5 หักห้ามใจ(100%)

“เอาแบบนี้ใครจะเข้าก็เข้านะ ใครไม่เข้าก็ไม่ต้องเข้าแค่นั้นเอง เดี๋ยวลิขอตัวเข้าไปก่อนแล้วกัน เสียเวลามาก ยังมีเครื่องเล่นอีกหลายอย่างที่ยังไม่ได้เล่นด้วย” พูดจบมะลิก็เดินพรวดพราดเข้าไปในบ้านผีสิงนั่นแบบไม่มีความกลัวเลยสักนิด โดยไอ้คิมวิ่งตามหลังไปแบบติดๆ

เด็กคนนี้นี่มันจริงๆ เลย จิ้งจกตัวเล็กๆ ไม่มีอะไรให้กลัวก็กลัวแทบเป็นแทบตาย แต่ไอ้บ้านผีสิงที่น่ากลัวๆ ดันไม่กลัว

“พี่เมฆจะเข้าไปไหมคะ?” แพรถามผมอีกครั้ง

“อื้ม...เข้าสิ แต่ถ้าแพรกลัวก็รออยู่ข้างนอกก็ได้นะ”

“แพรว่าแพรเข้าไปข้างในนั่นกับพี่เมฆจะดีกว่าค่ะ ยืนอยู่ข้างนอกคนเดียวมันดูน่ากลัวกว่าอีกอ่า” แพรยิ้มแห้งๆ ออกมา

“ถ้าอย่างนั้นก็เข้าไปกันเถอะ ป่านนี้สองคนนั่นเดินไปถึงส่วนไหนของบ้านผีสิงแล้วก็ไม่รู้”

.....

เดินเข้ามาในบ้านผีสิงนี่ก็ถึงกับขนลุกซู่เลยครับ อากาศภายในเย็นยะเยือกมาก นี่มันเป็นแบบจำลองหรือของจริงก็แทบจะแยกไม่ออกเพราะจัดฉากและตกแต่งได้เหมือนมากๆ

“พะ...แพรขอจับแขนพี่เมฆไว้นะคะ”

“อื้ม ได้สิ”

เมื่อเห็นว่าผมไม่ได้ขัดอะไรแพรก็เอามือทั้งสองข้างของเธอมากอบกุมไว้ที่แขนผม ตัวเธอดูสั่นๆ คงจะกลัวสินะ

“นี่พี่พาแพรมาทรมาณหรือเปล่า พอดีพี่เป็นห่วงน้องน่ะ” ผมพูดพลางเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ โดยมีแพรเกาะแขนผมแน่น

“ไม่เป็นไรเลยค่ะแพรเข้าใจพี่เมฆนะคะ พี่ชายก็ต้องห่วงน้องสาวเป็นธรรมดาอยู่แล้ว ถ้าเป็นแพรเองก็คงจะไม่กล้าปล่อยให้น้องมาเที่ยวสองต่อสองกับผู้ชายเหมือนกัน”

“มะลิก็เป็นเด็กแบบนี้แหละ ถ้าบางครั้งเผลอทำไม่ดีใส่ พี่ก็อยากให้แพรไม่ถือโทษโกรธน้องมันน่ะ”

“แพรไม่โกรธหรอกค่ะ”

“ขอบใจนะ”

เมื่อจบการสนทนาทุกอย่างก็เงียบสงัดลง ตามทางเดินมีแค่ไฟสลัวๆ ส่องมาพอให้มองเห็นทางเดิน ผมเพ่งสายตามองไปข้างหน้าก็เห็นเด็กผู้หญิงลางๆ คล้ายๆ กับมะลิ เลยเดินเข้าไปหา

“มะ... เชี่ย!”

“ว๊าย!”

ยังไม่ทันจะได้พูดจบ เธอก็หันหน้าพรวดพราดมาทำเอาหัวใจผมจะวาย นี่ไม่ใช่มะลิ แต่เป็นคนที่แต่งตัวมาแสดงเป็นผี ดีนะที่ไม่เผลอตัวแหกปากกรี๊ดออกมา อายแย่เลยถ้าเป็นแบบนั้น

กรี๊ด!!

อยู่ๆ ก็มีเสียงกรี๊ดกร๊าดดังมาจากข้างหน้า ผมรีบวิ่งไปตามเสียงทันที ในใจก็คงจะคิดว่าเป็นมะลิหรือเปล่า แต่เมื่อวิ่งมาถึงภาพที่เห็นตรงหน้าคือ...

ไอ้คิมมันร้องกรี๊ดกร๊าดแล้วซบหน้าลงที่อกของมะลิ!

