ตอนที่ 2.

ตอนที่ 2.

“ดูลูกชายคนโปรดของคุณสิสา... มันน่าตบให้ปากแตกยิ่งกว่านี้นัก”

ชนิสาถอนใจออกมา ก่อนจะพูดกับสามี “คุณพี่ก็รักตาวิธให้น้อย ๆ หน่อยสิคะ ตาวรรธน์จะได้เลิกน้อยใจสักที”

ท่านนายพลดรุณขวับมามองภรรยาเขม็ง “นี่คุณคิดว่าผมลำเอียงอย่างนั้นหรือคุณสา...”

“ทุกคนในโลกมองออกทั้งนั้นแหละค่ะ เว้นแต่ตัวคุณพี่เอง สาขอตัวไปโทรศัพท์หาครอบครัวคุณสมภพก่อนนะคะ เชิญคุณพี่นั่งรอลูกชายคนโปรดกลับมาจากที่ทำงานเถอะ”

ผู้เป็นภรรยาลุกขึ้นยืน ก่อนจะรีบเดินจากไปทันที ท่านนายพลจะร้องเรียกไว้แต่ชนิสาก็เดินหายไปซะก่อน จึงต้องนั่งหน้าเครียดอยู่ตามลำพังในห้องโถงคนเดียว

แล้วนี่เขาจะบอกกับวิธวินท์ยังไงดีนะ...

บ้านไม้สองชั้นขนาดปานกลางที่ถึงแม้จะเก่าแก่ไปตามกาลเวลา แต่ก็ยังคงสะอาดสะอ้านน่ามอง ภายในบ้านผู้เป็นบิดากำลังพูดกับบุตรสาวเพียงคนเดียวของตนเองด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“ลี... พ่อมีเรื่องจะคุยด้วย...”

วราลี สาวน้อยแสนสวยวัยยี่สิบปีพึ่งจบปริญญาตรีมาได้ไม่กี่เดือนเงยหน้าขึ้นจ้องมองบิดา ก่อนจะฝืนยิ้มขมขื่นให้กับบิดา

“เรื่องแต่งงานของลีใช่ไหมคะ”

นายสมภพพยักหน้ารับ รู้สึกละอายใจเหลือเกินที่ต้องมาขายลูกกินแบบนี้ นี่ถ้าภรรยาของเขายังอยู่หล่อนคงต้องฆ่าเขาตายคามือแน่

“ใช่... คุณชนิสาโทรมาเรื่องแต่งงาน... หนูต้องเข้าพิธีเร็วกว่าเดิมแล้วล่ะลี...”

ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความรู้สึกเจ็บปวด แต่ก็ทำได้แค่เจ็บปวดเท่านั้น “เหรอคะ... ลีไม่ขัดข้องหรอกค่ะ ยังไงก็ต้องแต่ง...”

กลืนน้ำตาลงไปซ่อนไว้ในอกจนมิด หล่อนไม่อยากให้บิดารู้สึกผิดกว่าที่เป็นอยู่ในตอนนี้ หล่อนเป็นลูกมีหน้าที่ต้องตอบแทนพระคุณ แม้หัวใจจะปวดร้าวแค่ไหนก็ตาม...

วิธวินท์ผู้ชายที่เป็นคู่หมั้นของหล่อน... ใบหน้าหล่อเหลาของเขาผุดขึ้นมาในสมอง เขาหล่อมาก... แล้วทำไมหล่อนถึงไม่รู้สึกอยากแต่งงานกับเขาเลยนะ ทำไมยามที่นึกถึงหน้าวิธวินท์ถึงได้มีใบหน้าของผู้ชายคนอื่นแทรกขึ้นมาด้วย...

ผู้ชายหน้าหวานแต่ดวงตาดุดันคนนั้น เขามองหล่อนราวกับหล่อนคือโสเภณี แต่ถึงกระนั้นหัวใจก็ยังโหยหา รักแรกพบ... แน่นอนหล่อนตกหลุมรักรติวรรธน์ตั้งแต่แรกเห็น

แต่จะมีประโยชน์อะไรเล่า... ในเมื่อคนที่หล่อนต้องแต่งงานด้วยนั้นวิธวินท์บุตรชายคนโตของท่านนายพลดรุณ

“เอ่อ... แต่ว่า... มีปัญหาเกี่ยวกับเจ้าบ่าว... ลูกลีคือว่า...”

หญิงสาวช้อนสายตาที่เต็มไปด้วยความชอกช้ำมองบิดา “เจ้าบ่าวทำไมหรือคะ หรือว่าเขาไม่อยากแต่งงานกับลี...”

