บททั้งหมดของ นี่นะหรือสามีที่ข้าเลือก: บทที่ 1 - บทที่ 10

14

ตอนที่ 1 ความผิดหวัง

“ข้ารักเจ้า ฮูหยิน...” เสียงแหบพร่ากระซิบข้างใบหู ก่อนที่ร่างกำยำบนตัวของหญิงสาวจะเกร็งเข้าหายามถึงจุดสูงสุดแห่งบทสวาท ตามมาด้วยเสียงหายใจหอบระรัวของคู่สามีภรรยาบนเตียง ไป๋ซูหนิง หญิงสาวจากโลกปัจจุบันที่ทะลุมิติมาอยู่ในยุคโบราณ กำลังนอนอิงแอบแนบชิดอยู่กับ หลินอวี่เฉียง สามีที่นางแต่งงานด้วยมานานถึงสามปี ทั้งสองเพิ่งผ่านพ้นค่ำคืนอันแสนหวานชื่น ใบหน้าของหญิงสาวยังคงเปื้อนรอยยิ้มแห่งความสุข“หนิงหนิง...” อวี่เฉียงเรียกชื่อภรรยาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ไป๋ซูหนิงขยับตัวเล็กน้อยเพื่อซุกหน้าเข้าหาอกกว้างของเขาอย่างออดอ้อน“เจ้าคะ ท่านพี่” นางขานรับอย่างมีความสุขบัณฑิตหนุ่มนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา “แต่งงานกันมาสามปีแล้ว แม้ว่าพวกเราจะรักกันมากเพียงใด แต่ท่านแม่ก็ยังคงเป็นห่วงเรื่องทายาท ท่านปรารถนาที่จะอุ้มหลานเหลือเกิน”รอยยิ้มบนใบหน้าของหญิงสาวค่อยๆ จางลง หัวใจของนางเต้นแรง แต่ก็แฝงไว้ด้วยความหวังเล็กๆ ที่จะสานต่อความสัมพันธ์ให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้นนางกำลังจะเปิดปากเอ่ยชวนให้เขามีลูกด้วยกัน แต่ยังไม่ทันที่คำพูดนั้นจะหลุดออกมา สามีก็พูดแทร
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-07-28
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 2 รอยยิ้มที่เสแสร้ง

ในตอนเช้า ไป๋ซูหนิงตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่สงบลงกว่าเมื่อคืน ความเจ็บปวดที่แผดเผาหัวใจกลายเป็นความด้านชา และปลงตกกับความล้มเหลว นางจัดการแต่งกายด้วยใบหน้าที่สงบนิ่ง ก่อนจะก้าวเดินไปที่ห้องโถงกลางเพื่อร่วมรับประทานมื้อเช้าพร้อมหน้าครอบครัวณ ห้องโถงใหญ่ แม่สามีนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ใบหน้าของหญิงสูงวัยประดับด้วยรอยยิ้มกึ่งพึงพอใจกึ่งเย่อหยิ่ง เมื่อเห็นลูกสะใภ้เดินเข้ามา นางก็เปิดฉากพูดขึ้นทันทีโดยไม่รอให้นางนั่งลงเสียก่อน“ซูหนิง เจ้าคงรู้เรื่องที่อวี่เฉียงจะรับอนุแล้วใช่ไหม” น้ำเสียงของจางลี่อิงเต็มไปด้วยความจงใจกดดันหญิงสาวชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มบางๆ ที่ดูไร้ที่ติ“เจ้าค่ะ ลูกสะใภ้ทราบเรื่องแล้ว” นางพยักหน้ารับช้าๆ แม่สามีแค่นเสียงหัวเราะอย่างพอใจ“ดี รู้จักความและใจกว้างเช่นนี้แหละดีที่สุด อนุก็แค่รับเข้ามาเพื่อตั้งครรภ์ทายาทสืบสกุลเท่านั้น เจ้าวางใจเถอะ อย่างไรตำแหน่งฮูหยินเอกและอำนาจในจวนนี้ก็ยังเป็นของเจ้าผู้เดียว ข้าจะไม่ยอมให้ใครมาล้ำเส้นเจ้าอย่างแน่นอน”นางเพียงยิ้มรับด้วยความสงบ ไม่เอ่ยคำใดโต้แย้งหรือแสดงความน้อยเนื้อต่ำใจออกมาแม้แต่น้อย รอยยิ้มของนางราบเรียบจนแม่สามีเ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-07-28
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 3 ความอยุติธรรมที่น่าสมเพช

