บทที่ 2  ใจร้าย NC

 บทที่ 2

 ใจร้าย NC

 น้ำรินยืนน้ำตาไหลมองหน้าว่าที่สามีด้วยความกลัว สุดท้ายพอให้เดินก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอพร้อมใช้ปลายจมูกคลอเคลียอยู่ที่แก้มไล่มาจนถึงกกหู มือสากลูบไล้อยู่ที่พวกแก้มนุ่มๆ ของเธอ

 "สกปรก! ปล่อยมือของคุณเดี๋ยวนี้นะคะ!"

 "เธอสะอาดมากเลยใช่ไหม?"

 "ฉันก็ไม่ได้ขิตใจสกปรกเหมือนคุณ ขอตัวนะคะ!"

 น้ำรินตัดสินใจโยนถุงยางในมือทิ้งแล้วหันหลังเดินออกมาที่ประตู ไม่ทันที่เธอจะเอื้อมมือไปจับลูกบิด เธอก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังตามหลังมาติดๆ

 ปึก! ปึก! ปึก! 

 "อ๊ะ! อ๊าา~ อ๊าาา~ ท่านประธานคะ~ เบาๆ หน่อยคะ~"

 "อ่าา~ แม่งขมิบหน่อยได้ไหมจะหลวมไปถึงไหน~ อ่าา~"

 ปึ้ง! 

 น้ำรินปิดประตูจนเสียงดังสนั่น สองขาก้าวเดินมาที่ลิฟต์พอกันทีกับว่าพี่สามีคนนี้ไม่มีทางที่เธอจะแต่งงานกับเขาเด็ดขาด

 ภาพที่มันยังติดตาเธออยู่ยังคงตามหลอกหลอน เธอมาจนถึงมหาวิทยาลัยน้ำรินเดินมาหาธนาเพื่อนชายของฉันที่คอยช่วยเหลือช่วยงานที่มหาวิทยาลัยเธออยู่ตลอดเวลา 

 เรื่องที่เธอต้องแต่งงานกับคุณครามธนาก็รับรู้และยังคอยให้กำลังใจน้ำรินอยู่ตลอดเวลาด้วย 

 "ทำไมทำหน้าแบบนี้ อย่าบอกนะว่าทะเลาะกับที่บ้านมาอีก"

 "ยิ่งกว่าทะเลาะกับที่บ้านมาอีกน่ะสิ ธนานายรู้ไหมวันนี้ฉันไปเจอคุณครามมาด้วย"

 "เหรอ... เป็นยังไงบ้างล่ะตัวจริงหล่อเหมือนในทีวีหรือเปล่า"

 "อย่าให้ฉันต้องพูดเลย"

 "เธอเกริ่นมาขนาดนี้พูดเถอะฉันขอร้อง"

 "เฮ้อ... ฉันไปเจอเขากำลังมีอะไรกับผู้หญิงในห้องทำงาน แถมเขายังใช้ให้ฉันไปซื้อถุงยางอนามัยอีกทุเรศที่สุด!"

 "เฮ้ย! บ้าไปแล้วทั้งๆ ที่คุณครามก็รู้อยู่เต็มอกว่าอนาคตต้องแต่งงานกับเธอเนี่ยนะ"

 "อืม!" 

 "เธอควรจะบอกเรื่องนี้กับพ่อกับแม่เธอนะ ยังไงพวกท่านน่าจะเข้าใจคงไม่มีใครอยากเห็นลูกตัวเองต้องไปเจ็บช้ำเพราะผู้ชายแบบนั้นหรอก"

 "เรื่องนี้ฉันต้องปรึกษาคุณแม่ยังไงคุณแม่น่าจะเข้าใจฉันเพราะเป็นผู้หญิงเหมือนกัน"

 น้ำรินคิดแบบนั้นและเชื่อแบบนั้นมาโดยตลอด จนถึงเวลาที่เธอขับรถกลับมาที่บ้านแม่บ้านที่วิ่งมาต้อนรับพร้อมหยิบกระเป๋าและสัมภาระของเธอขึ้นไปเก็บบนห้อง น้ำรินจึงเดินเข้าไปหาคุณแม่ที่ห้องนั่งเล่น

