รู้สึกตัวอีกทีก็เป็นคุณพ่อซะแล้ว

ว่ากันว่าภายในเมืองอิ่งเทียนแห่งนี้ หวังซุน คือชายหนุ่มผู้ที่มีบุญวาสนามากที่สุดภายในเมืองหลวงแห่งนี้เขาเกิดมาพร้อมกับครอบครัวที่มีฐานะร่ำรวย แถมเขายังมีหน้าตาที่หล่อเหลาโดดเด่นเขาคือชายหนุ่มที่สาวๆต่างหมายปองเขามีทุกสิ่งทุกอย่างที่ผู้คนต่างพากันวาดฝันถึง และที่สำคัญเขายังมีผู้หญิงที่มีรูปร่างที่สุดแสนจะงดงามอยู่เคียงข้าง ความงดงามของนางนั้นแม้แต่เทพธิดายังคงต้องเหลียวมองนับได้ว่าเป็นคู่สร้างคู่สมแห่งยุกต์ และที่สำคัญไปกว่านั้นเขาทั้งสองยังได้มีลูกด้วยกันอีก 1 คน เพื่อเป็นหลักฐานแสดงความรัก

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หวังซุน สูญเสียผู้เป็นบิดา ทำให้ตัวของเขานั้นได้รับสืบทอดทรัพย์สมบัติทั้งหมด หวังซุนจัดงานศพให้กับผู้เป็นบิดาอย่างยิ่งใหญ่จัดงานศพ 10 วัน 10 คืน ข้าวปลาอาหารถูกจัดเตรียมเลี้ยงผู้คนเหล่าแขกที่มาเยือนไม่อั้น

ชายหนุ่มที่เกิดมาพร้อมกับบุญวาสนานั้นตัวของเขามีข้อเสียที่สุดแสนจะร้ายแรงก็คือความขี้เกียจ และตัวเขาเองก็อาศัยกินบุญเก่าไปวันๆโดยไม่ยอมทำการทำงานจนธุระกิจการค้าที่ท่านพ่อของเขาสร้างมานั้นเจ๊งหมด ถึงธุระกิจการค้าจะเจ๊งไปแต่หวังซุนก็ยังคงสามารถใช้ชีวิตได้อย่างสบายเพราะเงินสดที่ถูกเก็บเอาไว้ในหีบสมบัตินั้นมันมากพอที่จะทำให้ตัวเขาและครอบครัวใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบายไปทั้งชีวิต

“เห้อ ข้าขอตัวกลับก่อนดีกว่า วันนี้มือไม่ขึ้นเลย” หวังซุน กล่าวออกมาอย่างหัวเสียเพราะดูเหมือนว่าภายในวันนี้นั้นตัวของเขาเองจะหมดเงินไปกับการพนันไม่ใช่น้อยๆเลย

“ไม่เอาน่า...น้องหวังซุน เจ้าจะรีบกลับไปไหนเล่นอีกสักหน่อยเดียวก็มือขึ้น” ชายผู้ให้กำลังใจหวังชุนนั้นเป็นญาติผู้พี่เขามีนามว่า หลีอี้เฟิง เป็นชายผู้ที่มีหน้าตาหล่อเหลาไม่แพ้หวังซุนเขาเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่สมัยเมื่อครั้งยังเด็ก

“ก็ได้ข้าจะลองสู้กับมันสักตั้ง ถ้าวันนี้ข้าจะเสียจนหมดตัวก็ให้มันรู้ไป” หวังซุนได้หยิบถุงเงินออกมาพร้อมกับสายตาที่มุ้งมั่น ชายหนุ่มไม่เพียงแต่เป็นคนเกลียดค้านเท่านั้นแต่ตัวของเขานั้นยังติดการพนันเข้าเส้นอีกด้วยถือว่ามีดีอยู่ในตัวคนเดียว

“ฮ่า ฮ่า น้องพี่มันต้องให้มันได้อย่างงี้ซิ ไม่มีใครที่จะโชคร้ายเสมอไปหรอกโชคชะตาจะต้องอยู่เคียงค้างเจ้า” หลีอี้เฟิงให้กำลังใจหวังซุน พร้อมทำทีขอตัวไปเข้าห้องน้ำหลังจากนั้นก็แอบไปหาลูกน้องของตน