นายสมภพส่ายหน้า “ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกลูก ลี... แต่ว่า...”

“แต่อะไรคะพ่อ... เรื่องใหญ่ใช่ไหมคะ” วราลีจ้องหน้าผู้เป็นบิดาเขม็ง หัวใจจดจ่อกับคำพูดจากริมฝีปากของบิดา

มันต้องไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ อย่างแน่นอน... เพราะไม่อย่างนั้นบิดาคงไม่อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ อย่างนี้หรอก

ผู้เป็นบิดาพยักหน้ารับ “เขาจะขอเปลี่ยนตัวเจ้าบ่าว... เป็นลูกชายคนเล็ก คุณรติวรรธน์แทน...”

คำพูดของบุพการีทำเอาหัวใจของวราลีแทบหยุดเต้น หญิงสาวเบิกตากว้าง สมองมึนงงจับต้นชนปลายไม่ถูก ประสาททุกส่วนหยุดทำงาน แม้กระทั่งหัวใจ

นี่มันอะไรกัน... หล่อนหูฝาดไปหรือเปล่า...

“ให้... ให้ลีแต่งกับคุณวรรธน์หรือคะพ่อ...” รอยยิ้มที่เหือดแห้งไปนานแต่งแต้มเรียวปากอิ่ม จนผู้เป็นบิดารู้สึกผิดเต็มหัวใจนั้นประหลาดใจนัก

“ใช่ลูก... ทางนั้นเขาบอกมาอย่างนี้ พ่อก็ไม่มีอำนาจจะไปต่อรองอะไรกับเขาได้ ถึงจะรู้ดีว่าลีจะต้องเจ็บปวด แต่พ่อ...”

“คุณพ่อขา... อย่าคิดมากเลยค่ะ ลียินดีแต่งงานค่ะ”

มือบางขาวสะอาดแตะเบา ๆ ที่ฝ่ามือของบิดา ก่อนจะระบายยิ้มหวานให้ หญิงสาวอยากจะบอกบิดาเหลือเกินว่าตอนนี้หล่อนดีใจจนแทบจะกระโดดได้อยู่แล้ว

“นี่ลูกลีไม่เสียใจเลยหรือ ที่ทางนู้นเขาทำราวกับว่าเราเป็นสินค้าจะยกให้ใครก็ได้...”

วราลีส่ายหน้าช้า ๆ “ลีเลิกคิดแบบนั้นแล้วละค่ะ ลียินดีทำทุกอย่างเพื่อพ่อและเพื่อรักษาบ้านของเราเอาไว้ แม้ว่ามันจะอยากแค่ไหนก็ตาม...”

“โธ่... ลูกรักของพ่อ...”

นายสมภพดึงร่างอรชรของบุตรสาวเข้ามากอดด้วยความสงสารจับใจ แต่ตรงกันข้ามกับวราลีในตอนนี้นัก ดวงใจสาวกำลังเบ่งบานสะพรั่ง รอยยิ้มน้อย ๆ แต้มที่มุมปาก

“ผมไม่ยอมนะครับคุณพ่อ... ไอ้วรรธน์มันกำลังแกล้งผม...” วิธวินท์โวยวายลั่นบ้านเมื่อกลับมาแล้วผู้เป็นบิดาเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง

“ใจเย็น ๆ ก่อนสิวิธ ฟังพ่อก่อน...” ท่านนายพลดรุณปรามบุตรชาย

“จะให้ผมเย็นได้ยังไงล่ะครับ ในเมื่อไอ้น้องชั่วมันกำลังจะแย่งคู่หมั้นของผม...” ชายหนุ่มก่นด่าน้องชายหน้าดำหน้าแดง

“ผู้หญิงหาที่ไหนก็ได้ ให้น้องไปเถอะ มันจะได้เลิกสร้างปัญหาให้พ่อสักที”

เจอคำพูดนี้ของบิดาทำเอาวิธวินท์ถึงกับอึ้งไปเลยทีเดียว ก่อนจะรีบกลบเกลื่อนแผลที่หลังของตนเองด้วยการโยนบาปใส่น้องชาย

“สันดานมันชั่วยังไงก็ไม่มีทางหายได้หรอกครับ”

“แต่พ่อว่ามันน่าจะดีขึ้นบ้างหากเจ้าวรรธน์มันแต่งงานแต่งการไปซะ”

วิธวินท์กัดกรามแน่น ก่อนจะกระแทกตัวลงนั่งใกล้ ๆ กับบิดา “แล้วทำไมไม่ให้มันแต่งกับคนอื่น ทำไมต้องมาแต่งกับวราลีของผมด้วย...”