LOGINLibrary
Share
บทที่ 6
publish date:
2026-10-07 22:42:40บรรยากาศแสนหวานภายในห้องหนังสือดำเนินต่อไปอย่างเชื่องช้าสาวน้อยที่กำลังมือสั่นระริกจากการที่ถูกจับจูงให้ลากเส้นอักษรผ่านการบังคับจากฝ่ามืออุ่นร้อนที่กุมมือของเธอแน่น“ซังซังเก่งขึ้นแล้ว...”หนิงเชวียมองผลงานที่เขาจับมือเขียนอย่างพึงพอใจก่อนจะกล่าวชมสาวน้อยอย่างให้กำลังใจ“ต้องขอบคุณพี่หนิงเจ้าค่ะ...”ซังซังเอ่ยตอบเสียงพร่าเพราะความประหม่าที่คับแน่นอยู่ในหน้าอกหลี่ซานซานแกตายตาหลับแล้ว!ฮืออออ“นายกองขอรับ!!”“ท่านแม่ทัพมีคำสั่งด่วนให้ท่านไปพบขอรับ!”เสียงเคาะประตูดังขัดขึ้นอย่างกระทันหันพร้อมกับเสียงของทหารองครักษ์ดังขึ้นอย่างรีบร้อนราวกับมีเหตุการณ์เร่งด่วนเกิดขึ้นหนิงเชวียชะงักมือที่กำลังกุมมือเล็กแววตาหยอกเย้าขี้เล่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นแววตาจริงจังในชั่วพริบตา“เข้าใจแล้วข้าจะรีบตามไป”หนิงเชวียตอบเสียงเรียบก่อนจะคลายมือออกจากมือนุ่มนิ่มอย่างเสียดาย“ข้าไปจัดการธุระ”เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพลางจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อย“เด็กดีรอพี่กลับมานะ”เขาจะลูบหัวของฉันเบาๆก่อนจะผละจากไปอย่างเร่งรีบ“เจ้าค่ะ...”“พี่หนิงดูแลตัวเองด้วยนะเจ้าคะ”ซังซังยิ้มหวานส่งกำลังใจให้ร่างสูงที่ทะยานออกไปอย่างรวดเร็วบรรยากาศภายกองทัพเต็มไปด้วยความตึงเครียดท่านแม่ทัพใหญ่นั่งประจำตำแหน่งสูงที่สุดโดยมีเหล่านายทหารระดับสูงล้อมรอบรอคำสั่ง“หนิงเชวียมาแล้วหรือ...”“มานี่สิ”ท่านแม่ทัพใหญ่เอ่ยเสียงกังวานพลางกวักมือเรียกบุตรบุญธรรม“เรียนท่านแม่ทัพ”หนิงเชวียประสานมือคารวะอย่างนอบน้อมยามเมื่ออยู่ในหน้าที่เข้ามักจะไม่มีท่าทีเล่นหัวอย่างตอนที่อยู่กันสองคน“มีข่าวว่าโจรม้ากลุ่มใหญ่เริ่มเคลื่อนไหวแล้วพวกมันออกปล้นสะดมกองคาราวานอย่างหนักซ้ำยังเคลื่อนทัพมาประชิดชายแดนของเราอย่างไม่เกรงกลัวอะไรทั้งสิ้น!”“ดังนั้นวันนี้ข้าขอสั่งให้พวกเจ้าทุกคนจงไปปราบพวกมันให้สิ้นซาก!อย่าให้เหลือรอดมาสร้างความเดือดร้อนให้ประชาชนแม้แต่คนเดียว!”“รองแม่ทัพเซี่ยให้เจ้าเป็นผู้นำทัพหน้าร่วมกับหน่วยกวาดล้างออกไปปราบพวกมันให้สิ้นซาก!”