เมื่อไป๋ซูหนิงกลับมาถึงจวนตระกูลหลิน หลินอวี่เฉียงที่ยืนรออยู่ด้วยสีหน้าบึ้งตึงก็ก้าวเข้ามาหาทันที ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ“หนิงหนิง เหตุใดวันนี้เจ้าถึงไปพูดจาไม่ดีใส่จื่อหยาเล่า” เขาเปิดฉากตำหนิทันทีที่เห็นหน้าภรรยานางมองหน้าสามีด้วยแววตาว่างเปล่า “นางไปฟ้องท่านอย่างนั้นหรือ”ยังไม่ทันที่หลินอวี่เฉียงจะได้เอ่ยปากตอบ เสียงฝีเท้าและเสียงสะอื้นก็ดังขึ้นจากด้านใน แม่สามีของนางเดินประคองหลิวจื่อหยาที่กำลังซับน้ำตา ออกมาด้วยท่าทางน่าสงสาร ราวกับลูกนกตกลงท่ามกลางพายุฝน“ซูหนิง” จางลี่อิงตวาดลั่นด้วยความโกรธจัด ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยบิดเบี้ยวด้วยความไม่พอใจ“เจ้ากลั่นแกล้งรังแกจื่อหยาตั้งแต่ยังไม่ทันเข้าจวน จิตใจของเจ้าทำด้วยอะไร ถึงได้ริษยาและใจแคบถึงเพียงนี้”ไป๋ซูหนิงปรายตามองหญิงสาวที่แสร้งทำเป็นอ่อนแอในอ้อมแขนของแม่สามี มุมปากยกยิ้มเยาะหยัน“ท่านแม่ นางยังไม่ทันได้ก้าวเข้าจวนด้วยซ้ำ แต่กลับกล้าบุกไปแสดงตัวและหาเรื่องข้าถึงหน้าร้านค้า แถมยังคาบข่าวเท็จมาปั้นน้ำเป็นตัวสร้างความวุ่นวายที่นั่น ใครกันแน่ที่ไร้มารยาท”“เจ้ายังจะเถียงอีก” หลินอวี่เฉียงขมวดคิ้วแน่นด้วยความรำคาญใจ เขาเด
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-07-28
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 4 ความใจอ่อนชั่วขณะ

ตลอดสองวันที่ผ่านมา ไป๋ซูหนิงถูกกักบริเวณให้อยู่แต่ภายในเรือนพักตามคำสั่งของแม่สามี นางไม่ได้ก้าวเท้าออกไปไหน ไม่ได้เอ่ยปากขอความเห็นใจ และไม่ได้ส่งเสียงร้องเรียนใดๆ ทั้งสิ้น ราวกับว่าตัวตนของนางได้เลือนหายไปจากจวนแห่งนี้แล้วในช่วงเวลาเดียวกัน หลินอวี่เฉียงก็ไม่ได้แวะเวียนมาหาหรือก้าวเท้าเข้ามาในห้องนอนของนางเลยแม้แต่คืนเดียว นี่เป็นครั้งแรกในรอบสามปีที่พวกเขาห่างกันนานขนาดนี้ และเป็นครั้งแรกที่เขาเลือกที่จะนิ่งเฉย ไม่ปกป้องนาง ปล่อยให้นางเผชิญหน้ากับความอยุติธรรมเพียงลำพังยามดึกสงัด หญิงสาวนั่งเหม่อมองแสงเทียนที่กำลังมอดไหม้อยู่บนโต๊ะ นางทบทวนเรื่องราวทั้งหมดในหัวอย่างเงียบๆ พลางตั้งคำถามกับตัวเองว่าตนเองพลาดตรงไหนนางเลือกหลินอวี่เฉียงเพราะคิดว่าเขาคือบุรุษที่ซื่อสัตย์และดีที่สุดในบรรดาตัวเลือกทั้งหมด ทว่าสุดท้ายแล้ว บทสรุปก็ยังคงจบลงด้วยความร้าวรานอยู่ดีหญิงสาวแค่นหัวเราะเบาๆ กับตัวเอง พลางพึมพำออกมาเบาๆ ในความเงียบ“นั่นสินะ เงินหนึ่งร้อยล้านหยวน ภารกิจที่จะเปลี่ยนชีวิตคนให้พลิกผันได้ถึงเพียงนั้น ไหนเลยจะง่ายดายนัก...”นางถอนหายใจยาวเหยียด เดิมทีตอนที่ทะลุมิติมาใหม่ๆ นางไม่ได้ม
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-07-28
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 5 แผนการลับ