“ฮ่าๆ พี่คิมหยุดกรี๊ดก่อน ฮ่า...” มะลิเองแทนที่จะผลักมันออก แต่เธอดันสวมกอดปลอบไอ้คิมเสียอย่างนั้น

ใจนึงก็ขำแหละ แต่อีกใจก็โกรธมากที่มันมาซบนมมะลิ

ผมรีบสาวเท้าเดินเข้าไปแยกตัวมันให้ออกห่างจากมะลิในทันที ความรู้สึกตอนนี้นี่อยากจะซัดหมัดหนักๆ ใส่หน้ามันสักที แต่ก็ต้องหักห้ามใจและข่มอารมณ์ไว้ ถ้าแสดงอาการมากกว่านี้เดี๋ยวมันจะมาจับผิดหาว่าหึงเอาอีก...

“ตัวใหญ่อย่างกับควายดันมาร้องกรี๊ดเนี่ยนะไอ้คิม”

“โถ่...ก็เล่นโผล่มาแค่หัวกูไม่ช็อคตายก็บุญแล้ว นี่ถ้าไม่มีน้องมะลิอยู่ข้างๆ นะ กูคงจะนอนแน่นิงแม่งตรงนี้แหละ”

“พี่เมฆอย่ามาดุพี่คิมนะ คนกลัวแล้วมันผิดตรงไหนกัน นู่น...พี่ไปดูแลแฟนพี่เถอะ ยืนขาแข็งหมดแล้ว” มะลิพูดแล้วชี้ไปข้างหลังผมที่มีแพรยืนตัวแข็งทื่ออยู่ “เอาเวลาไปดูแลแฟนเถอะ” พูดจบเธอก็ลากแขนไอ้คิมเดินหนีไปทันที

นี่ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมจะต้องมานั่งตามต้อย นั่งห่วงมะลิมากมายขนาดนี้ ทั้งๆ ที่ผมควรจะไปดูแลเทคแคร์แพรที่ดูใจกันอยู่สิ

แต่ทุกครั้งก็ทนไม่ได้เหมือนกันนะที่เห็นมะลิไปสนิทสนมและใกล้ชิดแบบถึงเนื้อถึงตัวกับไอ้คิมมัน ปากบอกว่าเธอเป็นแค่น้องสาว แต่การกระทำผมมันเริ่มย้อนแย้งขึ้นเรื่อยๆ

คนอย่างผมจะทำอะไรได้ นอกจากหักห้ามใจและท่องจำเอาไว้ว่า...มะลิคือน้องสาวของผม

“ไปเถอะแพร”

“ค่ะๆ พี่เมฆเดินนำไปเลย”

เดินมาแบบรวดเร็วโดยที่ไม่ได้สนใจเลยว่าแพรจะเดินตามมาทันหรือเปล่า ตอนนี้สนแค่ว่ามะลิกับไอ้คิมหายไปไหน...

“เฮ้อ...พอแล้วกับบ้านผีสิง หัวใจจะวายตาย” ไอ้คิมนั่งทรุดลงกับพื้นทันทีแล้วลอบถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ๆ

“ใจเย็นๆ พี่คิมดื่มน้ำก่อนนะ” มะลิยื่นขวดน้ำเปล่าให้มันแล้วใช่ฝ่ามือเล็กลูบหลังให้ “ลิขอโทษน้า”

“พี่ยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ น้ำสักขวดนี่มีน้ำใจยื่นให้บ้างไหม”

“แฟนพี่ก็มี ก็ให้แฟนพี่ไปหามาให้กินสิ” มะลิพูดตอบกลับ แต่สายตาเธอจ้องมองแต่ไอ้คิมมัน

“เดี๋ยวแพรไปซื้อมาให้ก็ได้ค่ะ พี่เมฆรอแพรแป๊บนะ” แพรทำท่าจะเดินไป

“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวพี่จะเดินไปซื้อเอง แพรรออยู่นี่แหละ” เดินเข้าไปดึงตัวมะลิมา “ไปเป็นเพื่อนหน่อยดิ พี่กลัวอะ” กอดคอเธอพาเดินไปซื้อน้ำด้วยกัน

“ดะ...เดี๋ยวพี่เมฆ” มะลิหยุดเดินแล้วแกะแขนที่ผมกอดคอเธอออก “พี่ก็อายุสามสิบแล้วนะ ยังจะกลัวหลงอีกเรอะ เดินไปซื้อคนเดียวเลยไป ลิจะไปรออยู่กับพี่คิม” ว่าจบมะลิก็หันหลังเตรียมจะเดินกลับไป

หมับ!

รีบคว้าข้อมือเธอไว้ “ไป เป็น เพื่อน พี่ อย่า ดื้อ!” เน้นย้ำแล้วลากคนตัวเล็กให้เดินไปด้วย ตอนแรกก็ดูเหมือนจะขัดขืน แต่ตอนหลังก็ยอมเดินมาด้วยแต่โดยดี

“คนแก่ชอบขู่บังคับเด็กที่ไม่มีทางสู้จริงๆ”

“ก็เด็กมันชอบขี้ดื้อ ขี้ยั่ว แถมยังขี้....” กระซิบตอบกลับข้างหูเบาๆ ทำเอามะลิถึงกับหน้าแดงซ่านชึ้นมาทันที