ท่านแม่ทัพใหญ่จ้องมองขุนศึกทุกคนด้วยสายตาคาดหวัง“ขอรับ!พวกข้าทุกคนต้องเอาหัวพวกมันกลับมาให้จงได้”เหล่าทหารตะโกนพร้อมกันด้วยความมั่นใจหนิงเชวียได้รับหน้าที่ให้นำหน่วยกวาดล้างไปมุ่งตรงไปยังจุดที่วางแผนเอาไว้อย่างรัดกุมแต่ลางสังหรณ์บางอย่างกำลังเตือนเขาไม่หยุดดูเหมือนศึกครั้งนี้จะมีแผนสกปรกซ่อนเอาไว้พวกโจรม้ากลับรู้แผนการตั้งรับและกวาดล้างของฝ่ายทหารเป็นอย่างดีราวกับมีสายส่งข่าวให้พวกมันล่วงหน้า!เส้นทางอับในหุบเขาที่เคยเป็นแหล่งกบดานของกลุ่มโจรกลับกลายเป็นกับดักขนาดใหญ่ที่พวกโจรเตรียมไว้ต้อนรับพวกเขา!เสียงโห่ร้องน่ารังเกียจก้องกังวาลปลุกระดมเหล่าโจรทั้ง3000คนล้อมหน่วยกวาดล้างของเขาทั้งหน้าทั้งหลัง“หนิงเชวีย!ข้าต้านเอาไว้เองเจ้าจงพาพี่น้องเราฝ่าออกไปเสีย”ทหารชราผู้เปรียบเสมือนอาจารย์ของเขายอมพลีชีพต้านศัตรูเอาไว้เพื่อหวังให้หนิงเชวียที่บาดเจ็บสามารถรอดชีวิตไปแจ้งข่าวได้“อาจารย์เซี่ย!!”หนิงเชวียถูกทหารคุ้มกันออกจากวงล้อมอย่างทุกลักทุเลเขามองภาพอาจารย์ของเขาถูกกลุ่มโจรรุมแทงจนพรุนชายหนุ่มเดือดดาลจนอยากจะเข้าไปฆ่าล้างพวกมันเสียเดี๋ยวนั้น!“หนิงเชวีย!!อย่าให้พี่น้องของเราตายเสียเปล่า!!”แต่คำพูดสุดท้ายของอาจารย์ที่ยอมแลกชีวิตตนเพื่อให้เขารอดออกมาเตือนสติของเขาเอาไว้ชายหนุ่มทำได้เพียงฝืนกลั้นความอดสูพยายามฝ่าวงล้อมออกไปให้ได้การปะทะเต็มไปด้วยความเสียเปรียบหนิงเชวียใช้พลังทั้งหมดที่เขาเหลืออยู่พาตัวเองและทหารบางส่วนตีฝ่าวงล้อมออกมาได้สำเร็จแต่ก็ต้องแลกมาด้วยความพ่ายแพ้และชีวิตของพี่น้องที่ยอมเสียสละปกป้องพวกเขา“พี่หนิง!”ซังซังที่รู้ข่าววิ่งมาหาพี่ชายด้วยความเป็นห่วงร่างของหนิงเชียถูกหามกลับมายังค่ายทหารด้วยสภาพที่เต็มไปด้วยบาดแผลใบหน้าหล่อเหลาซีดขาวไร้สีเลือดแววตาของเขาหม่นหมองราวกับคนใจสลาย“พี่หนิง...ท่านอย่าเป็นอะไรไปนะ!”ซังซังกอดประคองร่างสูงใหญ่ของเขาไว้แน่นกลิ่นคาวเลือดอบอวลไปทั่วห้องพักจนทำให้เธอคลื่นไส้ดวงตากลมโตของสาวน้อยคลอไปด้วยหยาดน้ำตาจากความหวาดกลัว“ฮึก...ฮือ...”“พี่ไม่เป็นไร...”หนิงเชวียเอ่ยปลอบน้องสาวตัวเล็กที่ตื่นกลัวเพราะสภาพของเขาด้วยเสียงแหบแห้ง“พี่หนิง...ท่า...