ตอนที่ 3.

ตอนที่ 3.

ท่านนายพลถอนใจออกมาแรง ๆ “เจ้าวรรธน์มันบอกว่าถ้าไม่ใช่วราลีมันจะไม่แต่ง และจะทำเรื่องระยำมากกว่านี้...”

กำปั้นหนักๆ  ของวิธวินท์ทุบลงบนต้นขาตัวเองแรง ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยไฟโทสะ “มันต้องการแย่งคู่หมั้นของผม... ผมไม่มีวันยอม”

“เอาน่าวิธถือว่าช่วยพ่อก็แล้วกันนะ... ให้ ๆ เจ้าวรรธน์มันไปเถอะ ผู้หญิงสวย ๆ หาที่ไหนก็ได้”

วิธวินท์รู้ดีว่าบิดาตัดสินใจแล้ว คงไม่ยอมเปลี่ยนใจง่าย ๆ และหากเขาแข็งขืนมากไปกว่านี้ บทบาทลูกชายผู้แสนดีที่เขาอุตส่าห์แสดงมานานก็จะต้องพังพินาศ ซึ่งมันน่ากลัวกว่าการถูกแย่งคู่หมั้นแน่นอน

“ครับ... งั้นผมขอตัวก่อนนะครับคุณพ่อ ผมจะไปแสดงความยินดีกับเจ้าวรรธน์มันสักหน่อย”

ใบหน้าหล่อเหลานั้นยิ้มแย้ม แต่สายตากลับเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง มือใหญ่กำหมัดแน่นขณะลุกขึ้นยืน และเดินขึ้นบันไดจากไป

ผู้เป็นบิดามองตามแผ่นหลังของลูกชายหัวแก้วหัวแหวนไปด้วยสายตาเคลือบแคลง แต่ด้วยความรักเป็นทุนเดิมทำให้ท่านนายพลดรุณเลือกที่จะทิ้งข้อกังขานั้นไป

ประตูห้องนอนถูกเปิดออกอย่างไร้มารยาท และร่างของวิธวินท์ที่แม้จะเตี้ยกว่าเขาอยู่เกือบสิบเซนแต่นั่นก็ยังถือว่าสูงกว่าคนไทยโดยปกติอยู่ดีก้าวเข้ามา สีหน้าเต็มไปด้วยความเดือดดาลที่ไม่คิดปิดบัง

รติวรรธน์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยทักขึ้น “ถ้าจะมาถามเรื่องแม่ณัฐมลล่ะก็ ผมรับผิดชอบจ่ายเงินค่าที่พี่ไปวางไข่ในมดลูกของเจ้าหล่อนไปแล้วล่ะ”

“กูไม่ได้มาเรื่องนี้เว้ย...! แต่กูจะถามมึงว่ามึงแย่งคู่หมั้นของกูทำไม หรือว่าอยากแก้แค้น...” ผู้เป็นพี่ชายก้าวเข้ามาหา แต่พอน้องชายที่ตัวใหญ่กว่ามากทำตาดุดัน วิธวินท์ก็รีบร่นถอยไปยืนอยู่ที่เดิม

“แก้แค้น...? เรื่องอะไรล่ะพี่วิธ...” ทั้งน้ำเสียงและใบหน้าเต็มไปด้วยความยียวนเต็มพิกัด

วิธวินท์กัดกรามแน่น “ก็เรื่อง... เรื่องที่ฉันเอาชื่อของแกไปใช้เวลานอนกับแม่พวกนั้นยังไงล่ะ...”

ผู้เป็นน้องชายหัวเราะเสียงกระด้าง “แล้วทำทำไมล่ะ ทำให้ผมเสียหาย ทั้ง ๆ ที่ผมไม่ได้นอนกับแม่พวกนั้นสักหน่อย หรือว่าต้องการให้พ่อเกลียดผมมากกว่าที่เป็นอยู่...”

วิธวินท์ยักไหล่ ก่อนจะแสยะยิ้ม “ก็ช่วยไม่ได้ที่แกมันคนไม่มีเครดิตพูดยังไงพ่อก็ไม่เชื่อ ไม่เหมือนฉันที่แม้จะมีหลักฐานยังไง แต่คำพูดของฉันก็ชัดเจนกว่าหลักฐานพวกนั้นในสายตาของพ่อเสมอ...”