ภายในเรือนพักส่วนตัวของไป๋ซูหนิง ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเด็ดเดี่ยวอย่างไร้ความลังเล หญิงสาวกวาดสายตามองไปที่สาวใช้คนสนิทที่ยืนก้มหน้าคอยรับคำสั่งอยู่เบื้องหน้า ก่อนจะผายมือไปยังหีบไม้ที่ตั้งอยู่มุมห้อง“ไปเอาสมุดบัญชีทรัพย์สินทั้งหมดในเรือนของข้ามา รวมถึงบัญชีทรัพย์สินของจวนด้วย”“เจ้าค่ะ” สาวใช้ก้าวเข้าไปเปิดหีบและหยิบสมุดเล่มหนากับเอกสารต่างๆ ส่งมอบให้อย่างนอบน้อม ก่อนจะเดินออกไปนำบัญชีจวนจากพ่อบ้านมาให้ไป๋ซูหนิงเปิดไล่สายตาทีละหน้า ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น มือเรียวตวัดพู่กันจุ่มหมึกดำสนิทลงบนกระดาษเนื้อดี นางเขียนรายการทรัพย์สิน เครื่องประดับทองคำหยก และสมบัติที่นางถือครองไว้อย่างละเอียดถี่ถ้วนเมื่อเขียนเสร็จ นางพับกระดาษแผ่นนั้นเก็บใส่ซองจดหมายอย่างดี แววตาของไป๋ซูหนิงในยามนี้เต็มไปด้วยความแข็งกร้าวและพร้อมที่จะจากไปอย่างไม่ต้องห่วงว่าสิ่งที่ตนหามาจะตกไปอยู่ในมือคนนอกครั้นล่วงเลยเข้าสู่ช่วงสายของวัน ไป๋ซูหนิงตัดสินใจก้าวเท้าออกจากเรือน นางเดินทางมายังร้านค้าข้าวสารของบ้านสามี ทันทีที่ก้าวเข้ามาในร้าน คนดูแลร้านข้าวตระกูลหลินก็รีบวิ่งเข้ามาต้อนรับด้วยสีหน้าตื่นตระหนกและโล่งอก
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-07-28
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 6 ของขวัญชิ้นใหญ่

นับถอยหลังอีกสี่วันก่อนที่พิธีรับอนุเข้าจวนตระกูลหลินจะเริ่มต้นขึ้น ภายในเรือนพักของไป๋ซูหนิงมีความเคลื่อนไหวบางอย่างที่เงียบเชียบหญิงสาวสบโอกาสทองเมื่อจางลี่อิงผู้เป็นแม่สามี ออกเดินทางไปไหว้พระขอพรที่อารามหลวงนอกเมืองร่วมกับสหาย และในขณะเดียวกัน ทั้งพ่อสามีและหลินอวี่เฉียง ต่างก็ออกไปทำธุระสำคัญนอกจวนตั้งแต่เช้าตรู่ไป๋ซูหนิงไม่รอช้า นางสั่งการให้บ่าวรับใช้ช่วยกันจัดการยกหีบขนาดใหญ่รวมทั้งหมดยี่สิบสองหีบ ซึ่งภายในอัดแน่นไปด้วยทรัพย์สินเงินทอง เครื่องประดับหยกและทองคำแท้ รวมถึงของมีค่ามากมายที่ได้มาจากน้ำพักน้ำแรงและมันสมองของนางในช่วงสามปีมานี้ จัดเตรียมไว้ในหีบเหล่านั้น หีบไม้ทั้งยี่สิบสองถูกปิดผนึกและนำออกมาวางเรียงรายรออยู่บริเวณหน้าลานเรือน เพื่อเตรียมส่งมอบให้กับรถขนย้ายที่จะมารับตามนัดหมายผ่านไปไม่นานนัก ขบวนรถม้าและเจ้าหน้าที่ตัวแทนจากทางการกลุ่มใหญ่ก็เดินทางมาถึงหน้าเรือนของไป๋ซูหนิงตามกำหนดเวลา หัวหน้าขุนนางผู้ควบคุมขบวนก้าวลงมาจากรถม้า ก่อนจะเดินเข้ามาโค้งคารวะทักทายหญิงสาวด้วยความนอบน้อม เมื่อเขาได้รับมอบรายการทรัพย์สินทั้งหมดที่ไป๋ซูหนิงตั้งใจบริจาคให้แก่คลังหลวงเพื่อช
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-07-28
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 7 สายเกินไป