ท่านเจ็บมากหรือไม่ฮืออออ”หนิงเชวียยันกายขึ้นพิงผนังพยายามจะโน้มลำตัวหนาที่เต็มไปด้วยบาดแผลเพื่อกอดปลอบเด็กน้อยที่เสียขวัญตรงหน้าความเจ็บปวดบริเวณบาดแผลทำให้เขาต้องทิ้งน้ำหนักตัวลงบนไหล่บางอย่างคนไร้เรี่ยวแรงเขาขบฟันแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน“เป็นข้าที่ประมาท”“จนเกิดความเสียหายครั้งใหญ่!”“เสียสละเลือดของพี่น้องไปตั้งมากมาย...”“แต่ก็ยังแพ้ราบคาบ...”หนิงเชวียเอ่ยเสียงพร่าดวงตาคมเข้มวูบไหวด้วยอับอายและโกรธแค้นตัวเองซังซังบรรจงหยิบผ้าสะอาดและน้ำอุ่นมาเช็ดคราบเลือดบนใบหน้าคมเข้มอย่างเบามือ“พี่หนิง...”ซังซังจับมือหนาแนบไว้ที่ข้างแก้มของนางเธอหวังว่าความอบอุ่นจากเธอจะปลอบประโลมหัวใจที่บอบช้ำของพี่ชายได้สักเล็กน้อย...“ข้าทำให้เจ้าผิดหวังหรือไม่”หนิงเชียถามเสียงแผ่วนัยตาสีรัตติกาลไร้แววและแสดงอาการอ่อนล้า“สำหรับข้า...”“การได้พี่หนิงกลับคืนมาคือโชคดีที่สุด...”สัมผัสอ่อนโยนของซังซังปลอบประโลมหัวใจที่ปวดร้าวของเขาทีละน้อยความเจ็บปวดจากความผิดหวังในตัวเองที่กัดกินเขาค่อยๆหายไปทีละนิด“พี่มันไม่ได้เรื่อง...”“ที่ทำให้เจ้าร้องไห้เช่นนี้”“พี่ขอโทษ...”หนิงเชวียหลับตาลงและซบหน้าลงกับไหล่เล็กอย่างอ่อนล้าก่อนที่ดวงตาสีรัตติกาลปิดสนิทลงอย่างผ่อนคลายกลางดึกในเรือนพักฟื้นซังซังที่ไม่อาจจะวางใจให้ชายหนุ่มอยู่คนเดียวได้เธอจึงอยู่คอยปรนนิบัติข้างเตียงเขาไม่ห่างกายใบหน้าคมแปรเปลี่ยนเป็นสีซีดขาวหยาดเหงื่อเม็ดโตผุดซึมตามไรผมร่างกายสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดและไข้สูงดูเหมือนพี่หนิงจะมีไข้!เหงื่อไหลซึมเต็มไปหน้าไปหมดเลย...มือเรียวบางบรรจงใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นเช็ดตามกรอบหน้าและแผ่นอกของเขาอย่างเบามือ“ซัง...ซัง...”หนิงเชวียละเมอเรียกชื่อของเธอเสียงของเขาคล้ายกับคนที่กำลังจมอยู่ในห้วงฝันร้ายแสนทรมาน“ซังซังอยู่นี่เจ้าค่ะ...”ฉันคว้าจับมือหนาที่ตอนนี้เย็นสนิทใบหน้าน้อยแนบแก้มของตนเพื่อส่งผ่านไอความร้อนให้ร่างกายหนาวสั่นของชายหนุ่มในดวงใจ“พี่หนิงข้าอยู่ตรงนี้แล้ว”ฉันกระซิบตอบชิดข้างหูของชายหนุ่มที่ฝันร้ายดูเหมือนมันจะได้ผล!หนิงเชวียกลับมาหายใจสม่ำเสมออีกครั้ง...“ฟู่ว...”