 ท่านกำลังนั่งจิบชาฟังเพลงสุนทรีอารมณ์ดีพร้อมกับเครื่องเพชรที่วางอยู่ตรงหน้า

 "คุณแม่ขาสวัสดีค่ะ"

 "กลับมาแล้วเหรอลูก เป็นยังไงบ้างล่ะไปเจอพี่ครามมา ถูกใจไหมจ๊ะ"

 "หนูขอไม่แต่งงานกับผู้ชายคนนั้นได้ไหมคะ จะให้หนูแต่งงานกับใครก็ได้แต่ถ้าเป็นผู้ชายคนนั้นหนูขอบายค่ะ"

 "ทำไมพูดแบบนี้ล่ะลูก! ผู้ใหญ่ตกลงกันแล้วว่ายังไงลูกก็ต้องแต่งงานกัน ถ้าไม่อยากแต่งตอนนี้หมั้นเอาไว้ก่อนก็ได้แบบนี้โอเคไหม"

 "ไม่ค่ะไม่โอเคมากๆ รินไม่โอเคที่ต้องแต่งงานกับผู้ชายคนนี้ค่ะ คุณแม่รู้ไหมคะตอนที่รินไปหา คุณครามกำลังมีอะไรกับผู้หญิงในห้องทำงานแถมยังโยนเงินให้รินไปซื้อถุงยางอนามัยด้วย ผู้ชายคนนี้หรือคะที่คุณแม่อยากได้มาเป็นลูกเขย!"

 คุณแม่ของน้ำรินตกใจมากท่านยกมือขึ้นทาบอก เหมือนจะลังเลกับสิ่งที่ลูกสาวพูดออกมา แต่เมื่อพ่อเลี้ยงของน้ำรินเดินกลับเข้ามาท่านก็เอ่ยปากด้วยประโยคที่ทำให้น้ำรินรู้สึกโมโหจนเลือดขึ้นหน้า

 "มันเป็นเรื่องธรรมชาติของผู้ชาย ยังไม่แต่งงานมันก็ต้องมีกินเล็กกินน้อยเป็นเรื่องธรรมดาเราอย่าคิดมากเลยน้ำริน"

 "ดูเหมือนคุณพ่อจะมองว่ามันเป็นเรื่องธรรมชาตินะคะ ในเมื่อรู้อยู่เต็มอกว่าต้องแต่งงานกับรินแต่ทำไมยังมีพฤติกรรมแบบนี้ ทั้งๆ ที่รินยืนอยู่ตรงนั้นเขาควรจะหยุดแต่กลับทำต่ออย่างหน้าตาเฉย!"

 "เดี๋ยวแต่งงานไปเรื่องแบบนี้มันก็คงไม่มีหรอก กลับมาเหนื่อยๆ ขึ้นไปพักเถอะลูกเดี๋ยวพ่อจะคุยกับแม่เรื่องงานแต่งของเราเอง"

 "คุณแม่คะ!"

 "ขึ้นไปพักจ๊ะเดี๋ยวแม่จะคุยกับพ่อเรื่องนี้เอง"

 "ก็ได้ค่ะ"

 น้ำรินจำใจเดินกลับขึ้นมาบนห้อง ทั้งเหนื่อยทั้งท้อเจอผู้ชายคนนั้นมันทำให้เธอเสียพลังงานทำให้สมองของเธอคิดเรื่องเรียนไม่ได้ กลับมาบ้านแทนที่จะสบายใจกลับต้องมาเจออะไรก็ไม่รู้ 

 บ้านราชานนท์

 รถแลมโบกินี่สีดำขับมาจอดที่โรงจอดรถพร้อมกับชายร่างสูงที่เดินควงกุญแจผิวปากเข้ามาในบ้านอย่างอารมณ์ดี วันนี้เขาได้เจอว่าที่เจ้าสาวของเขาแล้วแม้เขาจะรู้สึกไม่ถูกชะตาตั้งแต่พ่อเลี้ยงของเธอและแม่ของเธอ จนกระทั่งได้เห็นหน้าเธอความรู้สึกเกลียดขี้หน้ามันก็ทำให้เขาอยากผลักไสไล่ส่งครอบครัวนี้ออกไปจากหุ้นส่วนของบริษัทของเขาเหลือเกิน

 "ตาครามมานี่เดี๋ยวนี้"

 น้ำเสียงของคุณหญิงจิตตรีดังมาจากห้องนั่งเล่นท่านวางแก้วชาอังกฤษลงบนโต๊ะ พร้อมกับมองหน้าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่พึ่งสร้างเรื่อง จนครอบครัวของน้ำรินต้องโทรมาฟ้องถึงพฤติกรรมอันเลวทรามครั้งนี้

 "มีอะไรครับคุณแม่"

 "ทำไมลูกถึงทำแบบนี้!"

