ตอนที่ 7 คนที่เคยชอบ

"วันนี้มีนอาจจะกลับช้านะครับต้องเคลียร์บัญชีด้วย เฮียนอนก่อนได้เลย"มีนพูดขณะที่กำลังติดกระดุมเสื้อเชิ้ต

"วันนี้เฮียว่าจะเข้าไปที่ผับเหมือนกัน"

"ให้มีนไปรับไหมครับ"

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวเฮียขับรถไป พึ่งรับพนักงานเข้ามาจะไปดูสักหน่อยทำงานเรียบร้อยดีไหม" "แสดงว่าคืนนี้มีนต้องนอนคนเดียวเหรอครับ" มีนเข้าไปซุกตัวกอดโฮปเอาไว้

"ไม่ดึกมากครับ เฮียจะรีบกลับ"เขาลูบหัวอีกฝ่ายเบาๆ

"ได้เลยครับ จะสายแล้วมีนไปร้านก่อนนะ"ถ้าลูกค้าเข้าเร็วกลัวลูกน้องจะดูแลไม่ทั่วถึง เขาก็ไม่วางใจต้องเข้าร้านไปดูเองเกือบทุกวัน

"ขับรถดีๆ ครับ"

"เฮียก็เหมือนกันนะครับ"

หลังจากที่มีนออกจากห้องไป โฮปก็ส่งข้อความหาหญิงสาวเพื่อตกลงรับนัดที่ผับคืนนี้

โฮป— (เจอกันที่ผับครับ)

พราว— (ค่ะ พราวอาจจะถึงช้าหน่อยนะคะ เพราะวันนี้บริษัทมีประชุม)

โฮป--- (พี่รอได้ทั้งคืนครับ)

.

.

"ทำไมวันนี้ร้านมึงคนเยอะจังวะ"ฟาร์หันซ้ายหันขวามองดูรอบๆ ร้าน

"บริษัทใกล้ๆ นี่เขามากินเลี้ยงกัน แล้วมึงมาอะไร"

"ตอนแรกกูนัดเฮียคิงมากินข้าวด้วยกันแต่อยู่ๆ ก็มาบอกว่าติดงานด่วนกูไม่รู้จะไปไหนก็เลยมาหามึง"ฟาร์เอ่ยขึ้น

"กดเมนูมาเลยอยากกินอะไร"

"จัดไปครับเพื่อน"มีเพื่อนเปิดร้านอาหารมันดีแบบนี้นี่เอง

“อะ!!เอาแค่นี่แหละสั่งเยอะกินไม่หมด”

“กูเอาเมนูไปให้พ่อครัวก่อนเดียวกลับมา” มีนเดินหายเข้าไปในครัวครู่หนึ่งแล้วเดินกับออกมานั่งที่โต๊ะกับเพื่อนและสังเกตเห็นสีหน้ากังวลของเพื่อน

"มึงเป็นอะไรหรือเปล่า สีหน้าไม่ค่อยดี"

"ช่วงนี้เฮียคิงงานยุ่งไม่ค่อยมีเวลาให้กูเหมือนเมื่อก่อน" ฟาร์ถอนหายใจออกมาเบาๆ เพราะใช้ชีวิตคู่ด้วยกันแล้วแม้บางเรื่องที่มองว่าเล็กถ้าเกิดขึ้นบ่อยครั้งมากๆ อีกคนก็จะรู้สึกกังวลขึ้นมาว่าความรู้สึกคนรักจะแปรผัน

"เฮียคิงเป็นถึงผู้บริหารก็แบบนี้แหละ อีกอย่างเขาเป็นนักธุรกิจมีหลายชีวิตที่ต้องดูแล ถ้าจะยุ่งจนไม่มีเวลาก็ไม่เห็นแปลก"มีนเอ่ยปลอบ

"กูกลัวว่าจะไม่ใช่แบบนั้นอะดิ"

"ไม่ใช่แบบนั้นแล้วมันจะแบบไหน"อย่าบอกนะมันเริ่มระแวงผัว ก็เห็นเฮียคิงรักและดูแลมันดีจะตายมีอะไรที่ต้องกังวลอีก

"วันก่อนเฮียคิงกลับบ้านมาบอกว่าออกไปดื่มกับลูกค้าแต่กูเจอเบอร์ผู้หญิงที่ไหนไม่รู้ในกระเป๋าเสื้อสูท"พูดมาแล้วสะเทือนใจเขากลัวว่ามันจะเป็นอย่างที่คิด

"มึงได้ถามเฮียคิงหรือเปล่า"ไม่ใช่ว่าคิดไปเองหรอกนะ

"กูไม่กล้าถาม"คนมันจะโกหกคิดเหรอว่าถามแล้วจะได้ความจริง

"ถ้าสงสัยมึงก็แค่ถาม ไม่อย่างนั้นก็จะมานั่งเครียดแบบนี้ไง"