“ขอให้ฝันร้ายจงหายไป...”ใบหน้าเล็กจึงค่อยๆโน้มกายลงไปหาใบหน้าคมที่แดงจัดจากพิษไข้ปัดเป่าความทรมานให้จางหายไปกับสายลมจุ๊บ!ฉันกดริมฝีปากแนบลงบนกลีบปากแห้งผากของหนิงเชวียดวงตากลมโตชำเลืองเห็นว่าเขายังคงหลับสนิทซังซังขอโทษที่แอบจุมพิตท่าน!แต่หากมีสติครบถ้วน...ซังซังคงไม่กล้า…เมื่อเห็นแพขนตางอนยาวยังคงปิดสนิทริมฝีปากน้อยก็ส่งสัมผัสแนบแน่นลงไปยิ่งขึ้นริมฝีปากบางกดย้ำลงไปแผ่วเบาสัมผัสของเธอราวกับขนนกที่ปัดผ่านเป็นจูบที่ต้องการส่งมอบกำลังใจเพื่อปลอบประโลมพี่ชายที่เธอแอบคิดไม่ซื่อมาโดยตลอด...“อืม...”หนิงเชวียครางต่ำเบาๆดวงตาที่เคยปิดสนิทปรือขึ้นมองท่าทางของน้องสาวตัวน้อยที่แอบจุมพิตเขาอย่างแผ่วเบาดวงตาสีรัตติกาลจ้องมองการกระทำของเธออย่างไม่วางตา!เฮือก!....เขาตื่นแล้ว!“อื้อ...แฮ่ก...”ซังซังพยายามถอนริมฝีปากออกมาจากคนที่เคยหลับเป็นตายแต่ไม่เป็นผล!ดวงตาสีรัตติกาลจ้องมองการดิ้นรนของสาวน้อยที่แอบลักหลับเขาอย่างไม่เชื่อสายตา...ก่อนที่ลิ้นร้อนจะเริ่มตอบรับสัมผัสแสนหวานอย่างนุ่มนวล“อื้อ”ชายหนุ่มรู้สึกราวกับภาพฝันความทรมานคล้ายถูกปัดเป่าด้วยโอสถแสนหวานสัมผัสจูบอ่อนโยนช่วยดึงเขากลับมาจากหุบเหวแห่งความทรมานได้สำเร็จ!มือหนาของหนิงเชวียออกแรงตรึงท้ายทอยของฉันไว้แน่นพลางส่งปลายลิ้นร้อนลุกล้ำเข้ามาในโพรงปากหอมหวานอย่างหิวกระหายตึง!คนบาดเจ็บพลิกกายขึ้นคล่อมทับร่างของเธอในความมืดมิดมือทั้งสองข้างของเธอถูกกดตรึงไว้กลางเตียง...บ้าน่า...พี่หนิงคงไม่ผีเข้าแล้วกินเธอใช่ไหม?“พี่หนิงเชวีย...ข้าล้อเล่น...”ฉันพยายามบิดข้อมือทั้งสองข้างออกจากการพันธนาการจากมือแกร่ง“ถ้าเช่นนั้น...”“พี่ก็กำลังล้อเล่นเหมือนกัน!”หนิงเชวียเอ่ยเสียงแหบพร่าพร้อมกับสัมผัสเปียกชื้นแนบลงที่ลำคอขาวงั่บ!ก่อนจะตามมาด้วยความเจ็บปวดจากฟันแหลมคมของหมาป่าดุร้ายที่กัดกระชากผิวเนื้อที่ลำคอนุ่มของเธอ“ฮื้ออออ!”“พี่เป็นหมาหรือเจ้าคะ?”ฉันพยายามเบี่ยงลำคอหนีคมเขี้ยวร้ายกาจที่ยังคงเดินหน้ากัดกระชากผิวเนื้ออย่างสนุกสนานหนิงเชวียไม่ตอบคำถามของฉักแต่เปลี่ยนมาใช้ริมฝีปากร้อนลวดดูดเม้มบริเวณรอยฟันที่เขาสรรค์สร้างขึ้นเองกับมือแทนจ๊วบ...จุ๊บ!