“เรียนท่านนายกองเว่ย!”
“คาดว่าที่นี่...เคยเกิดเหตุไล่ฆ่ากันขอรับ!”
“จากลักษณะศพน่าจะไม่ถึงชั่วยามดี!”
เสียงรายงานของทหารลาดตระเวรดังขึ้นพร้อมกับภาพซากศพที่นอนทับถมกันหลายชั้น
โดยมีศพของเด็กน้อยวัยแปดขวบนอนแน่นิ่งอยู่ชั้นล่างสุดร่างเล็กของเด็กสาวไร้การเคลื่อนไหว
ลมหายใจของเธอได้ขาดหายไปนานแล้วเนื่องจากแรงกดทับจนขาดอากาศหายใจ
แต่แล้ว...
ราวกับมีพลังเหนือธรรมชาติพัดผ่าน...
“เฮือก!”
“แค่กๆ....”
เด็กน้อยหน้าอกเกร็งกระตุกอย่างแรงจากซากศพที่คิดว่าตายไปแล้วกลับหายใจได้อีกครั้งดวงตาที่เคยมืดดับพลันเบิ่งกว้าง
ความเจ็บปวดทำให้เธออยากจะกรีดร้องออกมาดังๆแต่กลับทำได้เพียงส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ
เธอฟื้นคืนชีพกลับมาอย่างปาฏิหาริย์!
นายกองหนุ่มเว่ยหนิงเชวียหยุดชะงักฝีเท้าม้าตรงไปยังที่เกิดเหตุทันที
“แฮ่ก...แฮ่ก”เขาได้ยินเสียงลมหายใจสายหนึ่งลอยออกมาจากใต้กองศพเสียงหอบหายใจเบาหวิวราวกับสัตว์ตัวน้อยพยายามดิ้นรนเอาชีวิตรอด
หนิงเชวียชี้ปลายดาบไปยังร่างไร้วิญญาณ
“เจ้า!”
“ไปตรวจดูตรงนั้น”
ทหารผู้ติดตามทยอยยกร่างเปื้อนเลือดออกทีละร่างอย่างระมัดระวัง
“ท่านนายกอง!”
“เจอเด็กขอรับแถมยังไม่ตาย!”
เด็กน้อยในชุดผ้าไหมชั้นดีใบหน้าเปื้อนเลือดสกปรกมอมแมมจนแยกไม่ออกด้วยซ้ำว่าเป็นเด็กชายหรือหญิง
“อึก...”
ร่างเล็กสั่นระริกดวงตาแดงก่ำเธอจ้องมองไปยังกลุ่มชายฉกรรจ์ด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
มือทั้งสองข้างกำเสื้อของตัวเองแน่นไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงร้องออกมาสักแอะ
“อยากรอดไหม?”
หนิงเชวียมองเด็กน้อยที่เนื้อตัวสั่นเทาเขาเก็บดาบเข้าฝักแล้วย่อตัวลงด้านข้างเสียงของเขาเย็นชาแต่ไร้ซึ่งจิตสังหาร
อะไรกันคะเนี่ย!
เธออุทานในใจเมื่อรอบกายของเธอเต็มไปด้วยซากศพของคนชุดดำเด็กน้อยที่เพิ่งผ่านความตายมาอย่างหวุดหวิดหัวสมองขาวโพลนยังสับสนกับสถานการณ์ตรงหน้า
ศพทุกคนมีบาดแผลขนาดใหญ่กลางหลังเมื่อพยายามก้มมองร่างกายตัวเองก็พบว่าเธออยู่ในร่างของใครก็ไม่รู้...
หรือว่าฉันก็ทะลุมิติมา?
ซังซังมองสำรวจเด็กหนุ่มผมสีดำใบหน้าหล่อเหลาแต่มีท่าทางดุร้ายอย่างพิจารณา
พี่ชายหน้าโหดคนนี้คือใคร?
“ถ้าอยากรอด”
“ก็จับมือข้าไว้แล้วก็หยุดร้อง”
มือหนาถูกยื่นออกไปตรงหน้า
“ทะท่านกับคนชั่วคือพวกเดียวกันหรือไม่?”
“หึ!”