 "ผมทำอะไรครับ?"

 "วันนี้หนูน้ำรินไปหาลูกแต่ลูกกับทำพฤติกรรมอันเลวทรามแบบนั้นได้ยังไง!"

 "เหอะ! ผมบอกกับคุณแม่แล้วไงครับว่าผมไม่ชอบครอบครัวของเด็กคนนั้น แม้แต่ตัวเธอผมก็ไม่ชอบคุณแม่ยังจะบังคับให้ผมแต่งงานกับเธออีก"

 "เรื่องนี้เราคุยกันไว้แล้วลูกเอ็งก็รับรู้มาโดยตลอด แม่เคยบอกกี่ครั้งแล้วว่าพนักงานคนในองค์กรลูกห้ามมาพัวพันแบบนี้ แต่ลูกก็ยังคว้าเอาเลขาหน้าห้องมาทำเรื่องอัปยศ แม่รับไม่ได้แม่จะไล่เลขาของลูกออก!"

 "แล้วถ้าเลขาของผมมีลูกกับผมล่ะครับ คุณแม่จะทำยังไง?"

 "ตาคราม!"

 "เลิกบังคับผมสักทีเถอะครับคุณแม่ ที่ผ่านมาผมทั้งบริหารงานดูแลทุกคนผมก็เหนื่อยพออยู่แล้วยังต้องให้ผมมาเหนื่อยใจเพราะเรื่องไร้สาระพวกนี้อีก ยังไงผมก็ไม่มีทางแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้น"

 "งั้นเสียใจด้วยนะเพราะแม่ตกลงกันไปแล้ว วันพรุ่งนี้เราต้องพาแม่ไปที่บ้านของหนูน้ำริมเพื่อไปคุยกับผู้ใหญ่ทางนั้นให้รู้เรื่อง ส่วนเราก็เตรียมตัวแต่งงานได้เลยแม่กำหนดวันเอาไว้แล้ว!"

 "คุณแม่จะเล่นแบบนี้ใช่ไหมครับ!"

 "แม่ไม่ได้เล่น ในเมื่อครามไม่คิดจะฟังแม่ แม่ก็ต้องทำแบบนี้!"

 "จะให้ผมแต่งงานกับใครผมไม่ติดเลยแต่ทำไมต้องเป็นครอบครัวนี้ ผมเคยบอกคุณแม่ไปแล้วว่าครอบครัวนี้มันกำลังจะถังแตก ถ้าไม่ได้หุ้นส่วนจากบริษัทของเราป่านนี้คงไม่มีเงินมากินมาใช้มาทำหน้าสลอนเหมือนทุกวันนี้หรอกครับ!"

 "นั่นมันเป็นเรื่องของผู้ใหญ่ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับหนูน้ำรินเลย เด็กคนนี้แม่เองก็รักและเอ็นดูมาก"

 "งั้นคุณแม่ก็แต่งเองเลยสิครับ ผมอนุญาตเดี๋ยวผมจะไปเป็นเถ้าแก่ให้คุณแม่แบบนี้ดีไหมครับ"

 "ตาคราม!"

 คุณหญิงจิตตรีลุกขึ้นด้วยความโมโหมือที่ชี้หน้าลูกชายสั่นเทาไปด้วยความโกรธ สุดท้ายท่านก็เป็นลมเพราะความโมโหทำให้แม่บ้านรีบเข้ามาประคอง รวมทั้งลูกชายตัวดีที่มีอาการหน้าเสียเมื่อเห็นคุณแม่เป็นลมเพราะตนเอง 

 "คุณแม่ครับ!"