กลิ่นกายหอมหวานของสาวน้อยกำลังล่อลวงให้เขาขาดสะบั้นความยับยั้งชั่งใจถูกโยนทิ้งออกไปอย่างไม่ใยดี!“อื้อออ...ข้าเจ็บ…”เสียงร้องแสนหวานของซังซังราวกับกำลังปลุกสัญชาตญาณนักล่าของหมาป่าหนิงเชวียรู้สึกราวกับกำลังถูกฟีโรโมนหอมหวานจากร่างของสาวน้อยใต้ร่างครอบงำให้เขาลงมือขย้ำลงไปให้จมเขี้ยว!จุ๊บ...จ๊วบบ!ริมฝีปากหนายังคงเดินหน้าขบกัดผิวเนื้ออ่อนอย่างมันเขี้ยว!ยิ่งเขาเพิ่มแรงกดย้ำไปมากเท่าไหร่...เสียงหวานจากความเจ็บปวดของสาวน้อยก็ยิ่งกระตุ้นความต้องการของเขามากขึ้นเท่านั้น!“อ๊ะ!”ซังซังสะดุ้งโหยงเมื่อซี่ฟันแหลมคมของหนิงเชวียไล่ขบเนื้อขาวอย่างป่าเถื่อนยิ่งขึ้น“อื้อออ...เจ็บนะ!พอได้แล้ว!”ร่างบางดิ้นเร่าๆพยายามหนีเอาตัวรอดจากหมาป่าที่กำลังขย้ำคอเธอไม่ปล่อย“สมน้ำหน้า...เจ้าอยากยั่วพี่เอง!”หนิงเชียคำรามเสียงต่ำดวงตาสีรัตติกาลมองสำรวจร่องรอยแดงช้ำบนลำคอขาวด้วยความพึงพอใจแววตาดุร้ายวูบไหวไปชั่วขณะ...เขาอยากจะขยี้ร่างนุ่มนิ่มเต็มมือ…ให้จมเตียง!สนองความต้องการยิ่งนัก!“พะ...พี่หนิง”ร่างบางพยายามผลักศีรษะของหมาป่าตัวร้ายออกจากซอกคอขาวเนียนที่บวมช้ำรูสึกแสบร้อนจนเกินจะทนไหว“ซังซังไม่ได้ตั้งใจ!”เธอพยายามแก้ตัวออกไปอย่างโง่งมสัมผัสของเขามันดุร้ายจนทำให้ขนในร่างพลันลุกชันด้วยความตื่นกลัว…“ไม่ได้ตั้งใจ...”ร่างสูงได้ยินก็แสยะยิ้มขึ้นมา“แต่ลักหลับพี่เนี่ยนะ?!”“อ๊ะ!จุ้บ!”ยังไม่ทันที่ฉันจะโต้ตอบหนิงเชวียก็โน้มใบหน้าคมลงมาอีกครั้งริมฝีปากร้อนชื้นแนบลงที่กลีบปากอิ่มราวกับต้องการปิดปากสาวน้อยที่กำลังเอ่ยเหตุผลไร้สาระ“อื้อเอ็บ!”ฝ่ามือหนาล็อคไปที่คางมนของซังซังที่พยายามจะหลบหนีจากสัมผัสของเขากรงเล็บร้ายของหมาป่าเพิ่มแรงบีบไปที่แก้มเด็กดื้อที่กำลังพยศอย่างดื้อดึง“จุ๊บ...ถ้าเจ้าไม่ซุกซน”“เรื่องก็คงไม่เป็นเช่นนี้!”หนิงเชวียถอนริมฝีปากออกมาชั่ววูบก่อนจะเอ่ยคาดโทษเด็กดื้อที่เล่นพิเลนจนทำให้สัตว์ร้ายในกายของเขาแตกตื่น...ก่อนจะกดริมฝีปากร้อนลงไปอีกครั้งพลางบังคับสอดลิ้นร้อนเข้าไปทักทายลิ้นเล็กที่กำลังยั่วเย้าให้เขาอยากลิ้มลอง“อื้ออื้อ”ฉันพยายยามเม้มริมฝีปากตัวเองเอาไว้แน่น!แต่ก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากลิ้นช่ำชองของหนิงเชวียแต่กลับถูกปลุกเร้าเข้าหาอย่างใกล้ชิดความชำนาญในการรุกล้ำของหนิงเชวียกำลังปลุกเร้าจิตใจของซังซังให้กระเจิดกระเจิง...