MasukChapter 05 : หักห้ามใจ
พาร์ทเมฆ ผมนอนเกลือกกลิ้งไปมาอยู่บนที่นอน พอดีว่าวันนี้เป็นเวรหยุดงดเป็นคุณสารวัตรหนึ่งวัน เอาจริงๆ การที่เป็นตำรวจนี่มันก็ไม่ได้สบายไปเสียทุกคนหรอกนะ ยิ่งตำแหน่งสูงงานยิ่งเยอะขึ้นไปอีก แถมตอนแรกจะไม่ให้มีเวรหยุดกันด้วย ดีที่ผมกับไอ้คิมช่วยกันค้านกับท่านรองผู้กำกับ ท่านเลยอนุญาตให้มีเวรหยุดกันได้อาทิตย์ละหนึ่งวัน แค่เฉพาะผมกับไอ้คิมเท่านั้นนะ และไอ้คิมมันก็ดันมาขอหยุดวันเดียวกันกับผมอีกนะ ตอนนี้ไม่อยากจะลุกไม่อยากจะก้าวขาออกจากห้องเลยด้วยซ้ำ เพราะเรื่องเมื่อคืนที่ผมเผลอใจไปเอากับมะลิมามันดันวนเวียนอยู่ในหัวสมองไม่หยุดหย่อน คือ...พยายามหักห้ามใจแล้วนะแต่แม่งก็ไม่เคยจะทำได้ เพราะมะลิน่ะขี้ยั่วเก่งสุดๆ “เฮ้อ จะทำไงต่อไปดีวะไอ้เมฆเอ๊ย” พึมพำกับตัวเองแล้วนอนเอามือข้างหนึ่งขึ้นก่ายหน้าผาก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้น ก่อนจะมีเสียงแหลมๆ ตะโกนเรียกผมอยู่ที่หน้าประตู คงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากมะลิ “พี่เมฆตื่นรึยัง?” “พี่ตื่นแล้ว” “ถ้าตื่นแล้วก็ลงมาข้างล่างที พอดีพี่คิมมาหาพี่น่ะ” “อื้มๆ เดี๋ยวพี่ลงไป ขอล้างหน้าแป๊บ” “โอเค เดี๋ยวลิจะไปนั่งรอเป็นเพื่อนพี่คิมก่อนละกัน” เมื่อสิ้นเสียงของคนตัวเล็ก ผมก็รีบดีดตัวเองลุกจากที่นอนอย่างไว แล้วรีบเข้าไปล้างหน้าแปรงฟันในห้องน้ำก่อนจะเดินลงมาข้างล่างอย่างร้อนรนใจ เพราะว่าไม่อยากให้มะลิอยู่กับไอ้คิมมันสองต่อสอง ผมไม่ได้หึงนะ แค่ห่วงมะลิแค่นั้นเอง “ไงครับคุณเมฆเพื่อนรัก ตะวันจะแยงก้นละมึงพึ่งจะตื่น” ทันทีที่ลงมาไอ้คิมมันก็พูดแซะผมทันทีเลย “วันหยุดทั้งทีกูจะตื่นสายๆ บ้างไม่ได้รึไง แล้วนี่มึงมาหากูทำหอกอะไรแต่เช้าวะ” ผมพูดพลางนั่งที่โซฟาตัวข้างๆ ไอ้คิม สายตาก็สาดส่องมองหามะลิแต่ก็ไม่เห็น ไหนเธอบอกว่าจะลงมานั่งรอเป็นเพื่อนไอ้คิมมันไง “กูมาหามึงก็เพราะว่า...” “เพราะว่าอะไร?” “เพราะว่า...กูจะมาขออนุญาตมึงพาน้องมะลิไปเที่ยวหนึ่งวันน่ะเพื่อนรัก พอดีก่อนหน้านั้นกูสัญญากับมะลิว่าจะพาน้องมันไปเที่ยวชิวๆ หนึ่งวันว่ะ” “กูไม่อนุญาต!” ผมปฎิเสธมันในทันที ใครจะยอมปล่อยให้มะลิไปเที่ยวกับมันสองต่อสองกันได้วะ “เอ้า...