น้ำค้างพ่ายร้ายรัก

น้ำค้างพ่ายร้ายรัก

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2024-10-28
โดย:  อาภาลดาจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel12goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
54บท
1.7Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ครั้งหนึ่ง 'เราเคยรักกันมาก'    ครั้งหนึ่ง 'เคยเฝ้าฝันอยู่เคียงคู่'    แต่..แล้วเธอก็เลือกที่จะทิ้งเขาไป..ทั้งให้เหตุผลโง่ๆ กับเขาว่า    'เธอเบื่อผู้ชายแสนดีแบบเขาแล้ว'    แต่พอเวลาผ่านไป...ผู้ชายแสนดีหน้าโง่คนนั้นได้ตายจากไปแล้ว..เธอกลับเดินย้อนกลับมา..พร้อมกับบอกเขาว่า     'ไม่มีใครแสนดีเท่าเขา'   สำหรับเขา..มีเหลือแค่ 'เศษซากของความรัก'   สำหรับเธอ..ในหัวใจดวงน้อยยังเต็มไปด้วยความรัก   มาวันนี้ 'ความรัก' ของเขาไม่ได้มีไว้ให้เธอ..แต่ 'มี' ไว้ให้ผู้หญิงอีกคน

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทนำ

كان صوت الماء المتساقط يتردّد من داخل الحمّام.

كان رائد وهاب يستحمّ.

الساعة الثالثة فجرًا.

لقد عاد للتوّ.

وقفت ليان جابر أمام باب الحمّام، ترغب في التحدّث إليه بشأن أمرٍ ما.

كانت متوتّرة، لا تدري إن كان سيوافق على ما ستخبره به أم لا.

وبينما كانت تفكّر في الطريقة المناسبة لبدء الحديث، سمعت فجأة أصواتًا غريبة من الداخل.

أنصتت جيّدًا، لتفهم أخيرًا أنّه كان يحاول أن يُريح نفسه وحده.

تتابعت أنفاسه المكتومة، كضرباتٍ ثقيلة متلاحقة تهوي على صدرها، فأحسّت بألم ينتشر في كيانها كالموج، يغمرها حتّى كادت تختنق.

كان اليوم ذكرى زواجهما، مرور خمس سنوات على زفافهما، ومع ذلك لم يجمع بينهما شيء كزوجين.

أ فحقًا يفضّل أن يُريح نفسه...على أن يلمسها؟

ومع ازدياد أنفاسه اضطرابًا، دوّى صوته المكبوت فجأة: "رانيا..."

كانت تلك الكلمة آخر ما تبقّى من صبرها، كسرت ما في داخلها من تماسك.

وضعت يدها على فمها كي لا تبكي بصوتٍ مسموع، ثمّ استدارت مسرعة، لكنّها تعثّرت في خطوتها الأولى واصطدمت بحوض الغسيل، فسقطت أرضًا.

"ليان؟" جاء صوته من الداخل، لم يزل لاهثًا، يحاول أن يبدو متماسكًا.

قالت وهي تتلعثم: "كنتُ أريد دخول الحمّام، لم أعلم أنّك تستحمّ..." كانت تكذب كذبة ركيكة، فيما تتشبّث بحافة المغسلة محاولةً الوقوف.

لكنّ الأرض كانت مبلّلة، وكلّما استعجلت ازدادت ارتباكًا. وحين وقفت أخيرًا، خرج رائد من الحمّام مرتديًا روبا أبيض غير مرتّب، لكنّ حزامه كان مشدودًا بإحكام.

"هل سقطتِ؟ دعيني أساعدك." قال وهو يمدّ يده نحوها.

ألمعت الدموع في عينيها، لكنها دفعت يده برفقٍ وحزم: "لا حاجة، أستطيع وحدي."

ثمّ كادت أن تنزلق مرّة أخرى، فعرجت تتعثّر وهي تفرّ هاربة إلى غرفة النوم.

نعم...تهرب، فهذه الكلمة ليست مبالغة أبدًا.

طوال السنوات الخمس التي قضتها زوجة لرائد، كانت دائمًا تهرب.

تهرب من العالم الخارجي، وتهرب من نظرات الناس الغريبة، وتهرب أيضًا من شفقة رائد وتعاطفه—زوجة رائد... عرجاء.