ราวกับเธอเป็นเด็กน้อยที่แอบเล่นพลุไฟที่กำลังจะถูกเพลิงเสน่หาคลอกจนตาย...“อื้อออ...อึก”หนิงเชวียช่วงชิงปากของเธออย่างหิวโซจนแทบไม่มีจังหวะหายใจ...ความไม่ประสาของซังซังก็เป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่กระตุ้นให้เขาอยากครอบครองเช่นกัน...สองลิ้นร้อนที่เคยหนึ่งรุกล้ำหนึ่งผลักไสกลับดึงดูดเข้าหากันอย่างไม่ทันตั้งตัว...“อะ...อย่าฮือ”ซังซังที่มัวเมาไปกับจูบของหมาป่าเจ้าเล่ห์พยายามดึงสติและอ้อนวอนเขาทั้งน้ำตาเมื่อสัมผัสได้ถึงสัมผัสอันตรายที่กำลังล่วงล้ำมาในสาบเสื้อของเธอ“อย่าดิ้น!”หนิงเชวียปรามเธอเสียงดุเมื่อร่างบางพยายามดิ้นหนีเขาไม่หยุด“ฮื้อออ...ทำไมอยู่ดีดีพี่หนิงก็น่ากลัว!?”มือเล็กพยายามขัดขวางการฉีกทึ้งเสื้อผ้าที่เป็นปราการชิ้นสุดท้ายด้วยแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่!น่ากลัวมาก!พี่หนิงโดนผีหมาป่าดุร้ายกินเข้าไปแล้ว!“ฮึกพี่หนิงใจดีกับข้าเถอะ…”ซังซังสะอื้นไห้ด้วยท่าทีหวาดกลัวดูเหมือนพลุไฟที่เธอเป็นคนจุดกำลังแผดเผาเธอเข้าให้แล้ว“ใจดีด้วยไม่ได้หรอก”ถ้อยคำปฏิเสธคำอ้อนวอนหลุดออกมาจากริมฝีปากของคนหล่อร้ายชายหนุ่มขบกรามเข้าหากันแน่นดวงตามืดมิดจ้องมองเหยื่อของตนด้วยสายตาวาววับ“หนิงเชวียที่เจ้ารู้จัก...”“มันก็แค่เรื่องโกหก!”ใบหน้าหล่อร้ายชะโงกหน้าขึ้นมามองท่าทางสั่นกลัวของสาวน้อยใต้ร่างด้วยความพึงพอใจ“ใจจริง...”“พี่อยากจะขย่ำซังซังจนตัวสั่น!”ถ้อยคำหน้าไม่อายถูกเอ่ยออกมาโดยไม่ต้องกลั่นกรองเลยสักนิด!เพราะจิตใต้สำนึกไร้ประโยชน์ได้ถูกเขาโยนทิ้งไปตั้งแต่ที่เด็กน้อยตรงหน้าเริ่มเป็นฝ่ายรุกล้ำเขาด้วยตัวเอง...เขาเคยแพ้น้ำตาของเด็กสาวตรงหน้า…แต่ตอนนี้...“ยิ่งได้เห็นซังซังร้องไห้พี่ก็ยิ่งชอบใจ...”ริมฝีปากอุ่นร้อนกระซิบบอกความชอบสุดดิบเถื่อนที่เขาเพิ่งค้นพบอย่างไม่ปิดบัง“ท่าทางน่าสงสารของเจ้า...“ยิ่งกระตุ้นให้พี่อยากกลืนกินเจ้าไปทั้งตัว!”การได้เห็นเธอร้องครางอยู่ใต้ร่าง...ยิ่งทำให้หัวใจของเขากำลังสั่นไหวอย่างหนัก!หนิงเชวียจับจูงมือน้อยให้เลื่อนขึ้นมาวางบนแผ่นอกด้านซ้ายตรงตำแหน่งของหัวใจ“ลองจับหัวใจพี่...”