บทที่11

พอรวบรวมสติ..ปรับพื้นอารมณ์จนนิ่ง..ศิศิราจัดแจงทำอาหารเย็นง่ายๆ ให้เจ้านายตัวน้อยทาน..ขณะเดียวกันเด็กหญิงไอรดาก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดอยู่บ้านเรียบร้อยแล้ว ดวงตาคู่สวยของพี่เลี้ยงสาวเบิกกว้าง ก่อนส่งยิ้มหวานให้

"น้องเอื้อยเก่งจังเลยค่ะ รู้หน้าที่ด้วยว่าถึงบ้านต้องไปล้างมือ เปลี่ยนเสื้อผ้า..นี้น้องทำเองหมดเลยเหรอคะ"

"ใช่ค่ะ เอื้อยเก่งมั้ย"

"เก่งมากเลยค่ะ ว่าแต่เย็นนี้หนูอยากกินอะไร เดี๋ยวคุณอาทำให้ทาน"

"อื่ม น้องอยากกินสปาเกตตีที่มีน้ำราดขาวๆ ค่ะ"

"คาโบนาร่าเหรอคะ เดี๋ยวไปดูเครื่องปรุงกันก่อนนะคะ ว่ามีของครบมั้ย ถ้าไม่ครบคุณอาขอทำอย่างอื่นให้ทานก่อนนะคะ แล้วพรุ่งนี้เราไปซื้อของเพิ่มกัน"น้ำเสียงอบอุ่นใจดี มีผลให้มือเล็กรีบคว้ามือพี่เลี้ยงมากุมแน่น เด็กน้อยรับคำอย่างว่าง่าย ทั้งยังแกว่งแขนไปมา 

ก่อนที่คิมหันต์จะออกจากบ้านไปหาข้าวเย็นกินกับเพื่อน เสียงเจื้อยแจ้วของหนึ่งเด็กหนึ่งผู้ใหญ่ชวนหงุดหงิดใจยิ่งกว่าอะไรดี อดีตแฟนของเขาหน้าด้านหน้าทนเหลือเกิน จะมีวิธีไหนบ้างนะที่จะทำให้ผู้หญิงสารเลวคนนี้รู้สึกเจ็บปวดเสียใจ..เหมือนที่เขาเคยรู้สึก..และยังรู้สึกอยู่ 

ร่างสูงใหญ่เลือกขับรถหรูแบรนด์ยุโรปสีชมพูอีกคันออกจากบ้านไป...เพื่อนสนิทคงมีคำแนะนำดีๆ ให้ได้บ้าง

เช้าวันต่อมา 

ศิศิรายังคงมาปลุกเจ้าแก้มยุ้ยที่ตอนนี้นอนอุตุ ชุดนอนลายแมวน้อยเปิดเห็นพุงป่องๆ เผยให้เห็นว่าเจ้านายตัวน้อยของเธอนอนดิ้นมากแค่ไหน เธอหลุดหัวเราะทันที..ก่อนจะจุ๊บพุงน้อยๆ ด้วยความมั่นเขี้ยว

"ตื่นได้แล้วค่ะคนเก่ง"เสียงหวานใสกระซิบข้างหูเจ้าแก้มยุ้ย..เด็กน้อยยังคงพลิกตัวหนี และหลับต่อ..พี่เลี้ยงสาวจึงเริ่มจั๊กกะจี๋ เรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากเจ้านายตัวน้อยได้

 “อาศิข๋า น้องไม่อยากไปโรงเรียน”เสียงหวานของเด็กน้อยออดอ้อน..พี่เลี้ยงสาวลูบหัวด้วยความรักปนเอ็นดู

“อื่ม..ตื่นขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวก่อนนะคะ วันนี้คุณอาไม่ได้ปลุกหนูไปโรงเรียน”

“จริงเหรอคะ”

ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ศิศิรารับคำพร้อมยิ้มละไม..เพราะความตั้งใจของเธอ..วันนี้เราจะไม่ไปโรงเรียน แต่จะไปโรงพยาบาลกัน

กว่าหญิงสาวจะจัดการธุระที่โรงพยาบาลเสร็จก็ใช้เวลาเกือบครึ่งวัน

 พี่เลี้ยงสาวจัดแจงพาเด็กน้อยไปกินข้าว และซื้ออาหารสด โดยมีความตั้งใจจะทำเมนูที่เด็กน้อยชอบกิน หญิงสาวในชุดเสื้อเชิ๊ตแขนยาวสีน้ำเงินพับครึ่งแขน กับกางเกงยีนเข้ม ผมยาวมัดหางม้าด้านหลัง..มือเรียวสวยถือของพะรุงพะรังเข้าบ้าน อีกมือก็จูงเด็กน้อย ด้านหลังมีลุงป่านคนขับรถเดินตามช่วยถือของที่ซื้อมา

คิมหันต์เงยหน้าจากหน้าจอทำงานด้วยความแปลกใจ ก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาข้อมือเรือนหรู มันพึ่งบอกเวลา 14:00 น. 