كيف لامرأةٍ عرجاء أن تليق برجل ناجح متألّق مثله؟

لكنّها كانت تملك يومًا ساقين جميلتين...

خرج رائد خلفها بصوتٍ لطيفٍ قلق: "هل تألمتِ؟ دعيني أرى."

"لا، لا بأس." قالت وهي تغطّي نفسها بالبطّانية، تخفي خجلها وارتباكها.

"حقًّا لا بأس؟" سألها بصدقٍ واهتمام.

"نعم." أجابت وهي تدير ظهرها له.

"ألن تذهبي إلى الحمّام؟"

"لم أعد أرغب، دعنا ننام." همست بصوتٍ خافت.

"حسنًا، بالمناسبة، اليوم ذكرى زواجنا. اشتريت لكِ هدية، افتحيها غدًا لترَي إن كانت تعجبك."

"حسنًا." أجابت بهدوء. كانت الهدية موضوعة عند رأس السرير، وقد رأتها بالفعل، لكنّها لم تكن بحاجةٍ إلى فتحها لتعرف ما بداخلها.

كان الصندوق كلَّ عام بالحجم نفسه، وفي داخله الساعة نفسها تمامًا.

وفي درجها، مع هدايا أعياد ميلادها، ترقد تسع ساعات متطابقة، وهذه هي العاشرة.

انتهى الحديث عند هذا الحدّ، أطفأ الضوء واستلقى، فيما امتلأت الغرفة برائحة رطبة من صابون الاستحمام. ومع ذلك، بالكاد شعرت هي بانخفاض الفراش، فسريرهما ذو المترين، تنام هي عند هذا الطرف، ويستلقي هو عند أقصى الطرف الآخر، والمسافة بينهما تتّسع لثلاثة أشخاصٍ آخرين.

لم يتحدّث أيّ منهما عن رانيا، ولا عمّا حدث في الحمّام، كأنّ شيئًا لم يكن.

تمدّدت جامدة، وحرارة الدموع تلسع عينيها.

رانيا...رانيا قاسم، زميلته في الجامعة، حبيبته الأولى، ومعبودته.

حين تخرّجا، سافرت رانيا إلى الخارج، وافترقا. انهار بعدها رائد، وغرق في الشراب.

كانت ليان زميلته منذ المدرسة الإعدادية.

تعترف بأنّها أحبّته منذ ذلك الحين، بصمتٍ وخجل.

في ذلك الوقت، كان هو فتى المدرسة الوسيم، الطالبَ المتفوّق الباردَ الطباع.

أمّا هي، فكانت طالبةَ فنون، جميلة، لكنّ الفتيات الجميلات كثيرات، وفي عالم مدرسيّ تُقاس فيه القيمة بالدرجات وحدها، لم تكن طالبةُ الفنون لافتة إلى ذلك الحدّ، بل إنّ البعض كان يحمل تجاهها شيئا من التحامل.

فبقي حبّها سرًّا لا يُقال، يخصّها وحدها، لم يخطر ببالها يومًا أنّها ستقف أمامه يومًا ما.

إلى أن عادت، بعد تخرّجها من معهد الرقص لقضاء العطلة الصيفية في بيتها، فالتقت به، منهارًا لا يقوى على النهوض.

في تلك الليلة، كان سكرانًا، يمشي مترنّحًا في الشارع، وعندما همَّ بعبور الطريق دون النظر إلى الإشارة، انطلقت سيارة مسرعة. وكانت هي، التي تتبعه بقلق، مَن دفعته بعيدًا، لتصطدم هي بالسيارة بدلاً عنه.

كانت راقصة موهوبة، حصلت على قبول لمتابعة الدراسات العليا.

لكنّ تلك الحادثة تركت ساقها مصابةً بعرج دائم.

ولم تَعد قادرة على الرقص أبدًا.

بعدها أقلع هو عن الشرب، وتزوّجها.

كان يشعر تجاهها بالذنب إلى الأبد، ويظلّ ممتنّا لها إلى الأبد، ويتحدّث معها دائمًا بصوت خافت لطيف، ببرودٍ ثابت. وكان يغمرها بالهدايا والمال.

لكنّه، وحده الشيء الذي لم يمنحه إيّاه: لم يحبّها يومًا.

ظنّت أنّ الزمن سيذيب الجليد بينهما، لكنّها كانت ساذجة.

