บทที่ 4  ลองชุดแต่งงาน

 บทที่ 4

 ลองชุดแต่งงาน

 วันนี้น้ำรินเดินทางมาที่มหาวิทยาลัยในช่วงเช้าเพราะอาจารย์เรียกพบด่วน แม้ที่บ้านของเธอจะไม่อยากให้มาเพราะนัดกับคุณครามเอาไว้แล้ว แต่เธอก็ยังยืนยันที่จะมามหาวิทยาลัยให้ได้

 แต่ใครจะไปคิดว่าคุณครามจะมาบ้านของเธอแต่เช้า ทำให้เขาต้องจำใจขับรถพาเธอมาที่มหาวิทยาลัย ส่วนตัวเขาหนีไปนั่งรออยู่ที่ร้านกาแฟ 

 "ทำไมวันนี้มาด้วยกันล่ะอย่าบอกนะว่าปรับความเข้าใจกันแล้ว"

 ธนารีบเข้ามาถามโดยไม่รู้เลยว่า ร่างสูงที่นั่งอยู่ในร้านกาแฟกำลังจ้องมองพฤติกรรมของทั้งสองคนอยู่

 "ปรับความเข้าใจกับผีล่ะสิ วันนี้ฉันต้องไปลองชุดแต่งงานแล้ว อีกไม่กี่วันฉันก็จะต้องแต่งงาน ทุกอย่างมันรวดเร็วไปหมดจนฉันตั้งตัวไม่ทันเลย"

 "ฉันเห็นใจเธอนะแล้วก็เป็นห่วงเธอด้วยแต่ฉันก็คงไม่มีสิทธิ์ ที่จะเข้าไปคุยไปขอร้องให้ที่บ้านเธอยุติเรื่องการแต่งงานของเธอกับคุณครามได้"

 "ขนาดตัวฉันขอร้องคุณพ่อกับคุณแม่ยังไม่ยอม ขอบใจมากนะธนาอย่างน้อยก็มีนายนี่แหละที่เป็นเพื่อนที่ดีของฉันคอยรับฟังปัญหาของฉันมาตลอด"

 "ก็เราเป็นเพื่อนกันนี่นา ว่าแต่แต่งงานแล้วเธอจะทำยังไงต่อล่ะ"

 "วันนี้ฉันว่าจะลองคุยกับคุณครามถ้าหากแต่งงานกันแล้ว ฉันจะขอเขาออกมาอยู่ข้างนอกไม่ให้ผู้ใหญ่รู้ว่าฉันกับเขาแยกทางกันตั้งแต่คืนเข้าหอ"

 "ถ้าคุณครามตกลงฉันคิดว่ามันก็ดีนะ ค่อยเลิกกันทีหลังก็ได้ยังไงเธอกับคุณครามก็ไม่ได้รักกันอยู่แล้ว"

 ถึงเวลาที่อาจารย์เรียกพบน้ำรินกับธนารีบเดินขึ้นมาด้านบนเพื่อพูดคุยกับอาจารย์ใช้เวลาเกือบ 40 นาทีกว่าจะเสร็จเรียบร้อย

 น้ำรินเดินลงมาข้างล่างคุณครามก็เดินมารอเธออยู่ใต้ตึก นักศึกษาหลายคนเข้าไปขอถ่ายรูปกับนักธุรกิจรูปหล่อ จนคุณครามเห็นน้ำรินเขาก็เดินเข้ามาหาก่อนจะโอบเอวพามาที่รถ

 "คุณจะโอบเอวฉันทำไม!"

 "เธอกับฉันต้องแสดงให้สมบทบาทหน่อยสิ ฉันเป็นใครช่วยจำใส่กะโหลกของเธอเอาไว้ด้วย"

 "ค่ะ!" 

 มาถึงร้านพรีเวดดิ้งน้ำรินรีบเดินเข้ามาในร้านเพื่อแจ้งกับพนักงานและให้พนักงานเริ่มวัดไซซ์ของเธอกับของคุณคราม 

 คุณครามถอดเสื้อคลุมออกยืมสง่าอยู่หน้ากระจก เขามองฉันผ่านกระจกบานใหญ่ทำให้ฉันต้องรีบหลบสายตาดุๆ คู่นั้น 

 "ห้องแต่งตัวว่างแค่ 1 ห้องนะคะคุณลูกค้า พอดีว่าวันนี้มีคู่บ่าวสาวอีกคู่กำลังลองชุดอยู่อีกห้องหนึ่งค่ะ"

 "ไม่เป็นไรค่ะ"

 ฉันหยิบชุดจากพนักงานมาดูชุดแรกเป็นกระโปรงยาวสีขาวดูเรียบหรูปักด้วยลูกไม้พอสวยงามไม่รกรุงรัง 

 ในจังหวะที่น้ำริยเข้ามาในห้องแต่งตัว เธอถอดชุดนักศึกษาออกจนเหลือเพียงชั้นในจู่ๆ ประตูห้องแต่งตัวก็ถูกเปิดเข้ามาทำให้น้ำรินต้องรีบยกมือขึ้นผิดบังร่างกายของตนเอง

 "ว้าย! คุณครามคุณจะเข้ามาทำไมคะ!"

 "กว่าเธอจะแต่งตัวเสร็จฉันไม่ต้องรอจนรากงอกเลยหรือไง!"