ยามดึก หลินอวี่เฉียงเดินตรงเข้ามาหาภรรยาที่กำลังนั่งอยู่ขอบเตียง ร่างสูงสวมกอดนางจากด้านหลังทันที ใบหน้าคมคายโน้มลงซุกไซ้ที่ซอกคอขาวผ่องของนางด้วยความโหยหา และพยายามจะเริ่มบทสวาทตามความคุ้นเคยเดิมๆไป๋ซูหนิงขยับตัวหลบเล็กน้อย นัยน์ตาคู่สวยฉายแววเบื่อหน่ายอย่างไม่ปิดบัง“ท่านพี่ วันนี้ข้าจัดการงานในร้านค้าเหนื่อยมาทั้งวัน รู้สึกไม่สบายเนื้อไม่สบายตัวนัก เกรงว่าจะปรนนิบัติท่านพี่ในคืนนี้ไม่ได้” นางเอ่ยวาจาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยและราบเรียบชายหนุ่มชะงักค้างไปเล็กน้อย เขากวาดสายตามองใบหน้าที่ซีดเซียวและเรียบเฉยของนาง เมื่อเห็นว่าใบหน้างามดูอ่อนล้าจริงๆ เขาก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ ด้วยความเห็นใจและไม่ได้บังคับฝืนใจนางร่างกำยำขยับขึ้นมานอนเคียงข้าง ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงร่างของภรรยาเข้ามากอดแนบอก แล้วเอ่ยปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน“ข้ารู้ว่าเจ้าน้อยใจและเสียใจเรื่องที่ข้ากำลังจะรับแม่นางหลิวเข้าจวน แต่เจ้าเชื่อข้าเถอะนะหนิงหนิง ที่ข้าต้องยอมรับนางเข้ามา ก็ทำไปเพื่อให้ท่านแม่สบายใจเท่านั้น ในใจของข้ามีเพียงเจ้าคนเดียว ข้าไม่ได้รักนางเลยแม้แต่น้อย เมื่อถึงเวลาข้าจะชดเชยความรู้สึกให้เจ้าอย่างแน่นอน”
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-07-28
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 8 เสแสร้ง

หลังจากร่างของหลินอวี่เฉียงลับสายตาไป ไป๋ซูหนิงที่ยืนนิ่งสงบมาตลอดพลันผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ ท่ามกลางความว่างเปล่าภายในห้อง จู่ๆ ก็มีเสียงทุ้มใสแต่ราบเรียบดังขึ้นในโสตประสาทของหญิงสาว เป็นเสียงของระบบช่วยเหลือที่ผูกจิตอยู่กับนางตลอดหลายปีที่ผ่านมา[โฮสต์ดำเนินการขนย้ายทรัพย์สินทั้งหมดจนเกือบเสร็จสิ้นสมบูรณ์แล้ว แสดงชัดเจนว่าตัดสินใจเด็ดขาดที่จะตัดใจและจากไปจากสกุลหลินอย่างแน่นอน แต่ทำไมยามที่อยู่ต่อหน้าเขา โฮสต์ยังคงยอมให้เขาสวมกอด ยอมปรนนิบัติแต่งตัวให้อย่างอ่อนโยน หรือแม้แต่เอ่ยวาจาอ่อนข้อให้เช่นนั้นอีก หรือว่าโฮสต์จะเปลี่ยนใจในภายหลัง]เสียงของระบบเอ่ยขึ้นด้วยความเคลือบแคลงใจไป๋ซูหนิงแค่นยิ้มเย็นชาในลำคอ นางก้าวเดินไปหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างใจเย็น ดวงตากลมเจ้าเล่ห์เกินกว่าที่ใครจะคาดเดา“ข้าผ่านการอ่านนิยายมานับไม่ถ้วนแล้ว เจ้าคิดว่าการจากไปแบบไหนกันเล่า ที่จะทำให้คนข้างหลังเจ็บปวดและทรมานมากที่สุด” ไป๋ซูหนิงตอบกลับระบบในห้วงความคิดด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยระบบชะงักไปครู่หนึ่งราวกับกำลังประมวลผล[แบบไหนกันล่ะ]ไป๋ซูหนิงแย้มยิ้มเย้ยหยัน“ไม่ใช่การหนีไปทั้งที่ยังโกรธเกรี้ยว หรือการ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-07-28
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 9 ความจริงอันเน่าเฟะ