لكنّها لم تتخيّل قط أنّه، بعد مرور خمس سنوات، ما زال اسم "رانيا" محفورًا في قلبه بهذا العمق، حتّى في لحظاته الخاصّة، لا يزال ينادي بهذا الاسم ذاته.

وفي النهاية...كانت هي الساذجة، كانت هي الطيّبة أكثر ممّا ينبغي.

لم تنم تلك الليلة.

ظلّت تحدّق في بريدها الإلكتروني، في تلك الرسالة التي قرأتها مائة مرّة.

عرض قبولٍ من جامعةٍ في الخارج لدراسة الماجستير. وكانت تنوي أن تسأله الليلة إن كان يوافق على سفرها.

لكن يبدو أنّها لم تعد تحتاج إلى سؤاله.

خمس سنواتٍ من زواج بارد، وليال لا تنتهي من الوحدة، صارت الآن تُعدّ أنفاسها الأخيرة.

حين استيقظ، كانت تتظاهر بالنوم. سمعته في الخارج يقول للخالة سعاد: "لديّ اجتماع الليلة، قولي لسيّدتي ألا تنتظرني، فلتنَم باكرًا."

ثمّ عاد يتفقدها قبل أن يغادر، وهي ما زالت تحت الغطاء، ودموعها قد بلّلت الوسادة.

كان في العادة، حين يذهب إلى الشركة، يجد ثيابه التي اختارتها له مسبقًا موضوعة بجانبه.

لكنّها اليوم لم تفعل ذلك.

فذهب إلى غرفة الملابس، واختار ثيابه بنفسه ثم غادر إلى عمله.

حين خرج، فتحت عينيها، تشعر بثقل في جفنيها.

رنّ منبّه الهاتف، الوقت المخصّص لدراسة اللغة الإنجليزية.

ومنذ زواجها، وبسبب إصابة ساقها، أمضت تسعين في المائة من وقتها حبيسة المنزل. لم تَعُد تخرج، وصارت تقطّع يومها إلى فترات صغيرة، تبحث في كل منها عمّا يشغلها وحدها.

أغلقت المنبّه، وبدأت تتصفّح التطبيقات بلا هدف.

ذهنها مشوّش، لا تركّز في شيء.

إلى أن ظهر أمامها فجأة مقطع فيديو على إنستغرام.

الوجه مألوف للغاية...

نظرت إلى اسم الحساب: رانو سي سي.

هذا زمن الخوارزميات فعلاً...

تاريخ النشر: البارحة.

ضغطت على الفيديو، فتعالت موسيقى صاخبة، وصوت يقول: واحد، اثنان، ثلاثة، مرحبًا بعودة رانيا! نخبكم!

