ตอนที่ 6 เจอกันอีกครั้ง(โฮปxพราว)

"ทานข้าวเสร็จเฮียจะไปไหนต่อหรือเปล่าครับ"มีนถามคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามที่แวะมาทานข้าวด้วยกัน

"ว่าจะไปดูของใช้หน่อย มีนอยากได้อะไรไหม"

"เอาเป็นครีมทาผิวแล้วกันครับซื้อมาเยอะหน่อยก็ได้เห็นมีโปรโมชั่นอยู่"มีนเป็นชายที่ค่อนข้างเจ้าสำอางเขาไม่ยอมให้ภาพลักษณ์ภายนอกเขาออกมาดูแย่ เพราะนั้นอาจหมายถึงการลดทอนความน่าเชื่อถือของเขาแก่ลูกค้า

"ได้เลยครับ เดี๋ยวเฮียซื้อมาให้"โฮปลูบหัวคนรัก

“ผมโอนตังค์ให้” มีนกำลังจะล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาแต่ถูกห้ามไว้..

“ไม่เป็นไรเฮียมีตังค์”

“เกรงใจครับ”

“ช่วยเฮียใช้หน่อย อยากตังค์หมดบัญชี” ว่าไปตั้งแต่คบกันมามีนก็ไม่เคยขออะไรเขาเลย ขนาดซื้อให้ยังไม่กล้ารับแถมจะโอนเงินค่าของคืนให้เขาอีกต่างหาก (อาจจะเพราะอีกฝ่ายไม่ต้องการเอาเปรียบเขา...แม้มันจะเรื่องเล็กน้อยที่เขาก็ไม่ใส่ใจ)

“อย่ามาบ่นทีหลังนะครับ”

“ซื้อของให้แฟนแค่นี้สบายมากครับ” หลังจากทานข้าวเสร็จโฮปก็ออกไปซื้อของที่ห้างตามที่คุยกัน ส่วนมีนยังดูแลลูกค้าที่ร้านต่อ                                                                                   

โฮปเดินเลือกซื้อของใช้จนเป็นที่พอใจก่อนจะเดินผ่านร้านขนมของโปรดมีนที่คราวก่อนพากันมาเดินเที่ยวแต่ร้านก็ดันปิด ทำเอามีนบ่นไปหลายวันว่าอุตส่าห์ว่างมาเดินห้างทั้งทีแต่ก็ยังอดกินขนมร้านโปรดโฮปจึงตั้งใจจะซื้อไปฝาก

"ปึก!!โอ๊ะ...ขอโทษค่ะ"ไหล่กระทบกันจนทั้งสองเซไปคนละทาง

"ขอโทษครับ เป็นอะไรไหมครับ... อ้าว..พราว"โฮปที่ตั้งหลักได้ก่อนรีบเอ่ยปากขอโทษและหันหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่คุ้นตา

"พี่โฮป..ใช่ไหมคะ"เธอก็เหมือนจะจำอีกฝ่ายได้เช่นกัน เธอเบิกตาโตพร้อมมองสำรวจชายหนุ่มขึ้นลง

"ใช่ครับ พราวมาทำอะไรแถวนี้เหรอ"พราวถือเป็นอดีตของโฮปที่ครั้งหนึ่งเคยแอบชอบมาก่อน แต่ด้วยเหตุผลหลายๆ อย่างทำให้ความรักครั้งนั้นมันไม่สมหวัง แต่มันกับติดค้างในใจเขา พราวเป็นผู้หญิงที่เก่ง สวยและดูเพียบพร้อมทำให้เธอเป็นที่นิยมและดึงดูดใครหลายๆ คนรวมถึงเขา

"พอดีพราวพึ่งมาซื้อคอนโดโครงการใหม่หลังห้างนี้ค่ะ ย้ายมาอยู่ได้ประมาณสองเดือนแล้วค่ะ"เธอยกมือขึ้นทัดเส้นผม

"บังเอิญจังที่ได้เจอที่นี่"

"พี่มาทำอะไรเหรอคะ"

"มาซื้อของครับ"โฮปขยับแขนชูของในมือขึ้นเล็กน้อยให้เธอเห็น

"พี่โฮปชอบขนมยี่ห้อนี้เหมือนกันเหรอคะ"เธอเหลือบเห็นขนมร้านดังที่เธอชอบกินและจะชื้อทุกครั้งถ้าเห็น

"ครับ " โฮปหันไปมองที่ร้านขนม

"พี่โฮปรีบไปไหนไหมคะ"

"ไม่นะ พราวมีอะไรหรือเปล่า"

"ไปกินข้าวกันไหมคะ กำลังหาเพื่อนกินข้าวด้วยพอดี"