ไอ้นี่ น้องมันขึ้นไปแต่งตัวแล้วนะเว้ย มึงจะมาทำแบบนี้ไม่ได้นะ อีกอย่างกูแค่พาไปเที่ยว ไม่ได้จะพาไปทำไม่ดีไม่ร้ายสักหน่อย มึงรีบอนุญาตมาเดี๋ยวนี้เลยนะ” “ไม่ว้อย! มึงต้องบอกกูล่วงหน้าก่อนดิวะ นี่มันปุบปับไป และที่สำคัญกูต้องไปขออนุญาตแม่ก่อนด้วย มึง...” “ไม่ต้องหรอก ลิโทร.ไปขอแม่มาแล้ว แม่อนุญาตให้ลิไปได้ถ้าเป็นพี่คิม” มะลิพูดแทรกขึ้นแล้วเดินลงมานั่งลงที่โซฟาตัวข้างๆ ไอ้คิม “พี่คิมจ๋า...พี่ว่าลิใส่ชุดนี้ไปมันจะโอเคไหมอะ” เธอถามไอ้คิมพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ใส่มัน เหอะ! น่าหยิกให้แก้มแตกจริงๆ เลยเด็กคนนี้ ผมจ้องมองดูเรือนร่างเล็กอรชรที่นั่งอยู่ตรงหน้าอย่างไม่ละสายตา เธอใส่เสื้อชุดเดรสขาสั้นสีชมพูอ่อนๆ ตัวเสื้อข้างบนเป็นสายเดี่ยวแบบเชือกผูกแล้วมีเสื้อแขนยาวสีขาวลายลูกไม้บางๆ คลุมทับ แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นร่องหน้าอกใหญ่ที่มันเบียดเสียดแนบชิดกันก็ต้องถึงกับกลืนน้ำลายลงคอเลยทีเดียว มะลิเป็นคนตัวเล็กก็จริง แต่หน้าอกหน้าใจคือใหญ่เกิน “โห...มะลิใส่ชุดนี้แล้วดูน่ารักมากๆ เลยอะ” ไอ้คิมมันพูดพลางจ้องมองมะลิด้วยสายตาหวานเยิ้ม ผมว่าไอ้นี่มันต้องคิดกับมะลิมากกว่าพี่น้องแน่ๆ (แหม่ คุณเมฆละคะ คิดกับลิแบบไหนเอ่ย คันปากจริงๆ) “พี่ว่ามันโป๊ไปนะมะลิ ขึ้นไปหาเสื้อที่มันปิดมิดชิดกว่านี้หน่อย” ผมสั่งแกมบังคับให้มะลิขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อใหม่ นมล้นออกมาขนาดนี้ผู้ชายไม่มองกันตาเป็นมันเชียวเรอะ “โป๊ตรงไหนกัน ลิไม่เปลี่ยนแล้ว เสียเวลา พี่เมฆอยู่เฝ้าบ้านดีๆ ด้วยนะ” มะลิมองมาที่ผมแล้วทำหน้าบูดบึ้งใส่ ให้มันได้อย่างนี้สินะ ทีกับไอ้คิมนี่ยิ้มให้มันแก้มแทบแตก แต่ทีกับพี่เมฆคนนี้คอยแต่จะแยกเขี้ยวใส่ตลอดเลยเดี๋ยวนี้ หลังๆ มานี้มะลิมักจะชอบต่อต้านใส่ผมจริงๆ น่าจับ... สวนสนุกxxx ตอนนี้เราทั้งสี่คนยืนเรียงแถวกันอยู่ที่หน้าทางเข้าบ้านผีสิง ที่บอกว่าสี่คนก็คือผมตามมาด้วยและก็ถือโอกาสชวนแพรมาเที่ยวด้วยเช่นกัน ทุกคนโดยรวมแล้วดูโอเคหมด ยกเว้นก็แต่มะลิที่มักจะชอบมองมาที่ผมกับแพรแล้วทำสายตาค้อนใส่เหมือนคนไม่สบอารมณ์เท่าไรนัก “พวกพี่จะไม่เข้ากันจริงๆ เหรอ” มะลิถามขึ้นแล้วมองมาที่พวกผม “เป็นถึงตำรวจแต่กลัวอีแค่ผีปลอมๆ เนี่ยนะ” “พะ...