وكان الصوت... صوت رائد.‬

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
54
บทนำ
ณ ป้ายรถเมล์หน้าห้างสรรพสินค้าจารวรี เขต s เวลา 19:00 น. หญิงสาวผิวขาวนวลลออ เธออยู่ในเสื้อชุดเดรสแขนตุ๊กตาสีฟ้าอ่อน สะพายกระเป๋าเรียบๆ สีดำ บนตักมือน้อยกำลังขย้ำซองสีน้ำตาลไปมา ผมสีดำถูกมัดรวบเป็นหางม้า เผยให้เห็นดวงตาสองชั้นหลบในที่ตอนนี้คลอไปด้วยน้ำตา เธอแหงนหน้าขึ้น..พยายามรั้นให้น้ำตาไหลย้อนกลับเข้าไปทางเก่า...แต่น้ำตาเจ้ากรรมก็ดันไหลไม่หยุด..มือน้อยป้ายเท่าไรมันก็ไหลลงมาอีก..ริมฝีปากเล็กเม้มแน่น..เธอพยายามกั้นสะอื้นอาจเพราะบริเวณนั้นฝนกำลังตกปรอยๆ หรือเพราะต่างคนต่างรอรถโดยสาร..จึงไม่มีใครสนใจใครถ้าจะมีก็คงมีแต่เขา...ใช่..ผู้หญิงคนนั้นคือ ‘ศิศิรา’สถานะอดีตอันไกลโพ้น คือ ‘คนรัก’ หรือ ‘แฟน’สถานะเมื่อสี่เดือนก่อน คือ ‘คู่นอน’ หรือ ‘แฟนเก่า’ส่วนสถานะปัจจุบัน เป็นแค่เพียง ‘คนรู้จัก’ ที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปคิมหันต์เม้นปากแน่น ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งเครียดเล็กน้อย..ดวงตาคมแฝงความลังเล..เรื่องราวเมื่อไม่ถึงยี่สิบนาทีที่แล้วคงทำให้หญิงสาวตัวเล็ก..ที่เคยเข้มแข็ง..เจ็บปวดไม่น้อย..ไม่งั้นเธอคงไม่เสียน้ำตา เพราะตั้งแต่ที่เขารู้จักเธอมา..อดีตแฟนเคยร้องไห้ให้เขาเห็นแค่สองครั้งครั้งแรกต
อ่านเพิ่มเติม
บทที่1
เช้าวันหนึ่งที่อากาศแจ่มใสบนเตียงขนาดคิงไซต์..มีชายหนุ่มผิวขาว..ผมหยักศกละคอ แผงขนตาหนาทาบทับเป็นเงาจางๆ จมูกโด่งสันได้รูป..ริมฝีปากหยักสีแดงจัดตามธรรมชาติผยอขึ้นเล็กน้อย หญิงสาวเท้าแขนเผยเนินอกขาวสล้าง..รอยแดงเป็นจ้ำๆ บ่งบอกว่าเมื่อคืนมีกิจกรรมเข้าจังหวะบางอย่างเกิดขึ้น สร้อยทองเล็กๆ มีล็อกเกตสีทองรูปหัวใจแกว่งไปมา ..ภายใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ ทั้งเขา และเธอต่างก็เปลือยเปล่า ดวงตาสองชั้นหลบในคู่สวยพราวระยับ...มองคนตรงหน้าด้วยความรัก และคิดถึง 'สามปีแล้วใช่มั้ย ที่เราไม่ได้เจอกัน'มือเรียวสวยลูบใบหน้าแสนรักแผ่วเบา ไล่ตั้งแต่เปลือกตา...จมูกโด่ง..ไปจนถึงริมฝีปากหยัก ก่อนที่เปลือกตาของคนตรงหน้าจะขยุกขยิกขึ้นอย่างคนพึ่งรู้สึกตัว..นัยน์ตาดำขลับปรับโฟกัส...พอเห็นว่าใครนอนอยู่ข้างตัว..ชายหนุ่มถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ..ศิศิราส่งยิ้มกว้างเจืออบอุ่นมาให้"คิม..ศิกลับมาแล้วนะ"เสียงหวานออดอ้อน ผมน้ำตาลเข้มเป็นลอนใหญ่สยายเต็มหลัง บางส่วนละมาปิดหน้าอกอวบอิ่มเกินตัว..คนที่ถูกเรียกว่า 'คิม' ทะลึ่งพรวดลุกนั่งทันที ทั้งยังขยี้ตาไปมา"เห้ย...เธอมาอยู่ที่ได้ยังไง!!!"น้ำเสียงตกใจ ก่อนจะหยิกเนื้อตัวเองไปท