“มันชอบให้ซังซังสัมผัส...”ภายใต้ฝ่ามือสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่รุนแรงจนแทบคลั่งหัวใจพี่หนิงมันเต้นแรงมาก...หนิงเชวียคำรามต่ำริมฝีปากหนาฉ่ำชื้นกำลังขมเม้มเข้าหากันเพื่อระบายความซ่านสยิวที่แล่นริ้วมาจากสัมผัสที่ไม่ประสาของมือเล็กที่ซุกซน“ปากพี่น่าจูบชะมัด...”ท่าทางกัดปากสุดเซ็กซี่ของหนิงเชวียทำให้ซังซังเผลอหลุดพูดความต้องการออกมาอย่างหน้าไม่อาย!“ซังซังชอบจูบของพี่...”หญิงสาวที่ถูกหมาป่าเจ้าเล่ห์ล่อลวงอย่างหนักตอนนี้เธอได้ละทิ้งศีลธรรมเอาไว้ข้างหลังแล้ว“ขอจูบอีกได้ไหมคะ?”คำขอน่าอายถูกเอ่ยออกมาจากเด็กน้อยที่จิตใจหลุดลอยไปกับความวาบหวามที่เขาเป็นคนสอน“หึ!...เจ้าเด็กแก่แดด”มือหนาออกแรงตะปบเอวนิ่มพลางกระชับให้ร่างกายของเราแนบชิดกันยิ่งขึ้น“ไม่ให้!”หนิงเชียมองเหยื่อใต้ร่างที่ติดใจรสจูบของเขาจนร้องขอมันด้วยตัวเองอย่างพึงพอใจสาวน้อยที่เขาทะนุถนอมเป็นอย่างดี…ตอนนี้กำลังยั่วให้เขาลงไปชิมดอกไม้งาม
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Latest chapter
น้องสาวตัวร้ายอย่างข้า วาสนาลำบากยิ่ง : 3P บทที่ 64
หยวนจิ้งผลักใบหน้าของหนิงเชวียออกไปให้ห่างจากภรรยาของตนรอยยิ้มร้ายกาจกระตุกขึ้นที่มุมปากของปีศาจผมสีเงิน“ช่วยตัวเองไปซะ...”คำพูดของหยวนจิ้งราวกับอัสนีบาตรฟาดใส่กลางกระหม่อมหนาของหนิงเชวียดวงตาสีรัตติกาลจ้องมองใบหน้าร้อนผ่าวของภรรยาตัวน้อยด้วยสายตาเว้าวอน“อย่างน้อยข้าก็ขอกอดภรรยาหน่อย...”หนิงเชวี
น้องสาวตัวร้ายอย่างข้า วาสนาลำบากยิ่ง : 3P บทที่ 63
“เมื่อคืนเป็นคืนเข้าหอของพวกเราแท้ๆ”หยวนจิ้งชะงักมือที่กำลังบีบนวดไหล่บางอย่างทนุถนอมนัยน์ตาสีทับทิมไหวระริกด้วยความรู้สึกอันหลากหลาย“เหตุใดจึงต้องขอโทษเรื่องนี้กัน...”น้ำเสียงนุ่มทุ้มหวานหูจนแมวน้อยเคลิบเคลิ้ม“ร่างกายของเจ้าล้ำค่ายิ่งนัก”“เป็นพวกเราที่ต้องทะนุถนอมเจ้าให้ดี!"หยวนจิ้งเอ่ยพลางใช้
น้องสาวตัวร้ายอย่างข้า วาสนาลำบากยิ่ง : 3P บทที่ 62