กรามแกร่งที่มีไรหนวดสีเขียวครึ้มขบเข้าหากันแน่น ดวงตาสีนิลวาวโรจน์ เขากำลังเกลียดผู้ชายตรงหน้าจนแทบจะทนไม่ได้ แต่รติวรรธน์ก็เลือกที่จะยิ้มหยันออกไปแทน

“แต่การแสดงความเป็นคนดีของพี่มันก็ต้องแลกด้วยการเสียคู่หมั้นคนสวยให้กับผม... คุ้มค่าชะมัดเลยใช่ไหมครับ”

รติวรรธน์หัวเราะร่วน วิธวินท์ปรี่เข้ามาจะทำร้าย แต่พอน้องชายกำหมัดเขาก็หยุดชะงักทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความขลาดกลัวแม้จะพยายามปิดไว้ด้วยโทสะก็ตาม

“ไอ้น้องระยำ! แก...”

“ถ้าจะมาด่ากัน ออกไปได้แล้วครับพี่วิธ ก่อนที่ผมจะระงับโทสะเอาไว้ไม่อยู่ แล้วหน้าหล่อ ๆ ของพี่จะมีรอยช้ำซะเปล่า ๆ”

“คิดว่าฉันกลัวคำขู่ของแกหรือไง จำไว้นะไอ้วรรธน์ฉันจะจองเวรแกให้ถึงที่สุดเลยคอยดู...” พี่ชายก่นด่าออกมาด้วยความเกรี้ยวกราด แต่ผู้เป็นน้องชายกลับหัวเราะร่วน

“ผมไม่ว่าหรอกหากพี่วิธจะแค้น... แต่อย่าทำให้ผมหมดความอดทนล่ะ เพราะไม่อย่างนั้นผมจะเปิดเผยทุกอย่างที่พี่ทำไว้ให้หมด ดูสิว่าพ่อจะยังรัก ยังหลงลูกชายอย่างพี่ได้อีกหรือเปล่า”

วิธวินท์โกรธจนหน้าเขียว “นี่แกขู่ฉันเหรอ... แกคิดเหรอว่าพ่อจะเชื่อคำพูดของแก”

รติวรรธน์แสยะยิ้มพร้อม ๆ กับคำรามออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ “ถ้างั้น... ผมก็จะให้เงินแม่ผู้หญิงพวกนั้นมากกว่าพี่ยังไงล่ะครับ แล้วคราวนี้พวกหล่อนก็คงจะเลิกมามั่วนิ่มว่าผมเป็นคนทำพวกหล่อนท้องสักที...”

ความหวาดกลัวแล่นเข้ามาจับจิต วิธวินท์หน้าซีดเผือดแต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ “ฝากไว้ก่อนเถอะ แล้วแกจะรู้ว่าทุกอย่างเป็นของฉัน...”

ร่างของพี่ชายกำลังจะก้าวพ้นธรณีประตูไป แต่เสียงของรติวรรธน์ก็หยุดเอาไว้เสียก่อน “ยกเว้นวราลี... เพราะผู้หญิงคนนั้นต้องเป็นของผม... และถ้าพี่วิธคิดขัดขวางล่ะก็ ผมสาบานได้เลยว่า ผมจะไม่ใจดีกับพี่อีกต่อไป”

“ไอ้วรรธน์!”

วิธวินท์กัดกรามแน่น ก่อนจะเดินกระแทกเท้าออกไปจากห้องนอนของน้องชายด้วยความเดือดดาล รติวรรธน์ถอนใจออกมา ก่อนจะเดินไปปิดประตูห้องด้วยความอ่อนล้า

เป็นครั้งแรกในรอบหกเดือนที่วราลีได้พบกับครอบครัวอภิมงคลกุล หญิงสาวค่อนข้างขาสั่นจนต้องบีบมือบิดาที่เดินอยู่ข้าง ๆ เอาไว้แน่น เมื่อก้าวขึ้นบันไดที่ทอดยาวขึ้นสู่ตัวตึกใหญ่สีขาวนวล

“เชิญคุณสมภพกับคุณวราลีทางนี้ค่ะ”

สาวใช้หน้าแฉล้มเดินออกมาต้อนรับและพาหล่อนกับบิดาให้เดินตรงไปยังห้องอาหารขนาดใหญ่แสนหรูหรา

บนโต๊ะอาหารขนาดใหญ่มีสมาชิกของอภิมงคลกุลอยู่ครบทุกคน โดยท่านนายพลนั่งอยู่หัวโต๊ะ ด้านซ้ายมือเป็นคุณวิธวินท์ และด้านขวามือมีคุณหญิงชนิสานั่งอยู่ และถัดจากนั้น...