“- “โฮปยกแขนขึ้นมาดูนาฬิกาที่ข้อมือ เขาช่างใจเล็กน้อยเพราะปกติจะกลับไปกินข้าวที่คอนโดกับมีนทุกวัน

"หรือพี่โฮปมีธุระก็ไม่เป็นอะไรนะคะ"เธอเห็นอีกฝ่ายเงียบเลยคิดว่าน่าจะไม่สะดวก                       

 "ไม่มีครับ ไปได้พี่แค่ดูเวลากลัวรถติดเฉยๆ"เมื่อได้เจอกันอีกครั้ง ได้ทานอาหารร่วมกันสักมื้อก็คงจะดี เขารู้สึกเสียดายถ้าไม่ได้ใช้เวลาตรงนี้เพราะไม่รู้ว่าจะได้เจอกันอีกไหมครั้งนี้ถือว่าเป็นความบังเอิญ

"ดีจังค่ะ งั้นพราวให้พี่โฮปเลือกร้านเลย"แล้วทั้งสองคนก็เลือกเป็นร้านอาหารญี่ปุ่นชื่อดังที่ดูท่าทางจะถูกปากไม่น้อย

"พราวเป็นยังไงบ้างสบายดีไหมไม่ได้เจอกันนานเลย"โฮปตักแซลมอนย่างพริกไทยดำวางลงบนจานของหญิงสาว

"สบายดีค่ะ เราไม่ได้เจอกันมากี่ปีนะคะ"เธอก้มหัวขอบคุณที่อีกฝ่ายตักอาหารให้ทั้งตอบคำถามไปด้วย

"เกือบหกปีได้มั้ง"เขาพูดอย่างคิดถึง

"นานมากจริงๆ ด้วย"

"ก็จำได้ว่าตอนนั้นพราวบอกว่าไปเรียนต่อ"เขากับพราวขาดการติดต่อกันไป จนกระทั่งวันนี้โลกกลมๆ ใบเดิมพาเราสองคนกลับมาเจอกันอีกครั้ง

"ใช่ค่ะ ไปเรียนต่อกลับมาก็ช่วยงานที่บ้าน พึ่งจะมีเวลาเป็นของตัวเองได้ปีหลังๆ นี่เองค่ะ"

"ทำไมมาซื้อคอนโดอยู่แถวนี้ล่ะ"เธอก็ลูกคนมีตังค์บ้านช่องก็ออกจะใหญ่โต

"มันใกล้บริษัทค่ะ ถ้าให้พราวนอนบ้านแล้วขับรถไปกลับทุกวันคงไม่ไหว"เธอบอกเหตุผลออกมา

"เป็นผู้หญิงมาอยู่คนเดียวก็ดูแลตัวเองดีๆ"อยู่ๆ โฮปก็รู้สึกไม่สบายใจที่รู้ว่าเธอออกมาอยู่คนเดียว

"ถ้าพี่โฮปพูดแบบนี้จะเหมาว่าพี่เป็นห่วงพราวนะคะ"เธอพูดเขินๆ ไม่กล้ามองหน้าชายหนุ่ม

"ก็เป็นห่วง"เขายิ้มบางๆ ให้กับเธอพูดออกมาอย่างไม่ตะขิดตะขวงใจ

"ใจดีเหมือนเดิมเลยนะคะ" หญิงสาวส่งยิ้มหวานกลับมา

"พราวขอช่องทางติดต่อของพี่ไว้ได้ไหมคะ" เธอยื่นโทรศัพท์ให้กับชายหนุ่ม แก้มของเธอขึ้นสีอย่างน่ามอง

"ได้สิครับ"โฮปรับมากดบนหน้าจอสักพักแล้วส่งกลับไปให้เจ้าของ

"ไว้ครั้งหน้าพราวขอเลี้ยงนะคะ"

“ได้เลยครับ”

"ถ้าอย่างนั้นพราวกลับก่อนนะคะเอาไว้เจอกัน"

"ครับ ขับรถกลับดีๆ"

"พี่โฮปก็ด้วยนะคะ"ทั้งสองร่ำลากัน หญิงสาวกำลังจะลุกเดินออกจากเก้าอี้ไป แต่ถูกเรียกไว้..

"พราว"

"คะ??"

"ถึงคอนโดแล้วส่งข้อความบอกพี่หน่อยนะ พี่เป็นห่วง"

"ได้ค่ะ" ทั้งสองแยกกันที่ลานจอดรถ ก่อนที่โฮปจะเห็นว่ามีสายเรียกเข้าที่ไม่ได้รับจากมีนแสดงขึ้นที่หน้าจอ

ครืน!!ครืน!