ร่างสูงใหญ่ของเจ้าของบ้านตามร่างแน่งน้อยเข้าครัว สิ่งแรกที่ได้ยินดันเป็นเสียงหลานสาวสุดที่รัก

“อาศิคะ เย็นนี้น้องขอกินคาโบนาร่านะคะ”

“ได้ค่ะ เดี๋ยวคุณอาทำให้ทานนะคะ”หญิงสาวรับคำ ทั้งยังจัดของเข้าตู้เย็นไปด้วย ใบหน้าหล่อเหลาคมคายนิ่วหน้าทันที ร่างสูงใหญ่เอวสอบกอดอกทั้งยังพิงประตูครัว

“นั้นเธอกำลังทำอะไร?”น้ำเสียงคนพูดเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ยิ่งเห็นหลานสาวตัวน้อยไม่ได้ใส่ชุดนักเรียนอย่างที่ควรจะเป็นยิ่งนึกโกรธ บรรยากาศเริ่มมาคุ..พี่เลี้ยงสาวแอบถอนหายใจเล็กน้อย..ก่อนจะหันไปพูดกับเจ้าแก้มยุ้ยให้ออกไปก่อน เพราะเธอไม่อยากให้เด็กหญิงต้องมาดูผู้ใหญ่ทะเลาะกัน

น่าแปลกเด็กหญิงที่พี่เลี้ยงแต่ละคน หรือแม้แต่คุณครูยังว่าโง่ และแสนดื้อ กับพยักหน้ารับอย่างเชื่อฟัง..ไอรดาน้อยกระโดดโหยงเหยงออกห้อง ผมมัดสองข้างแกว่งไปมา ชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อนกะลาสีพริ้วไหว..เรียกสายตาเอ็นดูจากพี่เลี้ยงสาว..ก่อนรอยยิ้มจะจางหายไปเมื่อสบตาเข้ากับดวงตาคมของเจ้านายหนุ่ม

“ฉันถาม..เธอทำไมไม่ตอบ”เขาย้ำ..ศิศิราเมินคนตัวโต ทั้งยังลงมือจัดการอะไรที่ควรทำต่อ

“ถ้าคุณไม่ตาบอด ก็น่าจะเห็นนี้คะ ว่าฉันทำอะไรอยู่”

“ศิศิรา!!!”

ใบหน้าเรียบเฉยเย็นชาของคนตัวเล็ก ทำให้คิมหันต์อยากจะเข้าไปกระชากตัวยัยจอมหยิ่งให้ลุกมาคุยกัน..แต่พอเห็นผ้าก็อตสีขาวที่ติดตรงแขน..ตำแหน่งเดียวกับที่เขาทำเธอล้ม..คิ้วเข้มขมวดยุ่ง..เธอจะเจ็บมั้ย?

 แน่ละ..อดีตแฟนสาวยังคงปากหนักเหมือนเคย..ไม่ว่าเขาจะอาละวาด อารมณ์เสีย..เสียใจ..หรืองอน..เธอมักจะใช้ความเงียบสงบสยบความเคลื่อนไหว..เหมือนที่เคยเป็นมา

“นี้ เธอไม่ได้ยินฉันพูดเหรอ”เสียงเข้มยิ่งตะคอก..คนโดนเรียกเม้มปาก ก่อนจะลุกขึ้นยืนยืดตัวเต็มส่วนสูง

“ขอโทษนะคะ คุณคิมหันต์..ฉันไม่ได้หูหนวก..คุณเสียงดังขนาดนั้น..ทำไมฉันจะไม่ได้ยิน? คุณมีอะไรจะพูดก็รีบพูดซิ..พอดีฉันยังมีงานที่ต้องทำอีกเยอะ”น้ำเสียงท้ายติดจะรำคาญ..เล่นเอาชายหนุ่มหัวร้อนทันที

ความคิดที่จะไม่เข้าถึงเนื้อถึงตัวดับลง..ร่างสูงใหญ่กระชากยัยพี่เลี้ยงปากดีเข้าหาตัว มือหนาโดนแผลที่แขนโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่รอบนี้เหมือนคนตัวเล็กจะไม่ได้หงอเหมือนเมื่อวานที่โดนรังแก..ดวงตาได้รูปของเธอวาวโรจน์เต็มไปด้วยความโกรธ

“ปล่อย!!”