“เฮ้ย เจ้าจงทำให้เขาเล่นได้บ้างเสียบ้างอย่างน้อยก็ช่วยถ่วงเวลาให้ข้าจนถึงเช้า” หลีอี้เฟิง บอกสั่งลูกน้องของตนแท้ที่จริงแล้วตัวของเขานั้นเป็นเจ้าของบ่อนตัวจริงเสียงจริงนั่นเอง เขาสามารถหลอกเอาเงินจากญาติผู้น้องได้เป็นจำนวนมากมายมหาศาล

“จิ จิ นายท่านไม่ต้องเป็นห่วงเจ้า หวังซุนมันก็มีดีแต่เพียงแค่หน้าตาเท่านั้นพวกเรายังสามารถหลอกเอาเงินมันได้อีกนาน ข้าล่ะชอบจริงๆที่มันหลงคิดว่าตัวเองเป็นเสือทั้งที่ตัวเองเป็นเพียงแค่หมูเท่านั้น” ลูกน้องของ

หลีอี้เฟิงกล่าวออกมาด้วยแววตาและสีหน้าที่สุดแสนจะชั่วร้าย

“ดีหากเจ้าหลอกเอาเงินมันเยอะมากขึ้นเท่าไหร่ส่วนแบ่งของเจ้าก็ยิ่งที่จะมากขึ้นเท่านั้น” หลีอี้เฟิง พูดออกมาด้วยสีหน้าและน้ำเสียงที่แสดงถึงความชั่วร้ายอย่างถึงขีดสุดหลังจากนั้นเขาก็เดินหายออกไปจากสถานที่แห่งนี้ทันทีทิ้งไว้ก็แต่เพียงญาติผู้น้องที่สุดแสนจะโง่เขลา

ณ จวนตระกูลหวัง สถานที่แห่งนี้นั้นถูกจัดตั้งอยู่ภายในใจกลางเมืองอิ่งเทียน สามารถมองเห็นจวนตระกูลหวังได้แต่ไกลๆเพียงแค่นี้นั้นก็สามารถที่จะบ่งบอกชาติฐานะของหวังซุนได้เป็นอย่างดีว่าตัวของเขานั้นมีความร่ำรวยมากมายถึงเพียงไหนต่อให้ผลาญทรัพยากรเท่าไหร่ก็ไม่มีวันที่จะหมดสิ้นเพราะความร่ำรวยของเขานั้นมันมีมากจนเกินไปมันมากเกินกว่าที่ชีวิตของคนคนหนึ่งนั้นจะใช้หมด

ก๊ออ ก๊อก

“ท่านพี่ ท่านมาแล้วเหรอ” น้ำเสียงที่เหมือนนางฟ้าสวรรค์ดังขึ้น สตรีนางนี้นั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก ซู่เมิง นางคือหญิงสาวที่งดงามที่สุดภายในเมืองหลวงแห่งนี้และนางยังเป็นภรรยาของ หวังซุน นั่นเอง

“เป็นข้าเอง” น้ำเสียงของชายหนุ่มที่สุขุมนุ่มลึกผู้นี้นั้นก็คือ หลีอี้เฟิง เขาแอบได้เสียกับภรรยาของ หวังซุนมาได้สักพักใหญ่แล้ว

แอร๊ดดดดดดด เสียงประตูดังขึ้น ชายหนุ่มผู้มีร่างกายที่สุดแสนจะสง่างามเข้าโอบกอดสตรีผู้อันเป็นที่รักในทันที ถึงตัวของนางนั้นจะมีสามีอยู่แล้วแต่ตัวของเขาเองนั้นก็ไม่ถือเพราะความงดงามของนางนั้นมันมีมากมายจนเกินไปมันเกินกว่าที่ตัวเขานั้นจะอดใจไหว