อ่านเพิ่มเติม
บทที่2
ย้อนกลับไปเมื่อสามปีก่อนวันนั้นเป็นวันครบรอบวันเกิดของศิศิรา รวมถึงครบรอบวันเกิดของเขาด้วย..เราสองคนเติบโตมาด้วยกันในจังหวัดเล็กๆ ทางภาคเหนือตอนล่าง...หญิงสาวเติบโตมากับพ่อเลี้ยงเดี่ยวที่ทำอาชีพตำรวจส่วนเขาเติบโตมากับตายาย..พ่อแม่ล้วนเสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถยนต์ไปแล้วทั้งคู่..แต่เดิมครอบครัวฝั่งพ่อค่อนข้างมีฐานะ แต่เพราะพ่อเลือกจะแต่งงานกับแม่ ทำให้ปู่ย่าตัดพ่อออกจากกองมรดกแต่เล็กจนโต คิมหันต์เติบโตมากับเสียงทะเลาะวิวาทเสมอมา แม่ของเขาเป็นคนสวย..ตั้งแต่แตกเนื้อสาวสิ่งแรกที่หญิงสาวตั้งธงไว้ คือขอใช้ชีวิตแบบสุขสบาย..และก็คงไม่ติดปัญหาอะไร ถ้าไม่มีเรื่องเงินมาเกี่ยวข้อง...แต่เพราะคนเป็นพ่อถูกไล่ออกจากตระกูล..แถมแต่เดิมก็เป็นลูกชายคนสุดท้องที่ไม่ได้เรื่องได้ราว การงานอะไรก็ไม่เคยหยิบจับ เรียนก็ไม่จบ..พอไม่มีเงิน..ชีวิตของคนในครอบครัวจึงมีแต่ 'ขาใช้' ไม่มีคนหาเงินเข้าบ้านจากรักกันหวานชื่น...ก็เปลี่ยนมาเป็นทะเลาะกันเริ่มจากเรื่องเงิน จนลามถึงไปเรื่องอื่นๆ..พอหมดเงิน ครอบครัวเล็กๆ จึงพากันมาอยู่กับครอบครัวฝั่งแม่ที่จังหวัดทางภาคเหนือตอนล่าง...ตากับยายเองมีสวนทุเรียนเล็กๆ พอจะเลี้ยงลูกกับ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่3
"เราไม่ได้อำ!! ฟังเรานะคิมที่เราพูด..เราหมายความตามคำพูดทุกคำ"น้ำเสียงจริงจังของหญิงสาว..ส่งผลให้บรรยากาศเงียบไปชั่วครู่ คิมหันต์พยายามเรียบเรียงความคิด..ทุกอย่างเต็มไปด้วยความสับสน"เดี๋ยวก่อน...เราไม่เข้าใจวะศิ..เธอรู้ตัวมั้ยว่ากำลังพูดอะไรอยู่..เลิกกันเลยนะโว้ย..เธอรู้ความหมายของมันดีใช่มั้ย""อื่อ รู้ซิ"น้ำเสียงตอบกลับมาแผ่วเบา..สีหน้าเธอสลดลงเล็กน้อย...ไอ้ต้าวเดือนวิศวกรรมคอมพิวเตอร์มองกลับราวกับไม่เคยรู้จักคนตรงหน้ามาก่อน"เธอรู้..ถ้าเลิกกันแล้ว..แปลว่า..เราสองคนจะกลายเป็นคนอื่น..ฮึก..เราจะนอนด้วยกันไม่ได้..เดินจูงมือกันไม่ได้..ไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้วนะ"เขาพยายามกั้นสะอื้น...ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดปนเจ็บปวด"อื่ม""อื่ม..งั้นเหรอ..ทำไมศิพูดง่ายๆ แบบนั้น..คิมถามศิจริงๆ เถอะ คิมผิดอะไร?""เราเบื่ออะคิม..เราเบื่อความซื่อบื้อของนาย..เราเบื่อที่นายชอบทำตัวเป็นคนดี เอาใจใส่...บอกตรงๆ นายดีเกินไป"คำตอบเบสิค..ของการบอกเลิก ส่งผลให้ชายหนุ่มมึนตึบ..คำว่า..'ดีเกินไป' คืออะไรวะ หรือเธออยากให้เขาทำตัวเลวๆ ใส่"ศิ..เราขอคำตอบจริงๆ ไอ้คำว่าดีเกินไป มันไม่ใช่ป่ะวะ!!"คนตัวโตเริ่มโวยวาย..หญิงสาวเชิ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่4