พี่ไม่ได้กลัว แต่แค่เห็นปากทางเข้าก็สยิวแล้วอะ” ไอ้คิมพูดขึ้นแล้วลูบแขนตัวเองไปมา “ขนลุกซู่ไปหมดเลยอะ” “ที่จริงพี่คิมไม่ต้องกลัวอะไรเลยมีลิอยู่ข้างๆ ลิจะคอยกันเจ้าผีพวกนั้นให้ออกห่างจากพี่เองค่า เข้าไปเถอะนะ” มะลิใช้มือเล็กจับที่แขนไอ้คิมแล้วเขย่าไปมาพลางทำหน้าออดอ้อนใส่ เห็นแล้วหมั่นไส้ว่ะ *-* “ก็ได้ๆ นี่พี่ยอมเพราะว่าแพ้ลูกอ้อนของมะลิเลยนะเนี่ย” ไอ้คิมตอบตกลงแล้วใช้มือขยี้ผมมะลิอย่างเอ็นดู “อะแฮ่ม...” “ตีนติดคอเหรอวะไอ้เมฆ” “ตีนติดหน้ามึงนี่แหละไอ้สลัด ต่อยแม่งสักที!” ผมพูดพลางต่อยไปที่แขนไอ้คิมเบาๆ อย่างมันเขี้ยว “เอ่อ...สรุปเราจะเข้าไปกันหรือเปล่าคะ” แพรพูดขึ้นมา เอาจริงๆ นี่เกือบลืมไปเลยว่ามีแพรมาด้วย เพราะผมมัวแต่จับตาดูมะลิกับไอ้คิม และอีกอย่างแพรเป็นคนพูดน้อยมากพิเศษที่ 4 ฝึกงานหรือจะฝึกรัก(ไออุ่นลูกสาวพ่อเมฆกับแม่มะลิ) ….. บริษัทแห่งหนึ่ง เช้านี้มาฝึกงานเข้าอาทิตย์ที่สองเห็นจะได้แล้วมั้ง ได้มาฝึกที่บริษัทxxxน่ะ พอดีพ่อของฉันรู้จักกับเจ้าของก็เลยฝากให้ ตอนนี้ฉันไม่ใช่เด็กหญิงไออุ่นที่อายุสิบขวบแล้ว แต่เป็นเด็กสาวอายุสิบเก้าปี “ไออุ่นจ๊ะ” “คะ” “พอดีท่านรองเรียกให้เข้าพบน่ะ” “ตอนนี้เลยเหรอคะ” “ใช่จ้ะ” “ได้ค่ะ” ท่านรองอีกแล้วเหรอเนี่ย วันนี้มีอะไรมากวนใจฉันกันอีกนะ ในใจก็ได้แต่ภาวนาให้ตัวเองฝึกงานเสร็จไวๆ ทีเถอะ เพราะไม่อยากจะเจอผู้ชายแบบอีตาท่านรองนั่น เดินไปยังห้องของท่านรองประธานอย่างไม่ค่อยจะเต็มใจเท่าไหร่ เมื่อไปถึงก็เคาะประตูตามระเบียบของที่นี่ ก๊อกๆ “ใครครับ?” “ไออุ่นเองค่ะ” “อ๋อ เชิญเข้ามาได้ครับ” เมื่อได้รับอนุญาต ก็เปิดประตูเข้าไปทันที สิ่งแรกที่เห็นคือ ผู้ชายขี้เก็กคนหนึ่งนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ “ไม่ทราบว่าท่านรองมีอะไรหรือเปล่าคะ ถึงได้เรียกฉันมาพบ” ถามออกไปด้วยใบหน้าที่ต้องฝืนยิ้มแย้ม “ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมแค่อยากเห็นหน้าคุณเฉยๆ น่ะ” เขาพูดพลางยิ้มเล็กยิ้มน้อยอยู่คนเดียว “เผื่อบางทีผมจะได้
“พี่เมฆ ลิยังไม่ได้พูดเลยนะว่าไม่รักพี่น่ะ ชอบคิดเองเออเองแล้วก็มาน้อยใจแบบนี้ตลอด” “.....” พี่เมฆไม่พูดไม่จาอะไรต่อ แถมยังทำหน้าตาบูดบึ้งเหมือนกับเด็กสามขวบ “กลับบ้านกันเถอะ มีอะไรก็ไปคุยกันที่บ้านดีกว่า” ภายในรถ ก่อนหน้านี้ฉันบอกไปว่ากลับบ้านเราค่อยคุยกัน แต่นี่ยังไม่ทันจะออกรถเลยจ้า พี่ก็แกก็คุยแล้ว คุยในแบบของแกอะนะ “พี่เมฆปล่อยก่อน จะมาทำในรถไม่ได้นะ” “ทำไมล่ะ มะลิลืมไปแล้วเหรอว่าครั้งแรกที่เราได้กันก็ในรถนะ และตอนนั้นมะลิเป็นคนทำเองด้วย” “หืม...