 เขารีบยืนหันหลังให้พร้อมกับถอดเสื้อเชิ้ตสีดำของตนเองออก น้ำรินรีบหันหลังใส่เขาแต่ห้องนี้มันเป็นห้องกระจกจะมองตรงไหนมันก็สะท้อนให้เห็นกันและกัน จนน้ำรินเริ่มหน้าแดงรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัย

 ครามมองว่าที่เจ้าสาวผ่านกระจกใสในจังหวะที่เขากำลังติดกระดุมเสื้อ เขารู้สึกว่าเธออาจจะดูเด็กเกินไปเสียด้วยซ้ำที่จะต้องแต่งงานกับเขาตามคำสั่งของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย

 "คุณช่วยรูดซิปให้ฉันหน่อยได้ไหมฉันรูดไม่ถึง"

 "ภาระ!"

 "ถ้าคุณไม่ทำก็ช่วยเรียกพนักงานให้ฉันก็ได้ค่ะ!"

 เสียงถอนหายใจของครามทำให้น้ำรินกำกระโปรงทั้งสองข้างแน่นเธอรู้สึกหวาดระแวงไปหมด กลัวว่าเขาจะต่อว่าอะไรเธอเองแต่สุดท้ายครามก็เดินเข้ามาพร้อมกับรูดซิปให้เธอ

 "คุณว่าชุดนี้เหมาะกับฉันไหม"

 "ไม่รู้"

 "ขอบคุณสำหรับคำตอบค่ะ" 

 ประตูห้องแต่งตัวถูกเปิดด้วยฝีมือของคุณคราม น้ำรินรีบเดินตามออกมาเพื่อให้พนักงานช่วยดูแต่ดูเหมือนว่าชุดนี้จะไม่ค่อยเหมาะกับเธอสักเท่าไหร่ เธอจึงหยิบชุดใหม่ไปเปลี่ยน คราวนี้พนักงานเป็นคนช่วยดูแลและดูเหมือนว่าชุดที่ 2 จะค่อนข้างเหมาะกับเธอมากกว่าชุดแรก 

 "คุณครามคะชุดนี้น้องน้ำรินสวยมากเลยค่ะ"

 เสียงพนักงานปรบมือเมื่อเห็นว่าที่เจ้าสาวเดินออกมาจากห้องแต่งตัว ตอนที่เธอก้าวขาเข้ามาในร้านทุกคนยังแอบกังวลใจว่าเด็กนักศึกษาคนนี้จะใส่ชุดเจ้าสาวเหมาะหรือเปล่าเพราะดูเธอยังเด็กมาก แต่กลายเป็นว่าเธอดูสวยน่ารักเหมือนกับตุ๊กตาเจ้าหญิง

 แม้แต่ครามเขายังเม้มปากตัวเองเพราะเขาไม่คิดว่าเด็กกะโปโลอย่างน้ำรินจะสวยน่ารักเหมือนกับตุ๊กตาที่เขาเคยเห็นเลย

 "ถ้าน้องน้ำรินใส่ชุดนี้คุณครามต้องเปลี่ยนอีกชุดนะคะจะได้เข้ากัน"

 "อืม"

 "เรื่องถ่ายพรีเวดดิ้งคุณครามกับน้องน้ำรินสะดวกถ่ายที่ไหนคะมีเลือกเอาไว้หรือยัง"

 ทั้งสองหันไปมองหน้ากันเหมือนครามจะให้น้ำรินเป็นคนตัดสินใจ เขาเองไม่ค่อยสันทัดเรื่องนี้สักเท่าไหร่ 

 "ถ้ายังเลือกไม่ได้เอาเป็นสวนสาธารณะใกล้ๆ นี้ไหมคะมีต้นไม้ดอกไม้เยอะมาก มีมุมให้ถ่ายรูปหลากหลายเลยค่ะอันนี้จะเป็นตัวอย่างของบ่าวสาวท่านอื่นที่เคยไปถ่ายรูปพรีเวดดิ้งที่สวนสาธารณะ จะได้สะดวกทั้งสองคนด้วยไม่ต้องเดินทางไกลค่ะ"

 "เอาที่นี่ก็ได้ค่ะ"

 "งั้นตามนี้เลยนะคะ พรุ่งนี้ 7 โมงสะดวกให้ทีมช่างแต่งหน้าไปแต่งที่ไหนคะหรือคุณครามกับน้องน้ำรินจะมาแต่งที่นี่"

 "คุณครามคะจะให้ไปแต่งหน้าที่ไหนดีคะ"

 "ที่นี่ก็ได้แต่งที่บ้านฉันรำคาญคนแก่"

 "งั้นล็อกคิว 7 โมงตรงเลยนะคะ"

 "ค่ะ" 

 ครามหยิบบัตรเครดิตออกมาส่งให้เจ้าของร้านเพื่อชำระเงินทุกอย่างด้วยตนเอง เดินออกมาจากร้านพรีเวดดิ้งเสียงท้องของน้ำรินก็ร้องโครกครากเพราะเธอเริ่มหิวจนปวดท้อง

 "จะกินอะไรไหม?"

 "ฉันกลับไปกินข้าวที่บ้านก็ได้ค่ะ"

 "อย่าทำให้ฉันถูกผู้ใหญ่ตำหนินักเลย อยากจะกินอะไรก็บอกฉันจะได้พาไปกิน"

 "คุณทานอาหารข้างทางเป็นหรือเปล่าคะ"

 "ไม่!"

 "อาหารอีสานละคะ?"

 "ไม่ชอบ"

 "แล้วพวกชาบูหมูกระทะล่ะ?"

 "ฉันไม่กินอาหารพวกนั้น"

 "ฉันก็ไม่รู้จะทานอะไรแล้วค่ะเพราะแต่ละอย่างที่ฉันพูดมันเป็นอาหารที่ฉันทานประจำ"

 "งั้นก็ขึ้นรถฉันไม่อยากเสียเวลากับเธอไปมากกว่านี้แล้ว!"

 "ค่ะ!"