เด็กหนุ่มหน้าโหดหัวเราะในลำคอก่อนจะมีท่าทีเปลี่ยนใจเตรียมจะเดินหนีเธอออกไป
“เดี๋ยว!พาข้าไปด้วย!”
ถึงแม้ว่าซังซังจะแอบหวาดกลัวคนตรงหน้าแต่เมื่อเทียบกับการโดนทิ้งไว้ในพื้นที่รกร้างกลางทะเลทรายมีหวังเธอคงได้ตายอีกรอบ!
หมับ!
เพียงเสี้ยววินาทีเธอก็รีบคว้าจับฝ่ามือของเด็กหนุ่มไว้ไม่ยอมปล่อย
“พี่ชายอย่าทิ้งข้า!”
หนิงเชวียออกแรงดึงเพียงเล็กน้อยร่างเล็กก็หลุดพ้นออกมาจากกองซากศพ
“อ๊ะ”
เขาใช้มือเพียงข้างเดียวหิ้วหลังคอเด็กสาวขึ้นมาบนหลังม้าด้วยท่าทีดุดัน
“ฮึก...พี่ชายข้าเจ็บ”
พี่ชายหน้าโหดพาดลำตัวน้อยห้อยต่องแต่งโดยมีเขาซ้อนทับอยู่ด้านหลัง
“นั่งดีๆไม่เช่นนั้นก็ลงไป”
ชายหนุ่มข่มขู่เด็กตัวเล็กที่ตอนนี้เกร็งตัวแน่นอย่างนึกรำคาญ
“จะ...เจ้าค่ะ”
ซังซังสะดุ้งกับท่าทีไม่ทะนุถนอมของเขาเธอพยายามปีนตัวขึ้นไปนั่งบนหลังม้าอย่างมั่นคงที่สุดโดยพิงแผ่นหลังเล็กกับอกแกร่ง
ทุกการเคลื่อนไหวของเด็กหญิงอยู่ภายใต้สายตาของหนิงเชวียเขารู้สึกถึงความกังวลของเด็กที่เขาหิ้วมาด้วยเธอคงกลัวโดนโยนทิ้งไว้เดิม...
“กลับค่าย!”
เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีหนิงเชวียก็ออกคำสั่งให้ทุกคนออกจากพื้นที่ทันทีโดยกระเตงเด็กน้อยราวกับพ่อลูกอ่อนกลับไปด้วยกัน
หนิงเชวียมุ่งหน้าท่ามกลางความมืดมิดโดยมีเด็กตัวเล็กเอาแต่ซุกหน้าอยู่กับอกของเขามือเล็กยังคงกำชายเสื้อของเขาแน่นไม่ยอมปล่อย
“พี่ชาย...”เสียงเล็กแหบแห้งเอื้อนเอ่ยออกมา
“ทำไมท่านถึงช่วยข้าล่ะ?”
หนิงเชวียหลุบสายตาลงมองเจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนและมุมปากก็ปรากฏรอยยิ้มร้ายกาจ
“ช่วยรึ?”
“ใครบอกว่าข้าช่วยเจ้ากัน?”
น้ำเสียงของเขาไม่มีแววล้อเล่นซังซังขมวดคิ้วด้วยความสับสนเธอเริ่มกังวลขึ้นมาจริงๆ
พี่หน้าโหดคงไม่เอาเธอไปขายใช่ไหม?
ซังซังพยายามปลอบใจตัวเองไม่ให้มองคนหน้าโหดในแง่ลบโดยปกตินิยายทะลุมิตินางเอกต้องถูกช่วยเหลือแล้วเติบโตอย่างงดงามสิ!
“เจ้าไม่เคยได้ยินตำนานหรอกหรือ?”
หนิงเชวียก้มลงไปกระซิบใกล้ๆน้ำเสียงของเขาน่าขนลุกจนเด็กน้อยเหงื่อแตกพลั่ก
“ฮึก...”
“เขาว่ากันว่า...”
“เนื้อเด็กน่ะ!ทั้งหวานทั้งอร่อย...”
“ข้าจะลองชิมเองสักคำสองคำ...”
“หรือไม่...”
“หรือไม่ก็โยนให้ฝูงหมาป่าเสีย!”