เสียงหายใจหอบเหนื่อยของทั้งคู่ประสานกันในความเงียบสงบหนิงเชวียซบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนอย่างผ่อนคลายแขนแกร่งยังคงตระกองกอดร่างบางของซังซังเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อยหยวนจิ้งกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกนิดเพื่อมอบความอบอุ่นให้แก่ร่างบางที่ยังคงสั่นสะท้านเขาลูบแผ่นหลังของนางอย่างแผ่วเบาเป็นจังหวะสม่ำเสมอช่วยผ
น้องสาวตัวร้ายอย่างข้า วาสนาลำบากยิ่ง : 3P บทที่ 61
“ชอบมากค่ะ”ดวงตาฉ่ำน้ำหวานเยิ้มจนไม่อาจปกปิดความสุขล้นที่เธอได้รับจากสามีของตนหนิงเชวียที่เห็นภรรยาของเขากำลังมีความสุขก็รู้สึกอิ่มเอมไปทั้งหัวใจจึงเพิ่มแรงโถมใส่ร่างบางเพื่อส่งมอบความคลั่งไคล้ที่ตนมีให้ทุกหยาดหยดซังซังที่โยกไหวตามแรงกระแทกของหนิงเชวียบีบกระชับมือพี่หยวนจิ้งไว้แน่นยิ่งหนิงเชวียโถม
น้องสาวตัวร้ายอย่างข้า วาสนาลำบากยิ่ง : 3P บทที่ 60
จุ๊บ!ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากร้อนลงมาช่วงชิงลมหายใจของร่างเล็กที่กำลังหอบหายใจเพราะรสจูบดูดวิญญาณจากหนิงเชวียก่อนหน้า“แฮ่ก...อื้อ...จุ้บ!”“ชิมเท่าไรก็ไม่เคยพอ...”หยวนจิ้งที่นั่งประชิดอยู่อีกข้างขยับกายเข้ามาใกล้ขึ้นลมหายใจอุ่นร้อนประทับลงที่ลาดไหล่เนียนผ่องเขารวบเอวคอดกิ่วเข้ามาชิดอกแกร่งเบาๆ“หยวนจ
น้องสาวตัวร้ายอย่างข้า วาสนาลำบากยิ่ง : 3P บทที่ 59
หนิงเชวียที่โดนใส่ร้ายอย่างหน้าด้านๆได้แต่กัดฟันกรอดแต่เขาไม่ทำตัวหุนหันอีกต่อไปเพราะเขามีประสบการณ์ที่ไม่ดีหลังจากที่ใช้ความรุนแรงต่อหน้าภรรยาตัวน้อยหึ!ฝากไว้ก่อน...เจ้าผมหงอกเจ้าเล่ห์“พิธีการภายนอกพี่จัดการเสร็จแล้ว...”“พิธีต่อจากนี้...”“จะไม่มีใครมาขัดจังหวะพวกเราอีก”หยวนจิ้งเอ่ยเสียงต่ำพร่า
You May Also Like
มเหสีร้อยเล่ห์ของท่านผู้สำเร็จราชการแทน
เย่ว์เหมี่ยว218.6K viewsสามี ข้าจะเลี้ยงดูท่านเอง
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ28.3K viewsข้าจะพาครอบครัวใหม่ไปสู่ความร่ำรวย
ต้าซินซิน82.0K viewsแม่หมอหลงยุคมาเป็นหมอดูผู้มีญาณวิเศษ
ต้าซินซิน25.7K viewsฮองเฮาคือนางร้าย
ไป๋เจวี๋ย85 views1989 ย้อนเวลากลับมาเป็นนิติเวชสาวหัวใจแกร่ง
หวงตี้ny12 viewsรู้สึกตัวอีกทีก็เป็นคุณพ่อซะแล้ว
ท่านจอมยุทธ์199137 viewsวิวาห์ใต้ม่านวสันต์
Wabibi117 views
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