นั่นมันก็หลายปีมาแล้วนี่นา แต่ตอนนี้พี่ต้องหยุดก่อน เดี๋ยวจะมีคนมาเห็นเข้า” “ตอนนั้นไม่อาย...” “พี่เมฆ...” ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาเถียงคุณสามีคนนี้จริงๆ และในที่สุดอีมะลิก็ต้องยอมให้พี่เมฆคนหื่นกินบนรถอยู่ดีค่ะ คนอะไรหื่นกามสุดๆ กินเท่าไหร่ก็ไม่อิ่มเสียที “อื้อ...บะ...เบาหน่อยสิ” ร้องเสียงหลงเมื่อพี่เมฆดูดเต้าอวบแรงเกินไป “อย่าดูดแรง” เมื่อเห็นว่าฉันร้องออกมา เขาก็หยุดแล้วมองหน้าฉันด้วยสายตาหื่นๆ “เจ็บหรือเสียวครับ” ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่ “ทะลึ่งแล้ว คนแก่บ้ากามเอ้ย” เบือนหน้าไปทางอื่นอย่างเขินอาย “จะทำก็รีบทำเข้าสิ จ
พิเศษที่ 3 คลั่งรักหรือคลั่งกินเมีย 18+ ..... “มะลิครับ” “คะ” “วันนี้รู้สึกยังไงบ้าง อึดอัดตรงไหนหรือเปล่า” “ไม่นิคะ ลิก็ปกติดี” “พี่กลัวว่าพี่จะวุ่นวายเกินไปจนทำให้มะลิรู้สึกอึดอัดน่ะ” “นี่พี่เมฆคิดมากไปแล้วนะ ลิไม่เคยมองว่าพี่วุ่นวายเลยสักนิด เลิกคิดเล็กคิดน้อยได้แล้ว” “นั่นสิ แล้วนี่มะลิทำอะไรอยู่เหรอ” “อ๋อ ทำขนมน่ะค่ะ พอดีว่าจะเอาไปให้คุณครูที่โรงเรียน” “โรงเรียนที่ลูกสาวเราเรียนน่ะเหรอ” “ใช่ค่ะ” “ครูผู้หญิงหรือผู้ชาย” “ก็มีทั้งผู้หญิงและผู้ชายแหละ พี่เมฆมีอะไรหรือเปล่า” ช่วงหลังมานี้พี่เมฆชอบทำตัวแปลกๆ เขามักจะชอบหึงหวงตลอดเวลาที่ฉันอยู่ใกล้ผู้ชาย ไม่ว่าจะรู้จักหรือไม่รู้จักก็ตาม “ไม่มีอะไรหรอกครับ แล้วนี่ทำให้พี่กินบ้างหรือเปล่านะ” “ถ้าพี่เมฆอยากกินก็กินได้นะ ลิทำเยอะมากเลย” “พี่ขอกินมะลิจะได้ไหมครับ” เขาก้มกระซิบที่ข้างหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ริมฝีปากก็เม้มที่ปลายติ่งหูฉันเบาๆ “พี่เมฆอย่าพึ่งทำแบบนี้ ขอลิทำขนมให้เสร็จก่อน” “พี่ไม่สำคัญเหรอมะลิถึงได้ไม่สนใจ” พูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังก็รู้ว่ากำลังน้อยใจ “พี่เป็นแบบนี้อีกแล้วนะ ลิก็แค่อยากจะทำ
พิเศษที่ 2 พี่คิม(ไม่อ่อนโยน) ..... สถานีตำรวจxxx หลังจากที่ผมหนีมามูฟออนหรือเรียกว่าทำใจนั่นแหละ ผมก็ย้ายมาประจำการในจังหวัดบ้านเกิดเสียเลย เพราะถ้ายังอยู่ที่เดิมหรือกับอะไรเดิมๆ ชาตินี้ก็คงจะทำใจไม่ได้แน่ๆ ส่วนไอ้เมฆผมก็พอรู้ข่าวมาบ้างว่ามันหายดีแล้วกลับมาอยู่กับครอบครัวอย่างมีความสุข ผมเองก็เช่นกัน...