“ท่านพี่ หลีอี้เฟิง ท่านรู้ไหมว่าตัวข้านั้นคิดถึงท่านเป็นอย่างมาก ท่านรู้หรือไม่ว่าข้าต้องทนทุกข์ทรมานมากสักเพียงไหนที่ต้องทนใช้ชีวิตกับเจ้าคนไม่เอาไหนผู้นั้น” นางกล่าวออกมาพร้อมทั้งสวมกอดกับชายชู้ของนาง ชายผู้นี้ถึงแม้ว่าจะเป็นญาติผู้พี่ของสามีนางแต่ความหล่อเหลาของเขานั้นมันเกินกว่าที่นางจะต้านไหวจริงๆนางจึงยอมเป็นของเล่นของเขาด้วยความยินดี

“สิ่งที่ข้าให้เจ้าไปทำ เจ้าทำเรียบร้อยหรือยัง” แววตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความชั่วร้ายเป็นอย่างมากเขาหวังที่จะครอบครองทุกสิ่งของหวังซุนไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงผู้อันเป็นที่รักหรือแม้แต่ทรัพย์สมบัติทั้งหมดของเขา

“นี่คือสิ่งที่ท่านต้องการ” ซูเมิ่งได้หยิบเอกสารสิทธิ์และตราตั้งออกมา มันคือหลักฐานที่แสดงความเป็นเจ้าของ จวนตระกูลหวังแห่งนี้

“หึ หึ ดีมากที่รักของข้าเห็นทีข้าจะต้องให้รางวัลเจ้าสักหน่อยแล้ว” หลีอี้เฟิงส่งเสียงหัวเราะออกมาด้วยความชั่วร้ายอย่างถึงขีดสุดเขาหยิบเอกสารตราตั้งจากมือของนางพร้อมทั้งประกบริมฝีปากของนางอย่างดูดดื่ม

ก๊อก ก๊อก “ท่านแม่ให้ข้าเข้าไปนอนด้วย” ในระหว่างที่คนทั้งสองกำลังที่จะเล่นชู้กันอย่างดูดดื่มนั้นก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น น้ำเสียงของเด็กน้อยนางนี้นั้นเต็มไปด้วยความน่ารักและความไร้เดียงนางเป็นเพียงแค่เด็กสาววัย 3 ขวบเท่านั้น หนูน้อยคนนี้นั้นมีชื่อว่า ซูเหวิน เป็นบุตรของหวังซุนและซูเมิ่ง นั่นเอง

“เฮ้ย เจ้ารีบทำอะไรกับลูกเจ้าสักอย่างซิเดียวเขาก็รู้ว่าพวกเราแอบเล่นชู้กันหรอก” หลีอี้เฟิงกล่าวออกมาอย่างหัวเสียในขณะที่ตนกำลังบรรเลงเพลงรักอย่างเมามัน

“ค่ะ ค่ะ ท่านพี่อย่าพึ่งโกรธน้องนะเจ้าค่ะ” ซูเมิ่งกล่าววาจาออกมาอย่างร้อนรนเพราะเกรงกลัวเหลือเกินว่าชู้รักของนางนั้นจะโกรธ

“ออกไปเดียวนี้นะ เจ้าเด็กน่ารังเกียจข้าจะนอน หากเจ้ารู้สึกเหงาก็ไปร้องหาพ่อของเจ้าโน้น” หญิงสาวผู้สุดแสนจะงดงามกล่าววาจาออกมาอย่างโหดร้ายถึงแม้ว่าเด็กหญิงที่สุดแสนจะน่ารักผู้นี้นั้นจะเป็นบุตรสาวแท้ๆของนางก็ตามแต่ถึงอย่างไรชู้รักของนางก็ต้องมาก่อน

“ฮือ ฮือ ท่านแม่!!” เด็กหญิงตัวน้อยทำได้แต่ยืนร้องไห้และหลั่งน้ำตาออกมา

“นายหญิงน้อยได้โปรดออกไปจากที่นี่ก่อนนะเจ้าค่ะ ท่านแม่ของนายหญิงน้อยไม่ค่อยสบาย” หญิงสาวรับใช้รีบพานายหญิงน้อยออกไปจากสถานที่แห่งนี้ในทันทีตนเองในฐานะคนรับใช้จึงรู้ว่าอะไรควรไม่ควรทำได้แต่เพียงแค่หลับหูหลับตาเท่านั้น