"ขอโทษค่ะ"น้ำเสียงตอบกลับมาง่ายๆ แต่ใบหน้าสวยนั้นแดงก่ำด้วยความอับอาย..เธอเองก็ลืมฐานะตัวเองไปชั่วขณะ'อย่าลืมซิ..ศิศิรา..เธอก็แค่ลูกจ้างมีสิทธิ์อะไรมานั่งทานข้าวโต๊ะเดียวกับเจ้านาย'เด็กหญิงตัวน้อยเลือกจะนั่งติดกับคนเป็นอา..ศิศิราเลยตัดสินใจเดินมาฝั่งนายจ้างตัวเล็ก..เพื่อจะได้ดูแลอาหารการกิน..ป้าแจ่มกับลูกมือทยอยขนกับข้าวขึ้นจัดบนโต๊ะ ศิศิราจึงช่วยตักข้าวสวยใส่จานให้สองอาหลาน..เธอยังคงยืนเงียบๆ ..แต่ก่อนที่น้องเอื้อยจะได้เริ่มทานเมนูอาหารที่พี่เลี้ยงคนใหม่จะทำให้ ลูกมือของป้าแจ่ม ที่ชื่อกระถินก็ยื่นไอแพดส่งถึงมือเจ้านายตัวน้อยก่อน..ศิศิราขมวดคิ้วทันทียิ่งเห็นสภาพเด็กน้อยกินข้าวไปด้วย ดูจอไปด้วย..พี่เลี้ยงสาวคนใหม่ยิ่งแปลกใจ"น้องเอื้อยคะ คุณอาว่าเวลากินข้าวไม่ควรดูจอนะคะ"น้ำเสียงหญิงสาวเต็มไปด้วยความอ่อนโยนใจดี..คิมหันต์กับหลานสาวตัวจ้อยต่างก็เงยหน้าจากหน้าจอทันทีคิมหันต์สบตาคนตรงหน้าอย่างไม่พอใจ เขาเองก็แอบร้อนตัวที่ดูมือถือไปด้วยกินข้าวไปด้วย..ที่สำคัญเธอมีสิทธิ์อะไรมาดุหลานสาวเขา? ส่วนเด็กหญิงไอรดาฟังจบก็ดูจอต่อทั้งยังอมข้าว"คุณอาขอไอแพดคืนได้มั้ยคะ? เวลานี้เวลากินข้าว เราควรทำ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่5
หลังจากมื้ออาหาร..หญิงสาวยังคงมีความพยายามขอไอแพดคืนจากเด็กน้อย ก่อนจะหลอกล่อพาเด็กน้อยไปเล่นนอกบ้าน“เมื่อวานคุณอาเห็นหน้าบ้านมีสไลเดอร์อันใหญ่ด้วยนะ เดี๋ยวเราไปเล่นกันดีมั้ย”“ไม่ น้องเอื้อยจะดูโพนี่!!”“แต่คุณอาเตรียมที่เป่าฟองเอลซ่ามาด้วยน้า..เราไปวิ่งเล่นเป่าฟองกันที่สนาม..แล้วไปปีนป่ายกันดีกว่านะคะ รับรองสนุกกว่าพี่โพนี่มากๆเลย คุณอารับรอง”น้ำเสียงใจดี พร้อมข้อเสนอน่าสนใจ ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความลังเล ก่อนที่เด็กหญิงไอรดาตัวน้อยจะยินยอมคืนไอแพดให้พี่เลี้ยง 'ภารกิจแรกของหญิงสาวคือการให้เด็กหญิงห่างหน้าจอให้ได้เสียก่อน'คิดได้ดังนั้น..ศิศิราจูงมือเล็กออกไปเล่นนอกบ้านด้วยกันการกระทำทุกอย่างอยู่ในสายตาเจ้าของบ้านหนุ่ม..เขามองตามคนทั้งคู่อย่างหงุดหงิดใจ..เมื่อไม่สามารถจัดการไล่อดีตแฟนเก่าออกจากบ้านได้...งั้นเขาก็ควรจัดการพาตัวเองอัปเปหิออกจากบ้านแทน..คิดได้ดังนั้นหนุ่มสุดเซอร์หน้าหล่อจัดแจงโทรหาเพื่อนทันที"ไอ้ไผ่...วันนี้ว่างปะ..ไปเที่ยวกัน"ในฝั่งของพี่เลี้ยงสาวคนสวย..หญิงสาวพาเด็กหญิงวิ่งเล่นเป่าฟอง..พร้อมพาปีนป่ายที่สนามเด็กเล็กขนาดย่อมหน้าบ้าน พอเห็นเด็กหญิงเริ่มเบื่อ ก็หาฟุตบ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่6