"ไอ้มีนถ้าเป็นมึงเจออะไรแบบนี้ มึงจะถามเฮียโฮปไหม"จ้องหน้าสบตาเพื่อนจริงจัง

"ถามสิกูก็อยากจะฟังความจริงจากปากเขา ดีกว่ามานั่งคิดไปเองแล้วปวดหัวอยู่แบบนี้"ต่อให้จะเป็นคำโกหกอย่างน้อยเขาก็รู้ว่าตอนนี้อีกฝ่ายเป็นยังไงมีนไม่ใช่พวกไม่เช็กความสงสัยของตนเองและที่ผ่านมาโฮปไม่เคยทำให้เขาระแวงจึงไม่เคยจะต้องมานั่งจับผิดอะไร

"ถ้าเขาโกหกมึงล่ะ"

"ถ้าสุดท้ายเขาเลือกจะโกหก กูก็คงจะรู้ความจริงในสักวัน ถึงวันนั้นกูว่ามันก็ไม่ยากนะกับการที่ว่าเราควรจะตัดสินใจยังไงกับคนที่เขาหลอกลวงเรา"

"นี่กูมาคุยกับพระหรือไงวะ" ฟาร์ยกมือท่วมหัว

"กูว่ามึงไปถามเฮียคิงในให้รู้เรื่องดีกว่า" มีนแนะนำเพื่อนสนิท

"จะดีจริงๆ เหรอวะ"

"ก็ดีกว่ามึงมานั่งหน้าเป็นตูดแบบนี้"อย่างน้อยๆ ก็แต่งงานกันแล้ว เก็บเอาไว้ก็ไม่ช่วยทำให้ทุกอย่างดีขึ้น

"ตาสวย.." เสียงเรียกคุ้นหูดังมาจากด้านหลังของเขา

"อ้าวเฮียคิง ไหนว่าติดงาน"ฟาร์หันหลังกลับไปมอง

"เฮียรีบเคลียร์งานมาหาฟาร์นี่ไง คิดแล้วว่าต้องมาร้านมีน ขอโทษนะที่งานยุ่งๆ เลยไม่ค่อยมีเวลาให้เลย"มือแกร่งยีผมคนนั่งอยู่เบาๆ

"ไม่เป็นไรครับ"

“ไงเราวันนี้ลูกค้าเยอะไหม” คิงหันไปทักทายมีนที่นั่งมองเขากับฟาร์พูดคุยกัน

"เรื่อยๆ ครับ"

"เฮียคิง"ฟาร์เรียก

"หืม ตาสวยมีอะไรเหรอ"สรรพนามที่คิงชอบเรียกฟาร์ตั้งแต่เจอกันครั้งแรก เพราะดวงตาขอฟาร์สวยเป็นเอกลักษณ์เขาชอบ

"ฟาร์ไปเจอกระดาษในกระเป๋าเฮีย แพรคือใครเหรอ"เขาเอียงคอมองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ กัน "อย่าบอกนะที่มาตึงๆ ใส่เฮียสองสามวันมานี่เพราะเรื่องนี้"ไอ้เราก็นึกว่าเป็นอะไร ทำไรขัดใจหรือเปล่าพึ่งปรึกษาพี่สาวก่อนออกจากบริษัทมานี่

“- “ฟาร์พยักหน้าช้าๆ ในขณะที่คนนอกอย่างมีนก็ทำได้เพียงนั่งดูทั้งสองคนคุยปรับความเข้าใจกันโดยที่ไม่ได้เสนอความเห็นอะไรออกไป

"แพรเป็นพนักงานฝ่ายบัญชีบริษัทเฮียไง อายุจะสี่สิบแล้ว"

"ใครจะไปรู้ล่ะ"

" พอดีวันนั้นแกเปลี่ยนมือถือใหม่ไม่รู้จะให้เบอร์ยังไงก็เลยจดมาให้"คิงพูดอย่างไม่ปิดบังเขาไม่เห็นว่าเรื่องนี้สมควรจะปิดบังอะไร เขาบริสุทธิ์ใจกับฟาร์ไม่เคยคิดเป็นอื่นเลย

“แน่ใจ”

"เฮียรักตาสวยจะตาย ไม่มีคนอื่นหรอกครับ” เขาพลาดแขนไปด้านหลังของฟาร์ ก่อนจะหันไปหาคนที่นั่งเงียบมาสักพัก

“มีนละเป็นยังไงบ้าง"

"อ้าว!!มาเกี่ยวอะไรกับผมล่ะ คู่ของผมยังรักกันดีครับ ไม่ต้องมาวางเพลิงตอนนี้"

"เห็นวันนี้ไอ้โฮปมันชวนเข้าไปดื่มที่ผับ มีนไม่ได้ไปกับมันเหรอ"คิงว่า

"ตอนแรกก็ว่าจะไป แต่พอดีพนักงานที่ร้านลาไปสองคน น่าจะได้กลับค่ำ"