“ฮึก...แงงงงงงงงงงงงง”
เด็กสาวที่หวาดกลัวสุดขีดร้องไห้จ้าออกมาอย่างไม่อายใครท่ามกลางสายตาพึงพอใจที่ได้รังแกเด็กของคนใจร้าย!
4ปีผ่านไปเด็กน้อยซังซังวัยแปดขวบที่นอนหายใจรวยรินใต้กองศพแต่ตอนนี้เธอเติบโตขึ้นเป็นเด็กสาววัย12ปีบริบูรณ์
แม้ร่างกายจะยังคงผอมกระหร่องผิวพรรณอาจจะออกคล้ำอยู่หน่อยแต่นางก็เติบโตมาเป็นเด็กรับใช้ที่รู้ใจหนิงเชวียที่สุดในโลก!
ตัวละครเว่ยหนิงเชวียเขาเป็นบุตรบุญธรรมของแม่ทัพเว่ยจงซานรับตำแหน่งนายกองแห่งหน่วยกวาดล้างโจรม้า
และในอนาคตเขาจะเติบโตไปเป็นตัวร้ายสุดโฉดของนิยายจีนอีโรติกเรื่อง‘ทวงแค้นทรราช’
ซังซังที่เฝ้ามองการเติบโตของนายน้อยหนิงเชวียมาตลอดเธอแทบไม่เห็นวี่แววความร้ายกาจของเขาเลยซักนิด!แต่มีเพียงความหล่อเหลาที่เพิ่มขึ้นไม่หยุด!
หลังจากหนิงเชวียหิ้วเธอกลับมาด้วยกันเวลาก็ผ่านมา4ปีแล้ว...
แม้ซังซังไร้ซึ่งการอบรมดูแลจากมารดาทว่าเธอกลับดูแลตัวเองได้เป็นอย่างดี!
เด็กหญิงตัวน้อยในเสื้อผ้าเก่าแต่มิอาจบดบังรัศมีความงดงามใบหน้าจิ้มลิ้มแม้จะมอมแมมไปบ้างแต่ความน่ารักกลับเด่นชัด
เรือนผมดำขลับถูกมัดเป็นจุกสองข้างอย่างน่ารักใบหน้ากลมมีแก้มยุ้ยน่าฟัดเด็กสาวมักจะแย้มรอยยิ้มสดใสที่ใครต่างก็นึกเอ็นดู
4ปีก่อนเจ้าของร่างเดิมได้หนีการไล่ล่าและได้รับความช่วยเหลือจากหนิงเชวียระหว่างที่เขากำลังออกลาดตระเวร
และในตอนนั้นเองที่‘หลี่ซานซาน’สาวออฟฟิศที่กำลังแอบอ่านนิยายระหว่างพักเที่ยงได้เข้ามาสถิตในร่างของเด็กน้อยซังซังแทน!
ซึ่งในเนื้อเรื่องของนิยายพูดถึงภารกิจชิงบัลลังก์อันดุเดือดของตัวร้ายอย่างเว่ยหนิงเชีย
เขาเป็นตัวหมากสำคัญในฝ่ายขององค์รัชทายาทในภายหลังเขาจะได้แต่งตั้งเป็นรองแม่ทัพที่ขึ้นตรงกับราชวงศ์แต่จุดจบของเขากลับน่าเวทนาเกินบรรยาย...
หลังศึกชิงบัลลังก์อันดุเดือดเมื่อพระเอกยึดอำนาจได้สำเร็จหนิงเชวียถูกโทษทัณห้าม้าแยกร่างและถูกเสียบหัวประจานที่ประตูเมืองเว่ย3วัน3คืน
หลังอ่านจบสาวออฟฟิศวัย28ปีเกือบเป็นโรคซึมเศร้าจนกินไม่ได้นอนไม่หลับเป็นเดือนๆ
ตลอด4ปีที่ผ่านมาคุณตัวร้ายดูแลซังซังมาอย่างดีเด็กน้อยกินอิ่มนอนหลับและมีความสุข
แต่ทว่า...
คนปากร้ายมักชอบข่มขู่ว่าจะโยนเธอทิ้งเป็นอาหารหมาป่าอยู่เรื่อยไป...
LOGIN
publish date:
2026-10-07 22:41:54
