเหลาไร้ซึ่งความตื่นตระหนก “หึ ข้าพอเดาออกว่าใคร คนผู้นั้นจะเป็นใครไปได้อีกเล่า ถ้าไม่ใช่ตาแก่จิ้งจอกเฒ่าผู้นั้น หลี่เฉิงอี้”ลู่เฉียนพยักหน้ารับทันที “ถูกต้อง เจ้าเดาไม่ผิดเลยจริงๆ คนที่อยู่เบื้องหลังการชักใยทั้งหมดก็คือใต้เท้าหลี่ ดูท่าทางเขาจะแค้นเคืองและขัดหูขัดตาพวกเราไม่น้อย ที่เห็นภัตตาคารรสเลิศล้ำเติบโตโด่งดังกลบรัศมีร้านของคนอื่น”จางซานผู้มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แต่แววตาดุดัน หัวเราะห