ควรจะมีความสุขได้แล้ว “สารวัตรคิมครับ มีคนมาขอพบครับ” “ใครเหรอครับ?” “เป็นเด็กผู้หญิงแต่งกายชุดนักเรียนน่ะครับ เธอบอกว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยกับสารวัตรโดยตรง” “อืม ให้เธอเข้ามาได้ครับ” “ครับ” ไม่นานเด็กผู้หญิงคนนั้นก็เดินหน้าตาระรื่นเข้ามาในห้องทำงานของผม เธอไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก เป็นลูกสาวของเพื่อนสนิทแม่ผมน่ะ “ว่าไง วันนี้จะมาป่วนอะไรอีก” ผมถามเธอออกไป “ไม่ได้จะมาป่วนสักหน่อย หนูก็แค่มีเรื่องอยากจะให้ลุงสารวัตรช่วยนิดหน่อย” “บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเรียกลุง” “แล้วจะให้หนูเรียกว่าอะไรล่ะ ก็ลุงอายุสี่สิบกว่า ส่วนหนูอายุแค่สิบเก้าเอง เพราะฉะนั้นเรียกลุงน่ะถูกแล้ว” หืม ยัยเด็กนี่!! “เหนื่อยใจกับเด็กแบบเธอจริงๆ ว่าแต่มีเรื่องอะไรก็รีบพูดมาเร็วๆ เข้า ฉันจะทำง
พิเศษที่ 1 มะลิจอมแสบในวัยเด็ก ….. ย้อนไปช่วงมะลิอายุสิบขวบ “มะลิกลับบ้านกันเถอะ” “ยังไม่กลับ พี่อยากกลับก็กลับไปก่อนเลย” “ทำไมดื้อจังฮะ” “ลิดื้อตรงไหน ลิก็แค่อยากจะเลี้ยงปลาเองนะ” สาวน้อยมะลิทำหน้าตาใสซื่อใส่ “อยากเลี้ยงปลาก็ไปหาซื้อเอาตามแหล่งที่เขาขายปลาสิ ไม่ใช่มาจับปลาในคลองแบบนี้” เมฆยืนเท้าเอวมองมะลิอย่างไม่เข้าใจ เพราะเธอจะชอบทำอะไรแปลกๆ อยู่เรื่อย “แบบนั้นมันน่าภูมิใจตรงไหน ลิว่าอะไรที่ได้มาด้วยความพยายามของตัวเองนี่มันน่าภูมิใจสุดแล้ว พี่เมฆไม่เข้าใจหรอก ชอบใช้เงินแก้ปัญหาตลอด” มะลิมองหน้าเมฆอย่างขึงขังแล้วต่อปากต่อคำ “ชิ! พี่เมฆชอบใช้เงินซื้อจนเคยตัว” “เกินไปและ เดี๋ยวก็จับกดน้ำเสียนิ” “เชอะ!” มะลิเชิดหน้าใส่เมฆก่อนจะจับปลาในคลองต่อ มะลิอยากเลี้ยงปลา เธอไม่ได้เกี่ยงว่าต้องเป็นปลาแบบไหน ขอแค่ปลาอะไรก็ได้ที่มีในคลองนี้ เธอจับได้ก็จะเอาไปเลี้ยง สายตาจดจ้องอยู่แต่บนผิวน้ำเพราะรอจังหวะที่ปลาจะโผล่ขึ้นมา “ถ้าโดนแม่ดุพี่จะไม่ช่วยแล้วด้วย จะสมน้ำหน้าให้” เมฆพูดก่อนจะเดินไปนั่งรอที่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่งที่อยู่ติดกับคลอง มะลิไม่ได้สนใจในสิ่งที่เมฆพูดเลยสักนิ