กว่าจะอ่านนิทาน กว่าจะพาเข้านอน..เวลาก็ล่วงเลยเกือบสามทุ่ม แถมก่อนนอนยังร้องไห้งอแงหิวข้าว..แต่คุณอาคนสวยกับบอกว่าเป็นเพราะหนูไม่ยอมกินข้าวเย็นเอง เวลานี้ไม่ใช่เวลากิน..ท่าทางสุขุมจริงจังแต่อ่อนโยนของคนตรงหน้า ทำเด็กน้อยน้ำตาไหลหยดแหมะๆ สุดท้ายคุณอาเลยขอสัญญาว่า ถ้าถึงเวลากินให้กิน ถ้าเลยเวลาก็จะไม่ได้กิน..เด็กหญิงผู้หิวโหยรีบพยักหน้ารับทันทีศิศิราถึงจูงมือเด็กน้อยลงมาด้านล่าง ก่อนจะผัดข้าวผัดใส่ไข่ง่ายๆ ให้กิน เด็กยิ้มกินอย่างเอร็ดอร่อย..เคี้ยวแก้มตุ้ยๆ ชวนน่าเอ็นดูนัก..พอท้องอิ่ม..ปากน้อยๆ เริ่มหาวหวอดๆ ส่งผลให้พี่เลี้ยงสาวหลุดหัวเราะ เธอจัดแจงพาเด็กน้อยไปแปรงฟันใหม่อีกรอบ..รอบนี้เด็กน้อยยอมนอนง่ายๆ ถึงเวลานี้หญิงสาวก็หิวจนท้องกิ่ว ร่างเพรียวระหงสั่นเล็กน้อย เธอตัดสินใจเข้าห้องครัวอีกรอบเพื่อทำเมนูง่ายๆ ให้ตัวเองทาน ตอนที่คิมหันต์กลับถึงบ้าน..ใบหน้าหล่อเหลายังหงุดหงิดไม่หาย บ้านหลังใหญ่เงียบเชียบเหมือนทุกวัน มีเพียงแสงไฟสลัวๆ ตรงข้างผนังบ้านที่ทำให้สว่างขึ้นมาบ้าง ถ้าเดาไม่ผิดวันนี้คุณป้าเพ็ญศรีคงนอนพักที่คอนโดติดโรงพยาบาลเหมือนเก่าแต่..อาจเพราะแสงสว่างที่ห้องครัวที่อยู่หลังบ้าน
อ่านเพิ่มเติม
บทที่7
ณ ลานจอดรถโรงเรียนชื่อดังระดับประเทศแห่งหนึ่งวันนี้พี่เลี้ยงสาวในเสื้อเชิ๊ตแขนกุดลายสก็อตสีฟ้าอ่อน..กางเกงยีนพอดีตัว เผยส่วนเว้าส่วนโค้งยวนตา ศิศิราเองไม่ใช่ผู้หญิงตัวสูง แต่ก็ไม่จัดว่าเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ส่วนสูงของเธอตามมาตรฐานหญิงไทยทั่วไป..ใบหน้าสะสวยถูกแต่งแต้มด้วยโทนสีชมพูอ่อนๆ ผมสีน้ำตาลเข้มถูกถักเป็นเปียใหญ่สองด้านแกว่งไปมาเธอกำลังจูงเด็กหญิงตัวน้อยหน้าตาน่ารักถักเปียสองข้างไม่ต่างกับคนเป็นพี่เลี้ยง..ตอนแรกเด็กน้อยยังยิ้มอารมณ์ดี แต่พอเดินมาถึงหน้าโรงเรียน ร่างเล็กหยุดชะงักทันที ดวงตากลมโตหันมามองคุณอาคนสวยอย่างขอที่พึ่ง"คุณอาคะ..คุณอาสัญญากับน้องแล้วนะ ว่าจะมารับน้องเอื้อยเร็วๆ"คำทวงของเด็กหญิงตัวน้อย ส่งผลให้ร่างเพรียวระหงของพี่เลี้ยงสาว ย่อตัวลง..ดวงตาสองคู่สบกัน"ค่ะ..คุณอาสัญญา""น้องเอื้อยจะรอนะคะ"เด็กน้อยพูด ก่อนจะถอนหายใจเมื่อเห็นคุณครูเวรเดินเข้ามาหาเตรียมจะรับตัวเด็กน้อยเข้าโรงเรียน..แถมคุณครูวันนี้ยังเป็นคุณครูประจำห้อง อ.1/2 'คุณครูบี'คุณครูบีของเด็กหญิง มีสีหน้าเรียบเฉย..พอเห็นว่าใครเป็นคนจูงมือเด็กน้อยมาก็ถึงกับตาโต"อ้าว...นึกว่าใครที่ไหน..ศิศิราใช่มั้ย?"ณีรกา