ภายในห้องโถงบรรพชนที่มีแสงเทียนไม่กี่เล่มที่ถูกจุดขึ้น ไป๋ซูหนิงที่แอบเอนกายงีบหลับเอาแรงอยู่บนเบาะรองนั่งสะดุ้งตื่นขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากด้านนอกเสียงทุ้มอันร้อนรนของหลินอวี่เฉียงก็แว่วลอดผ่านประตูเข้ามา สั่งการด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกและเกรี้ยวกราด“พวกเจ้าทำบ้าอะไรกัน ใครสั่งให้พวกเจ้าขังนางไว้ในนี้ รีบไขกุญแจเปิดประตูเดี๋ยวนี้”ไป๋ซูหนิงได้ยินดังนั้น ประกายตาเจ้าเล่ห์ก็วาวโรจน์ขึ้นมา นางรู้ทันทีว่าโอกาสในการเอาคืนมาถึงแล้ว ร่างบางผุดลุกขึ้นยืนด้วยความว่องไว กวาดสายตามองรอบตัวก่อนจะพุ่งตรงไปที่เชิงเทียนบูชาบรรพบุรุษ เอามืออังไอความร้อนจากเปลวเทียนสักครู่ จนกระทั่งฝ่ามือและผิวแก้มเริ่มมีความอุ่นร้อนขึ้นมาเล็กน้อยจากไอร้อนจากนั้นก็กลับมาทรุดกายลงคุกเข่าบนพื้นหินที่เย็นเยียบในท่าทางสั่นเทาราวกับคนหมดแรง แสร้งทำเป็นก้มหน้าซบลงกับท่อนแขนด้วยสภาพที่ดูน่าเวทนาและน่าสงสารที่สุดเสียงโซ่ตรวนและกุญแจถูกกระชากเปิดออก ประตูไม้บานใหญ่ถูกผลักเปิดเข้ามาอย่างแรง แสงไฟจากคบเพลิงสาดส่องเข้ามาภายในห้อง เผยให้เห็นร่างสูงของหลินอวี่เฉียงที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-07-28
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 10 น้ำตาจอมปลอม

ภายในห้องนอนอันเงียบสงบ หลินอวี่เฉียงประคองร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของภรรยากลับเข้ามาด้านในอย่างทะนุถนอม เขาสั่งการให้สาวใช้รีบต้มน้ำอุ่น เตรียมสำรับอาหารอ่อนๆ และเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้นางด้วยความร้อนรนระคนรู้สึกผิด ก่อนที่เขาจะนั่งเฝ้าไม่ห่างอยู่ข้างเตียงด้วยความกังวลใจไป๋ซูหนิงนอนนิ่งสนิทอยู่บนเตียง ปล่อยให้เวลาผ่านพ้นไปครู่ใหญ่จนกระทั่งประเมินได้ว่าสมควรแก่เวลาแล้ว หญิงสาวจึงเริ่มขยับตัวเล็กน้อย แสร้งทำเป็นส่งเสียงครางแผ่วเบาด้วยความเจ็บปวดระคนหวาดผวา“อื้อ... ท่านแม่... อย่าตีข้าเลยเจ้าค่ะ ข้ายอมแล้ว... ข้าไม่ได้ตั้งใจ... อย่าไล่ข้าออกไปจากจวนเลยนะเจ้าคะ” ไป๋ซูหนิงขมวดคิ้ว ปากก็พึมพำละเมอออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและหวาดกลัวสุดขีดนางแสร้งทำเป็นผวากอดตัวเอง น้ำตาเม็ดโตไหลรินออกจากหางตาอย่างน่าเวทนา ก่อนจะเปล่งเสียงร้องเรียกหาที่พึ่งด้วยความตื่นตระหนก“ท่านพี่... ท่านพี่ช่วยด้วย ช่วยข้าด้วยเจ้าค่ะ”หัวใจของสามีบีบรัดด้วยความสงสารและเจ็บปวด เขาไม่รอช้ารีบโผเข้าไปสวมกอดร่างบางของไป๋ซูหนิงเอาไว้แนบอก ลูบหลังลูบไหล่นางเบาๆ เพื่อปลอบประโลม“หนิงหนิง เจ้าตื่นแล้วหรือ ไม่ต้องกลัวนะ ข้าอยู่นี่แล้
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-07-28
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
12
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status