ส่งท้าย NC+ แซ่บๆ เริ่มผลิตลูกคนที่สอง ….. ณ ห้องของโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง “ทำไมพี่ต้องพาลิมาที่นี่ด้วยเล่า ที่บ้านก็ได้มั้ง” “ไม่ได้ ถ้าเสียงมันดังแล้วลูกได้ยินจะทำยังไง” “ลิไม่ได้ขนาดนั้นสักหน่อย แล้วนี่ฝากลูกไว้กับพี่พรด้วยลิก็เกรงใจแกเหมือนกันนะ” “หลายปีเชียวนะที่เราไม่ได้ปลดปล่อยน่ะ พี่ว่าเราทำที่นี่แหละสะดวกดีไม่มีใครมากวนด้วย” อีพี่เมฆทำหน้าหื่นกามอย่างเห็นได้ชัดเลยทีเดียว “ทะลึ่งนะพี่อะ เก็บอาการบ้างก็ดี” “เริ่มเลยแล้วกัน” เดินปรี่เข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว “ดะ...เดี๋ยว!” รีบเอ่ยปรามเขา “ขอเวลาให้ลิทำใจหน่อยสิ มันก็...มันก็...ไม่ได้มีเรื่องอย่างว่ามาหลายปีเชียวนะ ลิกลัว” “มะลิกลัวอะไร เรื่องแบบนี้เราก็เคยทำกันมาก่อนนิ อีกอย่างพี่จะทำแบบทะนุถนอมที่สุดเลย” “ก็นั่นแหละ ลิก็ยังกลัวอยู่ดี” “แล้วมะลิจะให้พี่ทำยังไงเล่า พี่ก็อดทนมานานแล้วนะ ตอนนี้แทบจะทนไม่ไหวละ ไม่เห็นใจกันบ้างเลยเหรอครับ” “ขอห้านาที! ลิทำใจห้านาที” พูดจบก็นั่งลงที่ปลายเตียง มือขึ้นทาบอกแล้วตบเบาๆ เป็นการปลอบใจตัวเองให้เลิกกลัว “ก็ได้ครับ” พี่เมฆก็นั่งลงข้างๆ ห้านาทีผ่านไป “ทำใจเสร็จ
“พะ...พี่เมฆ!” อุทานออกมาอย่างตกใจ นี่มันอะไรกัน เกิดอะไรขึ้นกับพี่เมฆทำไมเขาถึงอยู่ในสภาพแบบนั้น “ตะ...ตาเราฝาดไปหรือเปล่านะ อาจจะไม่ใช่ก็ได้” พูดปลอบประโลมตัวเองพร้อมกับเอามือขึ้นทาบอก “ไม่ใช่หรอก...” “นี่มะลิมาทำอะไนที่นี่” ฉันหันไปหาที่มาของเสียง ก่อนจะพบว่าเป็นพี่คิม เขาเดินปรี่เข้ามา
Chapter 21 : ทางเลือกที่ดีที่สุด สามวันต่อมา ณ ร้านดอกไม้ สามวันมานี้ฉันพยายามหลบหน้าและไม่ให้พี่เมฆมาที่บ้านหรือร้านดอกไม้ เขาก็ยังคงดื้อรั้นที่จะมา พยายามถามเหตุผลว่าทำไมถึงห้าม เป็นอะไร เขาทำอะไรให้ไม่พอใจหรือเปล่า ฉันก็ได้แต่บ่ายเบี่ยงและไม่พูดไม่จาอะไรด้วย ทำเป็นเมินและเฉยชาใส่ ทั้งๆ ที่
Chapter 18 : ลำบากใจ NC+ ห้องเก็บของ พี่เมฆถือวิสาสะอุ้มร่างเล็กๆ เข้ามาในห้องเก็บของอันคับแคบและรกมากๆ เพราะว่ามันเป็นห้องที่ใช้เก็บของอะนะ เขาวางตัวฉันลงบนโต๊ะเครื่องแป้งเก่าๆ ที่ผุเกือบพังแหละ “นี่พี่จะพาลิเข้ามาในนี้ทำไมฮะ” “เอ้า...ถ้าทำโจ่งแจ้งในครัวก็กลัวลูกจะเห็นไม่ใช่เหรอ” “ทะ...ท
Chapter 15 : เหตุไม่คาดฝัน คลับแห่งหนึ่ง ถูกมัดมือแล้วปิดปากไว้เพื่อไม่ให้ส่งเสียงร้องตะโกน นั่งอุดอู้อยู่ที่โซฟาขนาดใหญ่นี่มาเป็นชั่วโมงได้แล้วมั้ง ไอ้จอนมันออกไปไหนก็ไม่รู้ มีแต่ลูกน้องมันยืนเฝ้าฉันอยู่สามคน อยู่ๆ ลูกน้องมันคนหนึ่งก็เดินมาดึงสก็อตเทปที่ปิดปากฉันออก “อย่าแหกปากร้องนะอีตัวเล็