"เฮียติดธุระเหรอครับผมโทรหาหลายสายแล้วไม่เห็นรับ"มีนถามใจอดจะรู้สึกเป็นห่วงและร้อนรนไม่ได้ปกติโฮปไม่เคยไม่รับสายเขาเกินสามหน อย่างน้อยถ้าติดธุระมักจะรีบพิมพ์มาบอกเขา

"เปล่าครับพอดีลืมเปิดเสียง มีนมีอะไรเหรอ"

"จะโทรมาบอกว่ากำลังจะกลับแล้วเฮียอยากกินอะไรไหม จะซื้อไปให้"

"มีนซื้อเข้ามาทานได้เลย"เขาเดินเข้าไปเปิดประตูรถตัวเอง

"อ้าว ทำไมเหรอครับ"

"พอดีพี่หิวเลยแวะกินแล้ว โทษทีครับ"เขาไม่ได้บอกเหตุผลที่แท้จริงออกไป ถึงยังไงเรื่องนี้ก็แค่เรื่องเล็กๆ ไม่จำเป็นต้องรายงานขนาดนั้นก็ได้

"ไม่เป็นไรครับ คงแวะหาอะไรกินง่ายๆ ข้างทาง"

"โอเคครับ เฮียขับรถก่อนนะ"

"ไว้เจอกันที่ห้องนะครับ"มีนก็วางสายไป

จนเวลาผ่านเป็นเกือบสองชั่วโมงทั้งสองก็กลับมาถึงคอนโดของโฮป

"เหนื่อยจังเลยครับ"โฮปล้มตัวลงนอนที่ตักของมีนที่กำลังนั่งดูทีวีอยู่บนโซฟา

"เหนื่อยอะไรครับ"มือนุ่มลูบกลุ่มผมเบาๆ ด้วยความอ่อนโยนและทะนุถนอม

"รถติด ฝนตก กว่าจะคลานมาถึงคอนโดแทบแย่"เขาเงยหน้าขึ้นมองคนรักผ่านปลายคางมนขึ้นไป

"น่าสงสารจัง"มีนหลุบตามองต่ำสบตาคมนั้นกลับด้วยแววตาอ่อนโยน

"มีนกลับมาถึงนานแล้วเหรอครับ"

"สักพักแล้วครับ กำลังว่าจะอาบน้ำแต่อยากรอเฮียก่อน"ปกติเฮียชอบให้เขารออาบน้ำพร้อมกัน เมื่อก่อนก็เขินๆ แต่พอบ่อยครั้งเข้าเขาก็เริ่มจะชิน

"มีนไปอาบก่อนได้เลยเฮียขอนั่งพักสักหน่อย"

"เฮียไม่อาบด้วยกันเหรอครับ"

"ไม่เป็นไรครับ มีนเองก็ดูแลร้านมาเหนื่อยๆ จะได้รีบพักผ่อน"

"อย่างนั้นก็ได้ครับ เฮียก็นั่งพักไปก่อนนะมีนไปอาบน้ำก่อน" คนอายุน้อยกว่าเดินคว้าผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำไป หลังจากประตูห้องน้ำปิดลง โฮปก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อส่งข้อความหาใครบางที่พึ่งแยกจากกันไม่กี่ชั่วโมงมานี้

ไลน์!!

โฮป— (พราวถึงคอนโดหรือยังครับ)

พราว— (ถึงสักพักใหญ่แล้วค่ะ เพราะอยู่ไม่ไกล รถติดไหมคะ)

โฮป--- (ติดมากครับพี่พึ่งถึง)

พราว--- (ปกติพี่โฮปนอนเร็วไหมคะ)

โฮป--- (พี่นอนไม่ค่อยเป็นเวลา บางคืนก็ออกไปดูแลผับ)

พราว— (เอาไว้ว่างๆ พราวจะไปเที่ยวผับของพี่โฮปนะคะ)

โฮป--- (ได้เลยครับเดี๋ยวทำส่วนลดให้พิเศษเลย)

“เฮ้อ!!” โฮปมองไปที่ประตูห้องน้ำก่อนจะกดปิดหน้าจอลงเพราะตอนนี้เขามีมีนอยู่มันก็คงไม่เหมาะเท่าไหร่ถ้าหากจะไปรู้สึกกับใครคนอื่น แต่เพราะพราวก็ดันเป็นอดีตที่เขาเคยรู้สึกดีด้วยมาก่อน แล้วจู่ๆ วันนี้ก็ได้กลับมาเจอกันพูดตามตรงเขาอดรู้สึกอยากไขว่คว้าช่วงเวลานี้ไว้ไม่ได้ มันเลยเกิดเป็นความลำบากใจลึกๆ เพราะเขาไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังรู้สึกอะไรและควรจัดการมันยังไง