"ก็จริง"

"ทำไมล่ะเฮียคิงไปด้วยเหรอ"ฟาร์เอ่ยถาม

"ไปนะ มันชวนไปอยู่แต่คงไม่ดื่มเพราะพรุ่งนี้มีประชุม"

"อ้าวแล้วมึงไปกับเขาด้วยเหรอไอ้ฟาร์"

"ไม่ไป กูมีนัดสักให้ลูกค้ารอบค่ำ"

"ผมฝากขนมไปให้เฮียโฮปได้ไหมครับ กลัวจะทำงานแล้วลืมหาอะไรกินเหมือนทุกที"มีนทำท่านึกขึ้นได้ว่าโฮปเองก็เข้าผับน่าจะต้องหิวแน่ๆ

"ได้ครับ เดี๋ยวเฮียเอาไปให้มันเอง" มีนลุกหยิบขนมที่วางเอาไว้บนโต๊ะออกมาให้เฮียคิงก่อนที่ทั้งสองคนทานข้าวเสร็จแล้วขอตัวกลับ จะว่าไปก็อดขำกับความคิดมากของเพื่อนตัวเอง ทั้งๆ ที่ปกติเป็นคนตรงไปตรงมาแต่พอเป็นเรื่องความรักก็กลายเป็นคนที่ขี้กลัวในคำตอบไปได้ ความรักมันสามารถเปลี่ยนแปลงคนเราได้จริงๆ

.

.

"ผู้หญิงในห้องใครวะไอ้โฮป"คิงที่เดินออกมาสูบบุหรี่แล้วไอ้เพื่อนตัวดีก็เดินตามออกมาสูบอยู่ข้างๆ กัน

"พราวไง"โฮปตอบด้วยท่าทีปกติ แต่ผิดแปลกจากคิงที่มีสีหน้าไม่เข้าใจ

"พราวไหน" คิงถามเสียงห้วนไม่เข้าใจว่าหมายถึงใคร เขาไม่เห็นจะจำได้

"มึงจำคนที่กูแอบชอบเมื่อหกปีก่อนได้ไหม"เขาทบทวนความจำของเพื่อน

"มึงหมายถึงคนนี้เหรอ"นานมากแล้วที่มันเคยมาเล่าให้ฟังว่าชอบผู้หญิงคนหนึ่งแต่เธอไปเรียนต่อเลยไม่ได้ติดต่อกัน นั้นยิ่งทำให้หัวคิ้วคิงกดลึกลงไปอีก

"กูบังเอิญไปเจอเธอเมื่อวันก่อน"

"ไอ้โฮปมึงมีแฟนแล้วนะ ทำอะไรคิดดูดีๆ"การกลับมาเจอกันครั้งนี้เขาหวังว่าจะไม่มีอะไรนะ เพราะไอ้โฮปก็มีมีนอยู่แล้ว

"มึงก็อย่าเพิ่งตื่นตูม พราวเขามาปรึกษาเรื่องทำธุรกิจก็แค่นั่นแหละ"โฮปหยักไหล่ไม่เห็นว่าจะเรื่องใหญ่อะไร เพราะเขาเองก็ยังไม่ได้ทำอะไร

"ขอให้มันจริง"คิงตวัดตามอง แบบนี้เขาเห็นมานักต่อนักแล้วไม่ใช่แอบแฟนมาคุยกันนะมึง ถ้าเป็นแบบนั้น (เขาสงสารมีนรอเลย)

"กูเคยโกหกมึงหรือไง" คิงได้แต่มองใบหน้าเพื่อนสนิทสลับกับมองประตูห้องVIP ที่มีหญิงสาวหน้าสวยตาคมหุ่นดีที่กำลังนั่งดื่มอยู่ด้านใน ถึงปากเพื่อนสนิทจะพูดออกมาแบบนั้นแต่ของแบบนี้มันก็ไม่ควรเอาน้ำมันมาวางใกล้ไฟ คิงได้แต่คิดว่าเพื่อนของเขาจะคุยกับพราวเพียงแค่เรื่องงานอย่างเดียวเท่านั้นจริงๆ

โฮปที่ยืนสูบบุหรี่อยู่โทรศัพท์สั่นเตือนไม่หยุดจนได้หยิบขึ้นมาดูเป็นมีนที่ส่งข้อความมา..

ไลน์!!

มีน--- (เฮียยังไม่กลับมาเหรอครับ)

โฮป--- (ใกล้แล้วพอดีคุยอยู่กับไอ้คิงเดี๋ยวดื่มสักพักเฮียก็กลับแล้ว)

มีน--- (งั้นมีนนอนก่อนนะครับ เหนื่อยมาก)

โฮป--- (ได้ครับ มีนนอนก่อนเลย)