ตอนที่ 4.

ตอนที่ 4.

หัวใจสาวเต้นแรงระส่ำ เมื่อผู้ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นมาประสานสายตากับตัวเอง เหมือนโลกทั้งโลกหยุดหมุนชั่วขณะ ไม่ต่างจากเดินหลงเข้าไปในสนามแม่เหล็กไฟฟ้า ปฏิกิริยาเคมีระหว่างกันพุ่งเข้าใส่จนงงงวย อะดรีนาลินในร่างกายฉีดพล่านอย่างรุนแรง

วราลีเผลอตัวจ้องมองรติวรรธน์อย่างลืมตัว มองอย่างติดตราตรึงใจ หัวใจหิวกระหายแปลกประหลาด ขณะไล่สายตาสำรวจพ่อรูปหล่อตรงหน้า เส้นผมสีดำขลับที่ถูกตัดไว้อย่างประณีตค่อนข้างยุ่งเหยิงเล็กน้อย บอกให้รู้ว่าเจ้าตัวไม่ได้ใส่ใจมันสักเท่าไหร่ หญิงสาวกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคออย่างเชื่องช้า เมื่อสายตาคมกล้าที่อยู่ใต้แพขนตายาวดกดำวาววับขึ้นคล้ายกับไม่พอใจที่ถูกหล่อนจ้องมองปานจะกลืนกิน

แต่หล่อนห้ามสายตาของตัวเองได้ที่ไหนกันล่ะ... ก็เขาหล่อลากดิน หล่อจนหาคำบรรยายไม่ได้ หล่อกว่าเมื่อครั้งนั้นที่หล่อนเจอเขาเสียอีก หญิงสาวค่อย ๆ ไล่สายตาสำรวจไปทั่วใบหน้าหล่อสมบูรณ์แบบ และก็ต้องมาสะดุดตาอยู่ที่ริมฝีปากบางเฉียบแต่อิ่มเต็มสีสวยที่อยู่ใต้ปลายจมูกโด่งเป็นสัน

หากริมฝีปากนี้สัมผัสลงบนผิวกายของหล่อนล่ะ มันจะให้ความรู้สึกยังไงกันนะ จะเยือกเย็น ร้อนรุ่ม หรือว่าอำมหิตกันแน่...

“เชิญนั่งครับพี่ภพ หนูลีด้วยเชิญนั่ง...”

เสียงของท่านนายพลดรุณดังขึ้นทำลายเวทมนตร์ขลังจนเสื่อมสลาย หญิงสาวรีบเรียกสติกลับคืนมา ก่อนจะเดินเข้าไปทรุดตัวนั่งเก้าอี้ตัวใกล้ ๆ กับบิดา

“ขอบคุณค่ะ คุณอา...”

วราลีกล่าวขอบคุณ ก้มหน้ามองมือตัวเองนิ่ง เมื่อรู้ตัวว่าถูกรติวรรธน์เอาคืนด้วยการใช้สายตาคมกล้ากวาดมองหล่อนในระยะกระชั้นชิด

รติวรรธน์ตวัดสายตามองใบหน้ารูปไข่ขาวสะอาดของสตรีที่ปล่อยผมสีดำขลับมาคลอเคลียไหล่นิ่ง ขณะยิ้มเยาะอยู่ภายในใจกับความหมายในสายตากลมโตที่มีแววตื่นกลัวของเจ้าหล่อนที่จ้องมองเขาราวกับจะกินเข้าไปทั้งตัว

ทำไมเขาจะอ่านท่าทางทอดสะพานแบบนี้ไม่ออก ผู้หญิงทุกคนที่เขาเดินผ่าน ล้วนแต่ทำท่าทางแบบนี้กันทุกคน... แต่ให้ตายเถอะ ไม่มีใครทำได้น่ารักน่าใคร่เหมือนกับแม่สาวนางนี้สักคน วราลีแสดงท่าทางเหมือนสาวแรกรุ่นที่พึ่งเคยตกหลุมรักผู้ชายคนแรกในชีวิต...