“ไม่!! จนกว่าเธอจะบอกฉันมาก่อนทำไมต้องพาหลานฉันโดดเรียนด้วย..อ๋อ หรือเพราะอยากเอาใจเด็ก..เด็กไม่อยากไปโรงเรียนเลยไม่ให้ไป..ผู้หญิงอย่างเธอไม่สมควรเรียนจบมาเป็นครูเลย..หรือตอนนั้นได้เกรดดีๆ มาเพราะอ้าขาให้ได้มาห๊ะ”คำพูดดูถูกหยาบคาย..เริ่มลามปามไปถึงหน้าที่การงาน..ส่งผลให้มือเรียวสวยอีกข้างฟาดลงบนแก้มที่ลอยหน้าลอยตาตรงหน้าอย่างอดไม่อยู่..เสียงตบดัง ‘เพี๊ยะ’ พร้อมใบหน้าหล่อเหลาคมคายหน้าหันไปอีกฝั่งทันที

คนทำปล่อยมือลงยืนอึ้งกับที่..เป็นครั้งแรกที่เธอทำรุนแรงกับเขา..ดวงตาสองชั้นหลบในเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด..แต่อีกใจก็ค้านว่า..เป็นเขาที่พูดจาดูถูกเธอก่อน

ส่วนคนโดนกระทำปล่อยแขนจากพี่เลี้ยงสาวทันที มือหนาลูบแก้ม ดวงตาคมวาวโรจน์เต็มไปด้วยความโกรธเกลียด ก่อนจะทันคิดอะไร ปฎิกริยาร่างกายที่ไวกว่าความคิดกระชากร่างบางเข้ามาบดจูบ..แต่มันไม่ใช่จูบที่เต็มไปด้วยความรัก..แต่เต็มไปด้วยความ ‘เกลียด’ 

ร่างบางดิ้นพยายามสลัดอ้อมกอดแกร่ง แต่เขาก็รัดตัวแน่นเหลือเกิน..ยิ่งเธอดิ้นยิ่งเจ็บ..ริมฝีปากหยักสวยบดริมฝีปากเล็กเสียดสีรุนแรง ก่อนจะใช้ฟันกัดริมฝีปากล่างให้ได้เลือด หญิงสาวสะดุ้งด้วยความเจ็บ..กลิ่นคาวเลือดขึ้นจมูก

เหมือนเขาจะรู้..ว่าเธอเจ็บ..อ้อมกอดคลายลงเล็กน้อย..มือหนาหยาบอีกข้างหันมาบีบคาง

“จำไว้นะศิศิรา ถ้าเธอทำฉันเจ็บ..ฉันก็จะทำเธอเจ็บกว่าเป็นสิบๆ เท่า..แล้วเราไม่ดูกัน..ว่าใครจะเจ็บกว่าใคร”น้ำเสียงเข้มขู่อย่างเยาะหยัน..ดวงตาคมยังคงเย็นชาไร้ความปราณี ก่อนร่างสูงใหญ่จะปล่อยมือ แล้วเดินถอยหลัง

คนโดนกระทำตัวสั่นเล็กน้อย..ตั้งแต่เกิดจนโต..เธอไม่เคยโดนกระทำหยาบคายขนาดนี้..จริงอยู่ครั้งหนึ่งเธอเคยทำเขาเจ็บ..เคยทิ้งเขาไป..แต่..เขาเคยบอกไงว่า..เขาคือรักแท้ของเธอ..เขาควรจะใจเย็น..เขาควรอภัยเธอซิ..หรืออย่างน้อยก็ควรรับฟัง?

ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะออกไป พี่เลี้ยงสาวได้แต่ตะโกนด้วยความอัดอั้น..ดวงตาสองชั้นหลบในคลอไปด้วยน้ำตา

“คิมหันต์คุณนะ..มันคนนิสัยไม่ดี..ทั้งที่ไม่เคยรู้อะไร..แต่ทำเหมือนว่ารู้ทุกอย่าง คุณ..มัน”

"เหรอ? งั้นเธอก็แก้ตัวมาซิ..ไหนๆ ก็โชว์เก่งมาตลอดนี้..บอกมาดิ..ทำไมต้องพาหลานฉันโดดเรียนด้วย..ถ้าไม่ใช่อยากสปอยเด็ก..ให้เด็กติด..ผู้หญิงอย่างเธอน่ะนะ..ไม่สมเป็นครู..เป็นแม่ของใครหรอก เพราะอะไรรู้มั้ย? เพราะแม่พิมพ์ที่พิกลพิการ..ผลที่ออกมามันจะสมบูรณ์ได้ยังไงละ"น้ำเสียงหยามหยัน..ราวกับจะกรีดลงบนก้อนเนื้อน้อยๆ กลางใจ..มันเจ็บกว่าริมฝีปากที่ได้เลือด..มือน้อยเย็นเฉียบสั่นเทา..เธอกำล็อกเกตรูปหัวใจแน่นราวกับจะขอความอบอุ่น..แต่เขาก็ยังต่อว่าไม่หยุด

"ฉันก็ได้แต่หวังว่าคุณป้าจะรู้ธาตุแท้ของเธอไวๆ..ยัยผู้หญิงหน้าเงิน!!"

ตอนที่เจ้าของบ้านหนุ่มเดินทิ้งไป..มีวูบหนึ่งของความคิด..'ถอยดีมั้ย'...แต่ภาพในอดีตตลอดยี่สิบกว่าปีย้อนกลับมา..ความรัก..ความใส่ใจที่เขามีให้..ราวกับน้ำหวานที่หล่อเลี้ยงชีวิต..เธอรู้..ช่วงเวลาที่ไม่มี 'เขา' คอยเคียงข้างมันทรมาณมากแค่ไหน