อ่านเพิ่มเติม
บทที่8
ณ บ้านหลังใหญ่ครอบครัวสิระกุลตอนที่หญิงสาวกลับมาถึงบ้านนายจ้าง..ร่างเพรียวระหงเหลือบมองรถสปอร์ตยี่ห้อดังแบรนด์ยุโรปสีน้ำเงินสุดหรู..คิมหันต์ยังคงชอบสีน้ำเงินไม่ต่างจากเดิม..ดูท่าวันนี้ชายหนุ่มก็ยังคง wfh อยู่บ้านครั้งหนึ่งในอดีตสมัยที่เราเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย ช่วงนั้นเป็นช่วงมัธยมศึกษาปีที่ห้า เด็กหนุ่มคนหนึ่ง กับเด็กสาวคนหนึ่ง ที่ตอนนี้ต่างก็กำพร้าแล้วทั้งคู่..ตายายของแฟนหนุ่มเสียตั้งแต่เด็กหนุ่มอยู่มัธยมศึกษาปีที่สี่ ส่วนพ่อของเธอพึ่งเสียชีวิตไปเมื่อเดือนที่แล้วจังหวัดของเธอนั้นจะมีโรงเรียนประจำจังหวัดใหญ่ๆ อยู่สองโรงเรียน..โดยจะแบ่งเป็นโรงเรียนหญิงล้วน และโรงเรียนชายล้วน ในสมัยมัธยมต้นทั้งเธอทั้งเขาต่างคนต่างก็แยกย้ายกันไป..แต่พอถึงตอนเข้าเรียนมัธยมปลาย คิมหันต์กับเลือกจะสมัครเรียนต่อโรงเรียนเธอซะงั้น'เราจะได้อยู่ด้วยกันตลอดเวลาไง''นายไม่เบื่อบ้างเหรอ นึกยังไงมาสอบเข้าโรงเรียนหญิงล้วน''ไม่เห็นเป็นไรเลย ที่โรงเรียนศิ..ม.ปลายก็มีเด็กผู้ชายเรียนตั้งหลายคนนี้''อื่อ แล้วแต่คิมละกัน'ตั้งแต่นั้นเด็กสาวก็ตื่นตั้งแต่เช้าขี่มอร์เตอร์ไซต์คันน้อยประจำตัว มารับเด็กหนุ่มที่หน้าบ้านทุก
อ่านเพิ่มเติม
บทที่9
เมื่อเสียงนาฬิกาเจ้าคุณปู่บอกเวลาบ่ายโมง..คิมหันต์ละจากหน้าจอโน๊ตบุ๊คทันที..มือหนาลูบท้องด้วยความหิว..เวลาทำงานเพลินๆ ทีไรเลยเวลากินทุกที ชายหนุ่มบิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนจะลุกไปหาอะไรทาน..บ้านหลังใหญ่ยังคงเงียบเชียบ ราวกับไม่มีคนอยู่ณ เวลานี้..ไม่รู้ว่าอดีตคนรักเก่ากำลังทำอะไรอยู่..คิดได้ดังนั้นคนตัวโตนอกจากจะหิวแล้ว ยังนึกอยากจะแกล้งยัยผู้หญิงใจร้ายให้เจ็บปวดใจเล่น แต่ครั้นเดินตามหารอบบ้านก็ยังไม่เจอ อารมณ์ชักกรุ่นทั้งโมโหหิวทั้งโมโหยัยตัวแสบที่เข้ามาวุ่นวายในชีวิตไม่รู้จบแม้แต่ห้อง kid rooms ที่เต็มไปด้วยของเล่นสาระพัดชนิดของหลานสาวตัวน้อย ก็ไร้เงาของคนที่เขาเกลียด เห็นเพียงกระดาษลังที่ตัดเป็นแผ่นๆ รูปต้นไม้บ้าง สัตว์หลากหลายชนิด และมีเชือกเส้นขนาดพอดีมือหลายสี..อีกด้านก็มีแม่แบบตัวอักษรภาษาไทย ภาษาอังกฤษ ตัวเลข..ไม่รู้พี่เลี้ยงสาวคิดจะทำอะไรพอตามหาคนตัวเล็กไม่เจอ..คิมหันต์ตัดสินใจเข้าไปตามป้าแจ่มให้ทำอะไรง่ายๆ ให้เขาทาน และไม่ต้องสืบแม่บ้านคนดีคนเดิมของเขาก็ยังจัดผัดกระเพราะหมูสับเมนูเดิมๆ ให้เหมือนเดิม ไอ้ต้าวตัวโตถอนหายใจเบื่อๆ จริงๆ ชายหนุ่มเป็นคนกินง่ายอยู่ง่ายมาก แต่ก็มีบางคร
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status