ชายหนุ่มกัดกรามแน่นเมื่อเลือดในกายร้อนระอุขึ้นมาเฉียบพลัน และมันก็ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อสายตาของเขาเคลื่อนไปทั่วใบหน้างดงามราวเทพธิดาของวราลี

ดวงตากลมโตหวานซึ้งตรึงใจ จมูกเล็กโด่งเชิดน่ามอง และที่ทำให้เขาถึงกับต้องถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วงก็คือ... กลีบปากสาวที่เต็มอิ่มสีแดงสดน่าไล้ด้วยปลายลิ้นของเจ้าหล่อน

เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าจะเป็นมนุษย์จริง ๆ ไม่ใช่นางฟ้านางสวรรค์ที่เหาะหนีจากวิมานลงมายั่วใจผู้ชายเล่น และคงเพราะเหตุนี้วิธวินท์ถึงได้โมโหนักที่ถูกเขาแย่งชิงคู่หมั้นมา

วิธวินท์เฝ้าสังเกตปฏิกิริยาของน้องชายกับคู่หมั้นที่กำลังจะหลุดลอยไปของตนเองด้วยความเจ็บแค้น เห็นได้ชัดว่าทั้งคู่มีใจตรงกัน โดยเฉพาะวราลี เจ้าหล่อนแสดงท่าทางว่าพอใจไอ้รติวรรธน์ออกมาอย่างชัดเจน

“สวัสดีครับน้องลี...”

เสียงทุ้มหูของวิธวินท์ช่วยทำให้หญิงสาวหลุดพ้นจากอำนาจอำมหิตของรติวรรธน์ออกมาได้อย่างหวุดหวิด ก่อนจะแสดงท่าทางเคลิบเคลิ้มมากกว่าที่เป็นอยู่ออกไป

“สวัสดีค่ะพี่วิธ...”

“พี่ดีใจนะครับที่ได้เจอน้องลี ไว้วันหน้าพี่จะไปหาที่บ้านนะครับ”

วราลียังไม่ทันได้ตอบ เสียงห้าวแสนกระด้างของรติวรรธน์ก็ดังขึ้น และทำให้ทุก ๆ คนหันมาจ้องมองเขาเป็นตาเดียว

“คงไม่มีความจำเป็นที่พี่วิธจะต้องไปหาวราลี... เพราะเธอได้เปลี่ยนมาเป็นคู่หมั้นของผมแล้ว...” ชายหนุ่มหัวเราะเหยียด ๆ ขณะที่ทุกคนได้แต่อึ้ง

“และผมก็คงไม่ใจกว้างขนาดจะแบ่งคู่หมั้น... เอ่อ ไม่ใช่สิ เจ้าสาวให้กับผู้ชายคนไหน...”

“รติวรรธน์...!”

ท่านนายพลดรุณคำรามปรามออกมา แต่บุตรชายคนเล็กกลับไม่มีท่าทางสะทกสะท้าน จนเขาได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยโทสะ

“แม้ว่าจะเป็นพี่น้องคลานตามกันมาแบบพี่วิธก็ตาม...”

“ไอ้วรรธน์!” ผู้เป็นบิดาแทบอยากจะกระโดดข้ามโต๊ะมาตบกบาลลูกชาย

รติวรรธน์ลุกขึ้นยืน ขณะแสยะยิ้มร้ายกาจ หันไปพูดกับมารดาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนผิดจากเมื่อสักครู่นี้ยิ่งนัก

“คุณแม่ครับ... ผมขอตัวก่อนนะครับ มีธุระต้องไปจัดการ”

“ไม่ทานข้าวกันก่อนหรือวรรธน์...” นางชนิสาเอ่ยถามบุตรชายอย่างเป็นห่วง จนผู้เป็นสามีหมั่นไส้

“ช่างหัวมันสิ มันอยากจะไปไหนก็ไป อยู่แล้วทำแต่เรื่องขายหน้า”

วิธวินท์ลอบยิ้มสะใจที่น้องชายถูกตำหนิ แต่ก็ยังฝืนสร้างภาพ “คุณพ่ออย่าไปถือสาเจ้าวรรธน์เลยครับ น้องคงกำลังเครียดกับเรื่องผู้หญิงหลาย ๆ คนที่ไปทำเขาท้องนะครับ”

คำพูดของวิธวินท์ทำเอาช้อนในมือวราลีร่วงลงกระทบกับจานเสียงดัง หญิงสาวตกใจหน้าซีด รีบเอ่ยขอโทษเสียงสั่น

“ลี... ลีขอโทษค่ะ”

วิธวินท์อมยิ้มหยัน เพราะรู้ดีว่าทำไมวราลีถึงได้ตกใจขนาดนี้ ก่อนจะรีบเติมเชื้อไฟเข้าไปอีก “นี่ก็ยังไม่รู้เลยว่าจะเคลียร์กันจบเมื่อไหร่ แล้วจะมีโผล่มาอีกหรือเปล่า...”